!ขวัญหทัย2465!
email-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน ตามหาให้เจอ

ชื่อตอน : ตอน ตามหาให้เจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2562 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ตามหาให้เจอ
แบบอักษร

ตอน ตามหาให้เจอ 

รูปของใครคนหนึ่งที่เธอคิดถึงมากที่สุดหัวใจซึ่งตอนนี้ได้จากเธอไปไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว เธอทำได้เพียงแค่นั่งมองดูรูปเท่านั้นที่พอให้เธอคลายความคิดถึงลงได้บ้าง แต่เธอก็ไม่เคยมีความสุขเลยสักวันที่ต้องทนอยู่คนเดียวอย่างนี้ บ้านที่มีพร้อมทุกอย่างแต่เธอก็ไม่มีความสุขเลย เพราะว่าคนที่เธอรักก็ไม่อยู่กับเธอแล้วมันจึงทำให้เธอต้องทำทุกอย่าง เพื่อที่จะได้เจอคนที่ทำให้คนที่เธอรักต้องจากไปอย่างนี้ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

“เข้ามา” 

“พิญารินทร์”หรือว่าแพร รูปร่างสูงโปร่งหน้าคมสวยมีเสน่ห์ไม่เหมือนใคร ความมาดนิ่งของเธอมันเลยทำให้ไม่ค่อยมีใครที่จะกล้าเข้าหา และเธอก็ไม่ยอมเปิดใจรับใครให้เข้ามาในชีวิตของเธอเหมือนกัน เพราะเธอไม่เชื่อว่าจะมีรักแท้ที่จริงใจต่อกันอีกแล้ว ในความรู้สึกของเธอมันมีแต่ความเกลียดแค้นแล้วก็ชิงชังให้กับคนที่ทำให้เธอเป็นอย่างนี้ เธอมีแต่บ้านแล้วก็ที่ทำงานของเธอที่ต้องดูแลให้ดี 

“ว่าไง…ได้เรื่องอะไรบ้าง” 

“ตอนนี้ยังตามหาตัวไม่เจอครับคุณแพร”ลูกน้องของเธอตอบด้วยความกลัวที่ตอนนี้ยังทำงานที่ได้รับมอบหมายยังไม่สำเร็จ 

“ทำไมยังหาไม่เจอ!!! แค่คนคนเดียวทำไมยังไม่เจอ!!”พิญารินทร์เธอถามด้วยความโกรธที่ตอนนี้เธอยังหาคนที่เธออยากเจอไม่เจอในตอนนี้ เธอรอมาหลายปีแล้วแต่ไม่รู้ว่าคนที่เธอตามหานั้นไปอยู่ที่ไหน ทั้งที่เธอสั่งให้คนออกตามหาไปจนทั่ว แทบจะพลิกแผ่นดินหาแล้วแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่เจอสักที 

“ใจเย็นๆนะคะคุณหนู แม่นมว่าคุณหนูเลิกตามหาดีกว่าไหมคะ” 

“ไม่ค่ะแม่นม ไม่ว่ายังไงแพรก็จะต้องตามหาให้เจอ” 

“แต่นี่มันก็นานแล้วนะคะคุณหนู แล้วคุณผู้หญิงเองก็ไม่อยู่แล้วนะคะ” 

“ไม่นะแม่นม แม่นมอย่าพูดอย่างนี้อีก ไม่ว่าคุณแม่จะตายไปกี่ปีแล้วแพรก็จะต้องตามตัวให้มาขอโทษคุณแม่ให้ได้ แม่นมก็เห็นว่าวันที่มันออกจากบ้านไปคุณแม่เสียใจเพราะมันแค่ไหน” 

       “ไม่เอาค่ะคุณหนูไม่พูดแบบนี้”แม่นมเข้าไปกอดพิญารินทร์ไว้ด้วยความสงสารที่ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว และตั้งแต่วันที่แม่ของพิญารินทร์ตายจากไปพิญารินทร์ก็กลายเป็นคนละคน ซึ่งมันเลยทำให้เธอยิ่งเป็นห่วงแล้วก็สงสาร 

“ไปตามหามันให้เจอ ถ้าใครตามหามันเจอฉันให้สิบล้าน” 

“ครับคุณแพร” 

“……………..”แววตาที่บ่งบอกว่าตอนนี้พิญารินทร์โกรธแล้วก็เสียใจมากแค่ไหน แต่เธอก็จะไม่ยอมแพ้ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะยังไม่เจอตัวก็ตาม แต่เธอก็เชื้อว่าจะต้องได้เจอกับคนที่เธออยากเจอแน่นอน และถึงเวลานั้นเธอจะจัดการให้สาสมใจเธอ 

บริษัทใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางใจเมืองได้เปิดรับสมัครพนักงาน วันนี้สาวน้อยที่พึ่งเรียนจบใหม่ก็อยากจะหางานทำ เพื่อที่จะได้หาเงินไปส่งทางบ้านเพื่อใช้หนี้ช่วยครอบครัวของเธอ ตอนนี้เธอก็เดินเข้ามาในบริษัทอย่างกล้าๆกลัวๆแล้วก็มองดูคนอื่นทั่วไป เพราะดูเหมือนว่าจะมาสมัครงานกับเธอเหมือนกัน เงินเดือนตั้งเกือบสองหมื่นในสามเดือนแรกแต่ถ้าผ่านงานแล้วเงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นอีก งานนี้จึงต้องมีการแข่งขันกันอย่างจริงจังมากแน่ๆ 

“นางสาวปาริฉัตร” 

“ค่ะ” 

“ปาริฉัตร”หรือว่าฉัตร สาวน้อยรูปร่างอรชรสะสวยไปทั้งตัวจนหลายคนต้องอิจฉา ที่มีเพรียบพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นนิสัย รูปร่างหน้าตา ขาดแค่เพียงฐานะทางครอบครัวของเธอที่ไม่ได้ร่ำรวยเหมือนกับคนอื่น ครอบครัวหาเช้ากินค่ำแม้แต่เงินเก็บก็ยังไม่ จึงทำให้ครอบครัวของเธอต้องเป็นหนี้สินเพื่อที่จะได้ให้เธอได้เรียนหนังสือจบสูงๆอย่างนี้ ซึ่งเธอก็หวังไว้ว่าอยากจะเรียนต่อให้ได้มากกว่านี้อีกถ้าหากว่าเธอเก็บเงินได้มากพอ 

“แนะนำตัวเองได้เลยค่ะ”พิญารินทร์ที่กำลังนั่งอ่านประวัติของปาริฉัตรอยู่ก็บอกให้ปาริฉัตรแนะนำตัวทันทีเมื่อเข้ามาในห้องแล้ว เธอยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองดูปาริฉัตรตัวจริง เพราะเธอคิดว่าในรูปก็อาจจะสวยแต่ตัวจริงไม่ได้สวยเหมือนในรูป เธอเห็นมาหลายคนแล้วที่มาสมัครที่บริษัทของเธอ 

“ดิฉันชื่อนางสาว ปาริฉัตร ใจภูมิศรี ค่ะ อายุยี่สิบเอ็ดปีพึ่งเรียนจบเมื่ออาทิตย์ที่ผ่ารมาค่ะ”ปาริฉัตรเธอตอบด้วยความไม่มั่นใจ เพราะนี่เป็นที่แรกที่เธอนั้นสมัครงานเธอเลยขาดความมั่นใจ พิญารินทร์ก็เงยหน้าขึ้นทันทีเพื่อที่จะบอกว่าถ้าไม่มีความมั่นใจก็ให้กลับบ้านไป เพราะเธอนั้นไม่ชอบคนที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เธอเชื่อว่าการที่ขาดความมั่นใจนั้นมันทำให้เราพลาดอะไรไปได้ในสิ่งที่เราทำ 

“……………….”แต่เธอก็ต้องแน่นิ่งไปเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเธอไม่คิดว่าปาริฉัตรจะสวยมากขนาดนี้ สวยจนทำให้เธอตาค้างไปเลย เพราะทั้งรูปร่างหน้าตามันเย้ายวนเธอเหลือเกิน ปาริฉัตรเธอก็เริ่มขาดความมั่นใจเพิ่มไปอีก เมื่อพิญารินทร์เงยหน้าจ้องมองดูเธอ จนเธอหยุดคิดว่าเธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าก่อนที่เธอจะถามออกไป 

“ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่าคะ” 

“เออ…ไม่ผิดหรอก วันนี้พร้อมเริ่มงานเลยไหม” 

“คุณรับฉันเข้าทำงานแล้วหรอคะ” 

“ใช่ ฉันรับคุณเข้าทำงานแล้ว แล้วคุณล่ะเริ่มที่จะทำงานหรือยัง” 

“พร้อมค่ะ พร้อมวันนี้เลยค่ะ”ปาริฉัตรเธอยิ้มแล้วก็ดีใจที่สุดเลยที่ได้งานทำแล้ว พิญารินทร์ที่นั่งมองดูอยู่นั้นพอเห็นปาริฉัตรยิ้มก็ยิ่งสวยและน่ามองเพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่า จนมันทำให้เธออดที่จะยิ้มตามกับรอยยิ้มของปาริฉัตรได้ 

“เอาล่ะถ้าอย่างนั้นก็เริ่มงานได้ ฉันจะให้คุณทำงานเป็นเลขาส่วนตัวของฉัน” 

“ค่ะ แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” 

“ทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง ไม่ว่าเธอจะหลับแล้วก็ตามถ้าหากฉันต้องการเธอ เธอต้องไปหาฉันทันทีเพราะทุกเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงก็คืองานของคุณ ส่วนเงินเดือนของคุณฉันจะให้คุณเดือนล่ะห้าหมื่น” 

“ห้า…ห้าหมื่น ทำไมมันเยอะจังเลยคะ”ปาริฉัตรเธอก็ตกใจกับเงินเดือนที่พิญารินทร์บอก เธอไม่คิดว่าเงินเดือนมันจะเยอะขนาดนี้ 

“มันก็คุ้มกับงานที่เธอต้องทำนั่นแหละนะ ถ้าเธอทำงานถูกใจฉันฉันก็จะให้เธอพิเศษอีกส่วนหนึ่งตามความพอใจของฉัน”เงินแค่นี้สำหรับพิญารินทร์แล้วเธอรู้สึกว่ามันเป็นแค่เศษเงินเท่านั้นเอง 

“พอๆแล้วค่ะ แค่นี้ฉันว่ามันเยอะเกินไปแล้วค่ะ ฉันจะตั้งใจทำงานตามที่คุณสั่งนะคะ”ปาริฉัตรเธอพร้อมที่จะทำงานแล้วตอนนี้ แล้วก็รู้สึกตื่นเต้นกับเงินเดือนที่พิญารินทร์บอกไม่หาย 

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อันดับแรกที่เธอต้องทำ ห้ามแทนตัวเองว่าฉันแล้วก็ห้ามเรียกฉันว่าคุณ” 

“คะ…” 

“เพื่อให้เราทำงานด้วยกันสนิทกันมากขึ้น เธอต้องเรียกฉันว่าพี่แพรเพราะฉันอายุเยอะกว่า แล้วเธอก็แทนตัวเองด้วยชื่อเล่นของเธอเอง เข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า” 

“เข้าใจค่ะ” 

“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลย”พิญารินทร์เธอไม่เคยรู้สึกสนใจผู้หญิงคนไหนอย่างนี้มาก่อน ซึ่งในตอนแรกเธออยากได้เลขาที่คอยประสานงานให้กับเธอเวลาที่เธอไม่อยู่ เพราะเธอคิดว่าต่อไปเธออาจจะไม่ค่อยได้เข้ามาในอ๊อฟฟิช เธออยากจะไปตามหาคนที่เธอต้องการอยากจะเจอ เธอไม่อยากปล่อยเวลาให้มันผ่านไปมากกว่านี้อีกแล้ว ยิ่งนานมากเท่าไหร่ทุกวันเธอก็ไม่เคยมีความสุขเลย 

พอถึงเวลาพักเที่ยงพิญารินทร์เธอก็พาปาริฉัตรไปกินข้าวข้างนอก หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วพิญารินทร์เธอก็จะพาปาริฉัตรไปซื้อชุดทำงานไว้ใส่ด้วย เธอได้คิดไว้แล้วว่าวันนี้เธอจะทำอะไรกับปาริฉัตรบ้าง แต่ปาริฉัตรเธอทำตัวไม่ค่อยถูกเพราะว่าพิญารินทร์พาเธอมากินอาหารร้านหรูอย่างนี้ เพราะทั้งชีวิตของเธอก็ไม่เคยกินอาหารหรือว่าเข้าร้านอาหารแพงๆอย่างนี้ 

“สั่งเลยนะ อยากกินอะไรก็สั่งเดี๋ยวพี่จ่ายเอง” 

“เออ…พี่แพรคะ ฉัตรไม่เคยกินอาหารร้านแพงๆอย่างนี้มาก่อน ฉัตรสั่งไม่เป็นหรอกค่ะ”ปาริฉัตรเธอก็บอกพิญารินทร์ไปตามตรงว่าเธอไม่เคยกินอาหารร้านแพงๆอย่างนี้ 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้พี่สั่งให้ดูก่อน แล้วต่อไปฉัตรจะต้องเป็นคนสั่งแล้วก็สั่งให้พี่ด้วย แล้วก็จำไว้ด้วยนะว่าพี่ชอบกินอะไรไม่ชอบกินอะไร” 

“ค่ะพี่แพร” 

“น้องคะอันนี้นะคะ แล้วก็….”พิญารินทร์เธอก็สั่งอาหารจานโปรดของเธอมา เพื่อที่จะได้ให้ปาริฉัตรจำไว้แล้วเธอก็ถามปาริฉัตรด้วย ว่าเจ้าตัวแพ้อะไรไหมก่อนที่เธอจะสั่งอาหารให้ดูเป็นตัวอย่าง ปาริฉัตรเธอก็นั่งมองดูพิญารินทร์ว่าทำยังไงแล้วก็จำไว้ ก่อนที่จะมีผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาหาพิญารินทร์ 

“คุณแพรสวัสดีค่ะ มากินข้าวหรอคะ” 

“ใช่ค่ะ คุณก็มากินข้าวหรอคะ” 

“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ พาเด็กใหม่มาลองงานน่ะค่ะ คุณแพรสนใจไหมคะช่วงนี้ไม่เห็นคุณแพรไปที่ร้านบ้างเลย” 

“ช่วงนี้ยุ่งๆก็เลยไม่ได้ไป” 

“ไม่ใช่เพราะว่ากลัวแฟนว่าหรอกนะคะ มีแฟนสวยอย่างนี้เป็นฉันก็ไม่กล้าเหมือนกันค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ คนที่ฉันนัดมาแล้ว” 

“ค่ะ”พิญารินทร์เธอก็ยิ้มให้เพื่อเป็นการลา ปาริฉัตรที่นั่งอยู่ข้างๆเธอก็ไม่เข้าใจหรอกว่าคุยอะไรกัน แต่ดูแล้วผู้หญิงคนที่เข้ามาคุยกับพิญารินทร์ก็สวยไม่น้อย แถมยังแต่งตัวเซ็กซี่โชว์หุ่นให้คนอื่นหลายคนอิจฉาอีกด้วย 

“คงรู้แล้วนะว่าพี่ชอบยังไง” 

“คะ….ชอบอะไรหรอคะ” 

“พี่ชอบผู้หญิงด้วยกัน โดยเฉพาะผู้หญิงสวยๆ…”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็จ้องมองดูที่ใบหน้าหวานของปาริฉัตร จนปาริฉัตรรู้สึกเขินแปลกๆกับสายตาของพิญารินทร์ 

“แล้วฉัตรล่ะ ชอบ…ผู้หญิงด้วยกันไหม”พิญารินทร์เธอถามแล้วก็ขยับเข้าไปหาปาริฉัตรอีก จนเธอได้กลิ่นแป้งหอมๆจากเจ้าตัว ซึ่งมันก็เป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับพิญารินทร์ด้วย เพราะที่ผ่านมาเธอเจอผู้หญิงที่หอมเพราะน้ำหอมมาตลอด แต่ปาริฉัตรเป็นคนแรกที่ไม่ใช่อย่างนั้น 

“เออ…มะ…ไม่รู้ค่ะ” 

“ทำไมไม่รู้ล่ะ ที่ผ่านมาคบกับใครบ้าง” 

“มะ…ไม่เคยค่ะ”ปาริฉัตรเธอยังไม่เคยมีแฟนมาเลยสักคน ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะเธอสนแต่เรื่องเรียนแล้วก็ไม่ทำให้พ่อแม่ของเธอเสียใจ เธอคิดว่าจะมีตอนไหนก็ได้คนรักเพียงแต่ตอนนี้เธอยังไม่ได้คิดเท่านั้นเอง 

“ยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคนหรอ”ปาริฉัตรเธอก็พยักหน้าตอบว่าไม่เคย ซึ่งพิญารินทร์เธอก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่เพราะว่าปาริฉัตรสวยอย่างนี้ ทำไมจะไม่เคยมีแฟนเธอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ จนกว่าเธอจะได้พิสูจน์ว่ามันเป็นความจริงตามที่ปาริฉัตรบอก 

“น่าสนใจแล้วสิ” 

“คะ…”ปาริฉัตรเธอก็งงๆว่าพิญารินทร์พูดเรื่องอะไร แล้วก็ยังมาถามเธอเรื่องแฟนอีกว่ามีหรือไม่มี 

“พี่จะไม่พูดต่อว่าอะไร รอดูแล้วกันว่าต่อไปพี่จะทำอะไร”พิญารินทร์เธอพูดแล้วก็ยิ้มให้เล็กน้อย ก่อนที่พนักงานจะนำอาหารมาเสริฟให้ พิญารินทร์ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากกินข้าวแล้วก็คอยดูแลปาริฉัตรทุกอย่าง ปาริฉัตรเธอก็ไม่ได้ถามอะไรถึงแม้ว่าเธอจะงงๆกับคำพูดของพิญารินทร์ก็ตาม 

พอถึงเวลาพิญารินทร์ก็พาปาริฉัตรไปกินข้าวแล้วก็ค่อยมาส่งปาริฉัตรที่ห้อง ซึ่งเป็นห้องเช่าเล็กๆอยู่ใกล้ๆกับมหาลัยที่เรียน พิญารินทร์เธอไม่คิดเลยว่าปาริฉัตรจะไม่มีเงินขนาดนี้ ก่อนที่เธอจะขอลงแล้วก็เดินมาที่ห้องของปาริฉัตรด้วย โดยที่เธออ้างว่าเป็นเจ้านายจะต้องรู้ว่าลูกน้องอยู่ยังไง ปาริฉัตรเธอก็เลยยอมแล้วก็ให้พิญารินทร์เข้าห้องของตัวเอง 

“ห้องนี้อยู่นานแค่ไหนแล้ว” 

“ก็ตั้งแต่มาเรียนที่มหาลัยนี้น่ะค่ะ ตอนนี้ก็สี่ปีได้แล้วค่ะ”พิญารินทร์เธอถามแล้วก็เดินสำรวจดูไปรอบๆห้องของปาริฉัตร แต่ถึงจะห้องเล็กมากๆในสายตาของพิญารินทร์ แต่มันก็น่าอยู่แล้วก็ใหญ่สำหรับปาริฉัตร 

“แล้วอยู่กี่คน” 

“คนเดียวค่ะ” 

“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานนะ”พิญารินทร์เธอจะให้ปาริฉัตรเก็บของแล้วก็ย้ายห้อง เพราะเธอคิดดูแล้วจากที่นี่ก็ไกลจากที่บริษัทเธอด้วย เธอจึงอยากให้ปาริฉัตรได้อยู่ห้องใหม่แล้วก็ใกล้ที่ทำงาน 

“ทำไมล่ะคะ”ปาริฉัตรเธอก็งงว่าทำไมพิญารินทร์ถึงไม่ให้เธอไปทำงาน 

“เก็บของย้ายห้อง” 

“คะ….” 

“ก็ที่พักของฉัตรอยู่ใกล้จากที่ทำงาน พี่ก็กลัวว่าฉัตรจะไปทำงานสาย เดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอาได้”ปาริฉัตรเธอก็คิดตามที่พิญารินทร์บอกมันก็เป็นความจริงที่พูดมา 

“เรื่องที่พักเดี๋ยวพี่จัดการให้ ไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรทั้งนั้นเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง ต่อไปก็ตั้งใจทำงานตามที่พี่สั่งก็พอ เข้าใจไหม…” 

“ฉัตรขอบคุณนะคะพี่แพร”ปาริฉัตรเธอก็ยกมือไหว้พิญารินทร์เพื่อขอบคุณ แต่พิญารินทร์เธอไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจากปาริฉัตรอย่างนี้ เธอจึงเดินเข้าไปหาปาริฉัตรช้าๆ 

“พี่ไม่ต้องการคำขอบคุณแบบนี้ค่ะ แต่พี่ต้องการแบบนี้” 

“พี่แพรจะทำอะไรคะ”ปาริฉัตรเธอก็ตกใจที่พิญารินทร์เดินเข้ามากอดเธอจนตัวแนบชิดติดกันอย่างนี้ 

“พี่ต้องการคำขอบคุณในแบบของพี่ไงคะ แล้วฉัตรก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธพี่ด้วยค่ะ” 

“……………”ปาริฉัตรเธอก็ยิ่งตกใจเมื่อพิญารินทร์ก้มลงมาจูบที่ปากอวบอิ่มของเธอ พิญารินทร์เธอก็กอดเอวเล็กของปาริฉัตรมากกว่าเดิม ซึ่งในตอนแรกพิญารินทร์เธอก็แค่จูบเพียงปากสัมผัสกันเท่านั้นก่อนที่เธอจะสังเกตุดูปาริฉัตรว่าเป็นยังไงบ้าง เมื่อเธอเห็นว่าปาริฉัตรยืนนิ่งๆไม่ได้ผลักเธอออกพิญารินทร์เธอจึงยกมือขึ้นรั้งที่ต้นคอของปาริฉัตรไว้ แล้วเธอก็ค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปสัมผัสด้านใน ปาริฉัตรก็สะดุ้งตกใจแต่พิญารินทร์ก็ยังคงกอดปาริฉัตรไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหน ซึ่งปาริฉัตรเธอก็ดิ้นขัดขื่นเล็กน้อยเพราะว่าเธอนั้นไม่เคยถูกสัมผัสอย่างนี้มาก่อน ก่อนที่เธอจะรู้สึกแพ้ให้กับคนชำนาญอย่างพิญารินทร์ที่เก่งและรู้ว่าควรทำยังไงให้คนตรงหน้ายอมตัวเอง พิญารินทร์เองเธอก็ไม่เคยที่จะถูกปฎิเสธมาก่อน พอมาเจอปาริฉัตรเธอก็เหมือนเป็นครูอาจารย์ที่หัดสอนเจ้าตัว ที่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นจูบแรกของปาริฉัตรเลยและเจ้าตัวก็จูบไม่เป็นเลยสักนิดเดียว พิญารินทร์เธอจึงรู้สึกดีที่กำลังจะได้เสพสุขกับของสดใหม่ 

“จูบแรกหรอ” 

“…………….”ปาริฉัตรพยักหน้าแล้วก็ตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของพิญารินทร์ พิญารินทร์เธอจึงดึงปาริฉัตรเข้ามาปลอบอย่างอ่อนโยน 

“ขอโทษนะที่พี่ได้จูบแรกของฉัตรแล้ว ต่อไปอย่าให้ใครมาจูบทับรอยพี่นะคะ” 

“……………”ปาริฉัตรเธอไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แล้วเธอก็บอกไม่ถูกว่าเธอรู้สึกยังไงกันแน่ที่เจอแบบนี้ แต่เธอรู้เพียงว่าหัวใจของเธอมันเต้นแรงอยู่ตลอดเวลาเลย พิญารินทร์เธอยิ้มเล็กน้อยและคิดไว้ในใจว่าปาริฉัตรจะต้องเป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่เคยคิดเรื่องที่จะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแต่เธอก็รู้สึกว่าปาริฉัตรอาจจะใช่คนนั้นก็ได้ 

จบตอน 

ความคิดเห็น