M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่าให้หู้ต้องวร้ายยยย!

ชื่อตอน : อย่าให้หู้ต้องวร้ายยยย!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 20:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าให้หู้ต้องวร้ายยยย!
แบบอักษร

"โอ้ยยยย ปวดหัววววว เอาแล้ว! เหล้าโทเล่นกุแล้ว" เต้าหู้ได้แต่นอนหลับตาเอามือกุมขมับ เพราะมันปวดมาก ปวดจนไม่อยากจะลืมตาขึ้นมาเลย

 

"คุณหนู....คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?" ฮุยอินที่กำลังทำความสะอาดและจัดข้าวของให้เป็นระเบียบ ถามเจ้านายของตนที่กำลังนวดหัวปอยๆ

 

"หืออออ....ฮุยอิน ทำไมห้องมันรกจังเลยล่ะ? ใครทำอะไร? หรือว่าแผ่นดินไหว!!!" ทำท่าตกใจตาโตเอามือป้องปาก เมื่อเห็นสภาพของห้องนอนในตอนนี้

 

"แผ่นดินยังไหวอยู่เจ้าค่ะ คุณหนูต่างหากที่ไม่ไหว อยู่ๆก็ลุกเดินไปรอบห้องแล้วกวาดข้าวของทิ้งเละเทะเต็มห้องไปหมด"

 

"ขนาดนั้นเลยหรอ!! " (OMG! นี่ฉันนอนดิ้นเบอร์นี้ได้ยังไง เพราะเมา ละเมอ อกหัก หรือเพราะนิสัยร่างเดิม คือไรว้าาางงอ่าาาา) เอามือกุมหัวยุ่งๆ สภาพดูไม่ได้ ตาที่บวมจากการร้องไห้ กลิ่นเหล้าตุๆ ทำให้เต้าหู้เวทนาตัวเองในตอนนี้มาก

 

"ขนาดนั้นละเจ้าค่ะ! เมื่อคืนคุณหนูจะปีนหน้าต่างด้วยนะเจ้าคะ บอกว่าคิดถึง 'ไอ้ปลาดุก' [ท่านประมุข] แล้วก็จะปีนหน้าต่างออกไปที่สระบัว ดีที่บ่าวคว้าไว้ทัน ไม่เช่นนั้นคุณหนูคงจะลงไปนอนในสระ" ยังตอกย้ำพฤติกรรมของเจ้านายตนเมื่อคืนอย่างตั้งใจ กลัวจำไม่ได้!

 

"พอๆ ไม่อยากรู้แล้ว!" ยกมือขึ้นห้ามแทบไม่ทันเมื่อฮุยอินกำลังจะเล่าต่อ (ฉันเป็นแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะต้องอกหักแบบสวยๆสิว่ะ! ถึงฉันไม่ได้แต่งกับอีตานั่นแล้วตายไป ฉันก็จะใช้เวลาที่เหลือให้คุ้มค่า! ฉันจะหาผู้ใหม่! ฉันจะแรด! ฉันจะต้องลิ้มลองความสุขจากผู้ชายที่ฉันไม่เคยทำก่อนจะตาย คราวนี้ละ ทีฉันบ้าง ฉันจะให้แกกระอักเลือดตายเลยอีตาปลาดุก! )

 

"คุณหนู....ทำอะไรเจ้าคะ?" อยู่ดีๆคุณหนูก็ลุกพลวดพุ่งไปหาหีบใส่ผ้า

 

"หือออ...อ่อ หาเสื้อผ้าชุดเดิมๆมาใส่น่ะ อยากจะแซ่บเหมือนเดิม อยากได้ชุดที่แบบหวาบหวิวๆ มีป่ะ?"

 

"ไม่นะเจ้าคะคุณหนู คุณหนูจะกลับไปเป็นคนเดิมหรือเจ้าคะ คุณหนูจะกลับมาร้ายกาจอีกหรือเจ้าคะ?" ทำท่าตกอกตกใจ ไม่อยากให้คุณหนูกลับไปเป็นแบบเดิมเลย เพราะนางชอบแบบนี้มากกว่า คุณหนูแบบที่ใจดี มีเมตตา และแสนซน

 

"ไม่ได้เปลี่ยนนิสัย...เปลี่ยนแค่การแต่งตัว แบบนี้มันจืดชืด ไม่ดึงดูดใจเลย " (หุ่นฉันออกจะเป็นสาวแม็กซิมได้สบายๆ เราก็หลงปกปิดมาตั้งนาน เคยชินกับร่างเก่าที่ชอบใส่มิดชิดออกจะบอยๆด้วยซ้ำ ของดีก็ต้องมีไว้โชว์สิ! ถ้ายุคนี้มีบิ๊กไบค์ฉันจะใส่แค่เอี๊ยมล้างรถให้ดู! แต่มีแค่รถม้าอ่ะ ใช้แทนกันได้ไหมนะ?) จินตนาการไปเองคนเดียวแล้วก็ต้องขนลุก ไม่ได้เข้ากันเล๊ยยย! ใส่เอี๊ยมล้างรถม้า เห้ออออ!

 

"เช่นนั้นฮุยอินก็โล่งใจเจ้าค่ะ"

 

"เอ๊ะ! นั้นอะไรน่ะ?" ชี้ไปที่หีบใบหนึ่ง เหมือนจะเป็นเครื่องดนตรีอะไรสักอย่าง

 

" หีบ 'ผีผา' เจ้าค่ะ เครื่องดนตรีที่คุณหนูร่ำเรียนมาตั้งแต่เด็ก แต่พอคุณหนูหมั้นกับท่านประมุข ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเลยเจ้าค่ะ" (เหอะๆ จะหมายความว่าฉันหลงผู้ชายจนไม่เป็นอันทำอะไรเลยสินะ! มิน่าละ ฉันแทบไม่มีความทรงจำเก่าจากอิ้งเยว่เกี่ยวกับเจ้านี่เลย)

 

"เช่นนั้นวันนี้ข้าจะลองหัดเล่นดู เผื่อจะจำวิธีเล่นได้บ้าง " (อย่างน้อยก็มีอะไรให้ทำ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน) ว่าแล้วก็อาบน้ำชำระร่างกายที่หมดสภาพเมื่อคืน ให้สดชื่น กินข้าวกินน้ำเติมพลัง ใครบอกว่าอกหักต้องอดข้าว อาหารยังไงก็ต้องมาก่อนผู้ชายสิ ขาดข้าวตายได้ ขาดผู้ชายก็ไม่เห็นตายเลย แต่ต้องยกเว้นฉันไว้คนนึง เพราะเป็นกรณีพิเศษ ลำบากแท้...

 

"ข้าจะไปฝึกเล่นผีผาที่หลังจวนแถวป่าไผ่นะ! ข้าจะไปคนเดียว ไม่ต้องตามมาหรอก อีกสักพักค่อยเอาของว่างกับน้ำชาไปให้ข้าก็แล้วกัน" บอกที่อยู่ให้ชัดเจนก่อนจะห่วงเรื่องกินเป็นอันดับถัดมา แล้วก็เดินหอบผีผาชมนกชมไม้ไปจนถึงป่าไผ่ เป็นป่าไผ่ที่ดูไม่รกร้าง และโปร่งโล่งจนเกินไป ทางเดินก็สะอาดสะอ้านดี เพราะบ่าวไพร่คอยดูแลเก็บกวาดใบไม้ตลอด เพื่อไม่ให้มีงูเงี้ยวเคี้ยวขอเข้ามาอาศัย เดินไปสักพักก็มีเรือนไม้เล็กๆเอาไว้นั่งจิบน้ำชาเล่นยามบ่าย แต่จะว่าไปก็ไม่มีคนมาแถวนี้นานแล้วนะ ดูเหงาจัง....

 

เมื่อได้ที่นั่งฝึกเล่นแล้ว เต้าหู้ก็ตั้งอกตั้งใจเล่นอย่างหนัก เพราะแทบจะจำอะไรไม่ได้เลย จับพลิกหน้าพลิกหลังหมุนหามุมที่จะวางเครื่องดนตรีให้ถูกท่า (ทำไมมันเล่นยากจังว่ะ! สายอะไรเยอะแยะ เครื่องดนตรีก็ใหญ่เทอะทะ แล้วมันต้องวางมุมไหนอ่ะ เล่นแบบกีต้าร์ป่ะ? อิหยังว่ะ!! ถ้าเป็นพิณแถวบ้านจัดลาย 'ให้ซิ่งนำแหน่' โดนแล้ว โอ้ยยย คิดฮอดเสียงพิณเสียงแคน อยากหย่าวววววว) บ่นในใจแล้วทำหน้างอดีดผีผาเล่น แง่วๆ อยู่คนเดียว ด้วยความหงุดหงิด

 

"เจ้าจะสร้างความรำคาญให้คนอื่นอีกนานไหม นิสัยเจ้านี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะอิ้งเยว่! ชอบเรียกร้องความสนใจ!"

 

"เฮ้ย!!! อีพ่ออีแม่ช้อยข่อยแหน่....ผีกอไผ่!!! ฮือๆๆๆ ข่อยย่านแล้ว ไปไกลๆ ข่อยสิบ่เอากอไผ่ไปเฮ็ดข้าวหลามอีกแล้ว " ร้องตกใจยกมือไหว้ผงกหัวงกๆ เพราะอยู่ดีๆก็มีชายคนหนึ่งโผล่มาจากต้นไผ่ข้างๆ และอุ้มกระต่ายมองนางอยู่

 

 

 

จางอวิ้นมู่  อายุ  17 ปี บัณฑิตหนุ่มหน้าใส พึ่งกลับมาหลังจากห่างบ้านไปศึกษาต่างแคว้นตั้งแต่ยังเล็ก เป็นเพื่อนสมัยเด็กของอิ้งเยว่ (โสดอยู่ในโหมดแอบรัก)

 

บุคลิก,นิสัย : เป็นคนอ่อนโยน อบอุ่น ขี้สงสาร รักสัตว์ รักเด็ก ชอบปลูกดอกไม้ มีความสามารถทั้งด้านบุ๋นบู้ รวมถึงดนตรีและศิลปะต่างๆ ถือว่าเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมทั้งหน้าตา ฐานะ และชาติตระกูล ซ้ำยังอนาคตไกล จึงมีสาวๆลูกหลานขุนนางจวนต่างๆหมายปองเขาทั้งนั้น ที่กลับมาเพราะท่านแม่ทัพจาง พ่อของเขาเรียกตัวกลับมาเพื่อสอบเข้ารับราชการ ทั้งที่เขาไม่อยากกลับมา เพราะกลัวว่าจะเจอคนที่เป็นรักแรก และรักเดียวของเขา

 

-----------++++++------------

 

อวิ้นมู่เป็นเพื่อนรักของอิ้งเยว่ในสมัยเด็ก เขาและนางเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เกิด เพราะบ้านของพวกเขาอยู่ติด ทั้งสองบ้านเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ สนิทสนมกันจนมีทางเชื่อมบ้านทั้งสองหลัง นั่นก็คือด้านหลังจวนถัดจากป่าไผ่นี่เอง

 

อวิ้นมู่เกิดก่อนนางเพียงไม่กี่เดือน ถึงจะอายุเท่ากันแต่เขาก็ยังถือว่าเป็นพี่ จึงคอยปกป้องนางเมื่อเวลามีคนมากลั่นแกล้ง คอยตามใจนางทุกๆอย่าง หากนางต้องการสิ่งใด เขาก็พร้อมหามาให้ จนทำให้นางนิสัยเสีย เอาแต่ใจ ส่วนหนึ่งก็คงมาจากเขา ทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันอยู่เพียงสองคน เพราะอิ้งเยว่นิสัยร้ายกาจจึงไม่มีใครอยากเล่นด้วย ส่วนเขาก็เอาแต่ตามติดนางจนไม่ได้สนใจกลุ่มเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆที่อยากจะเล่นกับตน เขามีแค่นางคนเดียวก็เพียงพอแล้ว

 

เขาหลงรักนางมานานจนถึงอายุ 9 ขวบ เขาได้ทราบข่าวว่าอิ้งเยว่จะต้องหมั้นหมายกับชายอื่นที่เขาไม่รู้จัก รู้แค่ว่าเขาโตกว่าและเป็นลูกของเพื่อนพ่อนางอีกคน จากที่เขาคิดว่าจะแอบรักนางเงียบๆจนกว่าจะถึงเวลาอันควรแล้วบอกความในใจที่มีต่อนาง ก็ต้องเปลี่ยนใจสารภาพรักกับนาง เพื่อที่เขาจะได้ไม่เสียนางไป แต่เขากลับคิดผิด นางปฏิเสธเขา ทั้งยังตัดความสัมพันธ์ความเป็นเพื่อน ยิ่งนางบอกว่าหลงรักชายคนนั้น รักตั้งแต่แรกเห็น มันยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดให้เขามากขึ้นไปอีก มากจนเขาไม่สามารถทนอยู่ใกล้นางต่อไปได้ เขาขอร้องพ่อให้ส่งไปเรียนต่างแคว้นกับท่านปู่ท่านย่า เพื่อที่เขาจะได้เจอคนใหม่ๆ สังคมใหม่ๆบ้าง เผื่อว่าเขาจะลืมนางได้ แล้วเจอคนที่เขาอาจจะรักในสักวันหนึ่ง

 

แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามความคิดของเขา ไม่มีวันไหนที่เอาไม่คิดถึงนาง แต่ก็ไม่สามารถทำใจให้กลับมาหานางได้อีก จนวันที่ท่านพ่อส่งจดหมายเรียกตัวเขากลับมา เขาลังเลอยู่หลายวัน แต่ก็เลือกที่จะกลับมา เพราะคงทนคิดถึงนางแบบนี้ไม่ไหว บางทีการกลับมาเจอนางในวัยหนุ่มสาว อาจจะทำให้เขาลืมภาพความน่ารักในวัยเด็กของนางได้ เพราะตอนนี้นางคงร้ายกาจมากกว่าแต่ก่อน จนอาจจะทำให้เขาหมดรักนาง เขาคิดเช่นนั้น....

 

จนเมื่อวันนี้ เขาได้วิ่งตามกระต่ายตัวน้อยที่หนีเข้ามาถึงป่าไผ่ ทางเชื่อมบ้านเขาและนาง ใจหนึ่งก็กลัวว่าจะเจอนาง แต่คนอย่างนางคงไม่มาแถวนี้หรอก เพราะตนกลับมาอยู่ที่จวนนี้ได้เป็นเดือนแล้วก็ไม่เคยพบหน้านางแถวนี้ มีหลายครั้งที่เขาอยากไปพบนาง ไปแอบมองนางไกลๆก็ยังดี แต่ความคิดเหล่านั้นก็ได้หยุดลงแค่ที่ป่าไผ่แห่งนี้ แล้วเขาก็ต้องหันหลัง เดินคอตกกลับจวนทุกครั้งไป เพราะเขายังไม่กล้าพอ เมื่อเขาคิดปลอบใจตนเองได้แล้วก็วิ่งตามกระต่ายมาอย่างสบายใจ แต่แล้ว! เขาก็ได้ยินเสียงดนตรีประหลาด ที่ฟังแล้วแทบจะขาดใจตาย หรืออยากจะหูดับไปส่ะ เขาจึงได้เดินตามหาต้นเสียงนั้น จนมาเจอหญิงสาวร่างบางคนหนึ่ง

 

เขารีบยืนหลบเข้าไปในกอไผ่ข้างๆเรือนไม้ที่นางนั่งอยู่ หน้างอๆดีดผีผานั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดู แก้มป่องๆ ปากยื่นๆ เวลาที่ไม่พอใจนั้นเขาจำได้ดี ร่างบางนั่นเป็นรักแรกของเขาไม่ผิดแน่! เขาดีใจที่เห็นหน้านางจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่ อยากจะเข้าไปกอดนางให้หายคิดถึงสักที แต่ก็กลัวว่านางจะเกลียดตนไปมากกว่านี้ จึงได้แต่ยืนดูนางเงียบๆ และแอบหัวเราะในท่าทีตลกๆของนาง

 

ผ่านไปไม่ถึงเค่อ (15 นาที) เขาก็ไม่สามารถทนกับเสียงพิฆาตนั่นได้อีก จากที่ตั้งใจจะดูเงียบๆ ก็ต้องรีบออกไปขัดนางส่ะ! ก่อนที่เขาและกระต่ายในมือจะตายด้วยเสียงดนตรีของนาง

 

"เจ้าจะสร้างความรำคาญให้คนอื่นอีกนานไหม นิสัยเจ้านี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะอิ้งเยว่! ชอบเรียกร้องความสนใจ!"

 

คิดว่าจะพูดดีๆกับนาง แต่คำพูดที่ออกมากลับสวนทางกับความคิด อาจจะเป็นเพราะเขายังโกรธนางอยู่ที่นางหักอกเขา

 

"เฮ้ย!!! อีพ่ออีแม่ช้อยข่อยแหน่....ผีกอไผ่!!! ฮือๆๆๆ ข่อยย่านแล้ว ไปไกลๆ ข่อยสิบ่เอากอไผ่ไปเฮ็ดข้าวหลามอีกแล้ว " ร้องตกใจยกมือไหว้ผงกหัวงกๆ

 

นางพูดอะไรของนาง? ฟังไม่รู้เรื่อง จับใจความไม่ได้เลย.... แล้วท่าทางนั่น นางเสียสติไปแล้วรึ? ไม่เจอกันเสียนาน ทำไมนางถึงเป็นเช่นนี้ไปได้? ใครทำอะไรนาง!! กำหมัดแน่น นึกโกรธตนเองที่ไม่ได้อยู่ปกป้องนางจนนางเสียสติไปเช่นนี้ (น้องหู้บ่ได้เป็นบ้าเด้ออออ ถามกันดีๆก่อน 555)

 

"อิ้งเยว่....พี่เอง พี่อวิ้นมู่อย่างไรเล่า....จำพี่ได้หรือไม่?" เขาเดินไปแตะตัวนางเพื่อเรียกสติ ไม่รู้ตัวเลยว่าตนนั้นแสดงท่าทีอ่อนลงจากก่อนหน้านี้ไปมาก

 

"หือ? ไม่ใช่ผีหรือเจ้าคะ?" จับมือหนาที่อยู่บนไหล่ ยังอุ่นๆดี ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ผีต้นไผ่แน่ๆ เต้าหู้ได้ยินว่าเขาชื่ออะไรสักอย่าง แต่ได้ยินไม่ถนัด เลยตั้งสติเงยหน้ามองดูคนที่ตนเองคิดว่าเป็นผีต้นไผ่ จึงก็ได้พบกับชายหนุ่มหน้าหวานคนหนึ่ง เหมือนจะมีแสงออร่าออกมาจากใบหน้าเหมือนในละคร ว้าวววว หล่อ....

 

"อิ้งเยว่ ใครทำอะไรน้อง! ทำไมมันถึงกล้าทำกับเจ้าเช่นนี้!!! มันเป็นใคร? ใครที่ทำให้เจ้าเสียสติเช่นนี้!! บอกพี่มาเถิด พี่จะไปฆ่ามัน!" ยังคงเข้าใจผิดต่อไป แล้วคว้านางเข้ามาในอ้อมกอดด้วยความคิดถึงและสงสาร น้ำตาเอ่อขึ้นมาเพราะความเสียใจ และยังโทษตัวเองที่ทิ้งนางไว้คนเดียว

 

"พี่ขอโทษน่ะอิ้งเยว่....ที่พี่ปล่อยให้เจ้าเติบโตมาโดยไร้ที่พึ่ง! ไร้คนคอยปกป้อง จนทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้!" คิดเองเออเองเสร็จ ก็ยิ่งกอดนางแน่นขึ้นไปอีก จนร่างบางแทบจะหายเข้าไปในอ้อมกอดนั้น

 

"แอะๆๆๆ หายใจไม่ออก....ปล่อยก่อน!" เอามือตีหลังเขาไปสองสามที (กุจะตายแล้วโว้ยยย รู้นะว่าหล่อ และดีใจมากที่โดนผู้ชายหล่อๆกอด แต่แกจะกอดจนฉันขาดอากาศหายใจไม่ได้นะ!!!)

 

เขายอมคลายกอดนางแต่โดยดี ทั้งที่ยังเป็นห่วงและสงสารจนแทบจะหยุดน้ำตาไว้ไม่อยู่

 

"ข้าไม่ได้เสียสติเจ้าค่ะ! ข้าแค่ตกใจนึกว่าท่านเป็นผี แล้ว....ท่านเป็นใครเจ้าคะ? ข้าไม่เคยเห็นท่านมาก่อน แล้วท่านเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?" ถามเป็นชุดพร้อมอธิบายเรียบร้อย สวยๆอย่างฉันจะเป็นบ้าไปได้ยังไง!!!

 

"เอ่อ...เอออออ ข้าคงเข้าใจผิด ข้าขออภัย ข้าชื่อจางอวิ้นมู่ อยู่ที่จวนข้างๆ ข้าตามเจ้ากระต่ายตัวนั้นมานะ ไม่แปลกที่เจ้าจะจำข้าไม่ได้ เพราะข้าไปอยู่ต่างแคว้นตั้งแต่ยังเล็ก ข้ากับเจ้าอายุเท่ากัน แต่ข้าเป็นพี่เดือน เจ้าเลยเรียกข้าว่าพี่ เมื่อก่อนเราเป็นเพื่อนเล่นกันจน...." หน้าเหวอไปนิดหน่อยที่เข้าใจผิดว่านางไม่ได้เสียสติ และขอโทษที่ล่วงเกินนางไป ยิ้มแนะนำตัวอย่างตั้งใจเผื่อว่านางจะจำเขาได้ จนต้องสะดุดคำพูดตนเอง

 

แล้วความทรงจำต่างๆก็ไหลเข้าหัวเต้าหู้อีกครั้ง ( OMG! นี่หนุ่มหล่อคนนี้เป็นคนเดียวกับเด็กอ้วนกลมคนนั้นหรอเนี้ยยย ไม่น่าเชื่อเลย แถมเขายังเคยสารภาพรักกับนางอีก โถววว น่าสงสาร ถูกปฏิเสธรักจนร้องไห้วิ่งกลับบ้าน เข้าใจแล้วววว!)

 

"พี่อวิ้นมู่! น้องจำได้เจ้าค่ะ เมื่อก่อนเราเล่นด้วยกันบ่อยๆ อิ้งเยว่ต้องขออภัยในสิ่งที่ทำให้พี่อวิ้นมู่เสียใจ น้องยังเล็กนัก" ขอโทษจากใจพร้อมกับคำนับอย่างสวยงาม ( นี่ฉันต้องคอยขอโทษคนให้หล่อนอีกกี่ครั้งย่ะยัยอิ้งเยว่!!! ยังจะมีอีกเยอะไหมห๊ะ! )

 

เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูด เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก สิ่งที่เขากังวลและอึดอัดมานาน ได้หายไปเพียงเพราะคำพูดของนางไม่กี่ประโยค จากที่คิดว่าจะตัดใจได้เมื่อเจอนาง มันกลับทำให้ตกหลุมรักนางลึกซึ้งขึ้นไปอีก เขาคงไปจากนางไม่ได้อีกแล้ว

 

"พะ....พะ....พี่ไม่คิดเอามาเป็นอารมณ์แล้วล่ะ พี่ต้องขอบใจเจ้าที่ไม่ถือโทษพี่ในสิ่งที่พี่ทำลงไปในวันนั้น..." พูดไปด้วย ตาก็แดงเข้าๆ

 

"โถวววว ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ น้องไม่ได้คิดเช่นนั้นแล้ว เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะเจ้าคะ เป็นเหมือนเมื่อก่อน น้องอยากมีเพื่อน การอยู่อย่างโดดเดี่ยวมันยากเหลือเกิน..." พูดปลอบใจชายหนุ่ม แล้วทนเห็นตาแดงๆไม่ได้ จึงเข้าไปโอบกอดเขาไว้อย่างหลวมๆ เขาจึงกอดนางตอบด้วยความดีใจ และปลาบปลื้มเป็นที่สุด ที่ได้กลับมาอยู่ข้างนางอันเป็นที่รักอีกครั้ง

 

(หึๆๆ ผู้ชายน่ารักแบบนี้ ต้องมาอยู่ในฮาเร็มมโนของฉันส่ะ! ฮ่าๆๆๆๆ (หัวเราะแบบตัวร้าย) ฉันจะให้นายเป็นเหยื่อคนแรกในความแรดของฉัน! หู้จะเจ้าชู้บ้าง!! หู้จะล่าแต้ม!!! เก็บผู้ชายมาไว้รอบตัวให้หมด! รักมันทุกคน! ก่อนที่จะตายต้องใช้ให้คุ้ม! )

 

------------++++++------------

 

น้องหู้หมายถึงใช้หัวใจให้คุ้มเด้ออออ 555

 

ไรท์ต้องขอบคุณทุกกำลังใจจากรีดเดอร์นะคะ ขอบคุณที่ให้ดาวไรท์ด้วยความเมตตานะคะ ทุกคอมเมนต์ไรท์ได้อ่านจริงๆนะ ไรท์ดีใจที่ทุกคนอ่านอย่างตั้งใจ และละเอียดมากกกก จนรู้ว่าไรท์เขียนคำไหนผิดไปบ้าง (รีดเดอร์เก่งภาษาไทยไรท์ก็ดีใจ ) แต่บางทีวันไหนไรท์รีบเขียน อยากปั่นให้ได้หลายๆตอน บางทีมันก็เมาตัวหนังสือบ้าง ตกหล่นไปบ้างไรท์ต้องขอโทษด้วยนะคะ ไรท์ด้นสดจริงๆ จะพยายามผิดพลาดให้น้อยที่สุดค่ะ

 

ไรท์ไม่โกรธนะคะที่ทุกคนคอมเมนต์บอกไรท์ น้อมรับคำติชมเสมอค่ะ บางคำไรท์ก็จำมาผิดๆใช้แบบผิดๆ ด้วยความเคยชิน ช่วยๆกันสอดส่องนะคะ ไรท์จะได้เอาไปปรับปรุง บางทีไรท์อาจจะทำอีบุ๊คขาย ถ้ามีคนสนใจบอกไรท์ด้วยน้าาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น