divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

章二十三(จบ) (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 章二十三(จบ) (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 12:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章二十三(จบ) (แก้คำผิด)
แบบอักษร

เสียงร้องลั่นดังออกมาเป็นระลอก ผู้คนทั้งหมอทั้งข้ารับใช้มากมายต่างเดินไปมาอย่างเร่งรีบ อีกส่วนที่โดนกันออกมาจากห้องก็ทำได้เพียงเดินไปมาอย่างนึกเป็นห่วงคนในห้องเมื่อได้ยินเสียงร้องที่เจ็บปวด

"องค์รัชทายาทโปรดสงบใจ สหายของกระหม่อมต้องมิเป็นอันใด" ชิงหลงที่เป็นหนึ่งในบุคคลที่ห้ามเข้าไป เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของคนที่จะกลายเป็นพ่อดูร้อนลน เสวียนอู่ก็พยักหน้าให้อย่างเห็นด้วย

"แต่ข้าเป็นห่วงนาง" เมื่อเขายอมอยู่นิ่งสักพัก เสียงในห้องก็เงียบไปไร้ซึ่งเสียงกรีดร้อง แต่กับมีเสียงร้องไห้ของเด็กเกิดขึ้นแทน

"เรียนองค์รัชทายาท เป็นแฝดองค์หญิงน้อยกับองค์ชายน้อยเพค่ะ" หมอที่เข้าไปทำคลอดให้กับจูเชวี่ยออกมาบอกข่าวดีที่ทำให้หวงหลงยิ้มกว้าง

ประตูถูกเปิดออกด้วยหมอหญิง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็เชิญผู้เป็นบิดาอย่างหวงหลงเข้าไปพบหน้าลูกน้อยทั้ง2ที่ถูกห่อด้วยผ้าอย่างดีอยู่ในอ้อมอกของจูเชวี่ย

"เราจะตั้งชื่อพวกเขาว่าอะไรดี" จูเชวี่ยเงยหน้าขึ้นถามหวงหลงด้วยรอยยิ้มถึงจะเหนื่อยล่าแต่ด้วยความเป็นแม่ที่เห็นลูกน้อย ย่อมอิ่มเอมใจเมื่อได้พบหน้าเด็กๆที่กำเนิดมาอย่างแข็งแรง

มีมารดาบิดาเป็นนักรบ บุตรจะออกมาอ่อนแอได้อย่างไร

"ชิงซาน(มั่นคง) กับ หรูซื่อ(ความรัก) ท่านว่าอย่างไร" หวงหลงเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองจูเชวี่ย นางพยักหน้าเชิงเห็นด้วยก่อนจะให้แม่นมพาเจ้าก้อนแป้งไปเพื่อให้นางได้พักผ่อน

การเลี้ยงดูเจ้าตัวยุ่งทั้ง2เป็นไปได้อย่างราบลื่น แม้จะแสนซนแต่กับเลี้ยงง่าย กินเก่งจนตัวอ้วนกลมโดนเหล่าน้าๆคอยหอมคอยฟัดเป็นว่าเล่น ไม่แม้แต่พวกพี่เลี้ยงที่ต่างก็เอ็นดูแฝดทั้งสองมาก ท่านตาท่านยายก็ไม่น้อยหน้า พาหลานตัวน้อยที่พึ่งจะหัดเดินไปนั่นนี่จนวุ่นวายไปหมด สร้างเสียงหัวเราะให้สวรรค์มีสีสันมากขึ้นเมื่อมีตัวน่ารักคอยให้รังแก

เจ้าตัวน้อยนามชิงซานเดินเตาะแตะไปหาไป๋หู่ก่อนจะล้มลงไม่เป็นท่า ไป๋หู่ที่กำลังจะไปช่วยเหลือกับถูกชิงหลงห้ามไว้ก่อนจะทำท่าทางให้หันไปมองเด็กน้อยที่พยายามลุกขึ้นเดินอีกครั้งเพื่อไปยังจุดหมายนั่นก็คืออ้อมกอดของไป๋หู่ที่อ่าออกเตรียมรับเด็กน้อยคนเก่ง

ส่วนหรูซื่อนั้นอยู่ในอ้อมอกของเสวียนอู่ที่กอดคอไว้ไม่ยอมปล่อยจนต้องอุ้มตลอดเวลาแต่เขากลับรู้สึกชอบใจอย่างประหลาดเมื่อเด็กน้อยนั้นชมชอบเขาจนแกะไม่ออกแบบนี้ มีเพียงเวลาหลับหรือทานอาหารเท่านั้นที่จะยอมห่างจากเสวียนอู่ หากไม่พบก็จะร้องไห้โหจนจูเชวี่ยทนไม่ไหวยัดเยียดให้เสวียนอู่เลี้ยงดูไปเลยเพื่อแก้ปัญหาเหมือนจะตรงจุดเสียด้วย

อืม เหมือนว่าข้าจะได้เขยเป็นสหายเสียแล้ว สะใภ้ก็เช่นกัน น่ายินดีๆ

ส่วนพ่อแม่เด็กต่างปลีกวิเวกไปอยู่กันสองคนเพียงลำพังปล่อยให้พวกน้าๆดูแลตัวแสบไป

"สรุปนั่นบุตรข้าจริงหรือไม่" จูเชวี่ยพูดขึ้นอย่างไม่จริงจังพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้มเมื่อเฝ้ามองคนที่เล่นกับบุตรของนางไม่รู้เบื่อ

"ไม่มีพวกนั้นอยู่ก็ดีแล้วท่านจะได้มีเวลาให้ข้าบ้าง" หวงหลงที่นอนหนุนตักจูเชวี่ยที่เก๋งหยกขาวกลางสระบัวหิมะบ่นอุบเพราะตั้งแต่มีบุตรนางก็ไม่ใยดีเขาเลยสักนิด

"อะไรกัน ข้าอยู่กับเจ้าตลอดจะมาอิจฉาอันใดกับบุตรตัวเอง" นางที่ลูบไล้ผมดำเงานั้นเล่นอย่างเพลินมือก็หยุดชงัดก่อนจะเอามือทั้งสองมากอบกุมใบหน้าของหวงหลงแทน

"ขอบคุณที่อยู่กับข้าไม่ทอดทิ้ง ถึงข้าจะเคยทำร้ายจิตใจท่าน แต่ต่อไปนี้จะไม่มีเหตุที่ทำให้ท่านต้องช้ำใจอีก" หวงหลงกุมมือที่กุมใบหน้าเขาไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างสื่อความหมาย

"ข้าก็ขอบคุณเจ้าที่รอคอยข้ามาเนินนานไม่ทอดทิ้งเช่นกัน อืม ถือว่าหายกันสินะ เพราะข้าก็ทรมานเจ้านานพอดู แต่พอมาคิดอีกที น่าจะนอนให้นานกว่านี้" นางพูดก่อนจะหัวเราะชอบใจเมื่อหวงหลงทำหน้าบูดบึงบิดเบี้ยว

"ท่านจะฆ่าข้าหรือ แค่นี้ข้าก็แทบจะตายอยู่แล้ว อย่าทำเช่นนั้นอีกเลย"หวงหลงโอดครวญ

"ข้าเพียงพูดไปเท่านั้น ปัจจุบันคือข้าและเจ้าก็พอแล้ว" จูเชวี่ยโน้มหน้าลงประกบริมฝีปากกับคนที่อยู่เบื่องล่างอย่างรักใคร่

ไม่ว่าจะต้องรอเนินนานแค่ไหน ไม่ว่าจะสูญเสียเท่าไหร่ หากมันทำให้เราสองไม่พรากจาก ไม่ว่าสิ่งที่เสียไปจะเป็นอะไรย่อมไร้ค่า หากมันสามารถแลกมาซึ่งท่านที่จะยืนเคียงข้าง ต่อให้คว้าดาวกุมเดือนเขาก็จะทำ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น