Punmile09

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ

ชื่อตอน : Prologue

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2562 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Prologue
แบบอักษร

Prologue 

 

-It hurts like hell - 

_____________________________________________ 

 

ภายในห้องชุดสุดหรูใจกลางเมืองนั้นมืดสนิทจะมีก็เพียงแต่แสงนวลของพระจันทร์ที่สาดส่องผ่านบานกระจกใสเข้ามากระทบกับร่างของคนทั้งสองที่กอดรัดกันอยู่บนเตียงหลังใหญ่จนผ้าปูที่นอนยับย่น เสียงเสียดสีของสปริงเตียงขนาดคิงไซส์ลั่นไปตามจังหวะการขยับกาย ผู้ที่เป็นฝ่ายควบคุมส่งแรงกระแทกหนักหน่วงเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝัน สองมือตะปบเข้าที่ข้างสะโพกเล็กพร้อมกับบีบเคล้นจนผิวเนื้อขาวขึ้นรอยนิ้วมือ

ปลายนิ้วโป้งเฝ้าลูบไล้วนเวียนอยู่บนรอยสักรูปเถาดอกกุหลาบบริเวณสะโพกด้านขวาที่กินพื้นที่ไปจนถึงหน้าขา ก่อนจะลากฝ่ามือไปสัมผัสกับจิวเพชรเม็ดเล็กที่แอ่งสะดือ นัยน์ตาคมเปล่งประกายวาวโรจน์เมื่ออีกฝ่ายร้องไห้สะอื้นด้วยความเจ็บปวด

ยิ่งได้ยินเสียงครวญครางดังมากเท่าไร สัญชาตญาณดิบของผู้ที่อยู่เหนือกว่าก็ยิ่งถูกปลุกเร้ามากเท่านั้น

“...เจ็บ” ฝ่ายนั้นพูดกระท่อนกระแท่นเพราะขนาดตัวที่เล็กกว่าผู้ชายทั่วไปจึงทำให้ร่างทั้งร่างโยกไหวรุนแรง

เสียงหนั่นเนื้อที่กระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง พายุแห่งอารมณ์รุนแรงพัดคลั่งจนทำลายทุกสิ่งให้พังพินาศในชั่วพริบตา ร่างสูงใหญ่อัดกระแทกเรี่ยวแรงที่มีอยู่ทั้งหมดลงไปในเครื่องรองรับอารมณ์ทางเพศอย่างดิบเถื่อน ไร้ซึ่งการทะนุถนอม มีเพียงแค่ความต้องการที่จะปลดปล่อยไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น

และนั่นก็เป็นการยินยอมของพวกเขาทั้งคู่...ไร้ซึ่งการบังคับ ข่มขู่

เซ็กส์...แลกกับการที่เขาจะไม่ออกนอกลู่นอกทางสร้างเรื่องอื้อฉาวจนต้นสังกัดต้องคอยวิ่งเต้นใช้เงินเป็นกอบเป็นกำเพื่ออุดปากพวกนักข่าว

เซ็กส์...ที่มีเพียงอีกฝ่ายเท่านั้นที่ใช้ความรัก และหวังจะใช้ร่างกายแลกความรู้สึกลมๆแล้งๆนั้นกลับไป

เซ็กส์...ที่ไร้ซึ่งการผูกมัด แค่เพียงเรียกหาคนใต้ร่างก็พร้อมที่จะอ้าขาต้อนรับ

เซ็กส์...กับเพื่อนสนิทที่ควบตำแหน่งผู้จัดการส่วนตัวและคู่ขาจำเป็น…

เพื่อนสนิท...ที่แอบรักเขามาตั้งแต่สมัยเรียน

เป็นคนที่ไม่ว่าจะหันกลับไปตอนไหนก็ยังจะยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ...ราวกับสุนัขที่แสนซื่อสัตย์ ทั้งรักและเชื่อฟังไม่มีปากเสียง ยอมจำนนลงให้ทุกอย่าง

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถมอบความรักกลับไปให้ได้

ฮานะ...ก็เป็นแค่ของตาย มีค่าเพียงของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น 

ของตายคุณภาพดีเยี่ยมที่หากันไม่ได้ง่ายๆในพวกชั้นต่ำอย่างโอเมก้า...เพราะทั้งรูปร่างและหน้าตาที่ไม่ต่างกับพวกผู้หญิง เวลาที่นอนครวญครางเสียงกระเส่าอยู่ใต้ร่างเขานั้นทำให้อีกฝ่ายมีเสน่ห์อย่างร้ายกาจ ซ้ำลีลาบนเตียงยังจัดจ้านชนิดที่ว่าสามารถปรนเปรอให้คู่นอนคลั่งตายคาอกได้สบายๆ

ใครจะโง่ปล่อยให้หลุดมือไป 

“อเล็กซ์...ห้าม..ข้างใน” เรือนผมยาวสลวยถึงช่วงเอวคอดบิดพลิ้วคล้ายม่านน้ำตกถูกจับมัดรวบก่อนจะดึงกระชากจนใบหน้าแหงนเชิดขึ้นสูง

“อะไรกันฮานะ ไม่อยากลองอุ้มท้องลูกของฉันหน่อยเหรอ” เสียงทุ้มต่ำหัวเราะเยาะเย้ยข้างใบหู

“อึก..” ฮานะยกแขนตัวเองขึ้นมากัดแน่นจนขึ้นรอยเมื่อถูกเขากระแทกจนล้มลงบนเตียง

อัลฟ่าหนุ่มหยัดกายขึ้นจนหลังตรงพร้อมกับลดสายตามองปลอกคอหนังสีแดงที่อีกฝ่ายมักสวมใส่เอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกเขากัดเข้า

และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่อเล็กซ์ไม่ชอบใจนัก...เพราะนั่นแสดงให้เห็นว่าเขาไม่สามารถควบคุมอีกฝ่ายได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์

ฝ่ามือใหญ่เลื่อนไปโอบกระชับช่วงเอวคอด ค่อยๆลูบไล้ขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง เกลี่ยนิ้ววนเวียนลงบนปลอกคอหนัง ใบหน้าหล่อเหลาตามฉบับหนุ่มลูกครึ่งตะวันตกก้มลงซุกไซ้ข้างซอกคอขาว เรียวลิ้นกวาดเลียหยดเหงื่อหวานชุ่มก่อนจะกระซิบถ้อยคำล่อลวงออกมา หวังเพียงแค่หลอกล่อให้อีกฝ่ายตายใจ

“ที่รัก..” จังหวะการขยับกายลดระดับความรุนแรงลงและดำเนินต่ออย่างอ่อนโยนราวกับว่าความบ้าคลั่งก่อนหน้านั้นเป็นเพียงเรื่องโกหก “ฉันรักฮานะ

ถ้อยคำอ่อนหวานกระซิบอยู่ข้างใบหู เพียงเท่านั้นก็สัมผัสได้ว่าร่างใต้อาณัติสั่นสะท้านไหวรุนแรง ปลอกคอเจ้าปัญหาถูกปลดออกจากลำคอขาว กลิ่นฟีรีโมนพุ่งตรงกระทบโสตประสาทจนเกือบเสียหลัก แต่ยังไม่ทันที่จะได้ฝังเขี้ยวลงไปแสดงความเป็นเจ้าของก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนส่วนที่เชื่อมกันอยู่นั้นหลุดออกกะทันหัน

“ทำบ้าอะไร!” ถูกฝ่ามือเล็กตวัดตบจนหน้าหัน คนสวยมองมาด้วยแววตาสั่นระริกแสดงความโกรธอย่างถึงที่สุด

“ไม่เอาน่าฮานะ ฉันล้อเล่นนิดเดียวเอง” อเล็กซ์ขยับกรามไปมาเพื่อไล่ความเมื่อยขบ...เห็นทีจะต้องสั่งสอนกันบ้างแล้วว่าหมาที่มันแว้งกัดเจ้าของน่ะจะต้องถูกลงโทษยังไง

“ล้อเล่น?” ฝ่ายนั้นทำหน้าเหลือเชื่อก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาทั้งที่หยดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ “ นายเห็นความรู้สึกของฉันเป็นเรื่องล้อเล่นเหรออเล็กซ์” น้ำเสียงแข็งกระด้างขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฮานะเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าสวยหมดจดที่แดงระเรื่อ

“อย่างี่เง่าไปหน่อยเลยน่า” ชายหนุ่มคว้ามวนบุหรี่บนหัวเตียงขึ้นมาจุดสูบ ก่อนจะขยับเข้าไปหาคนที่นั่งขดกายอยู่ที่ปลายเตียง “มาทำต่อให้มันเสร็จๆซะที ฉันอยากพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องไปถ่ายงานแต่เช้า”

“…ครั้งนี้นายล้อเล่นแรงเกินไปแล้ว” ฮานะเบือนหน้าหนีออกไปอีกทาง...สะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียนเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ที่รองรับน้ำเชื้อจากผู้ชายตรงหน้า

…รังเกียจจนแทบบ้า เมื่อรู้ว่ากำลังถูกอีกฝ่ายหักหลัง

ไม่สิ...ก็ในเมื่อไม่ได้เป็นอะไรกัน จะเรียกว่าถูกนอกใจได้อย่างไร ในเมื่อเป็นคนยอมที่จะอยู่ในรูปแบบความสัมพันธ์บิดเบี้ยวแบบนี้เองจะโทษใครได้

แต่ข้อตกลงทั้งหมดนั้นรวมไปถึงการที่อเล็กซ์ห้ามไปนอนกับคนอื่นเพื่อป้องกันเรื่องข่าวอื้อฉาว แต่ความเป็นจริงแล้วนั้นกลับเป็นความต้องการส่วนตัวที่ต้องการเก็บอีกฝ่ายไว้แต่เพียงผู้เดียว ซึ่งตัวอเล็กซ์เองก็ยอมรับในข้อนี้แต่โดยดี ตอนแรกก็เผลอนึกลำพองใจที่สามารถควบคุมเขาไว้ข้างกายได้โดยใช้เซ็กส์เข้าแลก แต่ฮานะคงลืมไปว่าเซ็กส์ที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขานั้นมันไร้ซึ่งความรักโดยสิ้นเชิง

พออยากก็เรียกหา...เวลาที่หมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่งอย่างไม่ไยดี

ไม่นานมานี้อเล็กซ์ได้ละเมิดข้อตกลงระหว่างกันโดยการแอบไปสานสัมพันธ์กับเด็กฝึกงานแผนกคอสตูมที่เขานั้นดูแลอยู่...จะไม่เจ็บใจเลยถ้าหากว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่คนที่ฮานะไว้วางใจและหมายมั่นปั้นมือเอาไว้ว่าจะขอให้บอสรับเข้ามาทำงานเมื่อฝ่ายนั้นเรียนจบ

อันที่จริงหากอเล็กซ์ต้องการที่จะไปคบเด็กคนนั้นแค่บอกกันมาตามตรงเขาก็พร้อมที่จะถอยออกมา...แต่ฮานะรู้ดีว่าที่อีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อยก็เพราะว่าตนเองนั้นยังมีประโยชน์อยู่

...ที่อเล็กซ์ขึ้นมาเป็นนายแบบอันดับต้นๆของโมเดลลิ่งได้ขนาดนี้ก็เพราะมีเขาคอยช่วยผลักดันวิ่งหางานมาให้ทั้งที่เมื่อก่อนยังเป็นแค่นายแบบโนเนมไม่มีชื่อเสียง ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งคนที่ตนเองยอมทุ่มให้ทั้งแรงกายแรงใจจะหันมาแว้งกัดจนได้แผลเหวอะหวะ

ในเมื่อรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้ไม่ได้...ก็ไม่เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องโอบอุ้มหนามกุหลาบที่คอยแต่จะทิ่มแทงอีกต่อไป

…ถึงเวลาที่จะต้องปล่อยมือแล้วจริงๆสินะ..

ยื้อมานานจนเกินขีดจำกัดแล้ว...ความอดทนที่เคยมีมันหมดลงแล้วจริงๆ

“เดี๋ยวนี้หัดดื้อกับฉันแล้วเหรอฮานะ” ช่วงตัวสูงใหญ่พุ่งเข้ามาหาก่อนจะกระชากตัวให้เข้ามาใกล้

“อเล็กซ์...ฉันเจ็บ” ฮานะพยายามยื้อตัวหนีแต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ฟาดตบลงมาจนล้มพับลงไปบนเตียง

“…นี่คือคำเตือนที่กล้าตบฉัน” อเล็กซ์บีบลำคอเล็กจนฝ่ายนั้นดิ้นพล่านตะเกียกตะกายหนี “อย่าลืมสถานะตัวเองฮานะ...นายไม่ได้มีค่าให้ฉันต้องทะนุถนอมขนาดนั้น”

ถ้อยคำร้ายกาจเอ่ยขึ้นพร้อมกับตัวตนที่สอดประสานเข้ามาอย่างดิบเถื่อน อเล็กซ์โยกกายอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะบอบช้ำมากแค่ไหน

“…ขอโทษ” น้ำเสียงอ่อนระโหยหมดเรี่ยวแรง ก่อนที่เปลือกตาจะหลับลงอย่างอ่อนแรง น้ำตาเปียกชุ่มแพขนตาหนาก่อนจะหยดลงมากระทบกับพื้นเตียงเพื่อชำระล้างความเจ็บปวดออกไป

สุนัขแสนซื่อสัตย์ที่จงรักภักดีต่อนาย...มันได้ตายลงไปแล้ว

ตายไปตั้งแต่ที่นายใช้คำบอกรักจอมปลอมมาหลอกกัน...

 

 

กลุ่มควันสีขาวลอยคลุ้งกระจายตัวอยู่บนอากาศ มวนบุหรี่ถูกจรดลงบนเรียวปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่ายามที่เจ้าตัวตกอยู่ในห้วงความคิด ความวุ่นวายของเมืองหลวงยามค่ำคืนช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำให้ไม่เหงาโดดเดี่ยวมากนัก มือเรียวเลื่อนปัดลงบนหน้าจอโทรศัพท์ กดพิมพ์ข้อความเพื่อจะส่งไปหาใครบางคน แต่สุดท้ายก็ต้องลบออกเพราะเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะตีสองเข้าไปแล้ว

บุหรี่มวนที่สามถูกดับเมื่อตอนตีสองครึ่ง

หน้าจอโทรศัพท์ยังคงสว่างจ้า ตัวอักษรถูกพิมพ์ลงไปอีกครั้งด้วยเนื้อหาที่เหมือนก่อนหน้า ฮานะมองสลับกับร่างสูงใหญ่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงหลังกว้าง ความคิดซ้ำซากจำเจวนเวียนอยู่ในหัวจนแทบระเบิด สุดท้ายก็ตัดสินใจกดส่งข้อความออกไป

‘คุณแกเรน...ขอโทษที่รบกวนเสียดึกดื่น 

พรุ่งนี้ผมมีธุระสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณ’ 

หลังจากที่ส่งไปได้ไม่ถึงนาทีหน้าจอโทรศัพท์ก็ดับมืดเพราะแบตเตอรี่หมด พอดีกับที่ช่วงเอวถูกวงแขนของใครบางคนโอบกอดกระชับ ซอกคอถูกซุกไซ้พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่พึมพำกระซิบอย่างออดอ้อนเหมือนอย่างที่เคยทำตอนที่สำนึกผิด อเล็กซ์เป็นอย่างนี้เสมอ อารมณ์รุนแรง ชอบทำร้ายร่างกาย แต่หลังจากที่ตั้งสติได้ก็กลับมาดีด้วยเพราะกลัวว่าเขาจะโกรธ

แต่ที่ผ่านมาอีกฝ่ายนั้นรู้ดีว่าต่อให้รุนแรงด้วยแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางที่จะหันหลังให้ เพียงแค่กอดอย่างอ่อนโยนและทำตัวอยู่ใต้อาณัติก็ถูกให้อภัยอย่างง่ายดาย

...แต่มันไม่ใช่กับครั้งนี้

“ออกมาทำอะไรข้างนอก” โดนจับให้หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ก่อนปลายคางจะถูกดันให้เชิดหงายขึ้นสบตากัน “…เจ็บหรือเปล่า ฉันขอโทษ” ฝ่ายนั้นพูดอย่างรู้สึกผิดแต่แววตากลับไม่ได้สะท้อนความเสียใจออกมาสักนิด ฝ่ามือใหญ่ข้างหนึ่งโอบประคองรอบเอวเอาไว้ ส่วนอีกข้างก็เลื่อนลงต่ำลูบไล้บริเวณโคนขาไปมาเพื่อหวังให้เคลิบเคลิ้ม

“ช่างมันเถอะ....ฉันชินแล้ว” ฮานะปัดมือคู่นั้นออกอย่างไม่ไยดี สังเกตเห็นว่าฝ่ายนั้นหน้าตึงไปเพียงครู่แต่ก็กลับมาโอนอ่อนตามเดิม

มวนบุหรี่ถูกหยิบขึ้นมาคาบไว้ในปาก นิ้วเรียวสวยจุดไฟที่ปลายมวนก่อนจะสูบอัดนิโคลตินเข้าไปเต็มปอด ร่างขาวนวลที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำดูเย้ายวนมากกว่าเดิมเมื่อมีหมอกควันสีขาวเจือจางอยู่รอบกาย

อเล็กซ์เข้าไปสวมกอดคนที่ยืนพิงระเบียงจากทางด้านหลัง ก่อนจะแย่งมวนบุหรี่ที่ฝ่ายนั้นกำลังจะยกขึ้นสูบมาคาบไว้เอง ฮานะตีสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็หันกลับออกไปดูวิวภายนอกอย่างไม่คิดจะสนใจเขาอีก เลยถือโอกาสจ้องมองคนในอ้อมกอดอย่างนึกลำพองใจ

เรือนผมยาวสลวยที่ทิ้งตัวระอยู่ช่วงเอวคอดถูกสายลมเอื่อยเฉื่อยพัดปลิว...ฮานะไม่ชอบผมยาว แต่เพราะเขาเป็นคนที่อ้อนขอให้ไว้ อีกฝ่ายจึงยอมทำตาม

ชายหนุ่มรวบเส้นผมทั้งหมดไปพาดไว้บนไหล่เล็กข้างหนึ่งจนเห็นลำคอขาวที่สวมปลอกคอ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแนวเส้นเอ็นก่อนจะก้มจูบประทับลงไปอย่างอ่อนโยนด้วยริมฝีปากที่อุ่นร้อนจากก้นกรองบุหรี่ ก่อนจะค่อยๆขบเม้มต่ำลงมา สาบเสื้อคลุมถูกถอดร่นลงมากองที่ข้อศอกตอนที่เขาพรมจูบลงบริเวณลาดไหล่เปลือยเปล่า

ผิวฮานะนุ่มเนียนเสียยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนที่เขาเคยร่วมหลับนอนมา

ฮานะไม่มีท่าทีขัดขืนตอนที่เสื้อคลุมถูกตลบขึ้นมากองไว้บนสะโพกพร้อมกับตัวตนของเขาที่สอดลึกเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มอีกครั้งโดยไร้ซึ่งเครื่องป้องกัน เสียงครวญครางหวานล้ำถูกกักเก็บไว้ในลำคอเพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็นฉากรักเร่าร้อนระหว่างนายแบบชื่อดังกับคุณผู้จัดการส่วนตัว

เมื่ออารมณ์เดินมาถึงที่สิ้นสุดหยาดน้ำอุ่นก็ไหลย้อนออกมาเปรอะเปื้อนซอกขาขาว ฮานะเป็นฝ่ายถอนสะโพกออกไปก่อนจะหันกลับมานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วแลบลิ้นเลียกินคราบขาวขุ่นที่ยังอาบชุ่มอยู่บนบริเวณท่อนเนื้อแข็งขืนของเขาตามที่เคยสั่งให้ทำหลังจากที่ได้ปลดปล่อยออกมา

“..พอแล้ว” อเล็กซ์ดึงตัวคนตรงหน้าขึ้นมาประกบจูบดูดดื่ม รสขมปร่าร้อนแรงของนิโคลตินที่เจืออยู่ในน้ำลายทำให้สมองเขาพร่าเบลอ หัวใจพลันหยุดเต้นเพียงเสี้ยววิเมื่อความรู้สึกบางอย่างพุ่งเข้ามาโจมตี ชายหนุ่มลืมตามองคนในอ้อมกอดด้วยแววตาสับสนจนแทบคลุ้มคลั่ง ฮานะดูเย้ายวนและสวยงามจนแทบไม่อยากจะละสายตาไปไหน

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะเตลิดไปไกลกลับถูกผลักออกจนภาพฝันล่องลอยแตกสลาย ฮานะเดินกลับเข้าไปในห้องทั้งที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า แผงยาคุมและยาระงับฟีโรโมนสำหรับโอเมก้าที่วางอยู่โต๊ะหัวเตียงถูกอีกฝ่ายหยิบขึ้นมากินเหมือนอย่างเคยหลังจากที่มีเซ็กส์กัน

อเล็กซ์มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่วูบโหวงเพียงครู่ก่อนจะรีบปัดตกไปเมื่อรู้สึกว่าวันนี้ตนเองกำลังให้ความสำคัญกับสุนัขรับใช้มากเกินความจำเป็น...

 

____________________

วันนี้เอาบทนำมาหย่อนไว้ก่อนนะคะ ส่วนเนื้อเรื่องทั้งหมดจะทยอยอัพเดือนหน้าค่ะ

เนื่องจากเรื่องนี้เป็นแนวอมกว.เรื่องแรกของพันไมล์

ถ้ายังไงขอฝากBlue Ocean เอาไว้อีกเรื่องด้วยนะคะ <3

ในTwitter ใช้แท็ก #ดอกไม้ของพีท ค่าา > <

ความคิดเห็น