ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 103 ความรักของฉันอยู่กับเขาตลอดเวลา

ชื่อตอน : บทที่ 103 ความรักของฉันอยู่กับเขาตลอดเวลา

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 274

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2562 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 103 ความรักของฉันอยู่กับเขาตลอดเวลา
แบบอักษร

บทที่ 103 ความรักของฉันอยู่กับเขาตลอดเวลา

  เผิงกวนอิงตัดสินใจโทรศัพท์หาถังซัน บอกเขาว่าอยากจะพบกับไป๋อวี่ ถังซันรีบรับคำ เผิงกวนอิงบอกถังซันว่าหลังจากปิดกล้องตอนช่วงต้นเดือนเมษายนเขาก็จะเคลียร์งานกับนิตยสารอีกสองฉบับ เสร็จแล้วเขาก็จะว่างยาว ไป๋อวี่พอจะว่างช่วงไหนก็ขอให้แจ้งเขาโดยตรง

  จูไฉ่หงเคยบอกว่าเผิงกวนอิงช่วยเหลือจูอี้หลงตลอดมา แม้แต่เรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างจูอี้หลงกับไป๋อวี่ เผิงกวนอิงก็มีส่วนช่วยเหลืออยู่ไม่น้อย...

  "ช่วยแบบไหนกัน ไฉ่หง แบบส่งรูปมายั่วให้ไป๋เหล่าซือปรอทแตกอย่างนั้นน่ะเหรอ.... ฉันไม่เอาหรอกนะ ความช่วยเหลือแบบนั้น"

  "นั่นมันเพราะไป๋เหล่าซือทำให้เขาโกรธต่างหาก ... พี่หลินกับฉันก็โกรธไม่น้อย ถ้าไม่มีเผิงเหล่าซือมาช่วยทำอะไรพอบรรเทาความโกรธของเราลงบ้าง บางทีเราอาจจะตัดสินใจทำอะไรที่แรงกว่านั้น จนความสัมพันธ์ของจูเหล่าซือกับไป๋เหล่าซือต้องขาดจากกันไปแล้วก็ได้..." จูไฉ่หงบอก

  "ถ้ามีปัญหาอะไรที่เกี่ยวกับจูเหล่าซือ เผิงเหล่าซือก็มักจะช่วยได้" เธอกล่าวปิดท้าย

  ถังซันไม่ใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย พอเขารู้ว่าจางฟงรู้จักเผิงกวนอิงและจูอี้หลงมาก่อน เขาก็คาดคั้นจนได้รู้อะไรมาอีกหลายๆเรื่อง ไอ้เวรจางฟงนี่ไม่ใช่แค่คอยคาบข่าวของไป๋อวี่ไปบอกเลขาหลี่ แต่ยังคอยส่งข่าวเรื่องนั่นนี่โน่นให้เผิงกวนอิงด้วย

  "ผมไม่เคยทำอะไรให้ไป๋เหล่าซือเสียหายนะ ทางเลขาหลี่ เขาอยากรู้เรื่องของไป๋เหล่าซือก็เพราะว่าพ่อแม่ไป๋เหล่าซือเขาเป็นห่วงลูก... ส่วนทางเผิงเกอ ... ไป๋เหล่าซือท่าทางไม่ค่อยชอบเผิงเหล่าซือเท่าไหร่ ... ผมก็แค่ห่วงรุ่นพี่คนบ้านเดียวกัน ก็แค่นั้น" จางฟงลอยหน้าชี้แจง ถังซันเงื้อมือขึ้น อยากจะตบหน้ามันสักฉาด

  "ถ้าไม่มีผมคอยบอกเผิงเหล่าซือ ... คิดว่าเรื่องของไป๋เหล่าซือกับจูเหล่าซือจะมาได้ถึงขั้นนี่เรอะ...." จางฟงยกมือทั้งสองข้างขึ้นกันฝ่ามือของถังซัน แต่ก็ยังไม่หยุดพูด

  "ผมไม่รู้รายละเอียดอะไร แต่พอจะจับเรื่องได้บ้าง ผมรู้มาจากไจ๋เหล่าซือว่า เผิงเหล่าซือทำถึงขนาดไปช่วยพูดเรื่องของไป๋เหล่าซือกับจูเหล่าซือให้ทางบ้านของจูเหล่าซือเข้าใจด้วย... " ถังซันลดมือลง นึกประหลาดใจจนแสดงออกทางสีหน้า

  "จริงๆนะ ถึงไจ๋เกอจะไม่ได้พูดบอกผมตรงๆอย่างนั้น แต่ผมไม่ได้เข้าใจผิดแน่"

  "เผิงเหล่าซือจะดีขนาดนั้นเชียว" ถังซันไม่เชื่อ

  "เผิงเกอดีกับหลงเกอมาตลอดแหละ ...." จางฟงบอก ในใจนึกต่อ .... ไป๋เหล่าซือก็แค่ได้อานิสงส์...

 

 ถังซันคิดว่าคราวนี้เขาคงตัดสินใจไม่ผิดที่จะนัดไป๋อวี่ให้เผิงกวนอิง หวังว่าเรื่องคงไม่ลงเอยด้วยการมองหน้ากันไม่ติดเหมือนเมื่อคราวที่แล้ว ถังซันยกกำปั้นขึ้นมาอังลมร้อนที่เขาเป่าออกจากปาก ... ถ้าเจอกันคราวนี้ แล้วมีปัญหาอีก เขาจะขอต่อยหน้ากวนตีนของเหลยลี่สักเปรี้ยง ... คราวก่อน.. ไม่น่าพลาดโอกาสเลย...

 

  แต่ว่า... มันทำท่าว่าจะมีเรื่องตั้งแต่เขายังไม่ทันเอ่ยปากขอนัดให้เผิงกวนอิงเสียด้วยซ้ำ.....

 

  เมื่อวันเกิดของไป๋อวี่ จูอี้หลงเป็นคนแรกที่อวยพรเขา ต่อให้มันเป็นวิดิโอเมสเสจที่ตั้งเวลาส่งไว้ล่วงหน้า ไป๋อวี่ก็ดีใจจนน้ำตาซึมแล้ว เอาคลิปอวดทีมงาน ยิ้มหน้าบานเป็นดอกทานตะวันสู้แดดยามเช้า แต่ก็ยังอดเหน็บคนรักไม่ได้ .... พูดอวยพรได้ยาวขนาดนี้ คงเขียนโพยแล้วท่องไว้ก่อนแน่ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ....

  มันทำให้ไป๋อวี่หมายมั้นปั้นมือจะเป็นคนแรกที่อวยพรวันเกิดให้จูอี้หลง เขาเลยโทรศัพท์ไปขอนัด... ผมอยากฉลองวันเกิดกับหลงเกอ ....

  "ได้สิ"

  "ผมอยากฉลองให้หลงเกอเป็นคนแรกเลย" จูอี้หลงเงียบไป

  "ไม่ได้เหรอครับ" ... ไป๋อวี่รู้สึกได้ว่าจูอี้หลงอึกอักอยู่

  "ได้สิ ทานมื้อเช้าด้วยกันนะ" จูอี้หลงรับคำ

  "ผมไม่ได้หมายถึงมื้อเช้า ผมหมายถึง 0:01 น. ของวันที่ 16 เม.ย." ไป๋อวี่เน้น จูอี้หลงยังอึกอักอยู่

  "ผมรู้นะว่าเกอไม่มีงานอะไรทั้งก่อนหน้าแล้วก็หลังจากนั้น"

  "ทางแฟนคลับจะมาฉลองให้..." จูอี้หลงงึมงัม เห็นได้ชัดว่าเขาอยากปฏิเสธ

  "เอาเป็นว่า ไม่ได้... ว่างั้น" ไป๋อวี่สรุป จูอี้หลงอืมตอบเบาๆ

 

  แฟนคลับที่ไหนจะมาฉลองให้กลางดึก... ไป๋อวี่นึกน้อยใจ เพราะเขาจำได้ว่าในช่วงที่ถ่ายทำเจิ้นหุนอยู่ เมื่อตอนที่ทีมงานฉลองวันเกิดให้จูอี้หลง ไป๋อวี่บังเอิญได้ยินทางทีมงานของจูอี้หลงคุยกันว่าเผิงกวนอิงมาอวยพรวันเกิดให้จูอี้หลงตั้งแต่ตอนราวๆตีหนึ่งแล้ว หลินชิงหูยังบอกว่าเผิงกวนอิงไม่เคยพลาดที่จะอวยพรวันเกิดให้จูอี้หลงเป็นคนแรก ถ้าเขามาด้วยตัวเองไม่ได้เขาก็จะวิดิโอคอลมา ตอนนั้นไป๋อวี่ยังว่าหลงเกอมีเพื่อนที่สนิทกันอย่างนี้ ดีจริงๆ...

 

  ดังนั้น พอถังซันบอกว่าเผิงกวนอิงขอนัด อยากจะมาพบปะพูดคุยกับไป๋เหล่าซือ ไป๋อวี่ก็คลี่ยิ้มชั่วร้าย สายตาส่อแววสะใจเล็กๆ

  "บอกเผิงเหล่าซือไปว่าผมว่างวันที่ 15 ที่จะถึงนี้ แต่ต้องตอนดึกๆนะ ซักเที่ยงคืน นอกนั้นก็ไม่ว่างแล้ว"

  "หา? วันที่ 16 นายก็ว่างตลอดเช้านี่นา" ถังซันท้วง

  "ไม่ว่าง! นัดคนอื่นไว้แล้ว"

  "วันนี้ล่ะ..... " ถังซันรีบเปิดปฏิทินบนโทรศัพท์ แต่โดนไป๋อวี่ตะคอกกลับเสียก่อน

  "ไม่ว่าง ไม่ว่าง ถ้าไม่มาตอนนั้นก็ไม่ต้องมาแล้ว" ถังซันเลยได้แต่พยักหน้ารับ นึกประหลาดใจว่าทำไมจะต้องนัดมาเอาครึ่งคืนค่อนคืน แถมยังแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์เสียขนาดนั้น

  

  ถังซันโทรติดต่อเผิงกวนอิงโดยตรง บอกเวลานัดให้รู้ ถังซันไม่ประหลาดใจกับอาการอึ้งไปชั่วครู่ของของเผิงกวนอิง เพราะขนาดตัวถังซันเองยังอึ้ง

  "ไม่มีว่างช่วงอื่นเลยหรือครับ" เผิงกวนอิงถาม

  "ไม่ว่างจริงๆครับ ช่วงที่ไม่มีงานก็เป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็นัดคนอื่นไว้ก่อนแล้ว

  "วันที่ 16 เป็นวันเกิดของจูเหล่าซือ ปกติผม...." จู่ๆเผิงกวนอิงก็ชะงักไป ไม่พูดต่อ ถังซันพลอยชะงักไปด้วย ....อย่างนี้นี่เอง... เขานึก... วันเกิดจูเหล่าซือนี่เอง...

  "ผมเข้าใจแล้ว" เผิงกวนอิงตอบรับ

  "ตกลงเป็นประมาณเที่ยงคืนวันที่ 15 นะครับ... จะให้ผมไปพบที่ไหนครับ"

  "วันนั้นไป๋เหล่าซือยังมีงานที่หังโจวน่ะครับ....."

...

 

  พอวางหูจากถังซันเผิงกวนอิงก็ต่อโทรศัพท์ถึงจูไฉ่หง ....

  "ปีนี้ผมคงไม่ได้แวะมาอวยพรวันเกิดให้อาหลงนะครับ"

  "ทำไมละคะ" น้ำเสียงจูไฉ่หงฟังดูตกใจ

  "เผิงเหล่าซือยังทะเลาะกับจูเหล่าซืออยู่เหรอคะ" จูไฉ่หงถาม

  "เปล่าครับ บังเอิญผมติดธุระพอดี"

  "แต่เผิงเหล่าซือจะโทรศัพท์หรือวิดิโอคอลมาใช่ไหมคะ" จูไฉ่หงยังคาดหวังว่าเขาจะทำเหมือนที่เคยทำ

  "ขอโทษนะครับ ผมคงยุ่งมาก สายๆถึงจะโทรมานะครับ" เผิงกวนอิงชี้แจง

  "งั้นเผิงเหล่าซือโทรบอกจูเหล่าซือเองดีกว่า" จูไฉ่หงเริ่มเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ เธอเห็นจูอี้หลงปฏิเสธนัดของไป๋อวี่ แล้วยังให้หลินชิงหูปฏิเสธการให้สัมภาษณ์ของสถานี..... ไปด้วย ทางเอเจนซี่ก็รู้ดีว่าเขามักจะสงวนช่วงเวลาสั้นๆของวันใหม่นั้นไว้ให้เผิงกวนอิงเสมอ...

 

  เช้าวันถัดมา จูอี้หลงก็มีสีหน้าเรียบเฉย สายตาของเขาดูเย็นเยียบ ทีมงานได้แต่เคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบและเจียมเนื้อเจียมตัว พยายามรบกวนเขาให้น้อยที่สุด เพราะทุกคนรู้ดีว่า ยามจูอี้หลงไม่พอใจอะไรเขาจะน่ากลัวมาก แค่สายตาก็ทำเอาทุกคนเสียวสันหลังวาบ

  ผู้ช่วยสไตลิสต์แวะมาหาจูไฉ่หงก่อนที่เธอจะนั่งรถเข้าเมืองเพื่อเอาเสื้อผ้าของสปอนเซอร์ไปส่งคืนให้ตัวแทน พร้อมทั้งเลือกเสื้อผ้าชุดใหม่กลับมา

  "เจ๊จู่จู...." เธอเรียก จูไฉ่หงเดินมาหา เธอยื่นหน้ามากระซิบข้างหู

  "หนูเข้าไปเอาเสื้อผ้าของสปอนเซอร์ในห้องจูเหล่าซือ.... เอ่อ... เละเลยเจ๊... ห้องน่ะ... ไม่รู้จูเหล่าซือโมโหอะไรมา ..หนูรีบ ไม่มีเวลาทำความสอาดให้นะ...." เหมือนเธอจะกลัวถูกตำหนิมากกว่าอย่างอื่น

  "ไปทำงานของเธอเถอะ เดี๋ยวเจ๊จัดการเอง" จูไฉ่หงยิ้ม ใช้มือดันหลังสาวน้อยผมยาวเป็นเชิงบอกให้รีบออกเดินทาง

  ... ไม่พอใจที่เผิงเหล่าซือจะไม่แวะมาอวยพรวันเกิดล่ะสิ... แล้วยังปฏิเสธไป๋เหล่าซือไปแล้วด้วย ... ตอนแรกเธอนึกสะใจเล็กๆ ...ก็เอาแต่อ้ำอึ้งโลเล จนคนรอบข้างทำตัวไม่ถูกนี่นา... แต่ความสะใจเล็กๆนั้นก็กลายมาเป็นความสงสารจนต้องยกกำปั้นขึ้นกดหน้าอกที่แน่นขึ้นมา ... วันเกิดปีนี้ ไม่เหลือใครเลยสินะ ไม่ว่าจะคนที่บ้าน เผิงกวนอิง ไป๋อวี่ หรือแม้แต่ไจ๋เทียนหลินที่ตอนนี้แทบจะหาที่ยืนไม่ได้....

...

...

 

   "หลงเกอเป็นคนของผม" ไป๋อวี่คำรามลั่น เริ่มนึกเสียใจที่ยอมรับนัดเผิงกวนอิง

  "เราจะทำอะไรกันมันก็เรื่องของเรา เผิงเกอมีสิทธิ์อะไรมายุ่ง หลงเกอยังไม่ว่าอะไรผมสักคำ คนนอกไม่ต้องมาเผือก อย่าบอกผมนะว่าหลงเกอโทรมาฟ้อง เพราะผมไม่เชื่อ เรื่องบนเตียงใครจะมารู้ดีไปกว่าคนเป็นผัวเมียกัน"

  เผิงกวนอิงยืนอึ้ง เขาพูดอะไรไม่ออก เพราะที่ไป๋อวี่พูดมาทั้งหมดคือความจริง

  "ขะ ขอโทษฉันก็แค่เป็นห่วงอาหลง"

  "ไม่ต้องมาห่วงคนของผม เผิงเกอยิ่งห่วง ผมก็จะยิ่งโกรธ ถ้าผมยิ่งโกรธ หลงเกอก็ยิ่งลำบาก ....เข้าใจที่ผมพูดไหม"

  "ถ้านายโมโหนายก็มาลงที่ฉันสิ ไปลงที่เขาทำไม"

  ไป๋อวี่เงียบไป .... ที่เขาโมโหเป็นเพราะจูอี้หลงต่างหาก.. ไม่ใช่เพราะเผิงกวนอิง.. แต่ไป๋อวี่ยอมรับกับเผิงกวนอิงไม่ได้

  "ทำไม ผมโมโหใส่หลงเกอก็สมควรแล้วนี่ แล้วเขาก็ไม่เคยโมโหตอบผมด้วย .... เขารักผมขนาดนั้น แล้วผมจะมาโมโหใส่เผิงเกอให้โดนต่อยปากทำไม..." ไป๋อวี่คลี่ยิ้มเยาะเย้ย ...เผิงกวนอิงพูดไม่ออก

  "อาหลงนอนหลับยากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว" เขาเปลี่ยนเรื่องพูด

  "ผมรู้แล้ว" ไป๋อวี่ตัดรอน เหมือนไม่สนใจ

  "ที่เขาทำงานไม่หยุด ทำงานจนสายตัวแทบขาด ก็เพราะถ้าเขาเหนื่อยมากๆ เขาจะนอนหลับสบาย"

  "......."

  "แต่บางทีมันก็ช่วยไม่ได้ ... นายต้องช่วยเขานะ"

  "......."

  "เขาชอบนอนฟังเสียงหัวใจเต้น... นายต้องทำใจให้สงบ อย่าปล่อยให้หัวใจนายเต้นแรงหรือเร็วไป อาหลงจะ....."

  "ไม่ต้องมาสาธยาย ผมไม่อยากฟัง" ใครมันจะทำได้ ไม่ใช่หุ่นกระป๋อง หัวใจจะได้เต้นติ๊กต๊อกติ๊กต๊อกเป็นเครื่องจักร

  "ใช้นาฬิกาก็ได้" เผิงกวนอิงยกแขน เหยียดให้ดูนาฬิกา

  "เอาแบบที่เดินมีเสียงติ๊กติ๊ก.... ตอนเขานอนหนุนแขนนายเขาจะได้หลับ"  

  "หุบปากไปเลย ... ผมไม่ชอบให้ใครนอนหนุนแขน" ...ไอ้บ้าเผิงเกอ! แสดงว่าหลงเกอนอนหนุนแขนแกหลับเรอะ ไป๋อวี่เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง

 

  ...เผิงกวนอิงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

  "ฉันรักอาหลง" เขาโผล่งขึ้นมา

  "ฉันยอมรับความรักของนายได้ ทำไมนายจะยอมรับความรักของฉันไม่ได้..." น้ำเสียงฟังดูทั้งโมโหและสิ้นหวัง....

  "อย่างน้อยทั้งฉันกับนายก็ไม่อยากให้เขาเป็นทุกข์" น้ำเสียงของเผิงกวนอิงอ่อนลง

  "ฉันจะไปแล้ว เหล่าไป๋ จะไปทำงานที่ไต้หวัน หลายปีนี้คงจะไม่กลับมาที่นี่อีก อาจจะไม่กลับมาอีกเลย นายคงรู้ว่าครอบครัวฉันย้ายไปทำธุระกิจที่เวียดนามกันหมดแล้ว... ถ้านายรับปากจะดูแลอาหลงให้ดี ฉันจะไม่มายืนข้างหน้านายแบบนี้อีก"

  "......"

  "เลิกทิฐิเสียที นายมีคนที่จะต้องดูแลอยู่" ........

 

  ไป๋อวี่หมุนตัวเดินหนีไปเฉยๆ เผิงกวนอิงได้แต่เรียกตาม เหล่าไป๋ เหล่าไป๋ ... เขารู้ดีว่าไม่มีประโยชน์ที่จะตามตอแยไป๋อวี่อีก เขาจะทำอะไรได้อีก นี่คือสิ่งที่จูอี้หลงเลือก... เขาต้องยอมรับในการตัดสินใจของอาหลง... ถึงแม้ว่าเขาจะปวดใจสักแค่ไหนก็ตาม...

 

  ...เผิงกวนอิง ไอ้งี่เง่า ...ไป๋อวี่หงุดหงิดอยู่ในใจแต่ก็ห้ามน้ำตาที่กำลังเอ่อจนปริ่มตาทั้งสองข้างไม่ได้ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าที่เผิงกวนอิงพูดมาทุกอย่างถูกต้องหมด แต่ยิ่งเผิงกวนอิงแสดงอาการห่วงใยจูอี้หลงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งโกรธมากเท่านั้น ....การรักใครสักคนมากๆทำไมมันถึงได้ทรมานอย่างนี้ ทำไมเขาถึงทำใจกว้างอย่างเผิงกวนอิงไม่ได้ ต่อให้เขาไว้ใจจูอี้หลงมากแค่ไหน เขาก็ทำใจเรื่องของเผิงกวนอิงไม่ได้ ต่อให้จูอี้หลงเลือกเขา แต่เขาก็ยังริษยาคนที่ถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง

 

  เขาเกลียดเผิงกวนอิง เกลียดไอ้ความเสียสละเพื่อความรักงี่เง่านั่น ทำไมจะต้องมาทำตัวเป็นพ่อพระ ทำให้เขากลายเป็นเหมือนปีศาจร้าย ...ฉันไม่ได้รักหลงเกอน้อยไปกว่าที่เผิงเกอรัก ฉันรักเขามากยิ่งกว่ารักชีวิตตัวเอง แต่จะให้ฉันมาทำตัวเป็นพ่อพระ ยิ้มรับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เคยนั่งในใจเขาได้ยังไง.... ฉันไม่ใช่คนใจกว้างที่จะยอมให้หลงเกอคิดถึงคนอื่น ในใจหลงเกอจะต้องมีแต่น้องชายคนนี้คนเดียวเท่านั้น ฉันชั่วมากหรือยังไงที่ต้องการให้หลงเกอเป็นของฉันคนเดียว .... ไป๋อวี่ยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มแรงๆ ... จะไปไหนก็ไป จะต้องมาพูดมากทำไม.... คิดว่าฉันไม่มีปัญญาดูแลหลงเกอหรือยังไง ...

 

  น้ำตาแห่งความโกรธเกรี้ยวยังคงไหลไม่หยุด ... เผิงเกอ... ไอ้งี่เง่า... ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ ฉันก็รู้แล้วว่าเกอรักหลงเกอขนาดไหน .... ไปให้พ้นๆเสียที เปิดโอกาศให้ฉันได้แสดงให้หลงเกอรู้ว่าฉันรักว่าฉันแคร์เขามากแค่ไหน ...ฉันจะทำให้หลงเกอมีความสุขที่สุด จะทำให้เขาไม่นึกเสียใจที่เลือกฉัน ... จะทำให้เขาไม่เสียใจที่ทิ้งเผิงกวนอิงไว้ข้างหลัง ... จะทำให้เขาลืมว่าในโลกนี้ยังมีคนชื่อเผิงกวนอิงอยู่...

  ...ฉันจะทำให้เขา นอนหลับสนิททุกๆคืน... ถึงแม้ว่าฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นด้วยก็ตาม เพราะความรักของฉันจะอยู่กับเขาตลอดเวลา เขาไม่มีอะไรจะต้องกังวล

...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว