รัศมีสีทองอักษร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Epiosde 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Epiosde 27
แบบอักษร

ผ่านมา2วันแล้วที่ฉันร้องไห้ฟูมฟายด้วยความเสียใจจากคนซ้ำซาก นี่สิน่ะรู้หน้าไม่รู้ใจ

 

  ตี้ด📲 (ยัยปาร์ตี้)

 

 "มี'ไร"

 "มึงกับพี่มาร์คมีเรื่องทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า"

 "ทำไมเหรอ"

 "พวกกูบังเอิญได้ยินพวกเพื่อนพี่มาร์คเขาพูดกันว่าช่วงนี้ไม่มาเรียนเลยไปหาที่บ้าน เห็นว่าอยู่กับนังแคนดี้แฟนเก่า ทั้งที่เขาเกลียดนังนั่นยิ่งกับอะไรดี พวกพี่กันต์สงสัยว่าพี่เขาอาจจะโดนของอะไรสักอย่าง มึงรู้ไหม"

 "โดนของเหรอ" สิ่งที่ยัยปาร์ตี้พูดมาอาจจะเป็นไปได้ หลายสิ่งหลายอย่างที่ผิดปกติ หรือว่าอาจจะโดนของเข้าจริงๆ

 "พวกกูไม่รู้ว่าคือความจริงหรือเปล่า แต่พวกพี่กันต์เชื่อสนิทใจเลยไปเสาะหาคนที่จะมาช่วยแก้ของมนต์ดำอะไรพวกนี้ แค่นี้ก่อนนะมึง อาจารย์มาแล้ว"

    ตี้ด 📲(วางสาย)

 

 "แสดงว่านังแคนดี้นั่นทำของใส่พี่เขางั้นสิ" ปกติเขาจะไม่ทำร้ายจิตใจเราให้เสียใจ ต้องเป็นนังนั่นแน่นอนที่อยากได้เขาจนตัวสั่นจึงคิดวิธีสกปรกต่ำๆมาใช้ พอคิดได้ดังนั้นจึงคว้ากุญแจรถออกไปหาเพื่อนที่มหาลัย

   บรื้น🚘

 

     ทางด้านแคนดี้

 "📞 ผู้หญิงคนนั้นกำลังขับรถไปมหาลัยครับคุณแคนดี้"

 "📞 ขอบใจมากที่บอก แค่นี้ล่ะ" เธอยิ้มร้ายกาจพร้อมรอคนที่จัดการที่หน้ามหาลัย วันนี้แหละจะจัดการทั้งแม่ทั้งลูก! โทษฐานที่ทำให้กูต้องเสียหน้า😈

เรากำลังจะขับเลี้ยวมาหน้ามหาลัย แต่ทันใดนั้นมีรถคันแดงอีกคันเข้ามาปาดหน้ารถอย่างรวดเร็ว และไม่ทันตั้งตัว เราตกใจสุดขีดกำลังจะเบรกแต่กลับเบรกแตก จนวิ่งเข้าไปชนต้นไม้ใหญ่

 

 เอี๊ยด! ตูม!

 

 

 "กรี๊ด!"

เราสะดุ้งกรี๊ดตื่นขึ้นมาอย่างขวัญผวา เพิ่งได้สติก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องสีขาว มีสายน้ำเกลือและกลิ่นยาที่ไม่ชอบ นี่เราอยู่โรงพยาบาลหรือเนี่ย?

 "ยูกิร้องทำไม ฝันร้ายเหรอ" เราหันมองผู้ชายที่นั่งเฝ้าแสดงอาการห่วงใยจับใจ เขาคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน พี่มาร์คนั่นเอง

 "ฝัน!" เราพยายามทบทวนความจำว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าสมองได้รับความกระทบกระเทือนจนจำอะไรไม่ได้

 "พี่ใจหายสุดๆเลยเมื่อรู้ว่ายูกิโดนผลักตกบันได พี่กลัวว่าจะต้องเสียยูกิกับลูกได้ รู้ไหมว่าเรานอนหลับไปตั้ง2คืน" เขากุมมือเราตลอด แล้วไอ้ที่เราเจอมันคืออะไร คิดไปเองหรือมโนจนเก็บเอาไปฝัน

 "เอ่อ...ตอนนี้ยูกิปวดหัวมากๆเลย โอ๊ย!" สงสัยคิดมากจนปวดหัวจนจี๊ดมาก พี่มาร์คจึงจัดแจงที่ให้เรานอน ค่อยยังชั่วหน่อย

 "เดี๋ยวพี่โทรบอกเพื่อนแล้วกันว่าเราฟื้นแล้ว"

 "อืม" จากนั้นเราก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ได้ยินเสียงเพื่อนเข้ามาเสียงดังด้วยความดีใจที่รู้ข่าวว่าเราฟื้นแล้ว

 "อียู พวกกูตกใจมากที่รู้ข่าวว่ามึงตกบันได ใจกูเนี่ยใจหายใจคว่ำเลย" ยัยแตงลี่ถลาเข้ามาดูอาการเพื่อนรัก เราก็ยิ้มๆให้แม่นางทั้งสามว่าสบายดี ไม่เป็นไร ลูกในท้องยังอยู่

 "แต่ทำไมกูจำไม่ได้ว่าตกบันไดตอนไหน แล้วพี่มาร์คของกูละ" ตื่นมาก็ไม่เห็นหน้าเขา รู้สึกใจหายวูบๆ

 "พอพวกกูเข้ามาเยี่ยม พี่เขาฝากให้พวกกูช่วยอยู่ดูแลมึงจนกว่าพี่เขาจะกลับมา เห็นบอกว่าจะไปจัดการเอาเรื่องคนที่ผลักมึงตกบันไดนะ" ยัยปาร์ตี้ตอบ

 "แคนดี้!"

 "ใช่นังแคนดี้คนนั้นแหละ มันจงใจอยากจับผัวมึงด้วยวิธีการทำเสน่ห์แต่ทำไม่สำเร็จแถมยังถูกเขาจับได้ นังนั่นมันเลยแค้นมึงก็เลยมาทำร้ายมึงนี่ไง"

พอยัยหลินจ่งอธิบายทุกอย่าง จู่ๆภาพในหัวก็ฉายย้อนกลับไปเมื่อเดือนก่อนตอนนั้นเป็นตัวเราเองที่ได้ยินแผนการของนังแคนดี้ว่าต้องการหาหมอทำเสน่ห์ เราก็เลยทำซ้อนแผนจ้างคนมาให้เป็นหมอปลอมหลอกพวกนังนั่นจนสำเร็จ นังแคนดี้เลยแค้นมากจึงปลอมตัวมาเป็นคนใช้ในบ้านและฉวยโอกาสผลักเราตกบันไดหวังจะให้แท้ง แต่เสียใจค่ะเผอิญพี่มาร์คใช้ตัวกำบังรับเราไว้ได้ทัน เรากับลูกจึงไม่เป็นไรแต่หัวฟาดขั้นบันไดทำให้หมดสติเต็ม2วัน โดยฝันร้ายมาตลอดสาเหตุมาจากการคิดมากของคนท้อง!....

 

.

.

.

 

{พี่มาร์ค}

 

-โกดังเก็บคลังสินค้า-

 

 "เห้ย! สินค้ามาครบหรือยังวะไอ้คม"

 "มาครบแล้วครับนาย เหลือแค่สินค้าอีกชิ้นหนึ่งกำลังเดินทางมาครับ" สินค้าอีกชิ้นที่ไอ้คมว่านั่นก็คือผู้หญิงที่จะส่งไปขายซ่องที่ต่างประเทศ ไม่ใช่ธุรกิจผมแต่เป็นของพ่อ แต่วันนี้เป็นกรณีพิเศษนิดหนึ่ง

 "นายครับ สินค้ามาแล้วครับ กว่าจะมาได้" ลูกน้องสองคนพากันหอบหิ้วผู้หญิงที่สภาพสะบักสะบอมอย่างกับโดนรุม

 "ฮือๆ😢 ปล่อยฉัน" แคนดี้ร้องไห้อย่างหมดหวัง  ความผิดครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก ไม่มีคำว่าให้อภัยสำหรับมาเฟียร้ายอย่างเขา

 "ปล่อยเหรอ! แล้วทีมึงทำกับกูกับเมียกูล่ะมันน่าให้ปล่อยไหม แค่ติดคุกสำหรับมึงยังน้อยไป อยากได้กูเป็นผัวมากนัก กูก็เลยจัดให้มึง เผลอๆมึงอาจได้ผัวมากกว่าซะอีก นังโสเภณี ไอ้คมส่งสินค้า!"

 "ครับ"

ส่วนผมน่ะเหรอ เสร็จงานการทุกอย่างแล้วก็กลับไปนอนกอดเมียต่อสิครับ รออะไร

 

.

.

.

 

-ห้องฟักฟื้นผู้ป่วยพิเศษ

 

 "เมียจ๋า" ผมเข้ามาก็พบว่าเธอนอนหันหลังให้จึงเข้าไปนอนบนเตียงด้วยเพราะเป็นเตียงที่กว้างพอสำหรับสองคน แต่เธอกลับเอามือผมออก

 "ออกไป คนเขาจะนอน"

 "ไม่ออก พี่จะนอนกอดเมียพี่"

 "ก็ตามใจ" ฉันขี้เกียจจะเถียงพี่เขา จึงยอมให้เขากอดเลยผล็อยหลับไปในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น

 

✂✂✂✂✂✂✂✂

 

มาม่าไม่มีแล้ว

 

 

 

ความคิดเห็น