M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาม๊ะ จุ๊บบบบ!

ชื่อตอน : มาม๊ะ จุ๊บบบบ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2562 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาม๊ะ จุ๊บบบบ!
แบบอักษร

"อะไรกัน!!! ผู้หญิงตัวเล็กๆเพียงคนเดียว พวกเจ้าปล่อยให้หายไปได้อย่างไร! "

 

ประมุขหนุ่มโมโหจนถึงขีดสุด เมื่อองครักษ์ของเขาได้รายงานว่าหญิงสาวคลาดสายตาไป ไม่สามารถตามทางได้ทัน ทั้งบ่าวคนสนิทของนางก็เอาแต่ร้องไห้ที่คุณหนูของนางหายไป

 

"ออกตามหานางให้พบ! เกณฑ์คนในพรรคทุกคนออกตามหานางให้เงียบที่สุด แล้วถ้าหากภายในวันนี้พวกเจ้าไม่พบนาง ข้าจะบั่นคอพวกเจ้าทุกคนด้วยมือของข้า!" องครักษ์น้อมรับคำสั่งแล้วก็กระโดดหายไปในความมืด

 

"เจ้าหยุดร้องไห้สักที! แล้วบอกข้ามาสิ ว่าเยว่เอ๋อรู้จักใครแถวนี้หรือไม่? หรือนางจะไปที่ใดได้ในเมืองนี้ ?" เขาตะโกนถามบ่าวคนสนิทของอิ้งเยว่ด้วยใจที่ร้อนรน กระวนกระวายจนไม่รู้จะทำอะไรก่อนหลัง มันสับสนวุ่นวายไปหมด

 

"บะ...บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ คุณหนูไม่เคยมีเพื่อนสนิท หรือคนรู้จักแถวนี้ ซ้ำสถานที่ที่คุณหนูรู้จักก็มีเพียงจวนท่านหมอหลวง คฤหาสน์ท่านประมุข และตลาดแห่งนี้แหละเจ้าค่ะ ฮึกๆๆ" ฮุยอินบังคับเสียงสะอึกสะอื้นบอกเขาไปอย่างยากลำบาก

 

"โถ่เว้ยยย!!! เพล้ง! พลัก!" เขาโมโหมากจนไม่รู้จะลงที่อะไรดี ได้แต่เตะต่อยอากาศ และสิ่งของแถวนั้นกระจัดกระจายเต็มไปหมด เขาโมโหตัวเองที่ทำเลวกับนางนับครั้งไม่ถ้วนแล้วยังอยากจะได้โอกาส เขาเป็นห่วงนางแต่ทำอะไรไม่ได้ แล้วถ้านางไปเจอคนดักทำร้ายนางเล่า ถ้าหากนางเป็นอันตรายไปเพราะเขา เขาจะอยู่อย่างไร เมื่อไหร่! เมื่อไหร่จะหานางเจอสักที! เขาเป็นห่วงนางจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว! อยากจะเจอหน้า อยากจะโอบกอดปลอบใจนาง คนที่เขารักและคิดถึงตลอดเวลา แม้แต่ยามที่เขาหลับ เขามันโง่เองที่พึ่งจะรู้ตัวตอนนี้ ตอนที่นางจากเขาไปแล้ว....

 

"นายท่านเจ้าค่ะ เจ็บหรือไม่เจ้าค่ะ หยู่เยียนจะทำแผลให้นะเจ้าค่ะ!"

 

หญิงสาวต้นเหตุอีกคนที่นิ่งเงียบอยู่นานก็ทำท่าเป็นห่วงเขาเสียเต็มประดา เดินไปคว้ามือหนาที่มีเลือดไหลเต็มฝ่ามือจากการอาละวาดทำลายข้าวของ แล้วใช้ผ้าซับเลือดให้เขา แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใย ทั้งที่ในใจนั้นสะใจยิ่งนักที่นางโง่นั่นถอนหมั้นไปสะได้ ชายใดในแคว้นนี้ต่างก็มีนางบำเรอนับไม่ถ้วน แต่นางก็ไม่สามารถรับได้ในข้อนี้ จะบอกว่านางโง่ก็ไม่แปลก หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ตำแหน่งนายท่านหญิงแห่งพรรคมารทมิฬก็คงอยู่ใกล้แค่เอื้อม

 

"ข้าจะให้คนไปส่งเจ้าที่หอหมื่นบุปผา เจ้าไปส่ะเถอะ! ก่อนที่ข้าจะพลั้งมือกับเจ้า!!" เขาสะบัดมือออกจากนางโดยไม่ใยดี และไม่สนใจแม้แต่บาดแผลของตน สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้มีเพียงอิ้งเยว่ คู่หมั้นของเขาเท่านั้น ถึงแม้นางจะบอกถอนหมั้นเขาไปแล้วก็เถอะ เขาไม่ยอมใครจะทำไม!

 

"จะ....เจ้าค่ะ!" ก้มหน้าตอบรับคำอย่างว่าง่าย นางไม่อยากขัดใจเขา รู้ดีว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหน หากฉลาดพอก็ควรจะเงียบไว้สะ วันพระไม่ได้มีเพียงหนเดียว โอกาสหน้ายังมี คิดได้ดังนี้ก็เดินขึ้นรถม้าไปพร้อมกับองครักษ์ของเขาทันที

 

"เจ้าไปหารถม้าอีกคันที่เจ้านั่งมา แล้วไปรอเยว่เอ๋อที่จวน ข้าจะออกตามหานาง" เมื่อเขาสั่งฮุยอินเสร็จก็ใช้วิชาตัวเบา เหาะเหินไปในทิศทางที่ตนคิดว่านางอาจจะไป

 

ณ จวนท่านหมอหลวง

ปลายยามไฮ่ ( 21:00 - 22:59 )

 

ฮุยอินที่กระวนกระวายเดินไปมาอยู่หน้าจวนเพื่อรอข่าวจากองครักษ์เงา ก็พบกับเจียงลู่หนิง พี่ชายของอิ้งเยว่ ที่พึ่งกลับจากการหารือราชกิจในวังหลวง

 

"ฮุยอิน เจ้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่ ไม่ต้องไปคอยรับใช้อิ้งเยว่รึ?" ถามด้วยความสงสัย เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว นางไม่ควรที่จะเดินอยู่แถวนี้

 

"คุณชายเจ้าค่ะ คุณหนูหายไปที่ตลาดตั้งแต่ปลายยามอิ่วแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ก็ยังไม่พบคุณหนู ท่านประมุขและองครักษ์ก็กำลังตามหาอยู่เจ้าค่ะ!" รีบรายงานในสิ่งที่ตนร้อนใจอยู่ เพราะท่านหมอหลวงและฮูหยินต้องไปหาซื้อสมุนไพรมาทำยา เลยต้องไปต่างแคว้น ตอนนี้ในจวนก็คงมีเพียงคุณชายเท่านั้น

 

"เจ้าว่าอย่างไรน่ะ! น้องสาวข้าหายไปได้อย่างไร ทำไมนางถึงหายไป!?"

 

"เอ่อ...คุณหนู.....หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์ท่านประมุข คุณหนูอยากจะแวะซื้อของที่ตลาดเพื่อมาทำอาหารให้นายท่านทาน แต่ครั้นขากลับคุณหนูขึ้นรถม้าผิดคัน และรถม้าคันที่คุณหนูเข้าใจผิดเป็นรถม้าของท่านประมุข ที่กำลังอยู่กับหญิงอื่น เมื่อคุณหนูเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นภายในรถม้าก็วิ่งหายไป บ่าวตามไปไม่ทันเจ้าค่ะ " กลั้นใจตอบออกไปรวดเดียวด้วยความอึดอัดใจที่จะตอบ เพราะส่วนหนึ่งก็เป็นความผิดของตนเช่นกัน หากไม่พบคุณหนู นางคงต้องโดนโบยหลายร้อยไม้เป็นแน่

 

"งั้นรึ!! ที่น้องสาวข้าต้องหายตัวไป ก็เพราะผู้ชายเจ้าชู้คนนั้นรึ! ข้าว่าไว้ไม่มีผิด หากข้าพบตัวนาง อย่าหวังว่าจะได้พบหน้าน้องสาวข้าอีกเลยหลี่เฉียง!!" เขากำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่มีต่อเพื่อนสนิท กี่ครั้งแล้วที่มันทำให้น้องเขาเสียใจ มันคิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกของนางอีกนานแค่ไหนกัน!

 

"ให้คนเอาม้าออกมา! ข้าจะไปตามหาเยว่เอ๋อน้องสาวข้า!" ตะโกนสั่งบ่าวไพร่ทุกคนให้เตรียมม้าในทันที ก่อนที่จะมีร่างหนาบางคนใช้วิชาตัวเบากระโดดไม่กี่ครั้งก็มาอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว

 

"เยว่เอ๋อมาที่นี่หรือไม่? นางอยู่ที่นี่ใช่ไหม! บอกข้ามาสิ!" เขาพุ่งไปหาลู่หนิง พี่ชายของคู่หมั้นสาว และเป็นเพื่อนสนิทของเขา ที่ร่ำเรียนมาด้วยกัน

 

พลั้ว!!! พลัก!!!! ลู่หนิงต่อยเขาทันทีโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว จนล้มพับไปกับพื้น เลือดสีแดงเข้มพร้อมกับรสเค็มออกมาจากมุมปากท่านประมุขหนุ่ม แต่มันกลับไม่ส่งผลใดๆต่อเขาเลย เพราะตอนนี้สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากที่สุดคือนางอันเป็นที่รักหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีแม้แต่ผู้พบเห็น ตอนนี้นางจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรเขาก็มิอาจรู้ได้

 

"ยังจะมีหน้ามาถามหาน้องสาวของข้าอีกรึ? เจ้าไม่มีสิทธิแม้แต่เรียกชื่อนางด้วยซ้ำไป เป็นเพราะเจ้าที่ทำให้นางหายตัวไป! ถ้าหากข้าหาน้องสาวของข้าไม่พบ ข้าจะทำทุกวิถีทางที่จะทำให้เจ้าอยู่ไม่สู้ตาย!!! "

 

ทันใดนั้นก็มีรถม้าคุ้นตาของใครบางคนจอดที่หน้าประตูจวนพอดี นั่นมัน! รถม้าของท่านอ๋องแปด... เขาลงมาพร้อมกับร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ร่างบางที่ทุกคนตามหากันอย่างวุ่นวายตลอดชั่วยามที่ผ่านมา นางอยู่กับท่านอ๋องได้อย่างไร?

 

"เยว่เอ๋อน้องพี่! นางเป็นอะไรไปพะยะค่ะองค์ชาย" ลู่หนิงถามอย่างร้อนรนเมื่อเห็นน้องสาวของตนนอนนิ่ง ไม่มีสติ ทั้งยังมีกลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วร่าง

 

"นางไปพบเปิ่นหวางเข้าโดยบังเอิญ แต่ยังไม่อยากกลับจวน เลยขอให้เปิ่นหวางพาไปดื่มให้ลืม นางบอกเปิ่นหวางเช่นนี้" เขาตอบไปตามตรง แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนักว่านางวิ่งมาชนรถม้าของเขาก่อน จึงได้พบกัน ช่างเป็นการเรียกความสนใจได้ดียิ่งนัก

 

"เช่นนั้นกระหม่อมขออนุญาต" ลู่หนิงกำลังจะเข้าไปรับน้องสาวของตนจากองค์ชาย ก็ถูกขัดขึ้นมาเสียก่อน

 

"ข้าเป็นคู่หมั้น ข้าจะพานางไปเอง คนอื่นไม่ต้อง! " ท่านประมุขที่เห็นทุกอย่างมาตลอดตั้งแต่ที่เขาเห็นองค์ชายอุ้มคู่หมั้นของเขาลงมาจากรถม้า และเหตุการณ์ที่เขาได้รับฟังมันยิ่งทำให้เขาไม่พอใจยิ่งนัก นางปล่อยเนื้อปล่อยตัวต่อหน้าอ๋องแปดได้อย่าไร ไม่รู้หรือไรว่าอ๋องแปดก็เป็นหนุ่มเจ้าสำราญไม่แพ้กันกับเขา ซ้ำยังดื่มเหล้าเมามายไม่งามสำหรับหญิงสาว ดื่มให้ลืมรึ? เขาไม่ยอมให้นางลืมเขาหรอก! ไม่มีวัน!

 

"คร๊ายยยย คู่หมั้นอารายยย ไม่มีแล้ววววว ถอนหมั้นปายยยแล้ววววว โสด...สดๆ เห๊อะๆๆ"

 

อยู่ดีไม่ว่าดีจากที่นอนนิ่งๆก็โงหัวขึ้นมาคุยกับชาวบ้านเขามั่วไปหมด แล้วยังมีหน้ามายิ้มหัวเราะชอบใจ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้สภาพตัวเองเป็นยังไง

 

"หือออ ถอนหมั้นแล้วรึ? เช่นนั้นเปิ่นหวางก็มีสิทธิ์ใช่หรือไม่? แม่นางอิ้งเยว่..." ถามคนในอ้อมกอดสายตาวิบวับมีความสุขจนออกนอกหน้า ที่นางเมามายเช่นนี้คงไม่พ้นความเจ้าชู้มากรักของคู่หมั้นหนุ่มสินะ! อาาาา โชคช่างเข้าข้างเขาจริงๆ (ข้าจะช่วยสั่งสอนบทเรียนให้เขาเองอิ้งเยว่ บทเรียนที่เขาบังอาจทำให้เจ้าเสียน้ำตาและเมามายจนพูดไม่รู้เรื่องเสียยืดยาวเช่นนั้น )

 

"ม่ายๆๆๆ ต้องเรียกว่าเยว่เอ๋อสิจ้าวววค่ะถึงจาาาถูวววว แม่นงแม่นางอะไรมันฟางงงดูห่างเหินนนน เราคนกันเองท้างงงน้านนนน มาม๊ะมารับรางวัลลลสำหรับคนน่ารักกกกที่ตามใจอิ้งเยว่ จุ๊บบบบบบ!!!" นางคว้าต้นคอเขาโน้มเข้ามาใกล้ใบหน้าของตน แล้วจุมพิศลงที่แก้มทั้งสองข้างของเขา ก่อนที่จะฟุบลงตรงซอกคอขององค์ชายอย่างอ่อนแรง

 

"พาปายยยส่งหน่อยสิ ถึงเตียงเลยก้อออดีอิ้งเยว่อยากกกกนอนนนนนเร็วๆ"

 

ทั้งสองหนุ่มที่ยืนมองการกระทำของนางก็ถึงขั้นตกใจอ้าปากค้างที่นางกล้าหอมแก้มผู้ชายที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ซ้ำยังต่อหน้าผู้คนและบ่าวไพร่อีกมากมาย แล้วเสียงออดอ้อนให้ไปส่งถึงเตียงนั่นอีกเล่า?

 

หลี่เฉียงได้ยินที่คู่หมั้นสาวบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว มือที่ยื่นจะไปรับนางก็พลันหล่นลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง หน้าซีดเผือด การที่นางหอมแก้มชายอื่นยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดจนชาหนึบไปทั้งร่าง แม้แต่ขยับปากพูดยังลำบากสำหรับเขา

 

"เอ่อ....สงสัยเปิ่นหวางคงต้องรับผิดชอบนางสะแล้วละ " มองหน้าพี่ชายและอดีตคู่หมั้นของนางสลับกันไปมาด้วยความเขินอาย หน้าเห่อร้อน แดงจวนจะเท่าสีลูกตำลึง ถึงเขาจะเจ้าชู้ แต่โดนจู่โจมแบบนี้มันก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันนะ

 

ว่าแล้วก็อุ้มนางเดินไปส่งถึงเตียงตามที่นางบอก หลังจากนั้นฮุยอินก็รับหน้าที่ดูแลคุณหนูของตนต่อ ขากลับองค์ชายก็ยังไม่วายทิ้งท้ายให้บางคนเสียใจเล่น

 

"ลู่หนิง พรุ้งนี้เปิ่นหวางจะมาเยี่ยมเยว่เอ๋อแต่เช้า ดูแลเจ้าสาวของเปิ่นหวางให้ดีละ พี่เขย..." ไม่นานรถม้าสุดหรูขององค์ชายแปดก็ลับสายตาไป เหลือแต่เพียงสองหนุ่มที่นิ่งเงียบ ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดอีกกับเหตุการณ์ทุกอย่างในวันนี้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วไปหมด จนไม่สามารถตั้งรับได้ทัน

 

"เจ้าเองก็กลับไปสะเถอะ! แล้วไม่ต้องห่วงน้องสาวของข้าอีก นางมีข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน และในอนาคตคงจะมีอีกหลายคนที่อยากจะมาดูแลนางต่อจากข้า เจ้าได้สิทธิ์ดูแลนางไปแล้ว แต่เจ้าไม่สามารถทำมันได้ เจ้าก็ควรปล่อยนางไปสะ ส่วนเรื่องถอนหมั้น ข้าจะคุยกับท่านพ่อท่านแม่ของข้าเอง เจ้าอย่าได้กังวล และใช้ชีวิตในแบบที่เจ้าชอบเถอะ ตอนนี้เจ้าเป็นอิสระแล้ว น้องสาวข้าก็เช่นกัน...." ลู่หนิงไม่อยากจะอยู่ฟังคำแก้ตัวจากเพื่อนอีก จึงเดินหลบเข้าไปในจวนสะ เพื่อแก้ปัญหา ปล่อยให้ท่านประมุขหนุ่มอยู่กับความเจ็บปวด และความโดดเดี่ยวที่เขาสมควรที่จะได้รับมัน.....

 

--------++++++--------

 

โถวๆๆๆๆๆ สมน้ำหน้า! 555+ วันนี้ก็เชียร์อ๋องแปดไปก่อนนะคะ ส่วนใครที่รอท่านแม่ทัพ ต้องบอกเลยว่า coming soon เด้อ!! รอติดตามด้วยน้าาาา

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น