กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนีหัวใจตัวเอง

ชื่อตอน : หนีหัวใจตัวเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 01:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีหัวใจตัวเอง
แบบอักษร

"ทำไมรินไม่บอกเขต ว่า...น้องชายแดนเป็นลูกของรินกับเขต ทำไมปล่อยให้เขตคิดไปเองว่าเป็นลูกคนอื่น หืม" ผมดึงเธอเข้ามาหาอกแกร่ง มือหนาลูบหัวเธอเหมือนปลอบประโลม

 

"รินกลัว เขตทำร้ายลูกของริน"

 

"เขตใจร้ายขนาดนั้นเลยหรอริน เขตขอโทษนะสำหรับเรื่องทั้งหมด เขตเป็นคนที่แย่มากเรยสิเนอะ"

 

ผมกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา มือหนาช้อนคางเธอขึ้น ผมค่อยโน้มศรีษะลง ริมฝีปากหนากดลงบนริมฝีปากบาง มันดูเป็นความรู้สึกสับสน บางทีก็อ่อนโยนแปลกๆ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก....

 

ผมสะดุ้งเสียงเคาะประตู เธอผละร่างผมออกเบาๆ แล้วรีบจัดแจงผ้าขนหนูให้เรียบร้อยจากเดิมที่มันหลุดลุ่ยอยู่

 

"ใครคะ"

 

"แนนเองค่ะคุณหนู ตอนนี้คุณท่านกลับมาแล้วนะคะ คุณหนูชายแดนงองแงใหญ่เลยค่ะ" พอผมได้ยินชื่อชายแดน ผมรีบลุกขึ้นอย่างดีใจ ลูกชายกลับมาแล้วหรอ

 

"ค่ะๆ เดี๋ยวรินจะรีบลงไปค่ะ" เธอรีบไปเปิดตู้คว้าเสื้อผ้าใส่อย่างร้อนรน

 

ผมเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับเธอ พ่อเธอนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา พอเห็นหน้าผมกับรู้สึกโกรธขึ้นมา

 

"แกมานี่ได้ไงไอ้เขต" ปึก!! ท่านวางหนังสือพิมพ์บนโต๊ะอย่างแรง พลางลุกขึ้นยืนชี้หน้าผม

 

"เอ่อออ ขับรถมาครับ โอ๊ย " ปึก!! ไอรินกระทุ้งแทนใส่ท้องผมอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

"เขต ตอบพ่อดีๆหน่อยสิ" เป็นเธอที่ดุผมเบาๆ

 

"แล้วน้องแดนอยู่ใหนค่ะคุณพ่อ" รินเป็นฝ่ายถามคุณพ่อของเธอ น่าจะเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

 

"พ่อให้แนนพาไปเดินเล่นข้างนอกแล้วล่ะ"

 

"งั้นรินขอไปดูลูกก่อนนะคะ" เธอบอกพ่อของเธอแล้วหันมามองผมเล็กน้อยอย่างตำหนิ ผมกำลังจะเดินตามเธอไปแต่ก็ถูกดุจากพ่อเธอเสียก่อน

 

"หยุด แกจะไปใหนไอ้เขต"

 

"คะ..ครับๆ คุณพ่อ"

 

"ฉันมีลูกสาวคนเดียว!!" อื้อหือ หน้าชาเลยตู แม่ของรินเขย่าแขนพ่อเธอเบาๆ

 

"ใจเย็นค่ะคุณ" แม่รินส่งสายตาตำหนิใส่พ่อของเธอ

 

"......" ผมก็ไม่รู้จะตอบอะไร

 

"แกจะมาที่บ้านของฉันทำไม แกจะมาทำร้ายลูกสาวฉันอีกหรือไง ครั้งที่แล้วยังไม่พอใจแกอีกรึ ฉันไม่ต้องการให้แกมาวุ่นวายอะไรที่บ้านของฉัน รีบออกไปซะ" เอ้า เมื่อกี้ยังเรียกให้อยู่ๆเลย อะไรของเขาว่ะ

 

"ผมขอโทษครับท่าน ผมจะขอปรับปรุงตัวใหม่ครับ"

 

"ฉันไม่มีคำว่าโอกาสสำหรับแก !!" ปึกก เสียงทุบโต๊ะดังขึ้น จนทำให้ผมรู้สึกหวั่นๆ แต่เพราะด้วยเสียงของพ่อรินที่ดังออกไปถึงนอกบ้าน คงทำให้รินได้ยิน รินอุ้มน้องชายแดนเข้ามาด้วยท่าทีเป็นกังวล

 

"คุณพ่อค่ะ ใจเย็นสิค่ะ" น้ำเสียงเธอกล้าๆกลัว มือน้อยๆพลางลูบหลังน้องชายแดนที่หลับอยู่บนบ่าของเธอ หล่อเหมือนพ่อเลยน่ะลูก หึหึ ผมค่อยๆย่อตัวลงในท่าคุกเข่า สองมือหนาพนมขึ้น

 

"ผมขอสัญญาด้วยเกียรติลูกผู้ชายว่า ผมจะไม่ทำร้ายรินอีก เพราะเธอคือผู้หญิงที่ผมรักมาตลอด6ปี และผมสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเพื่อชดเชยความผิดที่ผมเคยทำให้เธอเสียใจ" พูดจบผมค่อยๆก้มลงกราบเท้าพ่อของรินเพื่อขอขมาในเรื่องของอดีตที่ผมเคยทำไม่ดีกับเธอ

 

".........." ทุกคนต่างอยู่ในความสงบ ต่างจ้องมองผมเป็นตาเดียวแม้กระทั่งคนสวน คนขับรถ คนใช้ โดยเฉพาะพ่อของริน จะกินผมได้อยู่แล้ว

 

"ถึงแม้ว่าอดีตจะย้อนกลับไปแก้ไขมันไม่ได้ แต่ผมอยากให้ท่านให้โอกาศผมอีกสักครั้ง ผมขอแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ผมจะรักษาโอกาสนี้ให้ดีที่สุด สิ่งที่สำคัญที่สุดของผมตอนนี้คือรินกับน้องชายแดนครับ" เอาดิ๊ ไม่ใจอ่อนก็จะแพล่มอยู่แบบนี้แหละ เอาดิคุณพ่อตา

 

"เขตคะ เขตไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบรินก็ได้ค่ะ เรื่องลูกรินไม่กีดกัน เขตมาหาลูกได้เสมอ" เป็นรินที่เอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ

 

"เขตไม่ได้อยากรับผิดชอบหรอกริน...." พ่อเธอที่หันหน้ามองทางอื่นต้องรีบหันกลับมาจ้องหน้าผมจนลูกตาแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว พูดไรผิดเนี่ย ผมกวาดสายตาจ้องใบหน้ากลมสวยอย่างสื่อความหมาย ผมต้องการเห็นใบหน้าของทุกวันต่อจากนี้ ดวงตากลมคู่สวยเริ่มสั่นระริก

 

"แต่...มันเป็นสิ่งที่เขตต้องทำ รินรู้ไหม เขตตามหารินมาตลอด3ปีที่รินหายไป เขตอยากขอโทษริน เวลา3ปีมันก็ไม่น้อยเลยนะริน จนเขตท้อ จนวันนึงเขตมาเจอรินอีกครั้ง มันทำให้เขตมีความหวังขึ้นมา เขตไม่เคยลืมรินได้เลย รินรู้ไหมว่าเขตต้องทรมานแค่ใหนที่เห็นรินรักกับเพื่อนของเขต แต่สิ่งที่เขตทำกับริน เขตมันเห็นแก่ตัวเอง ขนาดรินมีน้องชายแดน เขตยังไม่เคยรับรู้ เขตไม่เคยดูแลรินกับลูกได้เลย ต่อจากนี้ไปเขตขอดูแลรินกับลูกได้ไหมครับ" น้ำตาลูกผู้ชายค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคมอย่างช้าๆ

 

"แกไม่อายหรอที่มาร้องไห้ต่อหน้าฉัน" เสียงพ่อเธอเริ่มอ่อนลง รินที่กำลังยืนน้ำตาไหลไม่แพ้ผม เราสองคนมองตากันอย่างลึกซึ้ง ผมอยากลุกขึ้นไปกอดเธอไว้ในอ้อมอก แต่ตรงหน้ามีพ่อเธอผมเลยทำไม่ได้ไง

 

"เขตกลับไปก่อนเถอะลูก รอให้คุณอนุรักษ์ใจเย็นกว่านี้ก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน ไม่ใช่แม่ไม่โกรธนะที่เรามาทำกับลูกสาวของแม่แบบนั้น แต่ครั้งนี้เรามาขอโทษ กล้ามารับผิดชอบแบบนี้แม่ก็ดีใจ แม่ไม่อยากให้หลานของแม่มีครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์" แม่เธอยิ้มอย่างเป็นมิตรให้ผม ทำให้ผมอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย

 

"ผมรักรินครับ ผมรักน้องชายแดนด้วยครับ ผมอยากขอโอกาสเพื่อขอดูแลรินกับลูกครับ และผมสัญญาจะทำให้ครอบครัวของผมมีความสุขที่สุด"

 

"แม่ให้โอกาสจ่ะ แล้วคุณล่ะคะ" แม่เธอหันไปถามพ่อของเธอ พ่อเธอหันไปมองรินครู่นึงแล้วก็เดินจากไป ท่านคงยังโกรธอยู่มากแน่ๆ แม่รินได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหัวเบาๆ แต่ผมก็ดีใจนะที่แม่ยายให้อภัย ^^

 

"แล้วรินละลูก รักพ่อเขตไหมจ๊ะ พร้อมจะให้อภัยเขาไหมลูก" แม่รินหันไปถามรินบ้าง

 

"เอ่ออออ... รินขอคิดดูก่อนนะคะ" แล้วรินก็กำลังจะเดินหนีขึ้นบันไดจะไปชั้นสอง แต่ผมรีบลุกแล้วคว้ามือของเธอไว้

 

"รินตอบคุณแม่ก่อน อย่าเสียมารยาทสิ" ผมส่งเสียงอ้อนเธอเล็กน้อย ส่วนแม่เธอได้แต่ยืนยิ้มดูผมสองคนออดอ้อนกัน

 

"งั้นแม่ไปดูพ่อก่อนนะลูก คุยกันดีๆละ มาเดี๋ยวแม่เอาหลานไปนอนบนห้องดีกว่า"

 

"เอ่ออ.ขอบคุณค่ะคุณแม่" แล้วแม่รินค่อยๆอุ้มน้องชายแดนที่หลับปุ๋ยซบบ่าของรินอย่างเบามือเพราะกลัวหลานตื่น แล้วท่านก็ค่อยๆเดินขึ้นห้องไป ตอนนี้ก็เหลือผมกับรินสองคน

 

เธอพาผมมาเดินเล่นชมสวนดอกไม้หลังบ้านของเธอ ดอกไม้นาๆพรรณเรียงรายอย่างสวยงาม รายล้อมไปด้วยก้อนหินกรวดปูเป็นทางเดิน ช่างสวยงามเหลือเกิน รินเป็นคนชอบธรรมชาติ และดอกไม้งามพวกนี้เธอจะเป็นคนปลูกเอง แล้วให้คนสวนคอยดูแลตอนเธอไม่อยู่ เราสองคนเดินจับมือกันอย่างมีความสุข ผมไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย แต่กับเธอคือคนแรก

 

สิบทิศ....

 

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชีวิตของผมหลงทางอยู่หรือเปล่า

ผมจึงไม่อยากดึงใครเข้ามาอยู่ในความสัมพันธ์

ที่ไม่มี 'จุดหมาย'.... จนวันนึงความรู้สึกโดดเดี่ยวกลับเปลี่ยนไป มีใครคนนึงเข้ามาเติมเต็ม ช่วงเวลานั้นผมแทบจะไม่รู้เดือนรู้วัน ผมมีความสุขมาก จากคนไม่ค่อยพูด แต่ต้องพูด จากคนไม่เคยแสดงความรัก แต่กลับแสดงออกมาโดยไม่ต้องบังคับใจตัวเอง...... จนวันนึงความสัมพันธ์นั้นเปลี่ยนไป ผมกลับมาโดดเดี่ยวเหมือนเดิม กลับมายืนจุดๆเดิมที่เคยมีคนฉุดรั้งก้าวผ่านไป แต่ตอนนี้ผมกลับหนีจุดๆนี้ไม่ได้ ผมพยายามหนีด้วยตัวผมเอง แต่ผลสุดท้าย..ผมก็ยังอยู่ที่เดิม.... ผมอยากของคุณเธอคนนั้นนะ ที่ครั้งนึงเคยมอบความรู้สึกดีๆให้ผม แต่วันนี้ทุกอย่างมันกลับสายไปแล้ว เป็นผมเองที่เลือกยอมแพ้ต่อหัวใจตัวเอง ผมอยากบอกเธอว่า....

 

อย่าคิดมากเลยที่วันนั้นผมเลือกเดินจากเธอไป อย่ารู้สึกผิดหรือเสียใจเลย และอย่าโทษที่ใคร

 

ถ้าหากจะมีใครที่ต้องเสียใจก็ขอให้เป็นแค่ผมคนเดียวก็พอแล้ว...

 

มันคือสิทธิของเธอนั่นแหละ หากวันนี้เธอจะเจอใครที่ดีแล้วก็เหมาะกับเธอ ผมก็ยินดีด้วยเสมอ

 

ฉันรักเธอ'นวินดา'

 

ผมไม่รู้ว่ามันพอจะมีโอกาสให้เราสองคนกลับมาทำความรู้จักกันอีกไหม

 

 

แต่ผมยังจดจำรอยยิ้มของเธอไว้เสมอนะ.....

 

 

วันนี้ผมมาไกลมากแล้ว ไกลจากหัวใจตัวเองมากจริงๆ เราอยู่คนละซีกโลกกันแล้วนะ ไอเดีย.... ต่อจากนี้ฉันขอให้เป็นเรื่องของพรหมลิขิตก็แล้วกัน

 

 

 

ยังคงจดจำ...แม้มันเลือนลาง 💔

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น