พลอยบุหลัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 212

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

 ปลายนิ้วที่แตะส่วนนั้นกำลังจะทำให้เธอค่อยๆ ตายช้าๆ และตอนนี้มันก็จบลงแล้วเมื่อเขาลุกพรวดขึ้น ผ้าที่เขาหยิบมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ถูกโยนมาปิดร่างเปลือยของเธอ

ดวงตาแสนขลาดกลัวของเธอเหลือบไปมอง เห็นใบหน้าโกรธขึ้งของเขาแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองมัจจุราชที่กำลังจะเอาชีวิตเธอก็ไม่ปาน

   "คุณโกหก! "

 

   น้ำลายเหนียวๆ ถูกกลืนลงคอ... ตอนที่แก้ผ้าแล้วให้เขาสำรวจร่างกายของเธอนั้นว่าน่ากลัวแล้ว ตอนที่เขายืนตระหง่านมองเธอด้วยสายตาโกรธขึ้ง แบบเอาเรื่องสุดๆ นี้น่ากลัวยิ่งกว่าเสียอีก

   หัวสมองของเหมือนแพรวิ่งเร็วจี๋

   เธอคิดเอาไว้แล้วว่าหากเขารู้ความจริง เธอจะต้องทำอย่างไง

   "ก่อนหน้านี้ฉันอาจจะซิง แต่ตอนนี้ฉันไม่ซิงแล้ว คุณแตะต้องและเห็นทุกอย่างหมดแล้ว" เธอเถียงข้างๆ คูๆ

   "เพราะอย่างนี้ไง ถึงไม่อยากได้คนที่ไม่เคย" เขากอดอก... "คุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย เก็บโลกสดใสของคุณเอาไว้แล้วไปหางานอื่นทำซะ ผมจะบอกคุณเอ้หาคนใหม่มาให้เเทน"

   "ไม่" หญิงสาวร้องออกไปแทบทันควัน โลกของเธอมันไม่ได้สดใสอย่างที่เขาคิด ไม่เลย...

   กริ๊งงงงง

   เสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้น เขาอาจจะมีคนไข้เหมือนที่ก่อนหน้านี้มีคนโทรเรียกเขาไปตรวจคนไข้ เธอคิดว่าเวลานั้นมันจะเป็นการประวิงเวลาของเธอออกไปสักนิดเพื่อทำให้เขาเปลี่ยนใจ...

   แต่...

   "ผมมีเคส หวังว่ากลับมาแล้วจะไม่เจอคุณที่ห้องนี้นะ" เขาบอกหลังจากที่วางสายไปแล้ว

   เสื้อกาวน์ตัวโตถูกหยิบมาสวม สายตาของเขาเพ่งมาทางเธอ แม้จะสวมเสื้ออยู่ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ขยับเขยื้อนเขาก็ถอนหายใจ...

   "ค่ารถ" เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วหยิบแบงก์สีเทายืนให้เธอหลายใบ "ถ้าผมกลับมาแล้วเจอคุณในห้องนี้อีก มีเรื่องแน่"

   เขาข่มขู่เธอด้วยน้ำเสียงและสายตาน่ากลัว ขัดกับหน้าตาที่ดูใจดีของเขาสุดๆ

พอเขาหันหลังให้แล้วเดินไป...

   เธอก็ผ่อนลมหายใจยาว มองกองเงินที่เขาวางไว้บนเตียง แล้วก็มองบานประตูที่เขาเดินออกไป

   น้ำตาปริ่มขอบตาเบาบาง... ทางเลือกของเธอไม่ได้มีมาก และเขาเหมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์

   แต่ดูเหมือนเขาจะโบกปูนปิดอุโมงค์ของเธอเสียแล้ว...

 

   หญิงสาวขยับตัวลงจากเตียง แม้ร่างกายของเธอจะไม่ได้ถูกล่วงเกินจนสูญเสียสิ่งที่หวงแหนมานานปี หากแต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่าเธอยังเหมือนคนเดิม...

สายตาที่ชวนใจสั่น มืออุ่นๆ และลมหายใจผะผ่าว ที่กล้ำกลายผิวของเธอ นั้น ทำให้เธอคิดว่าเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...

   พอแต่งตัวเรียบร้อยเธอก็โทรหาพี่ผู้จัดการผับที่สนิทอย่างพี่เอ้ทันที

   "พี่เอ้... หมอแซมเขาไล่หนูกลับ เขาบอกว่าไม่ต้องการคนที่ยังซิง"

   "หืม... หนูยังซิงเหรอ" เสียงพี่เอ้ที่ดังแข่งกับเสียงดนตรีในผับ จนฟังแทบไม่ได้ศัพท์

   "ค่ะ" เธอรีบตอบ อาจจะเป็นเพราะพี่เอ้ ไม่ได้สนใจถามเรื่องนี้กับเธอจริงจัง เขายังไม่รู้แน่ชัด... เขาเพียงเอ็นดูว่าเธอเป็นเด็กดี แต่ก็ไม่ได้ถามเรื่องที่เธอไม่เคยมีอะไรกับแฟน...

   "แล้ววันก่อนที่เข้าห้องวีไอพีกับหมอแซม เขาไม่ได้ทำอะไรเหรอ"

   "เปล่าค่ะ"

   "ตายล่ะ รอบนี้เขาบอกหาเด็กให้เขาคน ขอคนมีประสบการณ์ เพราะต้องพาไปแสดงตัวบางที่ด้วย ไม่นึกว่าหมอแซมจะไม่ทำอะไรในวันนั้น" เหมือนแพรเหมือนจะกุมขมับ เพราะหลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้คุยอะไรจริงจังกับพี่เอ้ เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องของตัวเอง เคยได้บอกเขาแค่ว่าศรัณย์เมามากในคืนนั้นเท่านั้นเอง

   "หนูจะทำอย่างไงให้เขาไม่เปลี่ยนใจดีคะ"

   "..." พี่เอ้เงียบไปเหมือนคิดหนัก

   ฉันเองก็รอความเห็นอย่างใจจดใจจ่อ

แม้จะเงียบไป แต่สุดท้าย พี่เอ้ก็มีคำปรึกษาให้เพื่อให้เธอเอาตัวรอด กับสถานการณ์ตอนนี้

   พอวางสายไปแล้ว หญิงสาวก็นึกได้ว่าลืมถามพี่เอ้ว่าควรทำยังไงดี เขากลับมาห้องถึงจะไม่หักคอเธอ ถ้าเห็นว่าเธอยังอยู่...

   งานนี้ คงต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์สถานเดียวสินะ เฮ้อ

 

 

.................

 

สปอล์ย   

 

"ยังไงผมก็ไม่ให้คุณทำงานนี้แน่ๆ ผมไม่อยากทำลายอนาคตของคุณ!" 

 

 

หมอแซมคนขวางโลก เฮ้อ!!!!!! 

ความคิดเห็น