ฟ้า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 อย่าคิดแม้จะหนี

ชื่อตอน : ตอนที่3 อย่าคิดแม้จะหนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 33

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 อย่าคิดแม้จะหนี
แบบอักษร

เช้าวันรุ่งขึ้น ในห้องของไอริน ปรากฎร่างของชายหญิงคู่หนึ่ง ที่กำลังนอนกอดกันแน่น เสมือนกับเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันมานาน

 

เมื่อไอรินเริ่มรู้สึกตัว เธอลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วมองไปเห็นที่หน้าของผู้ชายคนเมื่อวาน ที่กำลังนอนอยู่ข้างกายเธอ 

 

'อืมมม ตอนหลับแล้วดูน่ารักอีกแบบแหะ' เธอคิดขึ้นมาในใจ ผู้ชายตรงหน้าเธอ ที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม แถมตอนนี้ดันมีน้ำลายยืดออกมาจากปากด้วย ทำให้เธอหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะตอนนี้เขาช่างเหมือนเด็กเหลือเกิน แต่จากที่เธออ่านประวัติของเขามา รู้สึกเขาจะอายุ 25 แล้ว แต่หน้าตาของเขาก็ยังเหมือนกับเด็กอายุ 18-19 ทำให้เธอรู้สึกอิจฉาเขาเล็กน้อย ทีเธอยังรู้สึกเหมือนตัวเองหน้าแก่กว่าวัยเลย เฮ้อออ 

 

พอเธอคิดเรื่องเมื่อคืน เขาก็ตลกดีนะ พอตอนที่เธอถอนริมฝีปากออกมา เขาก็สลบคาช็อกไปเลย จนต้องเป็นภาระเธอที่ต้องแบกเขามาไว้ในห้อง สงสัยจะตกใจ ทำอย่างกับไม่เคยจูบผู้หญิงมาก่อน แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ เพราะฉันชอบผู้ชายน่ารักแบบนี้แหละ:)

 

แล้วเธอก็คิดไปเรื่อย และจ้องหน้าเขาไปสักพักใหญ่ เขาก็เริ่มขยับตัว เหมือนทำท่าจะตื่น เธอจึงรีบแกล้งนอนหลับเพื่อดูว่าเขาจะทำยังไงเมื่อเห็นเธอนอนอยู่แล้วเขาจะแอบหนีเธอหรือไม่ แล้วเอามือพลาดไปกอดเขาไว้ 

 

"อืออ ...เช้าแล้วหรอเนี่ย..." เขาพูดออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะค่อยๆเปิดขึ้น เมื่อเขาเริ่มชินกับแสงยามเช้าที่ส่องรอดผ่านทางหน้าต่างมา เขาก็ตะโกนออกมาอย่างตกใจเพราะดันมีผู้หญิงสาวสวยคนเมื่อวานนอนกอดอยู่ข้างๆเขา!

 

"เฮ้ย!! อะไรเนี่ย" พอเขารู้ว้าไม่ควรเสียงดัง จึงรีบเอามือมาปิดปากตัวเองไว้ แล้วค่อยๆ แกะมือเธอออกจากเอวของเขาแบบเบาๆจนเธอแถบไม่รู้สึก แต่เสียใจตัวพ่อหนุ่มน้อย ฉันรู้หมดน่าสำหรับสิ่งที่เธอคิดจะทำ เธอจึงแกล้งขยับตัวเล็กน้อย จนไอรินรู้สึกถึงแรงสะดุ้งจากตัวเขาได้เล็กน้อย 

 

"เฮ้อ ตกใจหมดเลย นึกว่าจะตื่นขึ้นมาสักอีก" แล้วเขาก็ค่อยๆ แกะมือฉันออกอีกครั้ง ฉันจึงแกล้งปล่อยมือออกให้เขา เมื่อเขาเป็นอิสระ ชายหนุ่มก็รีบเดินลงไปจากเตียง แต่พอร่างกายต้องกับความเย็น ก็พึ่งรู้ว่าตนไม่ได้มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้น!! เขาจึงมองซ้ายมองขวา จนไปเจอกับเสื้อเมื่อวานของเขาที่ถูกตากไว้นอกระเบียง 

 

'จะเอาไงละ ที่นี่T0T'เขาคิดออกมาอย่างเศร้าใจ ถ้ารีบวิ่งออกไปเอาก็คงได้ละมั้ง แล้วถ้าคนเกิดเห็นละ ฮื่ออออ แต่ถ้าไม่ทำเราก็จะออกไปจากที่นี่ไม่ได้ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน! 

 

แล้วเขาก็ตั้งท่า แล้วเปิดประตูระเบียงด้วยความเร็วแสง รีบไปขว้าเสื้อผ้า มาทั้งหมดอย่างรวดเร็วพร้อมกับรีบปิดประตู แต่สงสัยจะแรงไปหน่อยจนเกิดเสียงดังปัง เขาจึงค่อยๆหันไปทางเตียงที่มีไอรินนอนอยู่ แต่เดี๋ยวนะ นอนอยู่..

 

อ้าวเฮ้ยยย!! ตอนนี้เธอตื่นแล้ว แล้วส่งสายตาน่ากลัวจ้องมาที่เขาด้วย เธอก็ลุกขึ้นนั่งพิงหลังกับหัวเตียง ทำให้เขาเห็นน่าอกของเธอ เล็กน้อย ที่โผ่ลพ้นออกมาจากชุดนอนสุดหวาบหวิวของเธอ ทำให้เขาหน้าแดงแล้วรีบหันไปอีกทางทันที แม้ใจอยากจะมองก็เถอะ เพราะเขาก็เป็นผู้ชายเหมือนกันนะ จนตอนนี้เขาคงลืมไปแล้วมั้ง ว่าร่างกายของตัวเองยิ่งไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้น

 

"อรุสวัสดิ์ กวินทร์ ไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นหรอ" เธอจึงแกล้งถามเขาออกไป ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น

 

"เอ่อ คือว่า...ผะผม อ้อ มาเอาเสื้อนะครับ"

 

"อย่างนั้นหรอ ก็ดีแล้ว ฉันคิดว่าเธอจะหนีฉันสักอีก" ว่าแล้วไอรินก็เดินเข้าไปหากวินทร์ที่ยืนแนบชิดกับกำแพงโดยไม่กล้าสบตาเธอ

 

 "เปล่านะครับ ผมจะไปกล้าทำอย่างนั้นได้ยังไง" อ้อหรอ แล้วตะกี้อะไรกันล่ะ

 

"อืม ดี ถ้าเธอหนีคงรู้นะว่าจะเกิดอะไร" ไอรินยกมือทั้งสองข้างไปโอบรอบคอของกวินทร์เอาไว้ จนทั้งสองร่างแนบชิดสนิทกัน แล้วยื่นหน้าเขาไปใกล้ข้างหูของเขาจนเขารู้สึกสยิวกิ้ว

 

"คะ..คุณ ใกล้ไปแล้ว"เขาเอ่ยออกมาอย่างตะกุตะกัก หน้าขึ้นสีแดงเพราะความอาย

 

"จำเอาไว้ แค่รอเท่านั้น รอให้ฉันเบื่อเธอ แล้วเธอจะเป็นอิสระ อย่าคิดจะทำแบบตะกี้อีก"แต่เธอแค่พูดขู่เขาไปเท่านั้น เพื่อที่จะให้เขาเป็นเด็กดีของเธอ แต่อย่าหวังเลยว่าเธอจะปล่อยเขาไป เขาจะต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!

 

 

 

 

 

มาช้าหน่อยนะคะ พึ่งสอบเสร็จเมื่อวานก็รีบเขียนต่อเลย ฝากติดตามด้วยนะคะ^^

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น