!ขวัญหทัย2465!
email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน ไม่เหมือนผูู้หญิงคนอื่น NC (นิดๆ)

ชื่อตอน : ตอน ไม่เหมือนผูู้หญิงคนอื่น NC (นิดๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2562 13:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ไม่เหมือนผูู้หญิงคนอื่น NC (นิดๆ)
แบบอักษร

ตอน ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น 

พิญารินทร์เธอกำลังนั่งมองดูรูปของปาริฉัตรอยู่คนเดียวที่หน้าบ้าน รูปที่เธอเผลอถ่ายไว้ตอนที่ปาริฉัตรกำลังนั่งทำงาน พอเธอห่างปาริฉัตรกลับมาที่บ้านเธอก็คิดถึงใบหน้าหวานแล้วก็ปากที่นุ่มหวานของปาริฉัตรไม่หยุด ซึ่งปาริฉัตรเป็นคนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ ก่อนที่เธอจะคิดออกว่าเธอนั้นต้องหาที่อยู่ใหม่ให้กับปาริฉัตร เธอจึงเรียกบอดี้การ์ดคนสนิทของเธอให้มาหา เพื่อที่เธอนั้นจะได้หาที่อยู่ใหม่ให้กับปาริฉัตรเร็วๆ 

“คุณแพรเรียกผมมามีอะไรหรือเปล่าครับ” 

“นายช่วยไปหาซื้อคอนโดให้ฉันหน่อย เอาที่มันสะดวกสบายและความรักษาปลอดภัยที่ดีที่สุด”บอดี้การ์ดของเธอก็งงๆนิดหน่อยที่จู่ๆพิญารินทร์ก็อยากซื้อคอนโดขึ้นมา 

“คุณแพรจะย้ายไปอยู่ที่คอนโดหรอครับ” 

“เปล่าหรอก ฉันจะให้คนที่ฉันสนใจอยู่…นายช่วยไปจัดการให้ฉันทีนะ เสร็จวันนี้ได้เลยยิ่งดีพรุ่งนี้จะได้เข้าไปอยู่เลย” 

“ครับคุณแพร…”ถึงแม้ว่าเขานั้นจะสงสัยว่าทำไมพิญารินทร์ถึงอยากได้เร่งรีบขนาดนี้ แต่ดูจากท่าทางของเจ้านายแล้วเขาก็คิดว่าน่าจะเป็นคนสำคัญพอควร ไม่อย่างนั้นพิญารินทร์คงไม่มีสีหน้าท่าทางที่ดูมีความสุขอย่างนี้ ซึ่งนั่นมันก็ดีแล้วที่เขาได้เห็นพิญารินทร์มีความสุข 

“รูปใครหรอคะคุณหนู น่ารักจังเลยนะคะ” 

“รูปเลขาที่แพรรับสมัครมาทำงานวันนี้น่ะค่ะ”พิญารินทร์เธอตอบแล้วก็ยิ้มเล็กน้อยให้กับแม่นม ที่พึ่งเดินเข้ามาหาเธอเมื่อกี้นี้ 

“แม่นมว่าคงไม่ใช่เลขาธรรมดาหรอกมั้งคะเนี่ย คุณหนูถึงได้แอบถ่ายรูปแม่หนูนี้มาอย่างนี้”เพราะแววตาแล้วก็สีหน้าท่าทางของพิญารินทร์ทำให้เธอคิดอย่างนั้น 

“จะมีใครจริงใจกับเราจริงๆหรอคะแม่นม แพรว่าก็คงเป็นเพราะเงินนั่นแหละ”พิญารินทร์เธอยังไม่เชื่อหรอกว่าปาริฉัตรจะเป็นคนที้ซื่อสัตย์ต่อความรัก เพราะทุกวันนี้คนเราเข้าหากันก็เพราะเงินเท่านั้น 

“คุณหนูอย่าคิดว่าคนเราจะเหมือนกันหมดสิคะ แม่นมว่าดูไปก่อนนะคะค่อยตัดสิน” 

“ค่ะแม่นม ตอนนี้ก็ดึกแล้วแพรว่าเราเข้าบ้านไปนอนกันดีกว่านะคะ วันนี้แพรนอนกับแม่นมดีกว่า”พิญารินทร์เธอเข้าไปกอดแม่นมอย่างอ้อนว่าจะนอนด้วย เพราะนี่ก็นานแล้วเหมือนกันที่เธอไม่ได้นอนกับแม่นมของเธอ 

“คืนนี้ไม่ออกไปหาสาวที่ไหนหรอคะ” 

“สาวที่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าแม่นมหรอกนะค้า..”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็หอมแก้มแม่นมอย่างเอาใจ ยังดีที่ตอนนี้เธอมีแม่นมที่คอยดูแลแล้วก็อยู่ข้างๆเธอตลอด ไม่อย่างนั้นทุกวันนี้เธอก็คงไม่เหลือใครแล้วจริงๆที่จะดีแล้วก็รักเธอจริงๆ เธอก็หวังว่าปาริฉัตรจะไม่เหมือนกับทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเธอ 

วันต่อมาหลังจากที่พิญารินทร์โทรมาบอกปาริฉัตรว่าให้เก็บของไว้ให้เรียบร้อยช่วงสายๆเธอจะเข้ามาหา ปาริฉัตรเธอก็ทำตามที่พิญารินทร์บอก ถึงแม้ว่าเธอจะเกรงใจแล้วก็ไม่อยากให้พิญารินทร์จะต้องมาวุ่นกับเรื่องของเธอ แต่เธอก็ขัดใจพิญารินทร์ไม่ได้เลย แถมก่อนที่จะวางสายพิญารินทร์ยังขู่เธออีกด้วยว่า ถ้าไม่ทำตามที่บอกจะทำมากกว่าจูบเมื่อวานนี้อีก ปาริฉัตรเธอก็ต้องยอมทำตามที่พิญารินทร์บอกตัวเอง แล้วมันก็ทำให้เธอเขินแก้มแดงเมื่อพูดถึงจูบเมื่อวานนี้ 

“ตอนนี้กี่โมงแล้วนะ…”ปาริฉัตรเธเหันไปมองดูนาฬิกาแล้วก็จับโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อที่เธอจะได้โทรหาแม่ของเธอเพื่อที่จะบอกว่าเธอกำลังจะย้ายห้อง แล้วก็จะบอกเรื่องที่เธอหางานได้แล้วด้วย ซึ่งเมื่อวานนี้เธแกลับมาถึงห้องก็เลยเวลาที่พ่อแม่ของเธอเข้านอนแล้ว 

“ฮัลโหลจ๊ะแม่” 

“จ้าว่าไงลูก ทำอะไรอยู่กินข้าวยังเรา” 

“ยังเลยจ๊ะแม่ แต่หนูเก็บของเสร็จแล้วค่อยไปกินจ๊ะ”ปาริฉัตรเธอได้ยินเสียงของผู้เป็นแม่แล้วเธอก็รู้สึกดีใจแล้วก็คิดถึงมากๆ 

“เก็บของไปไหนลูก มีอะไรหรือเปล่า” 

“เปล่าจ๊ะแม่ คือว่าหนูได้งานทำแล้วนะแม่ เจ้านายเขาก็เลยหาที่อยู่ให้หนูใหม่จะได้ไม่ไกลจากที่ทำงาน ต่อไปหนูจะมีเงินเดือนส่งให้แม่ใช้แล้วนะจ๊ะ” 

“จริงหรอลูก เจ้านายลูกเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย หนูอย่าไว้ใจคนอื่นมากเกินไปนะลูก ดูคนต้องดูนานๆคนสมัยนร้รู้หน้าไม่รู้ใจเขาหรอกลูก” 

“จ๊ะแม่ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะจ๊ะ เจ้านายหนูเขาเป็นผู้หญิงท่าทางจะใจดีมากอยู่นะคะแม่ แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะหนูจะดูแลตัวเองดีๆ”ปาริฉัตรเธอรู้ว่าแม่ของเธอเป็นห่วงที่ต้องมาอยู่คนเดียวกับผู้คนมากมายอย่างนี้ 

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วลูก แม่เป็นห่วงหนูนะ” 

“จ๊ะแม่” 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“หนูรักแม่นะจ๊ะ แค่นี้ก่อนนะคะแม่หนูต้องเก็บของต่อก่อนนะคะ”ปาริฉัตรเธอบอกเมื่อเห็นว่าพิญารินทร์มาเคาะที่ห้องของเธอ 

“จ๊ะลูก ย้ายเสร็จแล้วโทรมาหาแม่นะ” 

“จ๊ะแม่”ปาริฉัตรเธอวางสายแล้วก็มองดูพิญารินทร์กับลูกน้องอีกสองสามคนที่จะมาขนของให้เธอ 

“คุยกับแม่อยู่หรอ พี่รบกวนหรือเปล่า”พิญารินทร์เธอได้ยินปาริฉัตรคุยกับผู้เป็นแม่อยู่เธอก็รู้สึกอิจฉาที่ปาริฉัตรยังมีแม่อยู่เคียงข้าง มันเลยทำให้เธอคิดถึงแม่ของเธอขึ้นมา 

“เปล่าค่ะพี่แพร” 

“พวกนายจัดการขนของของน้องฉัตรไปที่ฉันจัดการไว้ให้เรียบร้อย แล้วก็ห้ามเปิดหรือว่าแกะดูของอะไรทั้งนั้น ฉันจะพาน้องฉัตรไปก่อน” 

“ป่ะ…ไปไหนคะพี่แพร ฉัตรยังไม่ได้…”ปาริฉัตรเธอบอกพิญารินทร์แล้วมองที่ตัวของเธอที่ตอนนี้เธอยังอยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนสีชมพูอยู่เลย เธอยังไม่ได้แต่งตัวพร้อมที่จะออกไปข้างนอกเลยตอนนี้ 

“อื้อ…พี่แพร…” 

“ก็ยังหอมอยู่เลยนะคะไม่ได้เหม็นเลยสักนิด”พิญารินทร์เธอเข้าไปหอมแก้มของปาริฉัตรเพร่ะคิดว่าเจ้าตัวหมายถึงยังไม่ได้อาบน้ำ 

“มะ…ไม่ใช่ค่ะ ฉัตรยังไม่ได้แต่งตัวเลยค่ะ”ปาริฉัตรเธอก็ตอบพิญารินทร์ด้วยความเขินที่ถูกหอมแก้มต่อหน้าลูกน้องของพิญารินทร์ 

“พวกนายทั้งหมดออกไปจากห้องก่อน น้องฉัตรจะทำธุระส่วนตัว” 

“ครับ//ครับ//ครับ”ลูกน้องของพิญารินทร์ก็ออกไปจากห้องปาริฉัตรทันที ปาริฉัตรเธอก็เลยจับเสื้อผ้าของตัวเองจะไปใส่ในห้องน้ำเพราะว่าพิญารินทร์อยู่ข้างนอก แต่พิญารินทร์เธออยากเห็นปาริฉัตรเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ตรงนี้ต่อหน้าของเธอ เธอจึงจับแขนของปาริฉัตรไว้ไม่ให้ไปเปลี่ยนที่อื่น 

“เปลี่ยนตรงนี้แหละ…” 

“ไม่ดีกว่าค่ะฉัตรเขินพี่แพร…” 

“จะเขินทำไมล่ะคะ พี่ก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันกับฉัตรนะ”ปาริฉัตรเธอก็ยิ่งรู้สึกทำตัวไม่ถูกเพราะว่าพิญารินทร์ขยับเข้ามาใกล้ๆเธอ แล้วก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงที่หวานกับเธออีก 

“พี่หันหลังก็ได้ค่ะโอเคไหม พี่สัญญาว่าจะไม่แอบมอง…แต่เราต้องรีบไปทำธุระกันนะคะ” 

“ก็…ก็ได้ค่ะ…”ปาริฉัตรเธอจำต้องยอมทำตามที่พิญารินทร์บอก เพราะพิญารินทร์บอกว่ามีธุระจะต้องรีบไปทำนั่นก็หมายความว่าเป็นงานแล้วก็หน้าที่ของเธอที่ต้องทำด้วย พิญารินทร์เธอจึงค่อยๆหันหลังตามที่พูดว่าจะไม่ดู ปาริฉัตรเธอก็เลยค่อยๆสอดชุดนอนออกอย่างเร่งรีบแล้วก็หันหลังให้พิญารินทร์เหมือนกัน 

“…………………..”พิญารินทร์เธอค่อยๆหันมาช้าๆเมื่อเห็นว่าปาริฉัตรเงียบไป เธอจึงเห็นเรือนร่างขาวผ่องของปาริฉัตรที่กำลังใส่กระโปร่งอยู่ตอนนี้ มันเลยทำให้ความต้องการของพิญารินทร์เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปหาปาริฉัตรแล้วก็จับไหล่ทั้งสองข้างของปาริฉัตรไว้ พร้อมกับก้มหน้าลงไปจูบที่ซอกคอของปาริฉัตรเบาๆขนเจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ 

“ให้พี่ช่วยใส่ดีกว่านะคะ…”พิญารินทร์เธอกระซิบที่หูของปาริฉัตรแล้วก็ขบเม้มเบาๆจนปาริฉัตรขนลุกตั้งไปทั้งตัวเธอ แล้วเธอก็ตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ทุกที่พิญารินทร์ทำอย่างนี้ เธอก็รู้สึกอยากจะห้ามไม่ให้ทำแบบนี้เหมือนกันแต่มันก็เหมือนกับว่าเธอพูดไม่ออก และเธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกใหม่กับร่างกายของเธอขึ้นอีก ที่ตอนนี้พิญารินทร์ค่อยๆซุกไซ้ซอกคอของเธอแล้วก็ลูบไล้ไปตามท้องแบนราบของเธอ มันก็ยิ่งวาบหวิวอย่างที่เธเไม่เคยเป็นมาก่อน 

“หอมจังเลยค่ะ พี่ขอหอมให้ชื่นใจอีกนิดนะคะ”ปาริฉัตรเธอก็เหมือนกับโดนต้องมนต์ คำพูดของพิญารินทร์ก็ดูจะหวานหูไปหมด พิญารินทร์จะทำอะไรก็ไม่รู้สึกอยากที่จะห้ามเจ้าตัวเลย พิญารินทร์ก็เหมือนจะได้ใจเพิ่มขึ้นอีกเธอค่อยๆหันตัวปาริฉัตรมาช้าๆ แล้วเธอก็คลอเคลียร์อยู่ที่ปากอวบอิ่มของปาริฉัตร ก่อนที่เธอจะจูบปาริฉัตรอย่างห้ามใจไม่อยู่ตามความต้องการของตัวเอง ปาริฉัตรเธอก็รู้สึกทั้งร้อนแล้วก็หนาวขึ้นมาพร้อมกันเหมือนจะเป็นไข้ เรี่ยวแรงขาก็รู้สึกว่าจะไม่ค่อยมีไม่รู้ว่าเป็นอะไร มือเรียวของพิญารินทร์ข้างหนึ่งก็โอบกอดเอวเล็กไว้ ส่วนอีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาบีบคลึงทรวงอกของปาริฉัตร ปาริฉัตรเธอก็เริ่มเป็นขี้ผึ้งรนไฟตัวอ่อนปวกเปียกอย่างไม่เคยเป็น พิญารินทร์เธอถอนจูบออกแล้วก็จูบซุกไซ้สัมผัสไปตามซอกคอขึ้นไปที่หูของปาริฉัตรอีกครั้ง เธอขบเม้มแล้วก็สอดแทรกลิ้นเข้าไปทำความสะอาดข้างในช่องหูของปาริฉัตรอย่างที่เธอไม่เคยทำแบบนี้ให้กับใคร เธอรู้สึกว่าปาริฉัตรไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นเธอก็เลยกล้าที่จะทำแบบนี้ พร้อมกับค่อยๆปลดตะขอบราออกโดยทันที เพราะเธออยากจะเห็นทรวงอกที่อยู่ใต้บราแล้วว่ามันจะสวยงามเหมือนกับหน้าตาของเจ้ามันหรือเปล่าว่าสวยแค่ไหน 

“อื้อ…มะ…ไม่นะคะ”ปาริฉัตรเธอรีบยกมือขึ้นปิดทรวงอกของเธอทันที เมื่อเธอรู้สึกเย็นที่พิญารินทร์ถอดบราของเธอออกไปจากตัว แล้วเธอก็เริ่มรู้สึกตัวว่ามันไม่ถูกต้องที่จะปล่อยให้พิญารินทร์ทำแบบนี้กับตัวเอง เพราะเธอกับพิญารินทร์ไม่ได้เป็นแฟนกันและยังไม่ได้รักกัน ถ้าเธอปล่อยให้พิญารินทร์ทำอะไรตามใจตัวเองมันก็เหมือนกับว่าเธอนั้นใจง่าย ที่ยอมมีอะไรกับพิญารินทร์ง่ายๆที่พึ่งรู้จักกันแค่วันเดียว 

“พี่ขอดูหน่อยนะคะ…ดูแค่นิดเดียว”พิญารินทร์เธอขอปาริฉัตรออกไปตามตรง พร้อมกับลูบไล้ที่ริมฝีปากของปาริฉัตรไปมา ก่อนที่เธอจะขยับเข้าไปจูบเพื่อที่จะให้ปาริฉัตรคล้อยตามเธออีกครั้ง เมื่อตอนนี้เป้าหมายของเธอคืออยากที่จะครอบครองทรวงอกของปาริฉัตร เมื่อปาริฉัตรคล้อยตามเธออีกครั้งเธอก็ถอนจูบออกแล้วก็ก้มลงมองที่ทรวงอกสวย ที่ตอนนี้ปาริฉัตรเผลอเอามือออกไปจากทรวงอกสวยแล้ว 

“สวย…สวยมาก…”พิญารินทร์เธอได้เห็เต็มตาของตัวเองแล้วก็เห็นว่ามันสวยงามมากอย่างที่เธอไม่เคยเห็นของใครสวยอย่างนี้มาก่อน ก่อนที่เธอจะก้มลงไปครอบครองด้วยปากของตัวเอง 

“อ๊ะ…”ปาริฉัตรเธอสะดุ้งด้วยความเสียวที่เธอถูกสัมผัสแบบนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ แล้วก็พยายามที่จะขยับหนีแต่เธอก็ไม่มีแรงเลย พิญารินทร์เธอใช้ปลายลิ้นเขี่ยเลียวนไปมาแล้วก็ดูดดึงสัมผัส เธอจึงได้ริ่มรสว่ามันหวานถูกใจเธอมากแค่ไหน 

“หวาน…หวานถูกใจ” 

“พะ…พอแล้วนะคะ…”ปาริฉัตรเธอบอกเมื่อเธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว พิญารินทร์เธอเห็นว่าปาริฉัตรจะไม่ไหวแล้วเธอก็เลยค่อยๆใส่บราให้กับปาริฉัตรเหมือนเดิม โดยที่เธอยังจูบปาริฉัตรไม่หยุดเพราะเธอหลงเสน่ห์ของปาริฉัตรไปแล้วตอนนี้ แล้วเธอก็ค่อยๆจับเสื้อที่ปาริฉัตรเตรียมไว้จะใส่เอามาใส่ให้เจ้า ปาริฉัตรเธอก็ปล่อยให้พิญารินทร์ทำตามใจตัวเองเลย ตั้งแต่เกิดมาเธอพึ่งเคยเจออะไรแบบนี้เธอก็เลยไปไม่ถูกช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ก่อนที่เธอจะถูกพิญารินทร์ดึงลงให้นั่งตักตัวเอง เพื่อที่จะได้ให้ปาริฉัตรได้พักหายใจให้ร่างกายกลับมาเป็นเหมือนเดิมซะก่อน 

“พี่ขอโทษนะคะ…ที่พี่ทำแบบนี้”พิญารินทร์จับคางมนให้เงยหน้าขึ้นแล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ซึ่งปาริฉัตรก็เป็นคนแรกที่พิญารินทร์ไม่รู้จักห้ามใจแล้วก็อ่อนโยนใส่อย่างนี้ 

“อย่าโกรธพี่เลยนะคะ พี่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยค่ะ” 

“…………..”ปาริฉัตรเธอก็ได้แต่หลบสายตาของพิญารินทร์ด้วยความเขินอาย ที่ตัวเองได้ปล่อยตัวให้กับพิญารินทร์ง่ายๆอย่างนี้ 

“โกรธให้พี่หรือเปล่าคะ”ปาริฉัตรเธอก็ส่ายหน้าไปมาว่าไม่ได้โกรธ ถ้าเธอจะโกรธก็คงเป็นตัวเธอเองนั่นแหละที่ใจง่ายเอง 

“เสร็จแล้วเราไปกันดีกว่านะคะ” 

“ไปไหนคะ…” 

“ไม่บอกค่ะ ไปเดี๋ยวก็รู้เอง…”พิญารินทร์เธอตอบแล้วก็ยิ้มให้ก่อนที่เธอจะอุ้มปาริฉัตรขึ้น แต่ปาริฉัตรเธอก็ไม่ยอมให้พิญารินทร์อุ้มเธอ 

“ฉัตรเดินเองดีกว่านะคะ” 

“หว้า…เสียดายจัง เพราะพี่อยากอุ้มฉัตรไปที่รถ….”พิญารินทร์เธอก็ทำหน้าเสียดายที่ไม่ได้อุ้มปาริฉัตรไปที่รถ ปาริฉัตรเธอก็เผลอยิ้มเล็กน้อยที่พิญารินทร์เหมือนเด็กเลยตอนนี้ 

“ยิ้มแบบนี้บ่อยๆนะคะพี่ชอบ…”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็เดินออกไปจากห้องของปาริฉัตรก่อน ปาริฉัตรเธอก็รู้สึกเขินอายแล้วก็หัวใจเต่นแรง แค่พิญารินทร์พูดแล้วก็ยิ้มให้กับเธออย่างนี้ เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องยิ้มแล้วก็รู้สึกดีอย่างนี้ด้วย ก่อนที่เธอจะเดินตามพิญารินทร์ออกไปจากห้องของตัวเอง 

พิญารินทร์เธอขับรถพาปาริฉัตรไปกินข้าวที่ร้านอาหารก่อน พอกินข้าวเสร็จเธอก็พาปาริฉัตรมาที่คอนโดแห่งหนึ่ง ซึ่งปาริฉัตรก็ยังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่พักใหม่ของตัวเอง เพร่ะพิญารินทร์บอกว่ามาหาลูกค้าที่นี่เพื่อที่จะได้เซอร์ไพรส์ให้ปาริฉัตรได้ดีใจ พอเปิดประตูห้องเข้ามาปาริฉัตรเธอก็สงสัยว่ามาหาลูกค้าทำไมของในห้องนั้นมีแต่ของเธอเต็มไปหมดเลย และเธอก็มั่นใจว่าของทั้งหมดนี้คือของของเธออย่างแน่นอน 

“พี่แพรคะ…ทำไมของของฉัตรมาอยู่ที่นี่คะ” 

“ก็ห้องของเราไงคะ…”ในตอนแรกพิญารินทร์เธอคิดเพียงว่าจะซื้อให้เป็นที่พักของปาริฉัตร แต่ตอนนี้เธอคิดว่ามันคงจะเป็นห้องของเธอด้วยแล้ว ต่อไปเธอก็คงจะได้มาค้างที่นี่บ่อยๆแน่นอน 

“ห้อง…ห้องของเรา หมายความว่ายังไงคะพี่แพร” 

“ก็หมายความว่าคอนโดนี้พี่ซื้อให้ฉัตรค่ะ ฉัตรชอบไหม” 

“ชอบค่ะ แต่ฉัตรว่ามันแพงไปนะคะ”ปาริฉัตรเธอไม่เข้าใจว่าทำไมพิญารินทร์จะต้องซื้อคอนโดให้กับเธอด้วย เพียงแค่ห้องเช่าธรรมดาเธอก็อยู่ได้แล้ว 

“ไม่แพงหรอกค่ะ เพราะที่นี่ก็เป็นที่พักของพี่เหมือนกัน วันไหนพี่ไม่อยากกลับบ้านพี่ก็จะมาค้างที่นี่” 

“ถ้าอย่างนั้นฉัตรจะจ่ายเงินค่าเช่าให้นะคะ” 

“โนๆๆค่ะ ค่าเช่าของพี่ไม่ใช่เงิน” 

“แล้วคืออะไรคะ…” 

“ก็ตรงนี้ไงคะ…” 

“………….”พิญารินทร์เธอยกมือขึ้นลูบที่ริมฝีปากของปาริฉัตรแล้วก็จ้องมองดูใบหน้าหวานใส จนปาริฉัตรเธอต้องหลบสายตาของพิญารินทร์ด้วยความเขินอายอีกครั้ง พิญารินทร์เธอก็ขยับเข้าไปจูบที่ปากอวบอิ่มทันทีเมื่อปาริฉัตรก้มหน้าหลบสายตาเธอ และนี่แหละคือค่าเช่าของเธอและต่อไปมันก็จะมากกว่านี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆด้วย 

จบตอน 

ความคิดเห็น