พลอยบุหลัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 259

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.ค. 2562 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

"ทำไมยังอยู่ที่นี่อีก !"

   น้ำเสียงดุเกือบเหมือนตะคอก ที่ไม่บ่อยครั้งนักจะได้ใช้ ถูกพูดออกมา...

ประตูห้องพักแพทย์ปิดลงเท่านั้น เขาก็ก้าวยาวๆ ไปคว้าแขนของคนที่นั่งอยู่แล้วกระชากให้ลุก...

   "เจ็บนะ" เหมือนแพรอุทาน... ช้อนตาขึ้นมองเขา ทำไมไม่อ่อนโยนนะ

   "ออกไปจากที่ี่ได้แล้ว"

   "ไม่" หญิงสาวส่ายหัว "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ให้ฉันรับงานเถอะนะคะ ํฉนมีความจำเป็นจริงๆ "เหมือนแพรสะบัดเเขนเขาออกแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเขา...

   "ถ้าคุณไม่ชอบคนที่ยังไม่มีประสบการณ์ ฉันจะไปมีมาให้ได้ในสามวันเจ็ดวัน"

คนที่กำลังโมโหชนิดที่ว่าพยาบาลและหมอวิสัญยีที่เข้าเคสผ่าตัดด้วยกันชื่นชมนักหนาว่าใจเย็นและอารมณ์ดีแม้กำลังอยู่ในห้องผ่าตัด ซึ่งหาได้ยากในกลุ่มหมอศัลย์มาเห็นเข้าคงตกใจว่าหมอแซมผู้ใจเย็นนั้นจะของขึ้นได้ถึงเพียงนี้... แต่พอได้ยินที่เธอบอกเท่านั้นเขาก็สะดุด

   "แล้วจะไปหาประสบการณ์นั่นจากที่ไหน"

   "ฉันเคยอ่านในเน็ต เจอว่ามีบาร์โฮสต์เปิดตัวที่แรกในไทย ฉันสัญญาว่าจะทำให้ตัวเองไม่ซิงให้เร็วที่สุด คุณจะไม่ผิดหวังเลยค่ะ"

   ไม่ผิดหวังกะผีน่ะสิ... ศรัณย์อยากเอามือตบหน้าผาก นี่หรือที่รอคุยกับเขานานสองนาน เขามองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าแล้วถอนหายใจยาวๆ กลอกตามองบน

ไอ้บาร์โฮสต์ที่ว่านี่คือ เติมต้องการ ซึ่งน่านฟ้าและปฐพีเพื่อนของเขาที่รู้จักเพราะสองคนนั้นเป็นเพื่อนไอ้กันต์อีกทีเป็นเจ้าของ และอีกหน่อย กันต์และพี่เก้าพี่ชายมันก็จะซื้อกิจการจากน่านฟ้าและปฐพี... ถ้าเธอไปซื้อการบริการจากบาร์โฮสต์นั่น เผลอๆ ได้เจอหนึ่งในสี่ของเพื่อนเขาที่แต่ละคนเพลย์บอยเรียกพ่อ อยู่ในกลุ่มเสี่ยงที่เขาแทบจะลากมาตรวจเลือดทุกๆ สามเดือนให้ได้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก ปัญหาใหญ่มันอยู่ที่คนตรงหน้าเขานี่ล่ะ

   "ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน"

   "ก็ฉันอยากเป็นอะไรที่ตรงกับความต้องการของคุณมากที่สุด ฉันจำเป็นต้องรับงานนี้จริงๆ นะคะ"

   หญิงสาวพูดไปแล้วยกมือไหว้ไป ดวงตาที่เว้าวอนของเธอทำให้เขาหันไปถอนหายใจที่ฝั่งผนังห้องที่มีนาฬิกาแขวน... ดึกแล้ว แต่เขาต้องเสียเวลาไปกับเรื่องแบบนี้นี่นะ

   "เลิกไหว้ก่อน ผมไม่ใช่พระจะได้ต้องไหว้เวลาคุยด้วย" มือของคนที่นั่งพนมมือไหว้เขาอยู่ตกข้างตัว... ค่อยยังชั่วหน่อย ดูจากท่านั่งของเธอและพนมมือไหว้ก่อนหน้าแล้ว หากเธอกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ลงไปอีก เขาคงคิดว่าตัวเองเป็นพระประธานเข้าให้

   เขาก้าวไปนั่งที่โซฟาแล้วพยักหน้าให้เธอลุกขึ้นมานั่งเหมือนกัน... หญิงสาวลุก แต่ขาสะดุดกันเลยเสียหลัก โผเข้ามาหาคนที่นั่งอยู่ก่อน หากเป็นคนอื่นเขาคงคิดว่านี่คือมารยาหญิงแน่ๆ ที่แค่จะลุกแต่ขาก็ขวิดกันจนเผลอสะดุดล้มเข้ามาในอ้อมกอดเขาพอดิบพอดี...

   แต่กับคนตรงหน้า ดวงตาที่เบิกกว้าง กับดวงหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงคอ... บอกชัดว่านี่คืออุบัติเหตุ เธอรีบผละไปนั่งอีกฝั่งของโซฟาอย่างไม่รีรอ ไม่มีการยั่วยวนใดๆ

คนตัวสูงถึงกับถอนหายใจ อย่างนี้จะเอาไปใช้งานใช้การอะไรได้!

   "ไหนลองบอกเหตุผลมาซิ ว่าทำไมถึงจะต้องทำงานนี้ให้ได้"

 

 

 

..................

 

สปอล์ย

 

   ภาพคนที่นั่งกินไอศกรีมอยู่ในร้านทำให้เขาคิ้วขมวด หน้าตาของเธอพร้อมกับรอยยิ้มในยามท่ี่คุยกันกับกลุ่มเพื่อนไม่ได้เป็นประเด็นที่เขาชะงักเท่ากับชุดที่เธอสวมใส่...

   ชุดนักศึกษา!

   นี่ ปิ่นโตของเขายังเป็นนักศึกษา 

   ดูเหมือนรังสีบางอย่างของจากเขาจะส่งถึงเธอ หญิงสาวเงยหน้ามาแล้วมองเขาตาโต เธอรีบบอกเพื่อนแล้วลุกพรวดออกมาหาเขาทันที

   "หมอแซม" เธอเดินออกมาแล้วเรียกเขา เหมือนจะทำตัวไม่ถูก

   "เธอเป็นนักศึกษาอยู่เหรอ" เขาเค้นเสียงที่เกือบจะหาไม่เจอของตัวเองเอ่ยถามหญิงสาว ที่ดูมีท่าทางกระอักกระอ่วน...

   "ค่ะ" 

   "ปีไหนแล้ว" 

   "ปีสี่ค่ะ" ดูเหมือนหญิงสาวจะรู้ ว่าเธอตกเกณฑ์ของเขาไปอีกเรื่อง แต่มันสายเกินไปที่เขาจะปัดเธอออกจากตำแหน่ง "คุณเลิกจ้างฉันไม่ได้นะ... คุณได้ฉันไปแล้ว" เธอรีบออกตัวไว้ก่อน

   คนที่ยังหาถ้อยคำพูดไม่ได้เพราะเอาแต่โกรธจนควันออกหู คนที่เถียงเขาฉอดๆ ตรงหน้า ทำให้ผมเขาหงอกเพิ่มไปกี่เส้นแล้วนะ

   ศรัณย์ไม่อยากจะนับเลยจริงๆ

 

 

อิอิอิ.....

ความคิดเห็น