พลอยบุหลัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 185

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

   เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องพักแพทย์ของศรัณย์ ทำให้คนที่นั่งกังวลอยู่ เกร็งขึ้นมาอีกครั้ง หันไปมองก็เห็นว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกที่เข้ามา

ก็เจ้าของห้องหรูๆ ราวกับโรงแรมห้องนี้นั่นล่ะ

   แต่ถามว่าเจ้าของห้องเข้าห้องมาหลังจากที่หายไปเป็นชั่วโมงๆ ทำให้สบายใจขึ้นไหม ตอบเลยว่า ไม่...

   เหงื่อที่ซึมเต็มมือ คือหลักฐานชั้นดีเชียวล่ะ

   เขาเดินทำหน้ายู่ๆ เข้ามา

   ตอนที่เขาไป เธอได้ยินสายเรียกเข้าหาเขาแจ้งว่ามีคนไข้ เลยให้อีกฝ่ายโทรไปที่ห้องแล็บตามที่เขาบอก ที่เขาหายไปนานคงเพราะไปดูคนไข้อยู่แน่ๆ

   "คืนนี้ เวรเยินจริง เคสมาทั้งคืน" เขาบ่นพึมพำ... 

   "มีวันที่ไม่มีด้วยหรือคะ"

เขาทำท่านิ่งคิด

   "ก็มีนะ มันเป็นเคสเฉพาะทาง บางวันก็ได้นอน แต่วันนี้ี โชคไม่เข้าข้าง" เขาเดินมานั่งโซฟา ท่าทางสบายๆ เธอไม่กล้าถามต่อว่างานของเขาเป็นแบบไหนอย่างไร ยอมรับว่าไม่รู้จักเขาดีพอ เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนที่เป็นหมอด้วยกันที่ผับที่เธอทำงานบ่อย ผู้จัดการรู้จักเขาดี เธอเองเป็นเด็กที่ผู้จัดการเอ็นดู เมื่อรู้ปัญหาของเธอ ผู้จัดการจึงจัดสรรค์ให้รับงานจากเขา... คนที่ได้รับการการันตีว่า งานที่ทำนั้นเธอต้องลำบากใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่ได้อยากทำเป็นทุนเดิม แต่เป็นหมอแซม เธอจะลำบากใจน้อยที่สุด ผู้จัดการบอกอย่างนั้น

   "ผลเลือดออกมาแล้วนะ... ไม่มีโรคติดต่ออะไร" เขายื่นกระดาษแผ่นเท่ากระดาษเอห้า ซึ่งน่าจะเป็นผลแล็บยื่นให้ เธอดูไม่ออกหรอกว่าผลเป็นอย่างไร แต่เธอมั่นใจแน่นอนว่าผลมันจะปรกติ...

   "ผมไม่ได้ตรวจเลือด แต่ตรวจร่างกายประจำปี ผลปรกติ ไม่ค่อยมีเวลาออกไปเปรี้ยวน่ะ" คงเพราะเห็นเธอไม่พูดอะไร เขาเลยพูดของเขาไปเรื่อยๆ นอกจากจะหน้าตาดีแล้วเขายังอัธยาศัยดีมากๆ เพราะเรื่องเหล่านี้เขาไม่อธิบายเธอก็ได้ แต่เขาก็ชวนคุยด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนสนิทกันแล้ว คงเป็นความเคยชินที่ต้องอธิบายกับคนไข้ในตอนที่เขาทำงานแน่ๆ ทำให้เขาคุยกับเธอได้อย่างเป็นกันเอง

   "อ้อ... ค่ะ" เธอพยักหน้ารับ

   "ถ้าอย่างนั้นก็ไปที่เตียง" เขาผินหน้าไปยังเตียงนอนที่ยังปูตึงแน่น ไม่มีร่องรอยการนอน เธอทำหน้าอึ้ง เขาเรียกเธอมาตอนนี้เพราะว่าแค่ต้องการแก้ข่าวเท่านั้นไม่ใช่หรือ เขาจะเริ่มตอนนี้ ที่ห้องทำงานของเขา และในเวลางานของเขาอย่างนั้นหรือ

ดูเหมือนเขาเองจะรู้ว่าเธอสงสัย... เขาเลยตอบโดยที่เธอไม่ต้องถาม

   "ผมต้องเช็กของก่อนใช้"

   คนตัวสูงลุกขึ้นยืนก่อน 

   หญิงสาวเผยอปากนิดๆ เหมือนจะอึ้ง... เมื่อกี้เพิ่งชมไปเองนะ

   แม้จะอึ้งแต่เพราะรู้หน้าที่ตัวเองดี หญิงสาวไม่ได้มาเพื่อต่อรองอะไร แต่มาเพื่อตามใจเขาทุกอย่าง    ราวกับต้องถวายชีวิตและจิตวิญญาณให้เขาก็ไม่ปาน เพราะถ้าไม่มีเขา เธอไม่อยากจะคิดว่าเรื่องราวต้องย่ำแย่กว่าสิ่งที่เธอต้องทำอยู่ในตอนนี้มากมายแน่... หญิงสาวเลยไม่มีท่าทางสะทกสะท้านใดๆ และยอมทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย

   แต่สิ่งนั้นทำให้คนที่ถอดเสื้อกาวน์พาดไว้คิดไปอีกทาง... เขาเชื่อจริงๆ ว่าคนที่เดินไปนอนบนเตียงนั้นชั่วโมงบินสูง แม้ท่าทางที่รั้งกระโปรงที่เลิกขึ้นสูงให้ปิดลงมานิดหน่อยนั้นจะสะกิดใจนิดๆ ก็ตามที...

   "ฮึก"

   หญิงสาวเผลอสะดุดลมหายใจเล็กน้อยตอนเขามานั่งที่ข้างเตียง สายตาเขาเบนมาที่เธอนั้นอ่านไม่ออก เขาไม่ได้ดูเหมือนจะขย้ำเธอให้น่ากลัว หากแต่มันขัดเขินแปลกๆ ต่างหาก หวังว่าเขาจะแค่เช็กของจริงๆ เพราะเธอยังอยากมีเวลาทำใจอีกนิดหน่อย...

   "ถอดเสื้อด้วย" เขาบอกเสียงเบาๆ 

เหมือนแพรไม่อิดออด แกะกระดุมของเสื้อแขนกุดด้านหน้าออก เหลือเพียงบราสีดำสนิทที่ห่อหุ้มเรือนกายเธออยู่เท่านั้นที่ปรากฎให้เห็น 

   "อันนี้ด้วย"​เขาบอก แต่เธอยังไม่ได้ทำอะไร มือเขาก็ยับ บอกชัดว่าอันนี้ที่ว่ามาหมายถึงอะไร บราของเธอที่มีตะขอด้านหน้า ถูกปลดออกกลิ๊กเดียว ทรวงอกคู่งามที่ใหญ่เกินมาตรฐาน ใหญ่แบบไม่เกรงใจเอวคอดของเธอก็ดีดผึงออก

คอของเธอแห้งผาก ไม่รู้จะข่มใจอย่างไร

   มือของเขาเลื่อนมาจับหน้าอก คลึงเคล้นทั้งสองข้าง ดวงตาคู่คมช้อนมามองเธอ ในตอนที่เธอมองเขาเหมือนประหม่า ก่อนที่เขาจะพึมพำเหมือนพอใจ...

   "ของจริง"

   หญิงสาวกัดริมฝีปากล่าง... ทำหน้านิ่งให้ดูเจนจัดสุดๆ ไม่หลบตาเขาแม้ใจจะเต้นจนแทบระเบิด...

   แต่กระนั้นก็ผวาในตอนที่เขาสะกิดยอดอกเบาๆ น้ำลายเหนียวๆ ถูกกลืนลงคอ แอบบ่นเขาในใจว่า ขี้เเกล้ง... เพราะเขาเพียงแค่จะละมืออกมาแค่นั้น แต่ปลายนิ้วยังอุตส่าห์ไปโดนยอดปทุมถันที่ไวต่อความรู้สึก...

   นิ้วเรียวๆ ของเขาไล้แถวต้นขา ทำให้ขนลุกเกรียว ก่อนที่ชายกระโปรงของเธอจะร่นขึ้นเรื่อยๆ จนมากองอยู่ที่เอว...

   การเคลื่อนไหวเชื่องช้าของเขาทำให้เธอตื่นตระหนกจนเกร็งไปทั้งตัว จนเมื่อสัมผัสได้ว่าชิ้นจิ๋วสีดำเนื้อบางถูกดึงมาไว้ที่ข้อเท้าและเรียวขาของเธอถูกจับแยกออก ลมหายใจของเธอก็เริ่มสะดุด ทั้งวาบหวามและหวาดกลัวปนเป...

อย่างหลังดูจะมากกว่า...

   ปลายนิ้วที่แตะส่วนนั้นกำลังจะทำให้เธอค่อยๆ ตายช้าๆ และตอนนี้มันก็จบลงแล้วเมื่อเขาลุกพรวดขึ้น ผ้าที่เขาหยิบมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ถูกโยนมาปิดร่างเปลือยของเธอ

ดวงตาแสนขลาดกลัวของเธอเหลือบไปมอง เห็นใบหน้าโกรธขึ้งของเขาแล้วรู้สึกเหมือนกำลังมองมัจจุราชที่กำลังจะเอาชีวิตเธอก็ไม่ปาน

   "คุณโกหก! "

 

 

.................

 

แง หมอแซมขา คนมันซิง ก็คืนซิงอ่ะ หมอแซมอย่างอแงได้มั้ย อีกเดี๋ยวน้องก็ไม่ซิงแล้ว จะโวยวายน้องเพื่อ... 

มีอีกหลายเรื่องที่หนูแพรจะโดนหมอแซมโวยวายจ้า 

นี่แค่ย่อมๆ 

เป็นกำลังใจให้ด้วยจ้า เรื่องนี้อัพหกสิบเปอร์เซ็นนะคะ ลงแบบไม่ค้างงง อยากอ่านเต็มๆ เล่มมีขายพร้อมส่งอีบุ๊คก็มีน้าาาา สั่งได้ที่เพจ พลอยบุหลันได้เลยค่า 

พลอยบุหลันนนนน 

 

ความคิดเห็น