divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

章二十二 (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 章二十二 (แก้คำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2562 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章二十二 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

จูเชวี่ยที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ในห้องหอที่เหมือนจะเกิดสงครามขึ้นก็ไม่ปาน ตามผิวกายลวนมีลวดลายสีแดงเป็นจุดทั้งตัวราวกับเป็นโรคร้าย เทพรับใช้ที่เข้ามาปรณิบัติต่างหน้าแดงซ่านเมื่อเห็นส่วนที่พ้นออกมาจากผ้าที่คลุมตัวของนางอยู่ นางทำหน้าเอือมละอาอย่างมาก เป็นแม่ทัพจับศึกมาหลายช่วงอายุคน เข่นฆ่าตามหน้าที่ไม่เลือกหน้า แกร่งกล้ามารร้ายหวาดกลัว แต่เหตุใดข้าจึงพ่ายต่อรสรัก? ทำได้เพียงอ้อนวอนขอให้หยุดแต่มีหรือสัตว์ร้ายที่ถูกปลุกเช่นนั้นจะฟัง นางโดนเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงชนิดที่ว่าไม่มีโอกาสแม้จะพักหายใจ จนตอนนี้ผ่านไปกี่วันไม่ทราบแน่ แต่ที่รู้ๆนางนอนเป็นพักแบบนี้มาหลายวันแล้ว แต่ทำไมเจ้าคนหน้าหนามันถึงเดินเหินราวกับไม่เคยทำสิ่งใดเลย จะแข็งแกร่งไปหรือไม่?

เวลาล่วงเลยผ่านพ้นมาถึง2เดือนหลังจากแต่งงานกับหวงหลงมานางไม่เคยเลยที่จะได้หลับเต็มตื่น จนมาวันหนึ่งหวงหลงอาเจียนไม่หยุดจนต้องเรียกหมอมาตรวจตอนแรกข้าก็งง ทำไมไม่ตรวจหวงหลงมาตรวจข้าทำไมจนได้คำตอบว่า ข้าตั้งครรภ์

ในที่สุดเรื่องที่น่ายินดีก็เกิดขึ้นสักที หวางเฟยในองค์ไท่จื่อตั้งครรภ์มังกรได้2เดือนแล้ว ทางด้านหวงหลงที่เห่อลูกเป็นพิเศษต้องการที่จะโอบกอดหวางเฟยหรือก็คือจูเชวี่ยให้เต็มรัก แต่กับไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลยเนื่องจากจูเชวี่ยแพ้ท้องเมื่อเขาเข้าใกล้ ทำให้เขาหงอยเหงาลงทันตา

เหมือนบุตรจะไม่รักบิดาเสียแล้ว

จูเชวี่ยที่นอนพักผ่อนอยู่บนตั่งตัวยาวในห้องที่ถูกสร้างไว้ให้นางนอนเล่น มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องที่ป่องออกมาเล็กน้อยอยู่ใบหน้าแย้มยิ้มมีความสุขยิ่งเมื่อนึกถึงสิ่งมีชีวิตตัวน้อยๆที่จะมาวิ่งเล่นไม่ทำให้สวรรค์เงียบเหงา

นางที่คิดจะกลับไปอาศัยอยู่ที่จวนของนางแต่ก็ถูกหวงหลงขัดไว้เพราะตัวเขานั้นมีราชกิจมากมายต้องสะสางจึงไม่ต้องการให้นางคาดสายตา ซึ่งนางก็ไม่ดื้อดึงจนผิดวิสัย แต่คงเป็นผลมาจากการที่นางตั้งครรภ์ละมั้งนางถึงว่าง่ายเช่นนี้

เมื่อเรื่องนี้ถึงหูสัตว์เทพทั้ง3ต่างเดินทางมาเพื่อเยี่ยมเยือนสหายที่บัดนี้กำลังจะได้เป็นแม่คน

"หลานของข้าต้องน่ารักน่าชังเป็นแน่" ไป๋หู่ที่นั่งลงด้านล่างกำลังนำใบหน้าแนบชิดกับหน้าท้องของจูเชวี่ยราวกับฟังเสียงเจ้าก้องเลือดน้อยๆในท้องของจูเชวี่ย

"เจ้าก็เห่อเจ้าก้อนเลือดนี้เช่นกันหรือไป๋หู่ เจ้าก็รีบมีฟูจวินสักทีสิ จะได้มีเจ้าตัวเล็กๆมาวิ่งเล่นเป็นเพื่อนบุตรข้า" นางพูดหยอกเย้าเมื่อเห็นสหายกำลังแนบใบหน้ากับหน้าท้องของนางยิ้มกว้างราวกับมีความสุขมากกว่านางที่เป็นมารดาเสียอีก

"ฟูจวินอันใด ไม่เอาหรอก ว่าแต่ องค์หวงหลงเล่า?" ไปหู๋หันซ้ายหัวขวามองหาก็ไร้ซึ่งวี่แววของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีเลยแม้แต่น้อย

"ข้าไล่เขาไปเอง ข้าเหม็นกลิ่นเขา เหมือนเจ้าก้อนเลือดจะไม่ชมชอบบิดาสักเท่าไหร่จึงช่วยข้ากีดกันหวงหลงเช่นนี้" จูเชวี่ยพูดพร้อมยิ้มขำกับสิ่งที่ตนพูดออกไป กีดกันหรือ เจ้าช่างร้ายกาจนักเจ้าก้อนเลือด

"เจ้ายังแพ้ท้องหนักอยู่หรือไม่" ชิงหลงที่นั่งจิบชาอยู่กับเสวียนอู่เอ่ยถามออกมาเมื่อคุยกันมาตั้งนางไม่เห็นนางจะมีอาการอะไร

"ข้าจะแพ้แค่ตอนที่หวงหลงมาใกล้ แต่เวลานี้คงนอนอยู่ที่เตียงไม่อาจลุกไปไหนได้ เขาอาเจียนหนักกว่าข้าที่ท้องอีก แถมกินเยอะมากๆ" จูเชวี่ยที่นั่งพิงผนังของเก้าอี้พูดอย่างสงสัย

"อาการเช่นนี้เรียกว่าแพ้ท้องแทนเพราะรักมาก" เสวียนอู่เปิดปากพูดทำให้วงสทนาเงียบไปก่อนทุกสายตาจะเบนไปหาบุคคลที่ตอนนี้พยายามหลบซ่อนใบหน้าที่แดงจัด

"แพ้ท้องแทนหรือ ถึงว่าข้าไม่อาเจียนเลยสักครา นอกจากตอนที่หวงหลงมาใกล้เท่านั้น" จูเชวี่ยกุมแก้มที่แดงก่ำของตนไว้

"อะไรของเจ้า จะมาเขิลอายอันใด ไม่เหมือนจูเชวี่ยที่ข้ารู้จักเลย" ไป๋หู่แหย่จูเชวี่ยอย่างสนุก แต่กับโดนฝ่ามือพิฆาตจากสหายตอบแทนมา ทำให้ต้องหลบแทบไม่ทัน จากนั้นก็เกิดเสียงหัวเราะดังออกมาระลอกใหญ่ก่อนจะนั่งพูดคุยกันสักพักจึงแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตน

ยามซวี (19:00-20:59) จูเชวี่ยที่มีเทพรับใช้ติดตามตลอดเพื่อความปลอดภัย ต่างช่วยนางอาบน้ำแต่งตัวพร้อมเข้านอน จูเชวี่ยที่นั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งโดยมีเทพรับใช้ผู้หนึ่งกำลังสางผมให้ด้วยหวีอย่างแผ่วเบาดุดปีกผีเสื้อ ทำให้นางเคลิ้มทำท่าจะหลับ จึงสั่งให้หยุดก่อนจะพยุงนางไปที่เตียง นี่ขนาดแค่2เดือนยังต้องส่งคนมาคอยดูแลถึงเพียงนี้ หากข้าใกล้คลอดคงไม่ส่งพวกนางมาทั้งหมดหรอกกระมัง

 

~~~~~

ดึกแล้วอัพได้

ทำไมไรท์รู้สึกหมดไฟในการแต่งนิยาย อยู่ดีๆก็ไม่อยากแต่งแล้วไรงี้ แต่จะรีบอัพจนกว่าความรู้สึกจะชัดพอที่จะเทนิยายทิ้ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น