M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความรักทำให้คนตาบอด (ลืมตาสะที!)

ชื่อตอน : ความรักทำให้คนตาบอด (ลืมตาสะที!)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2562 09:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรักทำให้คนตาบอด (ลืมตาสะที!)
แบบอักษร

"หยุดนะ!!! ไอ้โจรชั่ว! แกเป็นใคร? แล้วเข้ามาในจวนของข้าได้อย่างไร?" ลู่หนิงคนหวงน้อง คว้าเอาปล้องไผ่แถวนั้นแทนกระบอง เตรียมจะง้างฟาดโจรชั่วที่มันบังอาจกกกอดล่วงเกินน้องสาวของเขา

 

เมื่อเขาไปหาน้องสาวที่หอนอนกะว่าจะไปดูอาการนางเสียหน่อย ว่าส่างเมาหรือยัง แล้วยังร้องไห้เสียใจเพราะไอ้เพื่อนชั่วของเขารึเปล่า ก็ไม่พบนางเสียแล้ว เห็นบ่าวคนสนิทบอกว่าไปฝึกผีผาในป่าไผ่หลังจวน ก็คิดว่าจะตามนางมา แต่ก็ต้องออกไปต้อนรับองค์ชายที่เขาบอกไว้ว่าจะมาหาแต่เช้า และท่านแม่ทัพที่พึ่งจะรู้ข่าวจากแหล่งข่าวของตน เพราะมีคนในตลาดที่เห็นเหตุการณ์เมื่อวานเอาไปพูดคุยกันสนุกปากทั่วทั้งตลาด ก็หน้าตั้งตรงมาที่จวน กว่าจะปลีกตัวออกมาได้ก็แทบแย่ เพราะสองคนนั้นแย่งกันถามถึงน้องสาวเขาแบบไม่พักหายใจ เมื่อเขาบอกว่าจะมาตามให้ทั้งสองหนุ่มจึงได้ปล่อยตัวเขามา แทบจะถีบให้มาเลยด้วยซ้ำ ไอ้พวกสหายชั่ว!

 

"ท่านพี่! อย่าเจ้าค่ะ! " เต้าหู้ผละออกจากร่างหนาที่ตนกำลังเป็นฝ่ายล่วงเกินเขาเอง ก่อนจะวิ่งพร้อมกับยกมือขึ้นห้ามพี่ชายตัวเอง แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้ว ลู่หนิงฟาดโดนหน้าผากน้องตัวเองเข้าอย่างจัง ขึ้นรอยแดงเป็นปืด หัวปูดเป็นลูกมะนาว ดีที่ยังไม่แตก

 

"โอ้ย!!!!!! " ล้มลงไปลูบหน้าผากปูดตัวเองเบาๆ เพราะมันเจ็บมากกกกก อี่พี่บ้า!

 

อิ้งเยว่!!! น้องพี่!!! ทั้งสองหนุ่มร้องประสานเสียงสนั่น ตกใจกับหัวปูดๆของนาง

 

"เจ้าทำอะไรนางนะ! เจ้ายังอยากมีชีวิตรอดอยู่ไหมห๊ะ!" อวิ้นมู่พุ่งไปกระชากคอเสื้อคนที่ยืนถือปล้องไผ่ในมืออึ้งๆ ยังไม่ได้สติ

 

"เจ้าต่างหากที่กำลังล่วงเกินน้องสาวข้า! เจ้าไม่อยากแก่ตายใช่หรือไม่!" คนหวงน้องได้สติก็ทิ้งไม้ไผ่ไปคว้าคอเสื้อชายอีกคนเช่นกัน

 

"นะ...น้องสาวรึ หรือว่าท่านคือ...." อวิ้นมู่หน้าซีดเผือด ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี รีบวางมือจากคอเสื้อเขาทันที พร้อมกับก้มคำนับ ก็เขาจำพี่ชายนางไม่ได้หนิ ตอนนั้นเขายังเด็กนัก อีกอย่างพี่ชายนางก็ไม่ได้หน้าตาเช่นนี้ในความทรงจำของเขา

 

"ข้าเป็นพี่ชายนาง แล้วเจ้าล่ะเป็นใครกัน! ทำไมถึงมาอยู่กับน้องสาวของข้าตามลำพังในที่ลับตาคนเช่นนี้! ไม่รู้รึว่ามันไม่เหมาะสม ซ้ำเจ้ายังล่วงเกินน้องสาวข้าอีก!!"

 

(โอยยยย ฉันละเพลียกะความหวงไม่ลืมหูลืมตาของทั้งสองคน นี่ฉันมีคนขี้หวงสองคนในชีวิตเลยหรอเนี้ย บันเทิง! ชีวิตนี้จะได้ทำอะไรที่มันนอกคอก นอกระเบียบกับเค้าได้ไหม? ไม่แปลกใจที่อิ้งเยว่ทำอะไรไม่เป็นเลยนอกจากแต่งตัว และเอาแต่ใจ) คิดในใจและก็นั่งกุมลูกมะนาวบนหัวมองสองคนนั้นจะตีกันเพราะความขี้หวง พวกแกสนใจหัวฉันก่อนไหมห๊ะ!!!

 

"ท่านพี่....นั่นคือพี่อวิ้นมู่เจ้าค่ะ ท่านพี่จำได้หรือไม่ คนที่ตัวอ้วนท้วน สหายวัยเด็กของน้องอย่างไรละเจ้าคะ!" เต้าหู้เห็นว่ายังไม่มีคนสนใจ เลยลุกขึ้นเองแล้วอธิบายให้พี่ชายฟัง ฉันต้องสตรองสิน่ะ นี่ห่วงกันจริงไหมหนิ!

 

"อ่อ... ข้าจำได้ละ อวิ้นมู่นี่เอง โตขึ้นจนข้าแทบจำไม่ได้ คงจะมาที่นี้โดยทางเชื่อมสินะ?" พอรู้ว่าเป็นคนรู้จักก็เริ่มที่จะใจเย็นลง อย่างน้อยก็ไม่ใช่โจรล่ะน่ะ

 

"ข้าขออภัยที่มาอย่างไร้มารยาท แต่มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ข้าตามจับเจ้ากระต่าย จนมาพบอิ้งเยว่เข้าขอรับ" อวิ้นมู่ชี้ไปที่กระต่ายตัวต้นเหตุ หรือจะบอกว่าเป็นพ่อสื่อดีนะ ที่ทำให้เขาได้พบกับนาง และกลับมาเป็นดังเดิมเหมือนเช่นในวัยเด็ก พร้อมรีบอธิบายให้คนหวงน้องได้เข้าใจในการมาของเขา

 

"อืม...ข้ารู้แล้ว แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาล่วงเกินน้องสาวข้า!" ยังคงโกรธชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ไม่ค่อยจะถูกชะตาเลย (คนแบบเดียวกันก็มักไม่ถูกกันเป็นธรรมดา)

 

"น้องเป็นคนล่วงเกินอวิ้นมู่เองเจ้าคะ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่น้องเอง แล้วน้องก็นับหัวปูดๆของน้องที่ท่านพี่ฟาดลงมาเป็นการทำโทษก็แล้วกันนะเจ้าคะ " เต้าหู้เริ่มจะรำคาญทั้งสองคน จึงได้เดินไปขวางหน้าอวิ้นมู่ กอดอกบอกพี่ชายว่าตนเองเริ่มก่อน แล้วชี้ให้ดูหัวปูดๆนี่สะ เป็นการบอกนัยๆว่า พาฉันไปทายาได้แล้ว!!!

 

"เจ้า!....เฮ้อออ เอาเถอะ ข้าจะไม่ถือโทษอวิ้นมู่ แต่เจ้าห้ามไปล่วงเกินใครต่อใครตามใจเจ้าอีกนะอิ้งเยว่ มิเช่นนั้นพี่จะตีหัวเจ้าให้ปูดอีกหลายๆลูก!!" เมื่อได้รับรู้ว่าน้องสาวตัวเองเป็นคนล่วงเกินฝ่ายชายก่อน ก็ตกใจและอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดิน ทำไมน้องสาวเขาถึงได้ไม่รู้จักเนียมอายเช่นสตรีนางอื่นในแคว้นบ้างนะ พูดออกมาได้ว่าไปกอดผู้ชายเอง ยิ่งเห็นหน้าแดงๆเขินๆของอวิ้นมู่ก็ยิ่งเหนื่อยใจ หนุ่มน้อยนี่คงโดยนางหลอกกินเต้าหู้จริงๆ

 

"เจ้าค่ะ...น้องจะไม่ล่วงเกินชายใดอีก ถ้ายังอยู่ในสายตาท่านพี่" ประโยคหลังเต้าหู้เดินไปกระซิบให้พี่ชายของตนได้ยินแต่เพียงผู้เดียว แล้วก็รีบคว้าเอาผีผาวิ่งหนีพี่ชายที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่บนเรือนไม้ พร้อมตะโกนบอกอวิ้นมู่ก่อนจะวิ่งลับหายไป

 

"พี่อวิ้นมู่ เอาเจ้ากระต่ายไปเก็บแล้วมาดื่มน้ำชากับอิ้งเยว่ที่จวน แต่คราวนี้มาทางประตูใหญ่นะเจ้าคะ อิ้งเยว่มีเรื่องจะปรึกษา"

 

"ไปเอานิสัยเช่นนี้มาจากไหนนะ! โตแล้วยังจะทำตัวเป็นเด็กอีก เอาแต่ใจไม่เคยเปลี่ยน" พูดพลางส่ายหน้ากับนิสัยของน้องสาว แต่ก็ดีแล้วที่นางไม่ได้โศกเศร้าเช่นเมื่อวาน แค่เห็นนางเสียใจ เขาเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก

 

"พี่ลู่หนิง...เช่นนั้นข้าขอตัวนะขอรับ" เมื่อเห็นชายหนุ่มอนุญาต ก็ก้มคำนับแล้วรีบวิ่งไปอุ้มกระต่ายแจ้นเข้าบ้านตนเองทันที จะได้ไปหาอิ้งเยว่เร็วๆ เขาเป็นเช่นนี้เสมอเมื่อตอนยังเด็ก นางสั่งอะไร เขาก็ทำตามนางทั้งนั้น ในตอนนี้ก็เช่นกันมันเหมือนตอนนั้นไม่มีผิดเพี้ยนไปเลย

 

"ได้ลูกไล่เพิ่มอีกแล้วสินะ! คงมีเรื่องวุ่นๆตามมาอีกมาก..." บ่นกับตัวเองแล้วเดินตามน้องสาวที่วิ่งนำหน้าไปแล้วก่อนหน้านี้

 

"ฮุยอินนนน ฮืออออ ดูสิๆ นี่ ท่านพี่ตีข้า!" ทำหน้ามุ่ยชี้ให้ดูหน้าผากตนเองแบบเด็กขี้ฟ้อง

 

"ตายแล้ว!!! คุณหนู เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ? เดี่ยวฮุยอินทายาให้เจ้าค่ะ.." ฮุยอินรีบไปรับเครื่องดนตรีที่เจ้านายตนวิ่งหอบมาอย่างน่าสงสาร แล้วจึงพยุงพาไปทายา แต่ก็ต้องสะดุ้งตกใจกับเสียงคำรามสองเสียงจากทางด้านหลัง ที่จู่ๆก็โพล่มา

 

"เจ้าว่าอย่างไรนะ!!! ไอ้สหายชั่วนั่น มันกล้าทำร้ายน้องสาวของตนเช่นนี้ได้อย่างไร?" อ๋องแปดที่เอ่ยขึ้นมาก่อนด้วยความโมโหเมื่อได้ยินว่ามีคนตีแม่นางอิ้งเยว่ คนที่เขาคิดถึงและห่วงหาทั้งคืนจนแทบนอนไม่หลับ เพราะรอยจุมพิศของนาง อันที่จริงเขาไม่กล้าล้างหน้าด้วยซ้ำ จนถึงตอนเช้า เพราะอยากเก็บมันไว้นานๆ

 

ส่วนอีกคนที่ดูจะเงียบขรึมผิดปกติ พร้อมกับทำหน้าเคร่งเครียด คิ้วหนาขมวดมุ่นเพราะไม่พอใจที่เพื่อนของตนทำกับน้องสาวเช่นนี้

 

"ข้าจะตัดหัวมัน!" สั้นๆได้ใจความแต่คนที่ถูกกล่าวถึงคงต้องเย็นถึงสันหลังเป็นแน่ เขาพูดมันออกมาอย่างหนักแน่นและจริงจัง พร้อมกับจับดาบที่อยู่ข้างเอวแน่น เตรียมเอามันออกมาตัดหัวคน

 

เพราะวันนี้เขาได้รับรู้ข่าวจากองครักษ์ว่ามีแม่ค้าหลายคนกำลังพูดถึงเรื่องเมื่อวาน เรื่องที่หญิงสาววิ่งร้องไห้ออกมาจากตรอกลับตาคนแถวตลาด แต่ไม่มีรายละเอียดอะไรมากนัก ผู้คนก็ต่างสงสัย เดากันไปต่างๆนานา เมื่อทราบข่าวเขาก็เร่งควบม้ามาที่จวนหมอหลวงทันที จนพบเข้ากับท่านอ๋องที่มาก่อนหน้าเขาได้ไม่นาน ทั้งสองคนพยายามที่จะนั่งรอนางอย่างใจเย็น แต่ก็ทนรอไม่ไหว จนต้องมาที่หอนอนของนาง ถึงกับเดินแข่งกันมาแทบจะวิ่งเลยก็ว่าได้ แต่สุดท้ายคนที่มาถึงก่อนกลับเป็นองค์ชาย ที่หลอกเขาว่านางอยู่อีกทาง จึงหลงกลมองตามทางที่องค์ชายชี้ไป พอหันกลับมาก็เห็นแค่หลังไวๆขององค์ชายแปดจอมเจ้าเล่ห์เสียแล้ว มันยิ่งทำให้เขาหน้ามุ่ยมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินว่ามีพี่ชายใจร้ายได้ทำร้ายน้องสาวตน ทำไมมันมีแต่เรื่องที่ทำให้เขาอารมณ์เสียทั้งวันเลยนะ! อยากจะฆ่าคนระบายความเครียดนัก!

 

(เหอะๆ ฉันขอยกเลิกคำพูดก่อนหน้านี้ว่าในชีวิตฉันมีคนขี้หวงแค่สองคน นี่ฉันลืมนับพวกนี้ไปได้ยังไง?) เต้าหู้บ่นกับตัวเองในใจ ไอ้ห่วงมันก็ดีอยู่หรอก แต่รู้สึกว่าแต่ละคนจะเล่นเกินเบอร์ไปหน่อย มันต้องพาฉันไปทายาสิถึงจะถูก เห็นอย่างนี้มันก็เจ็บนะเว้ยยย ยังไม่มีคนสนใจพาไปทายาอีก!

 

"นางดื้อดึงเอง ซ้ำยังทำตัวไม่เหมาะสม ข้าเป็นพี่ก็ต้องสั่งสอนน้องสาวเป็นธรรมดา ข้าผิดเช่นนั้นรึ?" ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็เถอะ แต่นางก็สมควรโดน ที่ไปทำตัวเช่นนั้นกับชายหนุ่มที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าเป็นเด็กเขาคงจะฟาดก้นนางไปนานแล้ว

 

สมาชิกทีม 'อิ้งเยว่ข้าใครอย่าแตะ' ที่ประกอบไปด้วย ท่านอ๋องแปด ท่านแม่ทัพ และฮุยอิน เมื่อเห็นว่าต้นเสียงนั้นเป็นใคร ทั้งสามคนก็พลันหน้าตึงใส่อีกคนที่พึ่งมาใหม่ทันที ทำท่าพร้อมจะปกป้องนางเต็มที่! แทบจะล้อมตัวนางเอาไว้เลยด้วยซ้ำ คนที่หนักสุดน่าจะเป็นท่านแม่ทัพที่ตอนนี้ชักดาบขึ้นมาตั้งท่าเรียบร้อย

 

"ถึงนางจะดื้อดึง เจ้าก็ควรสั่งสอนนางด้วยเหตุผล มิใช่สั่งสอนด้วยวิธีเช่นนี้! เสนาบดีฝ่ายบุ๋นอย่างเจ้า ไหนเลยจะไม่มีความสามารถสั่งสอนนาง!" องค์ชายตัวแทนกลุ่มเป็นผู้เปิดศึกก่อน เมื่อเต้าหู้เห็นว่ามีคนหนุนหลังก็ได้ทีกอดอกเชิ่ดหน้าท้าทายพี่ชายอย่างผู้ได้เปรียบ (ทำดีมากท่านอ๋อง เอาอีกๆ ด่าให้เฉาตายไปเลย!!! จัดการ! ไว้หู้จะตำบักหุ่งให้กินเป็นรางวัลสำหรับทุกคนเอง สู้ๆ! )

 

"หึๆ พวกเจ้าไม่ถามข้าก่อนรึ ว่าเหตุใดข้าถึงได้ลงโทษนาง" (เจ้าตัวแสบ ได้ทีเอาใหญ่เชียวน่ะ ให้คนมารุมพี่ชายตนเองเสียได้ คอยดูข้าเอาคืนเจ้าสะเถอะ!)

 

" พูดมา ข้าจะฟัง! " แม่ทัพที่พร้อมบวกตอนนี้ยังพอมีสติให้โอกาสพี่ชายของนางได้อธิบาย เผื่อว่ามันจะลดทอนโทษของเขาได้บ้าง เขาอาจจะเปลี่ยนจากตัดหัวเป็นแขนสักข้างก็ได้

 

เต้าหู้ที่ได้ยินว่าพี่ชายกำลังจะแฉก็อดใจเสียไม่ได้ จากเชิดหน้าหยิ่งๆเมื่อครู่ก็หน้าเสียค่อนไปทางซีด (อย่าน่ะอีพี่บ้า!! ไม่นะ! ม้ายยย)

 

"นางแอบไปลักลอบกินเต้าหู้ชายหนุ่มข้างบ้านน่ะสิ นางยอมรับกับข้าเอง ว่าเป็นคนเข้าไปกอดชายหนุ่มผู้นั้น ซ้ำสถานที่ยังลับตาผู้คน อยู่ที่ป่าไผ่หลังจวน ข้าเลยต้องทำหน้าที่พี่ชายที่ดีอย่างไรเล่า...หึๆ เหตุผลของข้าเพียงพอใช่หรือไม่? " ผู้เป็นพี่ที่ดูท่าว่าจะเหนือกว่าก็ทำหน้าเชิ่ดคืนกลับนางบ้าง (รู้จักข้าน้อยไปเสียแล้วน้องสาว ทีของข้าบ้างล่ะ)

 

(ม้ายยยย ม่ายทันแล้ว! หมดกันภาพพจน์ความเป็นกุลสตรีของฉัน!!!) เต้าหู้ได้แต่คอตกเมื่อเห็นสายตาทั้งสามคู่มองหน้านางอย่างตกตะลึง

 

"ไม่ต้องห่วงหรอกอิ้งเยว่ พี่รู้จักสหายของพี่ดีพอ ไม่มีใครเอาเรื่องน่าอายของเจ้าไปเล่าต่อให้เสียหายกว่านี้แน่ ฮ่าๆๆๆๆ" ยังแกล้งน้องสาวตนไม่หยุด ทั้งยังสะใจที่เห็นหน้าตะลึงงันของสหายที่ออกตัวปกป้องนาง

 

"เจ้าค่ะ ข้าทำเช่นนั้นจริง ข้าไปกอดพี่อวิ้นมู่ก่อน พี่อวิ้นมู่เป็นสหายสนิทเพียงผู้เดียวของข้าในตอนที่ข้ายังเล็ก ด้วยจากกันไปเป็นเวลาหลายปี ข้าเองก็เหงาที่ไม่มีเพื่อน และคิดถึงเขามาก เมื่อพบกันข้าจึงโผกอดเขาอย่างลืมตัว แต่เมื่อพี่ชายข้าเห็นเข้าก็ไม่ได้ไถ่ถาม แล้วเอาไม้มาฟาดหัวข้าปูดโปนอย่างที่เห็น ถ้าข้าผิด ข้าก็ต้องยอมรับมันเจ้าค่ะ " ทำเป็นเศร้าบีบน้ำตาขั้นสุด

 

เมื่อเห็นหน้าที่โศกเศร้าของนางทุกคนก็อดใจอ่อนไม่ได้ เมื่อได้สติก็หาเหตุผลเข้าข้างนางอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

"ข้าไม่เห็นว่าจะเสียหายตรงไหน สหายที่ไม่ได้เจอกันนาน เป็นธรรมดาที่จะลืมตัว เจ้าว่าใช่หรือไม่ท่านแม่ทัพ? "

 

"อืม...พร้อมตายหรือยัง?" รับคำองค์ชายแบบสั้นๆและขู่เพื่อนต่อ

 

ลู่หนิงที่เห็นว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามที่ตนคิดไว้ก็นึกกลัวขึ้นมา พร้อมกับเดินถอยหลังทีละก้าว เมื่อเห็นว่าแม่ทัพกำลังถือดาบเดินมาที่ตน (ไอ้เจ้าพวกนี้มันหน้ามืดตามัวขนาดนี้เชียวรึ! ลืมตาสะที! พวกเจ้าโดนนางหลอกแล้ว! )

 

ภาพต่อมาจึงได้เห็นสหายทั้งสามวิ่งไล่จับกันแบบเด็กๆ จะว่าจริงจังก็ไม่เชิง องค์ชายจับตรึงลู่หนิงไว้ให้ท่านแม่ทัพเลือกว่าจะตัดส่วนไหนดี ลู่หนิงก็เอาแต่ดิ้นขอร้องเพื่อนว่าจำเป็นต้องใช้ ขาดสิ่งใดไปไม่ได้จริงๆ ช่างเป็นภาพที่ดูน่าเวทนามาก เต้าหู้และฮุยอินได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินไปทายา ปล่อยให้เด็กโข่งทั้งสามเล่นกันส่ะให้พอ

 

-----------++++---------

 

หายไปนาน ไม่ได้เทเด้อ ช่วงนี้ไรท์มีดราม่าในชีวิตนิดหน่อย แต่ก็โอเคแหละ ใครอยากได้ตอนต่อไปเร็วๆ ก็ต้องคอมเมนต์ให้ไรท์เยอะๆน้าาาา

 

โว้ยยย ไรท์เขียนผิด เลยกลับมาแก้ จาก อย่า เป็น หย่า เฉยเลย 555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น