ซันซายน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ศิษย์พี่อย่าขยับ 01

ชื่อตอน : ศิษย์พี่อย่าขยับ 01

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 455

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 09:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ศิษย์พี่อย่าขยับ 01
แบบอักษร

- ศิษย์พี่อย่าขยับ 01 - 

 

 

สำนักหยวนเสี่ย 

ก่อตั้งโดยอดีตที่ปรึกษาพิเศษของฝ่าบาทที่ผันตัวเองมาเป็นอาจารย์เพียงคนเดียวของสำนักศึกษา ความจริงใช่ว่าเขาอยากจะยุ่งยากหลังจากปลดเกษียณตัวเองแบบนี้หรอก ที่ต้องมาลำบากสั่งสอนลูกศิษย์อยู่แบบนี้เป็นเพราะฮ่องเต้ไม่ยอมให้เขาได้หยุดพักต่างหากเล่า

ศิษย์คนแรกคือคนที่เขาเลือกเองกับมือ เพราะเห็นถึงความสามารถ บุตรชายคนโตของท่านแม่ทัพ ศิษย์ผู้นี้เก่งทั้งหมุนและบู๊ มองคราใดแล้วรู้สึกภูมิใจยิ่งนัก เขามีแววฉลาดตั้งแต่ยังเด็ก คิดไม่ผิดเลยที่รับมาเป็นศิษย์ ฉลาด สุขุม ไม่เคยทำให้เขาผิดหวังเลยสักครั้ง

ศิษย์คนรองเว่ยหนี่ฟาง เป็นศิษย์ที่เขามิได้ตั้งใจรับเข้ามา หากมิใช่เพราะบิดาของนางใช้อำนาจบังคับข่มขู่มีหรือที่เขาจะรับสตรีเข้ามาเป็นศิษย์ แต่พอได้เรียนรู้นิสัยใจคอ ศิษย์ผู้นี้กลับมือเบื้องหลังที่น่าเห็นใจยิ่งนัก เหตุที่นางต้องระเห็จมาอยู่ที่นี่ก็เป็นเพราะนางมิได้เป็นที่รักของตระกูล เฮ้อ ช่างเป็นสตรีที่น่าสงสารยิ่งนัก แต่พอเห็นความแสบของนางแล้วก็คงต้องหันกลับไปมองนางใหม่อีกครั้ง นี่เขารับนางเข้ามาได้อย่างไร อยากไล่กลับจวนยิ่งนัก

ศิษย์คนสุดท้าย องค์ชายหลิวซาน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้ใดใช้อำนาจบีบบังคับให้เขารับเข้ามา ก็จะใครเล่า หากมิใช่ฮ่องเต้บ้าอำนาจผู้นั้น บังคับให้เขาเปิดสำนักศึกษายังไม่พอ ยังจะมาบังคับให้เขารับโอรสของตนเองกับสนมที่พระองค์ทรงโปรดปรานที่สุดเข้ามาเป็นศิษย์ของเขาอีก แล้วดูเอาเถิด การรับองค์ชายผู้นี้เข้ามาช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวยิ่งนัก มีศักดิ์เป็นถึงองค์ชายแต่เอาแต่ทำตามคำสั่งของศิษย์คนรองราวกับว่าเป็นลูกน้องก็มิปาน ไม่ว่าศิษย์คนรองเอ่ยปากอยากได้สิ่งใดมีหรือที่องค์ชายผู้นี้จะมิหามาให้

เฮ้อ

เขาจะต้องถอนหายใจกับบรรดาศิษย์รักสามคนนี้ไปถึงไหนกัน หนึ่งก็เย็นชาเสียจนน่ากลัว สองก็เอาแต่ตามติดเจ้าคนเย็นชาจนเกรงว่าเจ้าตัวเขาจะรำคาญ ส่วนคนสุดท้ายไม่ต้องพูดถึง ตามติดสตรีเพียงหนึ่งเดียวราวกับเงาตามตัว คนผ่านร้อนผ่านหนาวมาก่อนเช่นเขาเหตุใดถึงจะมองไม่ออกว่าศิษย์คนรองของเขามีใจให้ศิษย์พี่ใหญ่ของตัวเอง ส่วนเจ้าศิษย์คนที่สามก็รักเทิดทูนศิษย์พี่รองยิ่งกว่าพี่สาวแท้ ๆ บางทียามเห็นภาพเช่นนี้เขาก็กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

หวังว่าพวกเจ้าจะสมหวังในความรักนะศิษย์รักของข้า

เขาผู้เป็นอาจารย์คงทำได้เพียงเฝ้ามองดูอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น

เขาไม่คิดรับศิษย์เพิ่ม เพราะแค่สามคนนี้เขาก็เหนื่อยมากแล้ว การที่หนุ่มสาวมาอยู่ร่วมกัน มันทำให้คนแก่อย่างเขาดูจะอายุสั้นขึ้นเป็นเท่าตัว ก็ดูเอาเถิดศิษย์รองของเขาวัน ๆ เอาแต่ตามหลอกกินเต้าหู้ศิษย์พี่ใหญ่ จนเขาเอือมระอาแทบมิทัน สตรีหน้าหนานั่นคือศิษย์ของเขาจริงหรือ เห็นการกระทำของนางทีไร เขาอยากฆ่าตัวตายวันละหลายหนเลยล่ะ มีอย่างที่ไหนเป็นสตรีแท้ ๆ แต่ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก หากนางตั้งใจเรียนเย็บปักได้ครึ่งหนึ่งของความสนใจที่มีต่อศิษย์พี่ใหญ่แล้วล่ะก็ ป่านนี้นางคงได้ออกเรือนไปแล้ว

"ศิษย์พี่รองข้ามีของจะให้ท่าน" น้ำเสียงสดใสจากเจ้าศิษย์คนเล็กเอ่ยบอกศิษย์คนรองหลังจากกลับไปเยี่ยมพระมารดาที่วังหลวง

"ศิษย์น้องเจ้ามีอะไรมาฝากข้าหรือ" เป็นเรื่องปกติของคนทั้งคู่ ทุกครั้งที่เจ้าศิษย์คนเล็กกลับวังก็มักจะมีของมาฝากศิษย์พี่ของเขาอยู่เสมอ

"นี่อย่างไรเล่า ศิษย์พี่รองชอบหรือไม่" ผู้เป็นอาจารย์เช่นไรหนังตากระตุกหยิก ๆ เมื่อเห็นกระต่ายสีขาวตัวน้อยในมือองค์ชายหลิวซาน นี่พวกเจ้าหางานให้ข้าอีกแล้วหรือ กระต่ายตัวนั้นคงไม่พ้นเขาที่ต้องหาอาหารให้มันกินสินะ ครั้งก่อนเอาจิ้งจอกป่ามาเลี้ยงก็ทีหนึงแล้ว ยังไม่เข็ด ดีที่มันหลุดออกจากกรงเขาเลยสบายไม่ได้หาอาหารให้มัน แล้วนี่ยังจะไปหามาใหม่อีกหรือ มันน่านัก

"เห็นศิษย์พี่รองชอบข้าก็ดีใจ จริงสิศิษย์พี่รอง ท่านว่าอาจารย์จะชอบกระต่ายตัวนี้หรือไม่" นั่นอย่างไรล่ะ ชื่อของเขาถูกดึงเข้าไปในวงสนทนาอีกแล้ว

"เห็นศิษย์พี่รองชอบข้าก็ดีใจ จริงสิศิษย์พี่รอง ท่านว่าอาจารย์จะชอบกระต่ายตัวนี้หรือไม่" นั่นอย่างไรล่ะ ชื่อของเขาถูกดึงเข้าไปในวงสนทนาอีกแล้ว

"ศิษย์น้องอย่าห่วงเลย มันน่ารักขนาดนี้ อาจารย์ต้องชอบมันแน่" ถามเขาสักคำหรือไม่ เขามิได้ชื่นชอบเจ้าสัตว์หน้าขนพวกนี้หรอกนะ ที่ต้องอดทนเลี้ยงดูก็เพราะภาระที่บรรดาศิษย์รักสรรหามาให้เขาลำบากเท่านั้น เจ้าเด็กพวกนี้ให้ความสำคัญกับสัตว์เลี้ยงเฉพาะยามที่อยากเล่นด้วยเท่านั้น แต่ยามที่พวกมันหิวกลับต้องเป็นเขาที่ต้องรับผิดชอบ นี่เขาเป็นอาจารย์หรือคนรองมือรองเท้าเจ้าศิษย์พวกนี้กันแน่

"จริงสิพี่รองข้าไม่อยู่ตั้งหลายวัน ท่านเหงาหรือไม่ "

"เหงาสิ ข้าคิดถึงเจ้าแทบแย่" ในช่วงพักร้อน ปกติเขาจะปล่อยให้ศิษย์ทุกคนกลับบ้าน แต่มีเพียงศิษย์คนรองผู้เดียวที่ยังคงอยู่ที่นี่ เขาเองก็พอจะเข้าใจ นางอยู่ที่นี่คงสบายใจกว่าการกลับจวน เขาเลยไม่คิดจะบังคับขู่เข็ญนาง ภายนอกนางอาจจะสดใสร่าเริง แต่ภายในจิตใจของนางบอบบางขนาดไหนมีหรืออาจารย์อย่างเขาจะไม่รู้

"คิดถึงข้าหรือว่าคิดถึงศิษย์พี่ใหญ่กันแน่"

"เจ้าเองก็น่าจะรู้คำตอบดี อย่าถามมาก เร็วเข้ารีบหาบ้านให้เจ้ากระต่ายน้อยกัน" จะไปหาบ้านให้มันทำไม ก็กรงที่เคยเลี้ยงจิ้งจอกป่าตัวนั้นอย่างไรเล่า เห็นพวกเขาและรู้สึกว่าเส้นผมของเขาจะหงอกมากยิ่งขึ้น

"เจ้าเองก็น่าจะรู้คำตอบดี อย่าถามมาก เร็วเข้ารีบหาบ้านให้เจ้ากระต่ายน้อยกัน" จะไปหาบ้านให้มันทำไม ก็กรงที่เคยเลี้ยงจิ้งจอกป่าตัวนั้นอย่างไรเล่า เห็นพวกเขาและรู้สึกว่าเส้นผมของเขาจะหงอกมากยิ่งขึ้น

"หากศิษย์พี่รองเห็นว่าดี ข้าก็ว่าดี" เจ้าศิษย์คนเล็กตามใจศิษย์พี่รองของเขาจนแทบเสียคนอยู่แล้ว สั่งสอนกี่ครั้งก็ไม่รู้จักหลาบจำว่าอย่าตามใจนางให้มากนัก

"ชื่อเสี่ยวซุนก็แล้วกันนะ" เจ้าตัวขาวเอ๋ย ข้าขอไว้อาลัยให้ชีวิตกระต่ายของเจ้าเอาไว้ตั้งแต่ตอนนี้เลยก็แล้วกัน

"ได้ เช่นนั้นพวกเราเรียกมันว่าเสี่ยวซุน" เห็นเจ้าเด็กทั้งสองยัดกระต่ายสีขาวตัวน้อยเข้าไปในกรงเดิมของจิ้งจอกป่า จากนั้นก็ชวนกันไปวิ่งเล่น เฮ้อ อาจารย์เช่นเขาก็ต้องถอนหายใจอีกครั้ง

"พวกเจ้าจะเอามันมาขังไว้แบบนี้ไม่ได้นะ กลับมาให้อาหารมันก่อน"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น