ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น : วันวาน , ต๋าเฉิง , ต่างวัย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ 

 

“คุณพ่อขา วันวานเก่งไหมค่ะวันวานปั่นจักรยานปล่อยมือได้ด้วย นี่ไงค่า” เสียงใสเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงวันวานเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อ ขณะที่พ่อของเธอพาน้องชายตัวน้อยนั่งรถเข็นเดินเล่นในช่วงยามเย็น 

 

“เก่งมากเลยค่ะ แต่วันวานระวังล้มนะคะลูก” ผู้เป็นพ่อเอ่ยเตือนลูกสาวด้วยความเป็นห่วง 

 

“วันวานเก่งอยู่แล้วค่า ไม่ล้มหรอกค่า” เด็กหญิงตัวน้อยหันตัวกลับไปบอกพ่อของเธอโดยที่มือทั้งสองข้างชูขึ้นฟ้าให้ผู้เป็นพ่อรู้ว่าเธอสามารถปล่อยมือได้จริง ๆ โดยหารู้ไม่ว่าทางแยกข้างหน้านั้นได้มีคนกำลังปั่นจักรยานสวนทางกลับมาเช่นกัน 

 

กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ 

 

“วันวานระวังลูก!!!” สายลมพ่อของเด็กหญิงวันวานตะโกนบอกลูกสาวตัวน้อยของเขาให้ระวังรถจักรยานสองคันที่กำลังขับสวนเข้ามาภายในซอยบ้านของเธอ 

 

“อร้ายยย!!!! คุณพ่อช่วยวันวานด้วยค่าาาา” เด็กหญิงวันวานหันกลับไปมองยังทางเบื้องหน้าพร้อมกับตะโกนเรียกผู้เป็นพ่อให้ช่วยเหลือเธอ 

 

โครมมม!!!!! 

 

“คุณพ่อขาาาาา!” หนูวันวานตะโกนเรียกผู้เป็นพ่ออีกครั้งก่อนที่รถจักรยานของเธอจะชนเข้ากับรถจักรยานอีกคันหนึ่งเสียงดังสนั่นซอย 

 

“วันวาน!!!!” เสียงของชายหนุ่มหน้าตี๋ที่ถูกรถจักรยานของหนูน้อยวันวานปะทะเข้าเต็มแรงต่างคนต่างล้มลงกับพื้น เมื่อเขาตั้งสติได้ก็รีบลุกไปดูร่างเล็กของเด็กหญิงตัวน้อยทันที 

 

“ฮึกๆ วันวานเจ็บค่า ฮือๆ” เด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้ออกมาเมื่อเธอเห็นเลือดไหลที่หัวเข่าบริเวณแผลถลอกของเธอ 

 

“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะวันวาน” ชายหนุ่มหน้าตี๋ที่เข้ามายกจักรยานออกจากตัวเด็กหญิง เอ่ยก่อนที่จะอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนแข็งแรงพร้อมกลับโอ๋ปลอบขวัญเธอ 

 

“ฮึกๆ คุณน้าต๋าเฉิง ฮึก! วันวานเจ็บค่า!” เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้าบอกกับหนุ่มหน้าตี๋อย่างเจ็บปวดไปด้วยม่านน้ำตา ชายหนุ่มมองเด็กสาวอย่างรู้สึกเจ็บปวดไปกับเธอด้วยเช่นกัน 

 

“วันวานลูก!!!” สายลมพ่อของวันวานที่อุ้มทูเดย์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาดูลูกสาวสุดที่รักของเขาที่บัดนี้ได้ถูกหนุ่มหน้าตี๋โอบอุ้มไว้ในอ้อมแขนแกร่งอย่างหวงแหน 

 

“ฮึกๆ คุณพ่อขา วันวานเจ็บขาค่ะ” เด็กหญิงตัวน้อยหันไปหาคุณพอของเธอพลางชี้นิ้วไปที่แผลถลอกตรงขา 

 

“วันวานอยู่นิ่ง ๆ ค่ะ เดี๋ยวตก” เสียงเข้มของต๋าเฉิงเอ่ยเตือนเด็กหญิงอย่างห่วงใย 

 

“ฮึก ๆ ค่ะ” เด็กหญิงวันวานทำตามอย่างว่าง่ายเธอใช้สองมือเล็กๆ เอื้อมไปคล้องที่รอบคอของหนุ่มหน้าตี๋เพื่อยึดเกาะไว้กันตก แต่นั้นกลับทำให้หนุ่มหน้าตี๋ถึงกับใจสั่นอย่างหวั่นไหว ก้อนเนื้อภายใต้อกซ้ายของเขามันเต้นโครมครามเหมือนกำลังจะหลุดออกจากขั้วหัวใจ 

 

“วันวานมาหาคุณพ่อมาลูก เกรงใจน้าต๋าเฉิง” สายลมที่เป็นโรคขี้หวงลูกสาวเมื่อเห็นว่าลูกสาววัยเพียง 10 ขวบที่ถูกชายแปลกหน้าอุ้มเข้าก็รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นัก 

 

“ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวผมอุ้มวันวานไปส่งที่บ้านให้ คุณสายลมจะได้ดูแลทูเดย์สะดวก” ต๋าเฉิงพูดเสียงเรียบและเดินอุ้มวันวานผ่านหน้าพ่อของเธอไปอย่าไม่สนใจสายตาขุ่นเคือง 

 

“แต่นั่นลูกผม! ผมดูแลเอง” สายลมบอกอย่างไม่ยอมเช่นกัน 

 

“แต่ผมขับรถจักรยานชนวันวาน ผมต้องรับผิดชอบ ผมจะไปส่งวันวานที่บ้านเอง!” ต๋าเฉิงหันไปส่งสายตาดุดันมองไปยังสายลมก่อนจะหันหน้ากลับและเดินออกจากตรงนั้นไป สายลมเลยได้แต่ถอนหายใจอย่างเอือมระอา 

 

“นายน้อยครับ ให้ผมช่วยไหมครับ” หย่งเต๋อบอดี้การ์ดคนสนิทของต๋าเฉิงเอ่ยถามเจ้านายของเขา ต๋าเฉิงหยุดเดินก่อนจะหันกลับไปตอบ 

 

“ไม่ต้อง” ต๋าเฉิงตอบก่อนที่เขาจะเริ่มออกเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านของเด็กหญิงวันวานที่กำลังสะอื้นไห้อยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขา 

 

“ฮึก ๆ ขะ....ขอบคุณ ฮึกๆ คุณน้าต๋าเฉิงนะค่า ฮึก!” อยู่ ๆ หนูน้อยวันวานก็เอ่ยขอบคุณต๋าเฉิงพลางซบหัวลงกับแผ่นอกกว้างนั่น 

 

“หยุดร้องไห้นะคะคนเก่ง” ต๋าเฉิงก้มหน้าลงมองสบตาดวงตาสั่นไหวของเด็กน้อยในอ้อมแขนพลางส่งยิ้มละมุนกลับไปให้เธอ เด็กหญิงวันวานส่งยิ้มหวานที่เจือไปด้วยคราบน้ำตากลับไปให้เขาเช่นกัน  

 

ตึกตัก ตึกตัก 

 

เสียงหัวใจดวงน้อยของเด็กหญิงวันวานดังก้องอย่างสั่นไหวไม่ต่างจากเสียงหัวใจของหนุ่มหน้าตี๋ที่เต้นดังก้องจนแทบทะลุอกข้างซ้ายของเขาออกมา....... 

ความคิดเห็น