จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ธนูสายเปล่าของเจ้าหญิงไอริส

ชื่อตอน : ธนูสายเปล่าของเจ้าหญิงไอริส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 69

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ธนูสายเปล่าของเจ้าหญิงไอริส
แบบอักษร

แพททำหน้าแบบริต้าขาหื่นออกมาได้ยังไงกันเนี่ย..คล้ายจริง..5555

.............

คืนนั้น..เป็นคืนที่ควรจะพักให้เต็มที่..เพราะวันถัดมา..จะมีการเคลื่อนกำลังพลไปยังอาณาจักรอุทกมิต..ตามแผนเดิม..ต่อให้มีเรื่องราวของเจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสแห่งเผ่าเนแอดเข้ามาแทรก..แต่ก็ไม่ถือว่าจะต้องเปลี่ยนกำหนดการ..

หากเจ้าหญิงไอริสพากำลังพลเผ่าเนแอดเข้ามา..ก็สามารถคุยกันในระหว่างเดินทางได้..

ในห้องของอัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่..ทั้งสามเจ้าหญิงยึดเตียงเดี่ยวเตียงใหญ่นอนด้วยกันตามเคย..แต่เนื่องจากทาลิสต้องนอนด้วย..นางปีศาจอจินไตยจึงขอร้องให้คืนนี้..สามีควรจะ “เลิกหื่น”..ชั่วคราว..

ก่อนนอนจินดาพิสุทธิ์งอแงเหมือนเด็ก..

“..ทาลิส..แกจะหันหน้าไปอีกทางได้ไหม..ห้ามหันมาทางพวกเรา..”

ทาลิสหัวเราะ..นางได้เตียงเดี่ยวเตียงเล็ก..ซึ่งก็เข้าใจดี..

“..จะกินกันยังไงก็เชิญเถอะ..ฉันไม่ยุ่งด้วยหรอก..จะพยายามไม่มองก็แล้วกัน..”

“.พยายามไม่ได้...ต้องไม่มองเลย..”

อจินไตยดึงหูสามีพร้อมบิด..จินดาพิสุทธิ์ร้องอู้พร้อมเหยหน้า..ในขณะที่มุกดาราหัวเราะเสียงใส..

“..เธอก็เลิกหื่นแค่คืนเดียว..จะเป็นไรไปเล่า..”อจินไตยพูด

มุกดาราหัวเราะจนน้ำตาไหล..เมื่อเห็นหน้าจินดาพิสุทธิ์..

“..ท่านพี่..ท่านทำให้ข้าขันยิ่งนัก..”

“.ก็ได้ ๆ ๆ ..วันนี้ไม่หื่นก็ได้..แหม..ทำไมยัยป้านั่นถึงขัดความสุขคนได้ขนาดนี้นะ..จัดห้องให้ทาลิสแยกต่างหากก็ไม่ได้..วะ..”

“..เธอติดเซ็กซ์มากไปแล้วนะริต้า..คอยดูนะ..ถ้ากลับไปแคว้นจันทรา..ฉันจะฟ้องนายแม่..ว่าเธอเอาแต่เรื่องเซ็กซ์จนไม่เป็นอันทำอะไร..”อจินไตยส่ายหัว..

จินดาพิสุทธิ์ทำอาการงอนง้อ..แม้แต่เจ้าหญิงปีศาจอย่างอจินไตยยังอดหัวเราะไม่ได้..

หากอยู่ต่อหน้าบุคคลอื่น..จินดาพิสุทธิ์ก็จะเป็นอย่างหนึ่ง..แต่พออยู่กับพวกนาง..ความเคร่งขรึมจนดูมีอานุภาพ..กลับกลายเป็นขาหื่นไปได้อย่างไรก็ไม่ทราบ..

มุกดาราก็อดคิดไม่ได้..นี่ถ้าข้ายังไม่ได้แต่งงานกับท่าน..ก็คงคิดว่าท่านเป็นคนที่เคร่งขรึมเย็นชา..ในแบบที่ข้าจะต้องเคารพศรัทธาตลอดเวลาเป็นแน่แท้..

แต่ท่านไม่ได้เป็นเช่นนั้น..ท่านพี่..ข้าพึงใจท่านและท่านพี่อจินไตยในเวลานี้มากที่สุด..

ทาลิสเองก็รู้ดีว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน..ทำให้สามเจ้าหญิงไม่เป็นส่วนตัว..แต่จะทำไงได้..แถมยังรู้อีกว่า..ต่อให้บอกว่าไม่ต้องเกรงใจ..นางก็ยังเป็นแค่เพื่อน..ความเพื่อนนี่แหละ..บางทีมันก็ต้องอายต้องเกรงใจกันบ้าง..

และนางยังรู้อีกว่า.คนอย่างริต้าขาหื่น..จะไม่อายนาง..แต่คนที่อาย..กลับจะเป็นอจินไตยมากกว่า..ส่วนมุกดารา..ท่านพี่ว่าไงก็เอาตามนั้นอยู่แล้ว..

หัวเตียงมีกลไกคล้ายคอมพิวเตอร์ของชาวอุทกมิต..ทาลิสคิดพลางก็อดออกคำสั่งไม่ได้..

“..ต่อห้องเจ้าหญิงอัมพุชา..”

สักครู่..ภาพของเจ้าหญิงอัมพุชาปรากฏเป็นโฮโลแกรมเหนือคอมพิวเตอร์ที่ไม่มีจอ..แต่รูปทรงคล้ายเปลือกหอย..

“..ท่านมีธุระอันใดจะให้ข้ารับใช้..โปรดสั่งมาได้เต็มที่..”อัมพุชาเหมือนจะระงับความรู้สึกบางอย่าง..ใช่..นางยินดีที่ทาลิสติดต่อมา..

ทาลิสเท้าคาง..มองดูเจ้าหญิง..ใบหน้านางงามยิ่งนัก..

“..คือ..เธอนอนคนเดียวหรือเปล่า..อัมพุชา..”

“..ข้าย่อมต้องนอนคนเดียว..ท่านถามเช่นนี้มีอันใดหรือไม่..”

“..ถ้างั้น..หากฉันจะไปนอนด้วย.จะรังเกียจไหม..นอนที่ห้องรวมนี้..เกรงใจริต้ากับอจินไตยแล้วก็มุกดารามากด้วย..พวกเขาควรจะเป็นส่วนตัวกันสามคน..”

“..แม่นางธวัลอร..ข้า..”เหมือนอัมพุชาจะหน้าแดง..

“..ถ้างั้นรอนะ..เดี๋ยวจะไปหา..”

ทาลิสลุกขึ้น..สามเจ้าหญิงมองดูครูสอนดนตรีก่อนที่จินดาพิสุทธิ์จะร้องอุทานออกมา..

“..สวรรค์..เธอยกห้องให้พวกเรา..”

“..จะได้หื่นกันได้เต็มที่ไง..”ทาลิสขำ..ก่อนจะเดินไปที่ประตู..

อจินไตยพยักหน้า..

“..ทาลิส..ถ้าเธอรักอัมพุชาจริง..ก็ไม่ต้องเกรงอะไรหรอก..ความรักก็คือความรักนะ..”

ทาลิสพยักหน้า..ใจเต้นตูม ๆ ต่อม ๆ แต่ก็ต้องแซวเพื่อนแก้เขินสักหน่อย..

“..อจินไตย..เธอน่าจะดีใจเหมือนกับริต้านะ..เพราะจริง ๆ เธอแค่เขินฉันเฉย ๆ ..เธอหื่นพอ ๆ กับริต้านั่นแหละ..”

อจินไตยยิ้มรับคำหยอกล้อเพื่อน..จินดาพิสุทธิ์อดพูดไม่ได้..

“..ฟังนะทาลิส..ห้องนี้..หากเธอปิดประตูไปแล้ว..มันจะเปิดอีกทีในวันพรุ่งนี้..ดังนั้น..หากจะมีอะไร..ห้ามมาเคาะขอนอนเด็ดขาด..”

ทาลิสหัวเราะ..

“..งั้นเจอกันพรุ่งนี้เลยก็แล้วกัน..”

พลางเปิดประตูที่เลื่อนขึ้นลง..พร้อมกับออกไป..

ทาลิสออกไปแล้ว..ริต้าขาหื่นหันมาทางอจินไตย..และเลยแลบลิ้นเลียริมฝีปากใส่มุกดาราด้วย..

“..จะยังไงดี..ทีละคนหรือพร้อมกัน..”

มุกดาราหัวเราะกับท่าทีท่านพี่ริต้า..ในขณะที่อจินไตยดึงร่างริต้าขาหื่นเข้ามา..

“..ฉันควรจะถามเธอมากกว่า..”

“..อ้าว..นี่..”

“..วันนี้อยากเป็นผัว..มีอะไรไหม..”

เสียงหัวเราะใส ๆ ของมุกดาราดังสลับกับเสียงเหมือนทั้งกลัวเกรงและตกใจของริต้า..

และมันควรจะดังแบบนี้ไปทั้งคืน..

......

ทาลิสมาถึงหน้าห้องส่วนตัวของอัมพุชา..และประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสียงเชิญชวน..ทำให้ทาลิสต้องเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย..

ในห้องแห้งสนิทแบบนี้..อัมพุชาคงอยู่ในสภาพที่มีขาทั้งสองข้างแน่นอน..

มันดีกว่ามีหางเป็นปลานะ..เพราะตอนหางปลาไม่เห็น..เอ่อ..ทาลิสนึกด่าตัวเอง.ทำไมถึงคิดลามกแบบนี้..

อยู่กับริต้าขาหื่นมากไปหรือเปล่านี่..

อัมพุชาตะแคงข้าง.ห่มผ้า..หันหน้ามาทางเธอ..

ท่าทีของนางทำให้ทาลิสลอบกลืนน้ำลาย..

นางผมยาว..และผมที่ปล่อยปรกเหมือนไม่ได้ใส่ใจ..ทำให้ยิ่งดูยิ่งเซ็กซี่..

“..แม่นางธวัลอร..ท่านควรจะนอนบนเตียง..ข้าเป็นคนของท่าน..จะนอนที่พื้นเอง..”

ทาลิสส่ายหน้า..เดินมาใกล้..นั่งบนเตียง..เอนลงข้างร่างของอัมพุชา..หันหน้าชนกัน..จนลมหายใจร้อน ๆ รมใส่กันใกล้ชิด..

“..ไม่ต้อง.เตียงกว้างพอ..ขอนอนด้วยแค่นั้น..”

“..แม่นางธวัล..”

“..เรียกฉันว่าทาลิส..เพราะทาลิสเป็นชื่อจริง..ธวัลอรเป็นแค่ฉายาที่คนอื่นเรียกเท่านั้น..”

มือของอัมพุชาเลื้อยไล่ไปเบื้องล่าง..

ทาลิสตีมือนาง..จนอัมพุชาครางอู้..

“..ท่าน..”

“..ฉันรู้สึกกับเธอ..ไม่ใช่เพราะความต้องการแบบที่เธอคิด..เพราะฉันไม่เคยต้องการเธอแบบนั้นเลย..”

อัมพุชาหน้าสลด..

“..ข้าวางตัวไม่สมกับเป็นเจ้าหญิงใช่ไหม..”

“..ไม่..เธอวางตัวไม่สมกับเป็นคนรักของฉันต่างหาก..”

ทาลิสยิ้ม..หอมแก้มนาง..

“..ความรักมันดีกว่าที่เธอคิดมากนัก..เธอไม่ใช่นางบำเรอ..หรืออะไรอื่น..แต่เป็นคนรักของฉัน..อัมพุชา..”

ทาลิสกอดนางไว้..กอดแนบแน่น..หอมที่ศีรษะ..

อัมพุชาไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน..เพียงแค่กอดเท่านั้นก็สุขถึงเพียงนี้..

มือไม้ทาลิสเปะปะไปที่จุดที่ตอนที่อัมพุชามีหางปลา..จะไม่เจอสิ่งนี้..

อัมพุชาหน้าแดง..

มือของนางก็เปะปะไปจนถึงตำแหน่งที่คิดว่าอีกฝ่ายต้องมีความสุขและรู้สึกดี..เลียนการกระทำของทาลิส..

เพียงแค่นี้..ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านี้..

ทำไมมันถึงมีความสุขเหลือเกิน..เพียงแค่วางมือไว้เฉย ๆ แค่นี้..ก็มีความสุขแล้วหรือ..

ทั้งสองประคับประคองความรู้สึกนี้ไว้..จวบจนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว..

มันช่างมีความสุขเหลือเกิน..ไม่ต้องทำอะไรเลย..แค่นี้ก็มีความสุขล้นเหลือแล้ว..

.......

เสียงสัญญาณบางอย่างทำให้ทาลิสและอัมพุชาตื่นขึ้น..

นี่เป็นสัญญาณฉุกเฉิน..

ความรู้สึกไม่สู้ดีทำให้ทั้งสองต้องผละออกจากกัน..

ภาพโฮโลแกรมของแม่เฒ่าฟองสมุทรปรากฏขึ้นเหนือคอมพิวเตอร์รูปเปลือกหอย..

“..องค์หญิง..พวกเนแอดมาแล้ว..”

อัมพุชาใจหาย..ทำไมถึงเร็วนัก..

“..ถ้ามาดีก็เตรียมการต้อนรับ..ถ้ามาร้ายเตรียมการตอบโต้..”

“..เจ้าหญิงไอริสมาด้วยตนเอง..และทำตามธรรมเนียมของการรับปะการังสีฟ้า..”

อัมพุชานิ่งคิด..

“..ข้าจะรีบไป..”

“..องค์หญิง..ข้าเห็นแม่นางธวัลอรอยู่กับท่าน..ทางที่ดี..ท่านควรให้นางหลบไปก่อน..”

ทาลิสพูดขึ้นว่า..

“..ไม่มีวัน..”

พลางกอดร่างอัมพุชาไว้..ดึงมือขึ้นมาหอม..พร้อมกับพูดว่า..

“..เป็นไงก็เป็นกัน.แม่เฒ่า..อัมพุชาเป็นคนที่ฉันรัก..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรทั้งแตกตื่นทั้งยินดี..

แม่นางธวัลอรกล้ากล่าวเช่นนี้..แปลว่า..เป็นตายอย่างไร..ก็จะช่วยเผ่าอุทกมิตขององค์หญิงจนถึงที่สุด..

เป็นสิ่งที่น่ายินดียิ่งนัก..

.....

ห้องโถงต้อนรับของเกาะฟองสมุทร..

หญิงสาวที่สะสวยแข็งแกร่ง..ในชุดเกราะรบของเผ่าเนแอดสะพายคันธนู..ซึ่งเป็นชุดเกราะในตำแหน่งเจ้าหญิงแห่งเผ่า..ซึ่งถือเป็นการให้เกียรติอย่างสูง..

การสะพายธนูแสดงถึงความโอ่อ่า..และให้เกียรติ..แต่นางไม่ได้สะพายลูกธนู..แปลว่า..ไม่ได้ตั้งใจคุกคาม

นี่คือเจ้าหญิงรุ้งสมุทรไอริสแห่งเผ่าเนแอด..

นางมาพร้อมกับบริวารในเครื่องแต่งกายทูต..ตามธรรมเนียมแห่งเจ็ดคาบสมุทร..และประคองครอบแก้วที่บรรจุปะการังงดงามสีน้ำเงินไว้..

นี่คือการรับตัวเจ้าหญิงที่หมายปองตามธรรมเนียม..

เผ่าพันธุ์อื่นของมนุษย์ทะเล..อาจจะไม่มีความพิสดารเช่นเผ่าเนแอด..ที่ทุกคนเป็นเพศหญิง..และสามารถสืบพันธุ์โดยไม่ต้องอาศัยเพศชาย..แต่ธรรมเนียมยังคงคล้ายคลึง..สมมติว่าคนที่มารับตัวเจ้าหญิงเป็นเจ้าชายจากเผ่าไหนสักเผ่า..ก็ต้องใช้ธรรมเนียมนี้..

พวกนางมารอที่ห้องรับรองไม่นานนัก..แม่เฒ่าฟองสมุทรก็นำเจ้าหญิงอัมพุชาในชุดสีเขียว..และทาลิสในเครื่องแบบของอัศวินแห่งอากาศมนตราเดินเข้ามา..

เจ้าหญิงไอริสจับจ้องที่ใบหน้าหวานงดงามของเจ้าหญิงอัมพุชา..แต่ก็อดเหลือบมองใบหน้ากลมไว้ผมม้าปรกหน้าและรวบหางม้าไว้อีกชั้นของทาลิส..

ชุดขาวของอัศวินแห่งอากาศมนตรา..ยังคงมีความวาวละเลื่อมอยู่ในที..

แปลกที่ชุดของนางกลับเข้ากับชุดสีเขียวของอัมพุชาอย่างพูดไม่ถูก..

เจ้าหญิงไอริสมีความจริงจังเคร่งขรึม..ดูคล้ายกับเจ้าหญิงกัษษากรแห่งเผ่าจันทราในโลกของเทพอสูร..ซึ่งเวลานี้กลายเป็นคู่ชีวิตของคิตตี้แฝดคนพี่ของริต้าไปแล้ว..

และด้วยความเป็นเผ่าเนแอดที่เป็นสตรีที่ชมชอบสตรี..นางรู้สึกได้ว่า..หญิงสาวชุดขาวนี้น่าชังนักสำหรับนาง..

เกราะสีฟ้าของนางเปล่งประกาย..มีความองอาจราวบุรุษผู้แข็งกล้า..แต่นางเป็นเพียงสตรีเท่านั้น..

เจ้าหญิงไอริสโค้งศีรษะตามมารยาท..

“..องค์หญิงอัมพุชาแห่งเผ่าอุทกมิต..ข้าไอริสแห่งเนแอด..วันนี้มีวาสนาได้กระทำตามธรรมเนียมแห่งการรับปะการังสีฟ้า..มีความยินดียิ่งนักที่ท่านไม่รังเกียจเผ่าพันธุ์เนแอดของเราและพร้อมจะร่วมชีวิตร่วมหัวใจเป็นหนึ่งเดียวเฉกเช่นที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วกับบรรพบุรุษของเราทั้งสองคู่..”

ในอดีต..เผ่าอุทกมิตกับเผ่าเนแอด..ก็เคยกระทำการตามธรรมเนียมเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างแว่นแคว้นกันมาแล้วสองครั้ง..

และนี่เป็นครั้งที่สามในประวัติศาสตร์ของทั้งสองเผ่าพันธุ์..

เจ้าหญิงอัมพุชาสบตากับแม่เฒ่าฟองสมุทร..ก่อนจะพูดขึ้นว่า..

“..เจตนาที่ดีขององค์หญิงไอริสเป็นที่ซาบซึ้งนัก..แต่เกรงว่านี่จะเป็นการเข้าใจผิด..เพราะปะการังสีฟ้าไม่ควรจะออกมาจากราชินีลาลิสซา..ผู้เป็นมารดาข้าอย่างแน่นอน..”

เจ้าหญิงไอริสโค้งอีก..

“..ท่านจะบอกว่า..ปะการังสีฟ้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการหมั้นหมายของเผ่าอุทกมิตเป็นของปลอมงั้นหรือ..”

“..หามิได้..เพียงแต่..ท่านสมควรจะทราบว่าเผ่าอุทกมิตเราในเวลานี้..มีการชิงอำนาจของพวกกบฎ..และพวกมันคร่ากุมราชินีลาลิสซามารดาข้าไว้..การออกปะการังในนามท่าน..จึงไม่อาจจะบอกได้ว่า..มาจากแม่ข้าอย่างแท้จริง.ขอให้ท่านโปรดใคร่ครวญ..”

“..ไม่ว่าจะออกมาจากราชินีลาลิสซาหรือไม่..แต่..นี่ก็คือปะการังสีฟ้า..ที่ออกมาโดยอาณาจักรอุทกมิตอย่างถูกต้อง..ต่อให้ท่านอ้างว่า..ไม่ได้มาจากมารดาท่าน..แต่ก็ไม่ควรที่จะให้กฏเกณฑ์แห่งเจ็ดคาบสมุทรต้องเสียหาย..”

เจ้าหญิงไอริสหรี่ตาเล็กน้อย..ก่อนจะพูดอีกว่า..

“..ท่านอาจจะมองว่าข้าเป็นพวกเดียวกับพวกกบฎแห่งอาณาจักรท่าน..เยี่ยงนี้เถิด..หากท่านยอมกระทำตามกฎธรรมเนียมแห่งเจ็ดคาบสมุทร..คือการรับปะการังสีฟ้า..ซึ่งหมายถึงความต้องการเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วล่ะก็..ทหารของเผ่าเนแอดทั้งหมด..รวมทั้งข้าไอริส..จะยินดีเป็นกำลังสำคัญให้พวกท่านได้รบกับพวกกบฏ..ขอเพียงบัญชามา..ทัพของเรายินดีจะช่วยเหลือท่านทุกประการ..”

เจ้าหญิงไอริสพูดอีกว่า..

“..ลำพังกำลังบนเกาะฟองสมุทรอันเล็กน้อย.ไหนเลยจะเป็นคู่ต่อกรกับกบฎ..แต่หากเพิ่มทหารของเนแอดที่เป็นยอดนักรบ..ท่านก็จะเป็นฝ่ายมีเปรียบได้โดยง่าย..โปรดใคร่ครวญให้ดี..”

แม่เฒ่าฟองสมุทรพูดขึ้นว่า..

“..กุศลเจตนาเราขอรับด้วยใจ..แต่เวลานี้..ทางเจ้าหญิงได้อัศวินแห่งอากาศมนตราทั้งสี่เป็นสหาย..คงไม่ต้องการความช่วยเหลือของทหารเนแอดแล้ว..”

ไอริสแค่นเสียง..

“..อัศวินแห่งอากาศมนตรามีอันใดดี..พวกมันมีแค่สี่คน..ไหนเลยจะเทียบเท่ากับกองทัพเนแอดได้..หรือแม้แต่ข้าคนเดียว..ก็ให้พวกมันเอาชนะให้ได้เสียก่อนเถอะ..”

ไอริสสะพายคันธนูไว้ที่หลัง..และนางก็ปลดคันธนูลงมา..เหนี่ยวสายเปล่าโดยไม่มีลูกธนูแต่อย่างใด..

แม่เฒ่าฟองสมุทรได้แต่ปราม..

“..องค์หญิงไอริส..”

“..หากองค์หญิงของท่านไม่ยอมทำตามกฎเกณฑ์แห่งเจ็ดคาบสมุทร..ในการรับปะการังสีฟ้าแล้ว..เราก็ได้แต่ต้องทำตามกฎแห่งเจ็ดคาบสมุทรข้อต่อไป..นั่นคือ..หากไม่ยึดธรรมเนียมของการรับปะการังสีฟ้า..มีแต่จะต้องก่อสงคราม..”

พลางปล่อยสายธนูเปล่า..

เสียงขวับ..ดังสั่นสะเทือนไปทั้งเกาะ..กระแสพลังจากการยิงธนูสายเปล่าขององค์หญิงรุ้งสมุทรไอริส..รุนแรงกว่ายิงธนูจริงเสียอีก..ดังที่แพคเกจเคยหาข้อมูลมาแล้ว..ว่าพลังการยิงธนูขององค์หญิงไอริสนั้นยิ่งกว่าขีปนาวุธ..

เพียงยิงธนูสายเปล่า..นอกจากจะบังเกิดเสียงสั่นสะเทือน..ยังก่อให้เกิดพลังจู่โจมจากธนูที่ไร้สภาพ..โจมตีใส่เป้าหมาย..ซึ่งองค์หญิงไอริสวางไว้ที่ทาลิส..ซึ่งนางควรจะดูออกว่าทาลิสเป็นหนึ่งในอัศวินแห่งอากาศมนตรา..

ทาลิสสบัดมือ..ดิ้วเหล็กในมือที่หยิบออกมายืดยาวออก..ก่อนจะฟาดใส่พลังธนูสายเปล่าที่กระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วง..

เสียงเป๊าะ..ดิ้วเหล็กของทาลิสถึงกับหักคามือ..เลือดสาดกระจาย...

เจ้าหญิงไอริสแค่นหัวเราะ..สะพายคันธนูดังเดิม..

“..อากาศมนตราที่เลื่องลือ..มีเพียงเท่านี้..”

แม้แต่แม่เฒ่าฟองสมุทรก็อดอ้าปากค้างไม่ได้..พลังธนูสายเปล่าของเจ้าหญิงไอริส..กลับร้ายกาจกว่าพลังอากาศมนตราของธวัลอรอีกหรือนี่..

“..ข้าให้เวลาท่านถึงเที่ยงนี้..หากไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจ..ข้าจำเป็นต้องเปิดศึก..”

เจ้าหญิงไอริสพูดจบ..ก็ชี้ไปที่ทาลิส..

“..ธวัลอร..หนึ่งในธวัลอัศวินี..แม้ท่านจะเป็นอัศวินแห่งอากาศมนตรา.และเจ้าหญิงอัมพุชาเหมือนจะชมชอบท่าน..แต่ท่านก็ควรจะทราบ..ว่าหากเปิดศึกกับเรา..จะเป็นเช่นไร..”

ทาลิสพูดขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ..

“..ทำไมต้องเอาคนอื่นเข้ามาวุ่นวาย..หากคุณอยากได้เจ้าหญิงอัมพุชา..และฉันก็ถือว่าเจ้าหญิงเป็นของฉัน..งั้นเรามาดวลกันตัวต่อตัวดีกว่าไหม..ไม่ต้องเปิดศึกสงครามให้เปลืองกำลังไพร่พล..”

เจ้าหญิงไอริสแค่นหัวเราะ..

“..ท่านคงรำคาญจะมีชีวิตอยู่เต็มที..”

“..ฉันไม่ชอบพูดมาก..เจ็บคอ..เอาเป็นว่า..เรามาสู้กัน..กำหนดเวลาคือเที่ยงวันนี้..ส่วนสถานที่..แล้วแต่จะนัดมา”

“..สถานที่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นที่ใดอื่นไกล..สู้กันในลานประลองของเกาะฟองสมุทรนี่แหละ..”

“.ดี..เพราะเกาะเรากำลังเคลื่อนตัวเดินทาง..จะได้ไม่เสียเวลาคนอื่น..”

เจ้าหญิงไอริสหัวเราะแผ่วเบา..

นางประลองกำลังเบื้องต้นไปแล้ว..รู้ดีว่า..ทาลิสไม่ใช่คู่มือนางอย่างแน่นอน..

.....

เจ้าหญิงอัมพุชานำทาลิสมายังห้องส่วนตัวของนาง..

สีหน้าและสายตานางร้อนรุ่ม..

เมื่อสักครู่..ทาลิสเพียงแค่ใช้ดิ้วเหล็กปะทะพลังธนูสายเปล่า..ดิ้วเหล็กก็หักคามือ..ไม่เพียงแค่นั้น..ทาลิสก็บาดเจ็บอีกด้วย..เลือดไหลออกมาจากข้อมือนาง..

ครั้นถึงห้องส่วนตัว..นางก็เลิกแขนเสื้อของทาลิส..พร้อมกับนำเอาเครื่องมือพยาบาล..มาทำแผลให้..

น้ำตานางไหลออกมา..

ทาลิสให้อัมพุชาทำแผล..มองสีหน้านางอย่างอ่อนโยน..

“..ท่าน..ท่านใยต้องทำเช่นนี้..”อัมพุชาทำแผลพลางพูดพลาง..

“..อัมพุชา..ยัยนั่นจะเอาตัวเธอไปแต่งงานนะ..”

“..แต่หากท่านขัดขวาง..นางจะฆ่าท่าน..”อัมพุชาน้ำตาหลั่ง.. “..ท่านรักข้า..ใช่..ข้าไม่น่าทำให้ท่านรัก..เพราะเมื่อท่านมีความรัก..พลังอากาศมนตราของท่านจะอ่อนด้อยลง..ท่านไม่ควรจะเป็นคู่มือนาง..”

อัมพุชาทำแผลอย่างทะนุถนอม..ทาลิสสูดกลิ่นหอมจากศีรษะยามที่นางก้มพันแผลให้.ก็รู้สึกเหมือนตายก็คู่ควรแล้ว..อย่าว่าแต่จะต้องสู้กับเจ้าหญิงไอริสเลย..

พันแผลเสร็จ..ทาลิสก็จับบ่านาง..เชยหน้านางขึ้น..

“..อัมพุชา..ฉันสู้เจ้าหญิงไอริสไม่ได้..ทั้งพลังการต่อสู้..ทั้งหน้าตา..รูปร่าง..ขำที่มุกดาราแซวว่าทุกอย่างเลยที่สู้ไม่ได้..ทำไมเธอไม่ชอบเจ้าหญิงไอริสล่ะ..นางมีกำลังทหารมากพอจะให้เธอสามารถใช้สู้กับพวกกบฎได้สบาย ๆ ..ในขณะที่ฉันมีเพื่อนแค่ห้าคนคอยช่วยเท่านั้น..”

อัมพุชาเบือนหน้าหลบสายตาในกรอบแว่นดำของทาลิส..

“..ใครว่าท่านสู้นางไม่ได้..นางสิสู้ท่านไม่ได้ไม่ว่า..”

ทาลิสประหลาดใจ..มองกันแบบยุติธรรมจริง..จะเอาอะไรไปสู้กับเขา..

หุ่นและหน้าตาราวกับนางงาม..แต่เก่ง..แข็งแกร่ง..เข้มแข็งอย่างบอกไม่ถูก..นี่คือไอริส..

ทำไมอัมพุชาถึงชอบเรานะ..ทาลิสไม่เข้าใจ..

อัมพุชาจิ้มนิ้วทีทรวงอก..

“..ท่านมีสิ่งเดียวก็ชนะนางได้ทุกเรื่อง..”

“..นมฉันก็ไม่ใหญ่เท่าไหร่นะอัมพุชา..”

นางเงือกเจ้าหญิงแห่งเผ่าอุทกมิตถึงกับขำออกมา..

“..ท่านจะทำให้ข้าขันไปถึงไหน..ท่านมีเพียงหัวใจที่เหนือกว่างดงามกว่า..ก็เพียงพอแล้ว..”

นางสบตากับทาลิส..

“..ข้าติดตามท่านมาตลอดจากสื่อของเผ่าพันธุ์มนุษย์บก..ท่านปรากฏตัวแต่ละครั้ง.ทำแต่เรื่องดีงาม..และสง่างามด้วยความคิด..ข้าเองก็ไม่ทราบว่าหลงเสน่ห์ท่านตั้งแต่เมื่อใด..แต่ข้ารู้ว่า..ข้าต้องการคนที่มีหัวใจเช่นท่านอยู่เคียงข้าง.”

นางพูดยังไม่ทันจบ..ทาลิสก็งับปากนางแล้ว..

ต่างคนต่างดูดปาก..งับริมฝีปาก..แลกเปลี่ยนความรักกันด้วยความงดงาม..

นานจนทั้งสองประกบปากกันแนบแน่น..และอยู่อย่างนั้น..

และในที่สุด..ทั้งสองก็ผละออก..อัมพุชาสะท้านร่างก่อนจะพูดออกมา..

“..ถ้าความรักจะทำให้ท่านแพ้..ข้าก็บอกไม่ได้ว่าควรจะทำอย่างไรดี..ข้าไม่อยากให้ท่านแพ้..แต่ก็ไม่อยากให้ท่านปลดเปลื้องความรู้สึกจากข้าเช่นกัน..”

ทาลิสยิ้มเล็กน้อย..

อัมพุชาเห็นทาลิสมีสีหน้าที่ไม่ระแวงกังวลหรือเคร่งเครียดอันใด..ก็ประหลาดใจ..

“..อัมพุชา..อัศวินแห่งอากาศมนตราไม่ใช่นักบวชนะ..เราแค่ใช้ความว่างเป็นพลัง..แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า..เราจะว่างจนไม่คิดถึงอะไรเลย..ไม่มีหัวใจต่ออะไรเลย..ไม่อย่างนั้น..ยัยริต้าขาหื่นจะมีเมียตั้งสองคนได้ยังไงล่ะ..นี่ตื่นหรือยังก็ไม่รู้..อจินไตยบ่นตลอดว่าสามีนางหื่นแทบจะทั้งวัน..”

อัมพุชาอดยิ้มไมได้..

“.ข้าคงดีใจที่ท่านเป็นอย่างท่านริต้า..แต่เป็นกับข้านะ..เป็นทั้งวันทั้งคืน..”

“..ฉันก็คงคล้ายกับริต้าตามที่เธอว่านั่นแหละ..”ทาลิสหัวเราะ.. “..ฉันแค่จะบอกว่า..ที่เธอเข้าใจมันคนละเรื่อง..ฉันรักเธอทั้งที่เป็นอัศวินแห่งอากาศมนตราได้เสมอ..และไม่ได้ทำให้พลังอ่อนด้อยลงด้วย..แต่ที่พลังอ่อนลงบ้าง..มันมาจากสาเหตุอื่นมากกว่า..เช่นมีเซ็กส์ไม่รู้เวล่ำเวลา..ซึ่งยัยริต้าเป็นบ่อยจะตาย..นางเลยต้องมีกฎของนางกับภรรยาทุกคนว่าไม่มีความจำเป็นจะไม่มีเซ็กส์กันในช่วงกลางวัน..ช่วงที่ต้องทำงานทำการหรืออาจจะต้องใช้พลังอากาศมนตราในการต่อสู้..”

ทาลิสหัวเราะอีก..

“..แต่มันก็แค่เหมือนทำให้เพลียและอิดโรยมากไปหน่อยเท่านั้นแหละ..ตั้งสมาธิยากอีกนิด..ก็แค่นั้นเอง..”

“..แต่ท่านก็ส้พลังธนูสายเปล่าของเจ้าหญิงไอริสไม่ได้..”

“..ที่เอามาสู้คือดิ้วเหล็ก..มันก็สู้ไม่ได้สิ..เพราะธนูสายเปล่าของนางน่ากลัวมาก..ดิ้วเหล็กหักเพราะมันเป็นแค่เหล็กธรรมดา ๆ ..และฉันยังไม่ได้ใช้พลังอากาศมนตราสู้เลย..”

อัมพุชาชะงัก..

ทาลิสยกแขนขึ้น..เป็นแขนที่ได้รับบาดเจ็บจนอัมพุชาพันแผลให้..

“.เหล็กส่วนที่หักมันก็คมไม่น้อย..มันหักกระเด็นมาบาดข้อมือ..ก็แค่นั้น..”

“...ท่านไม่ใช่พูดเพื่อปลอบใจข้านะ..”

ทาลิสหัวเราะ..

“..ว่าแต่..ธนูสายเปล่าของเจ้าหญิงไอริสใช้การได้ไม่เลว..นี่ขนาดไม่ได้ใช้ลูกธนู..พลังยังขนาดนี้..”

“..ท่านจะใช้อะไรรับมือกับธนูสายเปล่าของนาง..”

ทาลิสนิ่งคิด..

“..เผ่าอุทกมิตมีเครื่องดนตรีแบบสายหรือเปล่า..”

“..หือ..เครื่องดนตรีแบบสาย..ท่านจะใช้เครื่องดนตรีรับมือกับวิชาธนูสายเปล่า..ไม่หาเรื่องแพ้พ่ายหรอกหรือ..”

พลางหันไปสั่งคอมพิวเตอร์รูปเปลือกหอย..

“..ขอรูปพิณตั้งตีกับพิณตั้งดีด..”

ภาพโฮโลแกรมปรากฏเหนือคอมพิวเตอร์รูปเปลือกหอย..

ทาลิสอุทานออกมา..

“..นี่มันขิมผสมกับจะเข้นี่..”

“..เราเรียกว่าพิณตั้งตี..กับพิณตั้งดีด..บางที..เราก็ทำเหมือนเป็นสิ่งเดียวกัน..ปรับเป็นตีด้วยไม้ตีหรือดีดด้วยนิ้วหรือไม้ดีดก็ได้..”

ทาลิสยิ้ม..

“..งั้น..ขอพิณตั้งตีกับพิณตั้งดีดของเผ่าเธอมาอันนึงก็พอ..”

อัมพุชาสั่งการผ่านคอมพิวเตอร์รูปเปลือกหอยแล้ว..

“..แม่นางทาลิส..”อัมพุชาอดพูดไม่ได้.. “..ท่านแน่ใจว่าเครื่องดนตรีจะชนะธนูสายเปล่าอันลือลั่นของเจ้าหญิงไอริสได้จริงหรือ..”

ทาลิสพยักหน้า..

“..นอกจากเจ้าหญิงไอริสจะเปลี่ยนจากธนูเป็นกีตาร์สิบสองสายนี่แหละ..ถึงจะชนะได้ยากหน่อย..”

ทาลิสพูดจบก็หัวเราะ..พูดอีกว่า

“..พลังฝีมือของอัศวินอากาศมนตรานอกเหนือจากพลังอากาศมนตราและแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกที่เหมือนกันแล้ว..นอกนั้นจะขึ้นกับความชำนาญในฝีมือของคน ๆ นั้น..ริต้าชำนาญเพลงหมัดสูญญตาและวิชาชองสำนักสูญญตาตามที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากนายแม่ของนาง..อจินไตยมีวิชาการต่อสู้ของแคว้นสนธยาที่ลึกลับ..มุกดาราฝึกวิชาการต่อสู้กับอาวุธมาจากแคว้นมิลินทระและกับนายแม่ของริต้า..มีพรสวรรค์ในการต่อสู้มากที่สุด..แม้แต่ธนูก็ใช้ได้เป็นอย่างดี..แต่สำหรับฉัน..ไม่มีอะไรเลยนอกจาก..ดนตรี..”

ทาลิสหลับตา.ฮัมเพลงออกมา..เคาะจังหวะไปด้วย..

อัมพุชาเองก็เปล่งเสียงจากลำคอคล้ายเสียงขลุ่ยอันไพเราะ..และร้องเพลงด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง..

ทั้งสองสบตากัน..ต่างบรรเลงเพลงโดยปราศจากเครื่องดนตรีอย่างไพเราะเพราะพริ้ง..

มุกดาราพูดถูก..

สำหรับทาลิสและอัมพุชา..ต่างผูกพันกันด้วยเสียงเพลง..เสียงดนตรี..

ความรักของทั้งสองก่อเกิดเพราะจริตที่คล้ายกันเช่นนี้แหละ..

แม้เจ้าหญิงไอริสที่เก่งกาจ..รูปโฉมงดงาม..ก็ไม่อาจจะเข้าใจความรักแห่งพลังดนตรีเช่นนี้ได้..

.......

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น