Avery Pie
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Deep Ocean : Special Halloween

คำค้น : ฉลามคลั่งรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2562 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Deep Ocean : Special Halloween
แบบอักษร

ฉลามคลั่งรักพิเศษ : Special Halloween 

#ฉลามคลั่งรัก 

 

Halloween 31th Oct 

 

เทศกาลที่ผู้คนมากมายจะแต่งตัวเป็นผีหลากหลายออกมาล่าขนมไม่ก็พวกของหวาน เมื่อก่อนตอนยังเด็กผมก็เคยมีโมเมนต์แบบนั้นกับครอบครัวเหมือนกัน ผมจำได้ว่าพ่อเคยแต่งเป็นมัมมี่ ส่วนผมแต่งเป็นแวมไพร์ เราเดินไปตามบ้านต่างๆ ถามเขาว่าหลอกหรือเลี้ยงแล้วก็ได้ขนมไปฝากแม่ที่อบพายรออยู่ที่บ้าน

 

ถึงจะจำไม่ได้ละเอียดทุกอย่าง แต่ก็นึกออกทุกครั้งเวลาที่วันนี้เวียนมา

 

เป็นหนึ่งในความทรงจำที่อยากฝันทุกครั้งที่หลับตา มันคงดีถ้าเราได้กลับไปอยู่ในช่วงเวลาที่ไม่มีอะไรให้คิดมากแบบนั้นอีกครั้ง

 

หรือไม่ก็ลองเริ่มต้นใหม่กับใครสักสองคน... 

 

“ฮาโลวีนคืออะไร?”

 

กึก !

 

“ทำไมวันนี้มีแต่คนตื่นเต้นกับมัน” ดีแลนถามผมตอนที่กำลังเปิดทีวีหาหนัง แต่กลับเจอข่าวที่มีรายงานเกี่ยวกับการจัดกิจกรรมต้อนรับวันผีออก ส่งผลให้ผมที่นอนพิงดายอยู่ ลดหนังสือที่กำลังอ่านลงแล้วหันไปมองข่าวพวกนั้น

 

ก่อนจะหันกลับมามองเขาพร้อมกับเลิกคิ้วใส่

 

“คุณไม่รู้จักฮาโลวีน?”

 

“ผมคิดว่าไม่” เขาย่นคิ้วใส่ทำหน้าครุ่นคิดแล้วหันไปมองพี่ชาย “พี่รู้จักไหมดาย?”

 

“ไม่เคยได้ยิน” คนพี่ไหวไหล่ สนใจหนังสือที่ผมซื้อมาให้ ขณะที่น้องชายลูบขาผมที่พาดกับตักเขาไปมาเป็นการใช้ความคิด “มันก็แค่วันวันนึงของพวกมนุษย์ไม่ใช่หรือไง”

 

“แต่ดูทุกคนตื่นเต้นกัน”

 

“ไม่ใช่พวกคุณ” ผมขัดมองหน้าพวกเขาสลับกันพลางยกยิ้มขำ “เพิ่งเคยเจอคนที่ไม่รู้จักฮาโลวีนก็วันนี้ นี่มันของประเทศชาติที่เขารู้จักกันทั่วโลกเลยนะ”

 

“สงสัยอินเตอร์เน็ตคงเข้าไม่ถึงทะเล” ผมหัวเราะขบขันกับคำพูดของดีแลน เจ้าตัวเลยบีบจมูกผมเบาๆ คล้ายกับมันเขี้ยวที่หัวเราะใส่เขาขนาดนั้น “ตกลงมันคือวันอะไร ผมเห็นในข่าวมีแต่คนแปลกๆ”

 

“มันเป็นวันผีออกล่ะมั้งเท่าที่ผมจำได้”

 

“ผีออก?”

 

“ใช่ ผีออก” ผมพยักหน้า “ผู้คนจะแต่งตัวเป็นผีชนิดต่างๆ แล้วก็ไปตามบ้านเพื่อขอขนม”

 

“เพื่ออะไร?”

 

“ก็เพื่อความสนุกไง แต่งตัวเป็นผีโหดๆ ไปหลอกเอาขนมคนอื่น ถ้าเจอคนใจดีก็ได้ขนมเยอะหน่อย เจอคนไม่อินก็ให้ขนมน้อยไม่ก็ไม่ให้เลย” ผมพยายามนึกเมื่อก่อนตอนเป็นเด็กก็ได้ขนมเยอะอยู่เหมือนกัน แต่ก็เคยเจอพวกลุงป้าที่ไม่ชอบเทศกาล พวกเขาจะไล่เราเหมือนหมูเหมือนหมา แถมยังปิดประตูใส่หน้าเราอีก

 

มันก็ไม่ผิดหรอกที่จะไม่อิน ผมแค่คิดว่าน่าจะมีมารยาทกว่านี้น่ะ

 

“พวกเด็กๆ ชอบกันมาก ผมเคยแต่งเป็นแวมไพร์ด้วยนะ จำได้ว่าปีนั้นมีคนแต่งแวมไพร์เยอะจนพ่อผมเกือบหาผมไม่เจอตอนเราคลาดกัน” มันเป็นอิทธิพลจากหนังเรื่องนึงที่กำลังดัง นอกจากนี้ยังมีหมาป่า แล้วก็ผีแม่ชี รวมถึงพวกตัวตลกน่าขัน

 

จริงๆ ผมไม่ค่อยชอบพวกตัวตลกเท่าไหร่ มันค่อนข้างคล้ายฆาตกรโรคจิตน่ะ

 

“แล้วตอนนี้คุณไม่อยากแต่งบ้างเหรอ?” ดายถาม ผมเลยหันไปมองหน้าเขาแล้วยกยิ้มใส่

 

“อยากให้ผมหลอกพวกคุณหรือไง?”

 

“หมายถึงคิดว่าจะทำให้พวกเรากลัวได้?”

 

“ถ้าเกิดผมเอาจริงขึ้นมา ยังไงพวกคุณก็กลัว” ผมยิ้มร้ายนั่นทำให้ดายบีบจมูกผมด้วยความมันเขี้ยว ผิดกับดีแลนที่ยิ้มใส่ เขาดูจะชอบใจเวลาผมทำตัวร้ายๆ แม้จะเป็นการแกล้งกันก็ตาม “เอาจริงๆ ผมก็อยากเล่นนะ แต่ผมโตเกินกว่าที่จะแต่งเป็นผีไปขอขนมคนอื่นกินแล้ว”

 

“เขาจำกัดด้วยเหรอว่าต้องอายุเท่าไหร่ถึงแต่งเป็นผีได้?”

 

“ไม่ได้จำกัดหรอก ผมแค่รู้สึกว่ามันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่”

 

“คุณแต่งให้พวกเราดูก็ได้ ผมอยากเห็นเหมือนกัน” คนเป็นน้องพูดด้วยท่าทีกระตือรือร้น พาให้ผมเลิกคิ้วใส่ ผมรู้ว่าดีแลนเป็นพวกชอบเทศกาลของมนุษย์ เขาดูจะอินกับมันต่างจากดายค่อนข้างมาก คงเพราะดายรู้สึกว่าชีวิตบนฝั่งมันวุ่นวาย ดีแค่ไหนที่บ้านของเราอยู่ไกลจากตัวเมืองมากเลยไม่มีคนมารบกวน

 

นั่นก็เป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่ร่วมขบวนแต่งเป็นผี กว่าจะขับรถเข้าไปร่วมกิจกรรมพวกนี้ งานเลี้ยงก็คงเลิกรา

 

“ทำไมผมต้องแต่ง ผมไม่อยากเล่นสักหน่อย”

 

“แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าอยาก แต่เพราะโตไปเลยเล่นไม่ได้”

 

“มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องแต่งให้พวกคุณดูไม่ใช่หรือไง”

 

“แต่ผมอยากเห็นนี่ว่ามันจะเป็นยังไง”

 

“ดีแลน”

 

“ถ้าคุณแต่ง เดี๋ยวผมหาขนมมาเลี้ยงให้ดีไหมที่รัก” ริมฝีปากหวานช่ำกดทับลงบนเรียวปากผม การออดอ้อนมาพร้อมรสจูบที่พาให้ผมต้องกัดปากของเขานิดหน่อย ดีแลนชอบจูบผมเวลาที่เขาอยากอ้อนเอาอะไรสักอย่าง ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะได้ไปเพราะผมขัดใจเขาไม่ได้

 

ไม่ยุติธรรมเลย 

 

“แต่งตัวเป็นผีแล้วมาหลอกเรานะที่รัก” เขากระซิบ โถมตัวมานอนทับเอาคางเกยกับอกผมไว้ ส่งผลให้ผมต้องพิงดายมากกว่าเดิม ใช้เขาเป็นเสาหลักจะได้ไม่หงายหรือตกโซฟาไป มือหนาลูบหัวผมเป็นการกล่อมให้ตามใจน้องชาย ผมเลยยู่ปากใส่

 

“ทำไมเราไม่แต่งด้วยกัน ให้ผมแต่งคนเดียวมันจะสนุกตรงไหน”

 

“สนุกตรงที่เราจะโดนคุณหลอกไง”

 

“…”

 

“พี่ก็อยากเห็นใช่ไหม ดาย?” เมื่อผมต่อต้านดีแลนเลยหันไปขอความเห็นจากพี่ชายของเขา คนตัวสูงละสายตาจากหนังสือมามองหน้าผม นิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา ทำเอาผมเผลอเลียปาก ทุกครั้งที่เขากระตุกยิ้มมันแสดงให้เห็นว่าเขาเองก็กำลังคิดเรื่องไม่ดีเช่นกัน

 

โดยเฉพาะตอนที่น้องชายเขาเสนอสิ่งที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน

 

“พวกเราจะหาชุดให้คุณเอง”  

 

พวกเขาต้องแกล้งผมแน่ๆ

 

หลังจากตอนนั้นดายกับดีแลนก็หายเข้าไปในห้องทำงานผม ดูเหมือนเขาจะหาชุดให้ผมใส่ทางเน็ต พอถามว่าเลือกชุดแบบไหนให้ เขาก็ทำแค่ยิ้มแล้วบอกให้ตั้งตารอดูเอาเอง แน่นอนว่าผมไม่ค่อยเชื่อใจหรอกว่าเขาจะเลือกชุดธรรมดาให้

 

เดี๋ยวนี้พวกเขาเริ่มจะคิดอะไรแปลกๆ เช่นการใช้ของเล่นตอนมีเซกส์...

 

และการให้ผมใส่ชุดนอนไม่ได้นอน 

 

“เขาต้องหลอกฉันเล่นแน่ๆ” ผมพึมพำ มองชุดแฟนซีที่อยู่ในกล่องของขวัญ ร้านที่ดีแลนสั่งเพิ่งขับรถเอาชุดมาให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน มันเป็นกล่องของขวัญขนาดใหญ่ที่ตอนแรกผมเข้าใจว่ามันคงจะเป็นชุดผีแบบจัดเต็มแน่ๆ

 

ทว่าพอเปิดกล่องออกมา ผมกลับต้องขมวดคิ้วแน่น

 

มันคือชุดฉลามแบบที่ใส่แล้วคืนนี้คงไม่ได้นอน 

 

“ไหนบอกว่าเป็นมาสคอตฉลามตายไง” ผมทวนความจำ เขาใบ้ว่าชุดก่อนหน้านี้เกี่ยวกับฉลาม เห็นแล้วคงจะกลัวกันตัวสั่น ในมโนภาพผมก็เป็นชุดมาสคอตทั่วไปแล้วมีเลือดสาด อาจจะดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่แต่ก็น่าจะพอเล่นต้อนรับวันฮาโลวีนได้

 

แต่นี่ทำไมมันถึงกลายเป็นชุดเล่นเซกส์ไปได้ แถมทันทีที่เขาเอาชุดมาส่งให้ เจ้าตัวร้ายก็หนีลงไปเล่นน้ำ ไล่ให้ผมขึ้นมาเปลี่ยนชุดเพียงลำพัง

 

คงคิดว่าผมจะเหวี่ยงใส่สินะ มันน่าไหมล่ะสั่งชุดแบบนี้น่ะ

 

แถมยังมีครีบติดที่หลังอีก มันจะฟลูออฟชั่นเกินไปแล้ว !

 

“ยังไม่ใส่ชุดอีกเหรอ เด็กไม่ดี”

 

หมับ !

 

“พวกเรารอคุณอยู่นะ” ผมสะดุ้งเมื่อถูกกอดจากด้านหลัง ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงบนท้ายทอยขาว ยังมีรอยแดงที่โดนแกล้งจากเมื่อวานติดอยู่ นี่ยังไม่รวมรอยกัดที่พวกเขาทำไว้ทั่วตัวผมอีก เรียกได้ว่าให้อาหารกินเท่าไหร่ พวกเขาก็แลดูจะหิวโหยผมมากขึ้นเท่านั้น บางครั้งผมก็ต้องสั่งห้ามให้เราหยุดมีอะไรกัน

 

ซึ่งพอพวกเขาต้องอดทนนานๆ แล้วเรามาทำกันวันหลัง มันคือหายนะสำหรับร่างกายผมเลย

 

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ผมเห็นคุณอยู่ในห้องน้ำนานแล้ว ไม่ยอมออกไป”

 

“ผมกำลังหงุดหงิดกับชุดของน้องชายคุณไง พ่อทูนหัว” ผมกลอกตาระคนเบ้ปากใส่ ทว่าแทนที่จะปลอบใจดายกลับยกยิ้มขึ้นมา “ไม่ต้องมาทำเหมือนว่ามันสนุกเลยนะ คุณรวมหัวกับเขาแกล้งผมใช่ไหม”

 

“ดีแลนบอกว่าคุณจะชอบมันหลังจากที่เราซื้อให้”

 

“ใครจะชอบมัน นี่มันชุดนอนไม่ได้นอนแบบที่พวกผู้หญิงใส่”

 

“รูปร่างคุณก็ใส่ได้”

 

“ดาย”

 

“รีบใส่ซะ ผมอยากดู” ดายไม่เปิดโอกาสให้ผมได้ระบายความไม่พอใจ เขาใช้เสียงต่ำๆ ที่ฟังกี่ครั้งก็มีเสน่ห์ชวนให้ลุ่มหลง ลมหายใจรุ่มร้อนคลอเคลียอยู่ข้างหูผมราวกับเล่นกลให้ผมยอมตามใจ ซึ่งบอกได้เลยว่าตั้งแต่ที่เราย้ายมาอยู่บนฝั่งเต็มตัว ผมตามใจทั้งสองคนยิ่งกว่าอะไร

 

ตามใจจนจะเสียคน ไม่สิ เสียฉลามอยู่แล้ว

 

“ผมจะรอคุณอยู่ที่สระ”

 

“จะทำในน้ำหรือไง”

 

“เรายังไม่เคยลอง” เขากระซิบหมุนตัวผมให้หันมาเผชิญหน้า ดวงตาสีดำสบเข้ากับนัยน์ตา ดันร่างผมชิดกับขอบอ่างล้างหน้า ประทับริมฝีปากลงมาอย่างรวดเร็ว ผมขมวดคิ้วรู้สึกว่าเดี๋ยวนี้อีกฝ่ายจะเจ้าเล่ห์ขึ้นเป็นกอง สงสัยจะต้องแยกพี่น้องออกจากกันแล้วมั้ง จะได้เลิกแบ่งปันความร้ายกาจให้กัน

 

“อื้อ” ผมครางผะแผ่วสองมือโอบรอบคออีกคนไว้แน่นยามเรียวลิ้นสอดเข้ามาในปาก ดายกวาดต้อนความหวานสลับกับพรากลมหายใจผมไปซ้ำๆ กัดเรียวปากล่างผมเบาๆ เป็นการลงโทษกันที่ปล่อยให้เขารอนาน จากนั้นก็บดเคล้าแบบที่ชอบทำ

 

มือหนาลูบไล้ไปตามกายบาง ปลุกเร้าอารมณ์แม้จะยังไม่ใส่ชุดที่ช่วยเร่งเร้าให้ ผมเลียปากเขาสลับกับปากตัวเองพร้อมกับถอนหายใจ

 

“รีบใส่นะทูนหัว”

 

“คุณมันใจร้ายชะมัด” ดายหัวเราะในลำคอ หอมแก้มผมนิดหน่อยแล้วผละออกไป นาทีนั้นผมถึงกับพรูดลมหายใจ มองเจ้าชุดนอนซีทรูที่ถ้าผมรู้มาก่อน ผมจะไม่ยอมให้เขาสั่งมาให้ผมใส่ ไม่รู้เลยว่าดีแลนไปรู้จักชุดนอนแบบนี้ได้ยังไง

 

สงสัยหลังจบงานนี้คงต้องคุยกันหน่อยแล้ว ดีแลน อิลเดนสัน 

 

สุดท้ายผมก็ยอมใส่ชุดบ้าๆ นั่น สวมทับด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินออกไปหาพวกเขาที่สระ ดีแลนกับดายกำลังว่ายสวนกัน ผมห้ามปรามไม่ให้พวกเขากลายร่างในนี้ เพราะนอกจากมันจะไม่ดีแล้ว เขายังจะทำให้สระพังด้วยขนาดตัวที่เกินกว่าฉลามทั่วไป

 

ผมเลียปาก เสยผมเล็กน้อยขณะที่หย่อนขาลงไปนั่งขอบสระ

 

ตีขาเล็กน้อยเพื่อเรียกความสนใจจากพวกเขา ส่งผลให้ทั้งสองหยุดว่ายน้ำแข่งกันก่อนจะว่ายมาหาผม

 

“มาแล้วเหรอราชินีของผม ผมนึกว่าคุณจะหลบอยู่ในห้องน้ำยันเช้า”

 

“ถ้าผมทำได้ผมจะทำ”

 

“ต่อให้คุณทำ ผมจะไปลากคุณมาอยู่ดี” ดีแลนกระตุกยิ้ม ผมเลยกวักน้ำใส่หน้า “แล้วตกลงคุณใส่มันไหม ขอผมดูหน่อยสิที่รัก”

 

“มีอะไรมาแลกล่ะ ถึงจะขอดูมัน”

 

“คุณอยากเอาคืนเราล่ะสิ” ผมยิ้มร้ายใส่ มันเป็นปกติที่ผมยอมแพ้ไม่ได้ต่อให้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม “คุณอยากให้เราทำอะไร?”

 

“ทำอะไรก็ได้ ให้สมกับที่ผมต้องแต่งตัวน่าอาย” ดีแลนเลียปากเขาครุ่นคิดเช่นเดียวกับดายที่นิ่งไป “ถ้าเกิดคุณทำให้ผมพอใจไม่ได้ ผมก็จะขึ้นไปเปลี่ยนชุดแล้วเข้านอน”

 

“เจ้าเล่ห์นักนะราชินีน้อย”

 

“หึ”

 

“ผมคิดว่าเราทำให้คุณพอใจได้นะ” ผมไม่เคยไว้ใจแววตาแพรวพรายของดีแลนเลยสักครั้ง เพราะมันแปลว่าเขามีแผนร้ายอะไรในใจอยู่ เขาหันไปมองดาย พยักหน้าให้กันต่างจากผมที่ต้องจับผิดพวกเขาเพียงลำพัง ดายดันตัวขึ้นมานั่งขอบสระ ขยับกายมานั่งซ้อนทับอยู่ด้านหลังเพื่อกอดผมเอาไว้

 

ริมฝีปากร้อนกดจูบไปตามลำคอ ขณะที่ดีแลนว่ายมาหยุดกลางหว่างขา เขาแทรกตัวเข้ามา ไล่จูบตั้งแต่หัวเข่ายาวมาถึงขาอ่อนของผมเป็นการเอาใจ

 

วินาทีนั้นผมรู้แล้วว่าพวกเขากำลังจะใช้วิธีอะไร

 

ดายดึงเชือกเสื้อคลุมที่ผมผูกเอาไว้ ให้ดีแลนเป็นฝ่ายแหวกสาปเสื้อเปิดเผยเนื้อใน ผมกัดปากจู่ๆ ก็หอบหายใจยามที่ปลายนิ้วลากไล้ไปตามชุดนอนตัวบาง ครีบฉลามด้านหลังบี้แบนเมื่อทาบกับแผ่นอกแกร่งของดายไว้แบบนี้ ดีแลนกระตุกอีกทีเสื้อคลุมอาบน้ำก็หลุดจากตัวผมไปกองกับพื้นด้านข้าง

 

เขาเลียปาก ดวงตาระยิบระยับพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยท่าทีหิวโหย

 

“อยากกินผมเหรอ...ที่รัก?” ผมกัดปากยั่วเขาทำเอาดีแลนแทบจะเข้ามาจู่โจมผม ทว่าเขาก็ยังยั้งอารมณ์ ใช้มือในการตรวจสอบความบางของชุดสีฟ้าอมเทา เจ้าตัวกวักน้ำสาดใส่ผม ส่งผลให้ชุดมันแนบลงไปกับร่าง ความเย็นของน้ำแลดูจะสลายเมื่อเจอความร้อนจากพวกเขา ดายกัดไหล่ผมเบาๆ ใช้จมูกคลอเคลียดันสายเสื้อให้หลุดลงไป

 

“เด็กไม่ดี” เขากระซิบ “แต่งตัวมายั่วแบบนี้จะหลอกหรือเลี้ยงพวกเราดีล่ะ”

 

“ผมคงหลอกพวกคุณไม่ได้แล้ว เผลอๆ คงโดนพวกคุณหลอกอีก”

 

“งั้นตอนนี้ก็ต้องกินเลี้ยงแล้วสิ

 

“อื้อ…”

 

“ขอกิน ‘ขนม’ นะโซล :) ” จบประโยคนั้นทั้งร่างผมก็ถูกกระชากลงน้ำไป ดีแลนดึงผมไปจูบตามด้วยดายที่แต้มรอยที่แผ่นหลัง ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเก็บเกี่ยวความหวาน พรากลมหายใจขณะที่ดายฝากรอยกัดเอาไว้ เขาเกี่ยวอันเดอร์แวร์ลูกไม้ที่ผมใส่หลุดออกไป

 

และเริ่มเกมฉลามกินคน

 

“ที่รัก คืนนี้คุณคงต้องหลอกพวกเรานานหน่อย”

 

“อ๊ะ อ๊า ดีแลน”

 

“แต่พวกเราจะเลี้ยงคุณให้หนำใจนะ” คำพูดของดีแลนกลายเป็นเพียงความฝัน เมื่อความรุ่มร้อนดุดันอยู่ในร่าง ผมกัดปากยอมให้พวกเขาทำตัวเป็น ‘ผีทะเล’ ใส่ กัดกินวิญญาณไปพร้อมกับร่างกาย มอบความสุขสมให้จนหยาดใสรินไหลผ่านหางตา

 

ผมเคยคิดว่าจะแต่งเป็นผีจริงๆ มาหลอกให้พวกเขากลัวจนแทบคลั่งตาย

 

แต่ดูเหมือนว่าฉลามพวกนี้จะไม่เคยกลัวอะไร นอกจากกลัวว่าจะไม่ได้กินผมน่ะ ทำเอาผมต้องหอบหายใจ ส่ายหน้าไปมาตอนถูกกอดรัดร่าง

 

“พวกคุณมัน...ผีทะเล”  

 

สุขสันต์วันฮาโลวีน :)

 

มาแบบกรุบกริบๆ ให้จิ้นต่อเอา 55555 

LOADING 100 PER 

ตอนพิเศษเนื่องในวันฮาโลวีน เลยชวนมาปล่อยผีด้วยกัน !  

ไม่มีไรมากเลยค่ะ แค่อยากเขียนให้อ่านเท่านั้น เป็นตอนพิเศษที่ไม่ได้เกี่ยวกับเนื้อหาหลัก 

รีบปั่นแบบแหกตาเลยเพราะกลัวไม่ทันวันนี้ 5555555 

เห็นเครียดเรื่องเต็มมาแล้วเลยอยากชวนมาปล่อยผีคลายเครียดกันบ้าง 

ยังไงก็ฝากติดตามด้วยน้า 

สกรีมลงแท็กหวีดความรุนแรงของเรื่องนี้ 

#ฉลามคลั่งรัก 

ความคิดเห็น