M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คู่แข่งแย่งรัก

ชื่อตอน : คู่แข่งแย่งรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2562 06:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คู่แข่งแย่งรัก
แบบอักษร

ปลายยามอิ่ว ( 17:00 - 18:59 )

 

ภาพที่ชายหญิงกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างเร่าร้อน ทำให้เต้าหู้ที่ยืนมองอยู่ถึงกับหัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเจ็บปวดจากความรักมันมากมายขนาดนี้เลยหรอ มิน่าละคนถึงร้องไห้เจ็บปวดกับมันนักหนา นี่ขนาดความรักของเธอเริ่มก่อตัวได้เพียงแค่อาทิตย์เดียว มันยังเจ็บปวดขนาดนี้ แล้วคนที่รักเขามาทั้งชีวิตแบบอิ้งเยว่ เจ้าของร่างกายนี้จะเจ็บปวดขนาดไหน ไม่แปลกใจเลยที่เธอตายไปเพราะเขาในวันนั้น มันคงเจ็บปวดกว่าเธอหลายเท่านัก

 

"อิง...อิ้งเยว่! เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร!?"

 

"อีกแล้วหรอเจ้าค่ะ? ......เมื่อไหร่จะพอสักที!"

 

เต้าหู้พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มันเย็นวูบเข้าไปถึงขั้วหัวใจใครบางคน

 

"พี่....ขอโทษ...." น้ำตาของเธอทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก นอกจากคำว่าขอโทษ ทำไมเขาถึงหน่วงๆที่หัวใจแบบนี้

 

เต้าหู้ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น อยากจะรีบเดินหนีไปให้ไกลจากภาพตรงหน้า เมื่อเขาเห็นว่านางกำลังจะเดินจากเขาไป อารมณ์ปรารถนาที่รุนแรงก่อนหน้านี้ที่เขาไม่คิดว่ามันจะสามารถหยุดลงได้ ตอนนี้มันกลับไม่มีเหลือแม้แต่เพียงนิด เพราะร่างบางตรงหน้านั้น เขาไม่คิดว่าเขาจะสนใจในความรู้สึกของขนาดนี้ แล้วสิ่งที่เขามั่นใจมาก่อนหน้านี้เล่า ว่าสิ่งที่เขาทำลงไปเป็นเพียงการเอาชนะ แท้จริงมันเป็นความต้องการจากใจของเขาเช่นนั้นหรือ

 

เขารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนที่จะวิ่งไปยืนต่อหน้านาง บดบังไม่ให้นางเดินหนีจากเขาไป อยากให้นางหยุดฟังความรู้สึกของเขาก่อน ความรู้สึกที่เขาพึ่งจะรู้ใจตนเองเมื่อครู่

 

"อย่าพึ่งไปอิ้งเยว่....ฟังพี่ก่อน!"

 

"หลบไป!.... "

 

"ไม่!!! อิ้งเยว่...พี่พึ่งจะรู้ใจตนเอง ว่าพี่รักเจ้า รักทั้งที่มันเป็นระยะเวลาเพียงน้อยนิด แต่เจ้าก็ทำให้พี่รักเจ้าไปแล้ว รักแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน!"

 

"ใครจะไปเชื่อ...."

 

"อิ้งเยว่! พี่พูดจากใจพี่จริงๆ พี่รักเจ้าได้ยินไหม พี่รักเจ้าอิ้งเยว่!" เมื่อเห็นว่านางกำลังจะก้าวขาเดินหนีเขาอีกครั้ง ศักดิ์ศรีของเขา ความถือดีในตัวเขาก็หมดลง เขาทำในสิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะทำให้ผู้หญิงหน้าในในโลกนี้ เขาคุกเข่ากอดเอวของนางไว้ ขอร้องให้นางฟังเขา และเชื่อในคำพูดของเขา

 

"คำว่ารัก มันจะมีค่าก็ต่อเมื่อมันถูกใช้โดยคนที่เห็นค่า แต่สำหรับคำว่ารักจากท่าน! ท่านสามารถพูดให้ใครฟังก็ได้ จะให้พูดกี่ร้อยพันครั้งก็ยังได้! ท่านยังคิดว่ามันมีค่าสำหรับข้ารึเปล่า?" เต้าหู้ควบคุมอารมณ์ไม่ให้โวยวายใส่เขาไม่ได้จริงๆ มันเจ็บปวดเหลือเกิน ไม่อยากจะเห็นหน้าเขา ไม่อยากได้ยินเสียง ไม่อยากได้กลิ่น ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น!!!

 

"ไม่นะ!!! อิ้งเยว่ๆๆ ฟังพี่ก่อน!" เขากอดนางไว้แน่นเมื่อนางกำลังจะแกะมือของเขาออกจากร่างกายของนาง นางไม่ยอมฟังเขา เอาแต่ร้องไห้ และดิ้นรนออกไปจากอ้อมกอดของเขา

 

"ปล่อย!!!......ฮืออออ ฮึกๆ จะไปไหนก็ไปเลยไป๊! จะไปเอากับใครก็เชิญ!!! ฮือๆๆๆ ฉันหมดความอดทนแล้ว! ฉันเหนื่อย! ฉันรู้แล้วว่าคนเจ้าชู้แบบนายมันหยุดไม่ได้หรอก!!" เต้าหู้ไม่รู้เลยว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง ไม่สนว่าจะเป็นภาษาอะไร ขอแค่มันระบายอารมณ์เจ็บปวดนี้ออกไปได้ก็พอ

 

"พี่ขอโอกาส!!! ขอเพียงครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะเชื่อใจพี่ พี่รู้แล้วว่าตนเองโง่งมเพียงใด" แล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลอาบแก้มของเขา เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่อยากเอาเปรียบนางถึงแม้จะอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ไม่ใช่เพราะเขารังเกียจนาง ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีความปรารถนาในตัวนาง แต่มันเป็นเพราะเขารักนางมาก จนไม่อาจเอาเปรียบนางได้เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ เขาอยากจะถนอมนางไว้ให้ดีที่สุด จนเก็บกดความใคร่พวกนั้นมาลงที่ผู้หญิงคนอื่นแทน ทำไมเขาถึงรู้ตัวช้าขนาดนี้นะ! แล้วครานี้นางจะอภัยให้เขาได้หรือไม่ แค่คิดว่านางจะไม่ให้โอกาสเขาแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตต่อไปยังไง หากเห็นนางไปเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่เขา!

 

"ปล่อย!! บอกให้ปล่อยไง!!! เพี้ย!!!! " เต้าหู้ตบหน้าเขาไปจังๆอย่างแรงเพราะหมดความอดทน อยากจะไปให้ไกลๆ จนแก้มของเขาขึ้นรอยมือแดงชัดครบทุกนิ้วบนฝ่ามือ เขาเพียงชะงักเล็กน้อย

 

"เอาเลย! อิ้งเยว่...ถ้ามันจะทำให้เจ้าหายโกรธพี่ เจ้าจะฆ่าพี่ก็ย่อมได้!" แค่โดนตบ มากกว่านี้เขาก็ยังคิดว่ามันน้อยไป เขาสมควรที่จะได้รับมัน เขาไม่อยากให้นางไปจากเขา จะให้ยอมบุกน้ำลุยไฟตอนนี้ก็ยังได้ แค่นางหายโกรธ และให้โอกาสกลับมาเป็นดังเดิม ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับนางแม้เพียงไม่กี่วันมันก็ทำให้เขามีความสุขจนล้นใจ ความสุขนั้นมันกำลังจะหลุดลอยไป เขายอมไม่ได้!

 

"ข้าอยากจะถอนหมั้นเจ้าค่ะ ตอนนี้ และเดี๋ยวนี้!" เขาอ้าปากค้างเงยหน้ามองนางด้วยน้ำตาอาบเต็มแก้ม แต่นางไม่แม้แต่เหลียวมองเขาเลย นางเอาแต่ร้องไห้ และมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

 

"ปล่อยเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยากจะใช้เวลาอยู่กับตนเอง ท่านก็ควรไปทำธุระของท่านให้เสร็จสะ!" นางแกะมือเขาออกไปอย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้เขาหมดแรง ไม่คิดจะยื้อนางไว้เพื่ออธิบายอีก เขากลัวว่ายิ่งเขารั้งนางไว้นาน นางคงจะยิ่งเกลียดเขามากไปกว่านี้ เขาคงต้องให้เวลานาง ไว้นางใจเย็นเมื่อไหร่ นางอาจจะเปลี่ยนใจ

 

เมื่อเต้าหู้เป็นอิสระก็ก้าวขาวิ่งไปข้างหน้าแบบไม่คิดชีวิต อยากจะไปให้พ้นๆ ฮุยอินที่ยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างพร้อมด้วยองครักษ์ทุกคนต่างสงสารนางจับใจ เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายท่านทำกับคุณหนูแบบนี้ ไม่แปลกที่นางจะเหนื่อยใจ เหนื่อยกายกับความเจ้าชู้ของเขา แต่ในสายตาสงสารนั้นกลับมีสายตาสะใจ และดีใจจนปิดไม่มิดของใครบางคน ที่จัดเสื้อผ้าแบบลวกๆแล้วออกมายืนดูเหตุการณ์ตรงหน้า ถึงแม้จะตกใจในตอนแรกที่เห็นชายหนุ่มที่ตนรักร้องไห้และอ้อนวอนกอดขานางไว้ แต่นางก็รู้ดีว่าคู่หมั้นสาวคนนั้นต้องไม่อยากให้อภัยเขาอีกแน่ นางมั่นใจ!!!

 

"ตามนางไปสิว่ะ!!!" ประมุขหนุ่มตะโกนไล่ลูกน้องของตนและฮุยอิน ที่ยืนบื้อกินอยู่ตรงนั้น ให้ตามนางไป เพื่อดูแลความปลอดภัยของนาง เมื่อทุกคนได้สติก็รีบวิ่งตามนางไปอย่างรวดเร็ว

 

เต้าหู้วิ่งไปด้วย เช็ดน้ำตาไปด้วยจนไม่ได้สนใจว่าใครจะตามมาหรือไม่ และกำลังจะชนกับอะไร

 

"โอ้ยยยย!!! ฮือๆๆๆๆ อกหักทั้งทีมันต้องดราม่าสิว่ะ! แล้วนี่มันจังหวะนรกอะไรเนี้ย ฮือๆๆๆ" ร้องไห้ไปบ่นไป เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจ! กะว่าจะร้องไห้วิ่งออกมาแบบนางเอกละครสะหน่อย

 

"นี่เจ้า...!" ก่อนที่จะกล่าวอะไรต่อก็โดนมือของคนในรถม้าห้ามไว้สะก่อน

 

"นั่น...แม่นางอิ้งเยว่ใช่หรือไม่?" เป็นอ๋องแปดที่อยู่ในรถม้าคันหรูที่ประดับประดาไปด้วยทองวิบวับนั้น

 

"ฮึกๆๆ ท่านอ๋อง ฮือๆๆๆ"

 

"เอ๋าๆ เจ็บขนาดนั้นเลยรึ? เป็นเจ้าเองที่วิ่งมาชนรถม้าของเปิ่นหวาง!" (เปิ่นหวาง = เป็นคำใช้แทนตัวเองขององค์ชาย ) เขาไม่รู้จะหัวเราะหรือสงสารกับท่าทางที่นั่งร้องไห้เป็นเด็กของนาง

 

"ท่านอ๋อง...ขอติดรถม้าหน่อยสิ! อยากหนีไปไกลๆ" (ดีนะที่ฉันอยู่ในยุคโบราณที่มีแต่รถม้า ถ้าอยู่ยุคฉันละก็ คงได้นอนเน่ากลางถนนไปแล้ว) เมื่อเห็นว่าเป็นคนรู้จักเลยอยากจะขอติดรถไปด้วย เพราะนี่ก็เริ่มจะมืดแล้ว เสือสิงแถวนี้เยอะแยะ ไม่อยากเสียตัวในพงไพร มันดาร์กไปหน่อย

 

"เอาเถอะๆ อยากจะติดรถเปิ่นหวางก็ขึ้นมา เปิ่นหวางจะพาไปส่ง" เมื่อเห็นว่าทหารข้างกายกำลังจะกล่าวตักเตือนนางที่ไม่มีมารยาท ไม่รู้อะไรสมควรไม่สมควร ก็ได้แต่ห้าม และอนุญาติให้นางขึ้นมา

 

เมื่อขึ้นมาบนรถม้าเต้าหู้ก็เอาแต่นั่งร้องไห้ไม่พูดไม่จา จนท่านอ๋องต้องเป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อน

 

"เปิ่นหวางรู้ว่าเจ้าคงไม่อยากให้ถามว่าร้องไห้ทำไม หากเจ้าอยากจะระบายอะไร เปิ่นหวางพร้อมรับฟัง แล้วเจ้าอยากจะให้ไปส่งที่จวนหมอหลวงตอนนี้ใช่หรือไม่?"

 

"ไม่เจ้าค่ะ ฮึกๆๆ หม่อมฉันอยากกินเหล้า! พาหม่อมฉันไปกินเหล้าที หม่อมฉันอยากดื่มให้ลืมๆไปส่ะ!"

 

เต้าหู้ที่พยายามบังคับไม่ให้ตัวเองร้องไห้ แล้วพูดให้รู้เรื่องทีละคำ (ทำไมมันยากจังว่ะ ก่อนหน้านี้ก็มีความทรงจำของยัยอิ้งเยว่เยอะแยะ ทำไมครั้งนี้มันถึงเจ็บมากกว่าครั้งก่อนๆ หรือเพราะว่าส่วนหนึ่งก็มีอารมณ์จริงๆของฉันร่วมด้วย โอ้ยยยนี่ฉันเหมือนคนเป็นไบโพล่าไหมเนี้ย ทำไมฉันต้องมาสับสนกับความสองร่างนี่ด้วย แล้วไอ้ที่รักเขาไปง่ายๆก็เพราะจิตใต้สำนึกของยัยอิ้งเยว่ด้วยละสิ! ฮือๆๆๆๆ เวรๆๆ เอาเต้าหู้คนเดิมกลับมาาาาา!)

 

"เจ้าเป็นหญิงจะดื่มเหล้าได้อย่างไร มันไม่งาม..."

 

"ให้ดื่มเถอะเจ้าค่ะ ถ้าไม่ดื่มให้ลืม วันนี้ข้าคงตายแน่ๆ" (ช่างหัวคำราชาศัพท์และความงามไม่งามมันเถอะ! เอาความรู้สึกกุให้รอดก่อน!)

 

"ย่อมได้ เปิ่นหวางดูจากอาการของเจ้าแล้ว คงจะตายจริงๆถ้าไม่ได้กินเหล้า" เขาอดอมยิ้มกับความงอแงของนางไม่ได้ ทำไมนางต้องมีคู่หมายด้วยนะ!

 

เขาที่กำลังจะกลับเข้าวังของตน หลังจากไปประชุมเกี่ยวกับราชการ งานบ้านเมืองต่างๆ ก็ต้องเปลี่ยนทิศทางไปที่โรงเตี้ยมใกล้ๆแทน (ได้ดื่มสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน)

 

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ ( 15 นาที ) รถม้าก็หยุดอยู่ที่หน้าโรงเตี้ยม เขาสั่งให้ทหารคนสนิทเข้าไปจัดเตรียมห้องรับรองส่วนตัวในทันที และสั่งลูกค้าทุกคนให้ก้มลงต่ำ ห้ามมองสบตาขึ้นมาเด็ดขาด เพราะกลัวนางจะเสียหายหากมีคนพบเห็นว่านางมากับเขาในเวลาพลบค่ำเช่นนี้ ห้องรับรองเป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด และเป็นส่วนตัวที่สุด เพราะทั้งชั้นมีเพียงห้องเดียวเท่านั้น เป็นห้องพิเศษอยู่บนชั้นสาม ไว้รองรับเชื้อพระวงศ์โดยเฉพาะ ไม่นานอาหารก็ถูกวางขึ้นโต๊ะเต็มไปหมด พร้อมกับเหล้ารสเลิศที่นางอยากกินนักหนา

 

"เอาสิ..ตามสบาย เปิ่นหวางไม่พิธีรีตองอะไรหรอก" เขาผายมืออนุญาติให้นางดื่มได้เท่าที่ต้องการ

 

เต้าหู้ไม่รอช้า ซัดเหล้าเข้าปากอย่างรวดเร็ว (อี้!!! เหล้าไม่เห็นอร่อยเลย ทำไมคนชอบกินกันจังว่ะ? เอาเหอะช่างแม่ง! ถือว่ากินเอาฟีลลิ่งอกหักแบบเพื่อนๆที่อยู่ในชาติที่แล้วละกัน เพื่อน! กุคิดถึงมึงว่ะ! กุจะไม่ด่าว่ามึงโง่ที่ไปรักคนเจ้าชู้อีกแล้ว เพราะกุก็ควายไม่ต่างจากมึง ฮือๆๆๆ) ทั้งนั่งกินไป หน้าตาก็เหยเกเพราะรสชาดเหล้า ทั้งร้องไห้ฮือๆ เช็ดน้ำตาเบรอะเปื้อนบนหน้าแบบเหนื่อยหน่าย ทุกการกระทำของนาง อ๋องแปดผู้นั้นรับรู้หมด จากที่คิดว่าจะดื่มสักหน่อยแก้เครียดก็ต้องพักไป เพราะนางได้ดื่มแทนเขาไปแล้ว อีกอย่างการนั่งมองนางดื่มก็แก้เครียดดี

 

"ท๋านนอ๊องงง!...หลาวววขวดนี้ม๊ายยกิ๋นแล้วช๊ายยยป่ะ เอื๊อะๆ" เริ่มเมาหนัก หนาแดงก่ำ เหมาเหล้าทุกขวดบนโต๊ะไปกินเองหมด จนเหลือขวดสุดท้ายที่อยู่ข้างๆท่านอ๋อง จึงคลานตุ้บปะตุ้บเป๋เข้ามาขอเหล้ากิน

 

"เปิ่นหวางไม่กินแล้ว เจ้าเอาไปเถอะ ยกให้" เขาเห็นนางเมาหนัก คิดว่าจะหลุดระบายสิ่งที่ทำให้ร้องไห้ออกมา แต่ก็ไม่มีสักแอะ มีแต่นั่งกระดกเหล้า ร้องฮือๆๆ อยู่คนเดียว จนนางคลานมาขอเหล้าไปกิน เขาจึงเห็นท่าทางยั่วสวาทของนาง หากไม่ใช่ว่าเป็นคู่หมายของเพื่อน เขาคงจะเอานางมาไว้ข้างกายนานแล้ว

 

"แต๊งกิ๊วววว!!! " รับขวดเหล้าไปแล้วกระดกต่อ (เมื่อครู่นางว่าอะไรนะ แตงกริ้ว? แตงอะไร ทำไมต้องกริ้ว? นางกริ้วโกรธอะไรกับแตงรึ?) คิดคนเดียวมั่วไปหมด

 

"อ๊อยยยย! อีพ่ออีแม่ ข่อยคิดฮอดเจ้าเด้อ เจ้าสิคิดฮอดข่อยบ่หน้อออ ยามลูกเสียใจ ยามลูกเจ็บ ลูกกะได้พ่อแม่มาปลอบใจ แล้วย๊ามนี้ ลูกบ่มีไผเลย แล้วไผสิมาปลอบใจลูก? ลูกสิไปเพิ่งไผได๊ เต้าหู้อยากกลับไปหาอีพ่ออีแม่ ฮือออๆๆๆ" เมาหลุดภาษาอังกฤษไม่พอ ยังหลุดภาษาอีสานบ้านเกิดมาอีก เอาสะจีนโบราณนั่งงงเกาหัวแกร๊กๆ

 

(ประโยคยาวๆจับใจความไม่ได้สักอย่าง ไอ้คำที่คุ้นหูที่สุดคงเป็นคำว่าเต้าหู้นี่ละ สงสัยนางคงอยากจะกินเต้าหู้แกล้มเหล้า) ว่าแล้วก็คีบเต้าหู้เข้าปากนางที่กำลังร้องไห้ฮือๆ

 

"โว๊ะ!! บ่ได้อยากกินเต้าหู้! โอ้ยน้ออออ ท่านอ๋องหนิ บ่รู้เรื่องเล๊ยยย ฮู้บ่ท่านอ๋องชื่อคือชื่ออาหารแถวบ้านข่อยเลย อ๋องแปด อ่องปู อ่อมไก่ ฮ่าๆๆๆ ต่อไปข้อยสิเอิ้นเจ้าว่าท่านอ่อม ท่านอ่อมๆๆ" เมาชี้หน้าท่านอ๋องล้อเลียนสนุกสนานอยู่คนเดียว กับอีกคนนี่มึนตึ้บ! ( นางพูดอะไรของนาง ฟังไม่รู้เรื่อง ท่าจะเมามาก)

 

เมาหลุดภาษาอีสานคนเดียวสักพักก็หลับฟุบหน้าลงกับโต๊ะอาหาร

 

"คงถึงเวลาที่เราจะต้องไปส่งเจ้าสักที ถึงเราจะดีใจที่จะได้ส่งเจ้าไปนอนส่ะ แต่ก็อดเสียดายไม่ได้ ได้ยินไหมอิ้งเยว่?" ถามนางที่หลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา ขณะที่อุ้มขึ้นรถม้าไปส่งนางที่จวนหมอหลวง

 

-----------+++++++-----------

 

เอร้ยยยยยย จะได้เปลี่ยนพระเอกก็คราวนี้แหละ!!! สะใจอีช้อยนัก! (ผิดเรื่อง) 555

 

 

จงเศร้าตายไปส่ะ! ไอ้คนเจ้าชู้!!! (รูปมุมข้างอีตาประมุขหน้าหม้อค่ะ)

 

ไว้เย็นๆไรท์จะมาลงให้อีกตอน เพราะวันนี้ไรท์คึก การลงไม่มีวันเวลาบอกชัดเจนนะคะ เพราะไรท์มันคนอินดี้ อารมณ์ดีสมองแล่นก็ลงเยอะ วันไหนสมองตันๆ ไรท์ก็จะเงียบหายตายจากไปค่ะ รีดเดอร์ได้โปรดเข้าใจ ไรท์ไม่มีดองตอนไว้นะคะ เพราะอดคันไม้คันมือซ่อนจากรีดเดอร์ไม่ได้ มันตื่นเต้ลลลลล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น