ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ศิษย์พี่อย่าขยับ 06

ชื่อตอน : ศิษย์พี่อย่าขยับ 06

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 218

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 18:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศิษย์พี่อย่าขยับ 06
แบบอักษร

- ศิษย์พี่อย่าขยับ 06 - 

 

 

ยามค่ำคืนที่ศิษย์น้องทุกคนต่างก็หลับใหล กลับมีศิษย์พี่ผู้หนึ่งที่กระทำตนราวกับโจรเด็ดบุปผา เขาแอบปีนเข้าหาศิษย์น้องรองทางหน้าต่าง คาดหวังเพียงว่าได้เห็นใบหน้างามล้ำก่อนเข้านอน มิรู้ว่านางทำอะไรกับเขา เขาถึงได้คิดถึงนางแทบบ้าถึงเพียงนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนทานอาหารเย็น เขาก็ยังเห็นหน้านางอยู่เลย แต่ตอนนี้พึ่งผ่านไปไม่ถึงสองชั่วยาม หัวใจของเขาก็เอาแค่เรียกร้องหานางอีกแล้ว เขามิอาจข่มตาให้หลับลงได้หากมิได้เห็นใบหน้าที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา

เขาต้องแอบออกมาตอนที่ศิษย์น้องสามหลับไปแล้ว เฮ้อ บางทีเขาอาจจะบ้าจริง ๆ ก็เป็นได้ เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่พบนางครั้งแรก แม้นนางจะมิเคยทราบว่าแท้จริงแล้วมิได้มีเพียงนางหรอกที่หลงใหลเขาอยู่ฝ่ายเดียว เขาเองก็มิได้ต่างไปจากนางเลย บางทีเขาอาจจะอาการหนักกว่าศิษย์น้องรองก็เป็นได้ นางมาอยู่ที่นี่เพราะถูกบิดาบังคับ แต่เขาเองก็อยากขอบคุณบิดาของนางที่....อย่างน้อยก็ทำให้เขาได้พบนาง ศิษย์น้องรองผู้งดงามของเขา

ใบหน้าหวานหยด บัดนี้หลับใหล ใบหน้าของนางอมยิ้มน้อย ๆ คาดว่าคงกำลังฝันหวานอยู่เป็นแน่ เขาขยับเข้าไปใกล้จ้องมองใบหน้าของนาง แอบสงสัยว่าร่างบางที่อยู่ตรงหน้ากำลังหลับฝันถึงผู้ใดกันนะ แต่พอคิดว่านางอาจจะกำลังหลับฝันถึงบุรุษอื่นก็เป็นได้ ความรู้สึกมิพอใจก็ถาโถมเข้ามา จนเขามิอาจเก็บมันเอาไว้ได้ บัดซบ น่าตายที่สุด ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็รู้ว่าตอนนี้ตนเองยังไม่มีสิทธิ์ที่จะหึงหวงหรือแสดงความเป็นเจ้าของร่างบางที่กำลังหลับใหล อีกทั้งเรื่องว่าที่คู่หมั้นของเขา ที่เป็นพี่สาวของนางอีกเล่า เขายังต้องจัดการเรื่องพวกนี้ก่อนที่จะเสียนางให้ผู้อื่นไป

"อื้อ" มือหนาของเขาเกลี่ยลงที่แก้มของนางเบา ๆ แต่ก็คงทำให้ร่างบางรำคาญ จึงได้ปัดมือเขาออก ส่งเสียงในลำคอราวกับว่ากำลังหงุดหงิดเขาอยู่ก็มิปาน หึ พอตอนนี้ทำมาเป็นหงุดหงิด แล้วดูเจ้าทำกับข้าเล่า ทั้งกอด ทั้งหอมแก้ม มิหนำซ้ำยังจุมพิตเขาอีก นางทำมากกว่าเขาหลายเท่านัก

แต่น่าแปลกที่เขาไม่เคยคิดจะห้ามปรามหรือตักเตือนการกระทำของนางเลย เขาชอบให้นางหลอกกินเต้าหู้จนบางทีก็กลัวว่านางจะรู้ตัวเสียก่อน คราใดที่ร่างบางมอบจุมพิตแสนหวานให้ เขาแทบไม่เป็นตัวของตัวเองเลย หัวใจมันเต้นแรงราวกับว่าจะหลุดออกมา ใบหน้าแดงก่ำทุกครั้งที่ถูกร่างบางเกี้ยวพา นางช่างเป็นสตรีที่มีผลต่อหัวใจของเขาเหลือเกิน

"ศิษย์พี่ใหญ่ อื้อ" เขายกยิ้มออกมา เมื่อร่างบางเอ่ยเรียกเขา แม้นจะเป็นเพียงเสียงละเมอ แต่เขาก็ดีใจที่ได้รู้ว่าแท้จริงแล้วร่างบางกำลังหลับฝันถึงผู้ใดอยู่

"ข้าอยู่นี่แล้ว ชู่....." เขายกมือลูบหัวน้อย ๆ ของนาง ก่อนจะเอ่ยปลอบให้นางหลับต่อ

หมับ

แต่เขาคงลืมคิดไปว่า สตรีผู้นี้ตอนตื่นนอนก็ชอบหลอกกินเต้าหู้เขาอยู่แล้ว พอนางหลับมีหรือที่นางจะยอมปล่อยเขาไป มือน้อย ๆ ขยับเขามากอดรั้งเอวของเขาให้นอนลงไปข้าง ๆ นาง

ตึกตัก

ตึกตัก

ตึกตัก

ไม่เพียงนอนด้านข้างนาง แต่ใบหน้างดงามของนางบัดนี้ขยับเข้ามาซุกที่แผงอกของเขา จนเสียงหัวใจของเขาเต้นดังโครมคราม จนมิอาจควบคุมได้ ให้ตายเถอะ แล้วแบบนี้เขาจะหนีกลับเรือนได้อย่างไร เกิดนางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจะมิโวยวายเขาหรอกหรือ เขาไม่กล้าแม้นแต่ขยับกาย ทำได้เพียงสบมองใบหน้าหวานล้ำที่เริ่มอยู่ไม่สุขแล้วเท่านั้น

"อื้อ อุ่น" ร่างบางบ่นพึมพำ จากนั้นก็เริ่มที่จะกอดรัดร่างของเขาแน่นยิ่งขึ้น ใบหน้างดงามซุกเข้าหาอกแกร่งของเขา สูดดมกลิ่นกายจากร่างเขา จนเจ้าตัวขนลุกซู่แปลก ๆ ใจจริงอยากปลุกนางให้ตื่นก่อน แต่ก็ทำมิได้ หากเขาปลุกนาง นางต้องรู้เป็นแน่ว่าเขาแอบปีนเข้าหานาง แม้นนี่จะมิใช่ครั้งแรก แต่ที่ผ่านมาเขาก็มิเคยถูกผู้ใดจับได้เลยแม้นแต่ครั้งเดียว

"อ๊ะ" เขาเผลอส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ เมื่อร่างบางขบกัดริมฝีปากที่แผ่นแกไร้เสื้อผ้าปิดบังของเขา ศิษย์น้องรองนี่เจ้ากำลังหลับอยู่จริง ๆ ใช่หรือไม่ เหตุใดมือไม้ของเจ้าถึงได้อยู่ไม่สุขนักเล่า

"อื้อ" ตาของเขาเบิกโพลงเพราะคิดไม่ถึงว่าคนที่หลับอยู่ตรงหน้า จะนอนละเมอถึงขั้นขยับริมฝีปากมาบดจูบเขาได้ เขาต้องอดกลั้นมิให้ร่างกายตนเองตอบสนองความต้องการ เขาต้องหักห้ามใจมิให้เอื้อมมือไปดึงรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด แต่ความพยายามของเขาดูเหมือนจะมิได้ช่วยอะไรเลย เมื่อร่างบางตรงหน้ามิยอมหยุดการกระทำที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายเสียที

"อื้ม....หวาน" พอนางได้เข้าไปสัมผัสความหวานด้านในโพรงปากของเขาแล้ว นางก็เผลอชมออกมา เขาต้องกำหมัดแน่น ทุบมือลงบนเตียงนอนของนาง ศิษย์น้องรองคอยดูเถิด อย่าให้ข้าเอาคืนบ้างนะ เขาได้แค่คาดโทษร่างบางเอาไว้ในใจ คอยดูเถิดหากเจ้ายังมิยอมปล่อยข้าไป กระต่ายขนฟูตัวน้อยของเจ้าได้ถูกข้าจับตุ๋นแน่

หมับ

คราวนี้เขาหายใจแทบไม่ทั่วท้องเลยทีเดียว ใครจะไปคิดกันเล่าว่าคนเรามันจะละเมอได้ถึงขนาดนี้ ตอนนี้มือนุ่มนิ่มของนางขยับต่ำลงเรื่อย ๆ คาดว่าหากต่ำกว่านี้อีกนิด ก็จะถึงจุดอันตรายของเขาแล้ว ไม่ได้การแล้ว หากเขายังยอมให้นางนอนกอดอยู่เช่นนี้ เกรงว่าร่างบางจะเป็นอันตราย เขาตัดสินใจว่า คงต้องยอมให้นางตื่น หากเขาหนีออกไปทัน นางก็คงยังไม่รู้ตัวว่าเขาแอบเข้ามาก็ได้ เขาขยับกายออกจากอ้อมกอดของนาง แต่ก็ไม่เป็นผล นอกจากนางจะไม่ตื่นแล้วร่างบางยังกอดเขาแน่นมากยิ่งขึ้นเป็นเท่าตัว แบบนี้เขาคงต้องออกแรงเพิ่มมากขึ้นสินะ

ศิษย์น้องรอง อภัยให้ข้าด้วย

หมับ

โครม

"อั่ก"

"โอ๊ยเจ็บ"

เขาแอบหนีออกทางหน้าต่างบานเดิม หลังจากที่ผลักร่างบางตกเตียง ฟังจากเสียงแล้วร่างบางน่าจะเจ็บมิใช่น้อยเลยล่ะ เขาทำได้เพียงแค่ขอโทษนางในใจ ก่อนจะมุ่งหน้ากลับเรือนนอน

"ศิษย์พี่ใหญ่ดึก ๆ ดื่น ๆ หายไปที่ไหนมาหรือขอรับ" หัวใจของเขาหายวับ เพราะไม่คิดว่าเพียงเขาก้าวขาเข้ามาในเรือนนอนของตัวเอง เจ้าศิษย์น้องสามจะโผล่ออกมาเงียบ ๆ แบบนี้ ให้ตายสิ พวกเจ้านี่มันอะไรกัน เขาคิดว่าเจ้าศิษย์น้องผู้นี้หลับไปแล้ว ไม่คิดว่าจะมาโผล่ที่ห้องนอนของเขาได้ คราวหลังคงต้องระวังตัวกว่านี้เสียแล้ว

"ข้าจะไปไหนมันก็เรื่องของข้า" เขาไม่ตอบ แต่กลับเลือกที่จะเมินศิษย์น้องสาม ที่กำลังยกยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เขาอยู่

"ข้าก็นึกว่าศิษย์พี่ใหญ่แอบปีนไปเรือนศิษย์พี่รองอีกแล้วเสียอีก" เขารีบหันขวับไปมอง นี่อย่าบอกนะว่า ที่ผ่านมา เจ้าศิษย์น้องผู้นี้เห็นการกระทำของเขาทั้งหมด ไม่จริงน่า คราวนี้เขาคงนอนไม่หลับเพราะเจ้าศิษย์น้องตรงหน้าเป็นแน่

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น