กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลูกของเรา (น้องชายแดน)

ชื่อตอน : ลูกของเรา (น้องชายแดน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 02:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกของเรา (น้องชายแดน)
แบบอักษร

.ฉันขอโทษ ไอเดีย ฉันรักเธอ.....💔

 

ฝืนใจเอาหน่อย...

ถึงยังรักแต่เขาไม่รัก....

เราคงต้องปล่อย....

ปล่อยให้เขาไปดีกว่า..😭

 

 

"ฉันขอโทษน่ะ กับเรื่องทั้งหมดที่เคยทำผิดกับเธอ เธอจะฟังฉันหรือไม่ก็ตาม ฉันไม่ขอให้เธอให้โอกาศหรือยกโทษให้ฉัน แต่ฉันมั่นใจว่า .....ฉันรักเธอ นวินดา" ผมร่ายยาวกับความในใจตอนนี้ น้ำตาผมค่อยๆไหลลงมาอย่างช้าๆ ผมไม่รู้ว่าเธอจะทำหน้ายังไง เพราะผมยืนหันหลังให้เธอ ผมไม่สนว่าเธอจะคิดยังไง แต่มันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำร้ายเธอ

 

ไอเดีย....

 

"ฉันขอโทษน่ะ กับเรื่องทั้งหมดที่เคยทำผิดกับเธอ เธอจะฟังฉันหรือไม่ก็ตาม ฉันไม่ขอให้เธอให้โอกาศหรือยกโทษให้ฉัน แต่ฉันมั่นใจว่า .....ฉันรักเธอ นวินดา"

 

 

"........" ฉันอึ้งกับคำพูดของเขา น้ำเสียงที่เขาเอ่ยฉันเห็นได้ชัดว่ามันสั่น หรือว่าเขาจะร้องไห้หรอ ไม่มั้ง ผู้ชายอย่างเขาคงเสียใจไม่เป็นหรอก แล้วใหนจะบอกรักฉันอีก คนอย่างเขารักใครเป็นด้วยหรอ ทั้งๆที่รู้จักกันมาเขาไม่เคยบอกรักฉัน ทำไมครั้งนี้เขากลับพูดมันออกมา ฉันดีใจที่เป็นเขาที่ยืนตรงนี้ ผู้ชายปากแข็ง

 

"เต เปลี่ยนชื่อเจ้าของโฉนดบ้านหลังที่ยึดมาให้ฉันที แล้วก็บ่อนที่ชายแดนด้วย " เขาโทรหาใครบางคน น่าจะเป็นคนลูกน้องของเขา น้ำเสียงที่แสนจะเยือกเย็นของเขาทำให้ฉันตื่นจากภวังค์

 

(ครับผม แล้วนายน้อยจะไปใหนครับ เมื่อไหร่จะมาทำงานที่บริษัทแทนนายใหญ่สักที นายใหญ่บ่นหาตลอดเลยครับ)

 

"บอกพ่อว่าฉันขอเวลาอีกสักพัก ฝากดูแลพ่อฉันด้วยล่ะ"

 

(ครับนายน้อย) ติ้ด

 

"ดูแลตัวเองดีๆน่ะ ไอเดีย ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่มากวนใจเธออีก" เขายังคงหันหลังพูดกับฉัน ฉันแอบสะดุ้งเล็กน้อย ใจหายเหมือนกันนะ ฉันต้องทำยังไง กอดเขา จับมือเขา หรือรั้งเขาไว้ แต่สิ่งที่เขาเคยทำกับฉัน ฉันรับไม่ได้จริงๆ ฉันขอยืนโง่ๆอยู่แบบนี้แล้วกัน

 

"พี่สิบจะไปใหนคะ" ฉันถามเขาไปอย่างแผ่วเบา แต่ฉันว่าเขาก็ได้ยิน

 

"หึ..." เขาไม่ตอบอะไรแล้วเดินผ่านหน้าฉันออกจากห้องไป ราวกับฉันเป็นธาตุอากาศ ไม่แม้แต่จะมองหน้ากันด้วยซ้ำ

 

"

 

เขตแดน....

 

ผมเดินหาน้องสาวคนสวยรอบบ้านแต่ไม่เจอ ห้องนอนก็ไม่เจอ เอ๊ะไปใหนของนางน่ะ ว่าจะชวนไปกินข้าวสักหน่อย ผมจึงหยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาเธอทันที

 

 

(มีอะไร) เสียงผู้ชายที่แสนคุ้นหูดังออกมาจากมือถือของเดีย ผมมั่นใจว่าเป็นเสียงมัน ไอ้ชนะศึก

 

"ไอ้นะ....มึงทำอะไรเดีย เดียอยู่ใหน" ผมตะโกนใส่มือถืออย่างหัวเสีย

 

(กำลังหลับอยู่บนเตียงกู สงสัยจะเพลียจัดจากเมื่อคืน..) ผมเดือดจัดกับคำพูดของมัน ผมรู้ว่าเดียรักมันขนาดใหน แต่ผมรู้ว่าครั้งนี้มันต้องทำร้ายจิตใจเธอแน่เลย

 

(เอ่อ อย่าไปฟังเขาค่ะพี่เขต เดียโอเคค่ะพี่ )เสียงเดียเหมือนกำลังกลั้นอารมณ์บางอย่างเพื่อจะตอบผม เพราะเสียงสั่นเหลือเกิน

 

"เดียไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ อยู่ใหนเดี๋ยวพี่ไปรับ มันทำอะไรหนูหรือเปล่า" ผมรีบถามไปด้วยความเป็นห่วง

 

(ไม่เป็นไรค่ะ เดียโอเคจริงๆค่ะ ฮึก) ร้องไห้ มึงทำน้องกูร้องไห้อีกแล้วน่ะไอ้ชนะศึก

 

"พอได้แล้ว คนจะเอากัน" ติ้ด ผมกำมือถือแน่นด้วยความโกรธ ผมจะไปตามหาน้องผมที่ใหน มันคงไม่พาเดียเข้าบ้านแน่ หรือมันจะอยู่คอนโด แล้วคอนโดมันอยู่ใหน

 

"โถ่เว้ย!!" ผมสบถอย่างหัวเสีย ผมรีบคว้ากุญแจรถและขับรถออกไปทันที

 

ผมขับรถไปได้สักพัก ในหัวก็ผุดใบหน้าสาวคนนึง ไอริน เธอต้องเป็นคนที่รู้ว่าไอ้ชนะศึกมันอยู่ใหน ไม่รอช้า ผมวนรถกลับไปยังบ้านเธอทันที

 

บ้านนภาพักตร์

 

ผมขับมาจอดหน้าบ้านนภาพักตร์ เอี๊ยดดดด!! ปัง!! ผมลงจากรถปิดประตูเสียงดัง ผมก้าวเดินเข้ามาในบ้านด้วยอาการรีบร้อน ใบหน้าคมคายเข้มขรึมเผยความเกรี๊ยดกราด สายตาคมมองไปรอบๆบ้านไม่เห็นใครสักคน

 

"เอ่ออ.. ไม่ทราบว่าคุณมาหาใครคะ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านนะคะ มีแต่ก็คุณหนูคนเดียวค่ะ" สาวใช้คนนึงยืนคุยกับคนอย่างเก้ๆกังๆ

 

"หึ ไม่ต้องรู้หรอก" พูดจบผมรีบเดินขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน แต่มีสาวใช้คนเมื่อกี้มาขวางหน้าผมไว้พร้อมยกแขนอ้าสองขว้างกั้นทางไม่ให้ผมเดิน

 

"บอกแนนดีกว่านะคะว่าคุณเป็นใคร ถ้าคุณหนูรู้เขาเดี๋ยวแนนจะโดนดุเอานะคะ" เธอก้มหัวให้ผมขึ้นลงๆ

 

"เป็นผัวของคุณหนูเธอนั่นแหละ" ผมบอกสาวใช้ไปอย่างเสียงแข็ง

 

"เอ่ออ เป็นคุณพ่อของคุณหนูชายแดนหรอคะ" ผมขมวดคิ้วหากันอย่างสงสัย พูดอะไรของเธอว่ะ ไม่เข้าใจ ผมจะเป็นพ่อของลูกเธอได้ยังไงกัน ในเมื่อพ่อของลูกเธอต้องเป็นฝรั่งสิ ลูกพูดภาษาอังกฤษขนาดนั้น ใครไม่รู้ก็โง่แล้ว หึ สงสัยสาวใช้คนนี้คงเป็นใหม่สิน่ะ ถึงไม่รู้เรื่องของเจ้านายเลย ผมส่ายหัวอย่างลำคาณ

 

"ใช่ หลีกทางให้ฉันด้วย จิ๊" ผมตอบปัดๆไป

 

"เอ่ออ...ค่ะๆ คุณผู้ชาย" เธอหลีกทางให้ผม ผมจึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของบ้าน ผมเดินตรงดิ่งไปยังห้องของเธอ ซึ่งผมรู้ว่าห้องเธออยู่ใหน เพราะผมเคยมาส่งเธอบ่อยตอนเราเป็นเพื่อนกัน ผมรวบรวมความกล้าก่อนจะค่อยๆเปิดประตูห้องนอนของเธอ สายตาดวงคมของผมมองเห็นร่างบางตรงหน้าที่อยู่ในผ้าขนหนูผืนจิ๋วที่สั้นมาก เผยให้เห็นความขาวเนียนของผิวเธอ ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างทุลักทุเล ผมไม่เคยได้เห็นอะไรแบบนี้นานแล้วนะ เธอหันหลังให้ผมเลยไม่รู้ว่าคนที่เปิดประตูห้องเธอเข้ามาคือใคร เธอยืนเลือกเสื้อผ้าอย่างใจเย็น สงสัยพึ่งอาบน้ำเสร็จสินะ

 

"พี่แนนมีอะไรหรือเปล่าคะถึงไม่เคาะประตู" ร่างบางยังคงยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่อย่างใจเย็น ผมเปลี่ยนแววตาเป็นเกรี้ยวกราดก่อนจะปรี่เข้าไปคว้าเเขนเธออย่างแรงแล้วโยนเธอลงเตียง เธอตกใจด้วยความโกรธ ใบหน้าที่ขาวเนียนกลับซีดไปใหญ่อย่างเห็นได้ชัด

 

"อ๊ะ ขะ...เขต มาได้ไงคะ" เธอถามผมตะกุกตะกัก

 

"หึ แฟนเธอมันเอาน้องสาวฉันไปไว้ที่ใหน บอกฉันมา" ผมตะโกนใส่หน้าเธอเสียงดัง มือหนากำข้อมือบางของเธอไว้ข้างศรีษะอย่างแรง

 

"นะ..น้องสาวเขตหรอ เขตมีน้องสาวด้วยหรอ รินไม่เห็นรู้" เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน จ้องตาผมอย่างสงสัย

 

"ก็คนที่เจอเธอบนห้างไง นั่นน้องสาวฉัน บอกมาว่าไอ้นะมันพาเดียไปไว้ใหน" ผมยังคงขึ้นเสียงกับเธอ

 

"เขตฟังรินก่อน รินไม่รู้ รินกับสิบเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" เธอหลบสายตาผม เธอปกป้องมันหรอ ดี

 

" ปกป้องกันดีนะ ฉันจะลองทำกับเธอเหมือนที่มันพาน้องฉันไปทำเลวๆดูบ้าง" ผมก้มหน้าไซร้ซอกคอขาวอย่างดุเดือด กลิ่นกายเธอช่างหอมยั่วยวนผมเหลือเกิน กลิ่นครีมอาบน้ำผสมกับกลิ่นกายสาว ผมขบเม้มไปที่ผิวของเธออย่างแรงจนเกินรอยแดงไปทั่ว

 

"อื้อออ ขะ..เขตอย่าทำแบบนี้ รินเจ็บ ฮึก" ผมไม่สนคำพูดของเธอ แต่กลับกระชากผ้าขนหนูผืนจิ๋วออกอย่างแรง จนเผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจที่มันใหญ่ขึ้นกว่าเดิมจากการมีลูก

 

"อวบขึ้นนะริน " ผมยกยิ้มที่มุมปากอย่างหื่นกระหาย เธอพยายามดิ้นเพื่อให้มือเธอเป็นอิสระ เพื่อจะได้เอามาปิดบังร่างกาย แต่ไม่เป็นผล

 

"เขตอย่ามองนะ รินขอล่ะ ฮึกๆ" เธออ้อนวอนผมด้วยน้ำตา ผมเป็นพวกใจอ่อนด้วยสิ เห็นน้ำตาของคนที่ผมรักไม่ได้

 

"อย่าทำเป็นอายเลยริน มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว" ผมก้มลงดูดดื่มกับยอดปทุมถันสีน้ำตาลอ่อนของเธออย่างโหยหา

 

"ทำไมเขตชอบใจร้ายกับริน ฮึกๆ เขตทำร้ายจิตใจรินมาครั้งนึงแล้ว ไม่พอใจอีกหรอ"

 

"ก็เพราะฉันรักเธอไงริน เธอเคยเห็นความรักของฉันบ้างไหม" เสียงแหบพร่ากระซิบข้างหูเธออย่างตัดพ้อ

 

"แบบนี้เรียกว่ารักหรอเขต แต่ก็ขอบใจนะ ที่เขตมอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดให้ในวันเกิดริน" ผมชะงักจากยอดอกของเธอ และเงยหน้ามามองเธออย่างสงสัย

 

"ของขวัญอะไรหรอริน เขตไม่เข้าใจ" ผมมองเธออย่างมองการคำตอบ เธอพูดอะไรผมไม่เข้าใจจริงๆ

 

"น้องชายแดนไงเขต ฮึกๆ" ผมชะงักกับคำพูดของเธอ อย่างที่ผมเคยคิด พ่อของลูกเธอเป็นฝรั่งไม่ใช่หรอ นี่มันอะไรกัน ผมผละออกจากร่างเธออย่างไม่สนใจอะไร สมองมันขาวโพนไปหมด ส่วนเธอพอหลุดจากพันธนสการของผมแล้วก็รีบลุกแล้วเอาผ้าห่มมาพันตัว

 

"........" ผมต้องตอบยังไง ผมต้องรู้สึกยังไง ผมยกมือกุมขมับอย่างไม่เชื่อหู

 

"เขตรู้ความจริงแล้ว รินขอร้อง เขตอย่าทำอะไรลูกของรินได้ไหม ฮือออ" เธอปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ผมมองตากลมคู่สวยนั้น ที่มองตาผมเหมือนตัดพ้อ มือหนายกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มใสให้อย่างทะนุถนอม

 

"เขตไม่ทำอะไรลูกของรินหรอกนะครับ ไม่ใช่สิ ต้องลูกของเราสิริน"

 

"........ฮึก" เธอยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่

 

"ทำไมรินไม่บอกเขต ว่า...น้องชายแดนเป็นลูกของรินกับเขต ทำไมปล่อยให้เขตคิดไปเองว่าเป็นลูกคนอื่น หืม" ผมดึงเธอเข้ามาหาอกแกร่ง มือหนาลูบหัวเธอเหมือนปลอบประโลม

 

"รินกลัว เขตทำร้ายลูกของริน"

 

"เขตใจร้ายขนาดนั้นเลยหรอริน เขตขอโทษนะสำหรับเรื่องทั้งหมด เขตเป็นคนที่แย่มากเรยสิเนอะ"

 

 

ค้างกันไปก่อนนะรีดจ๋า ไร้ท์ขอตัวทำงานก่อนเน้อออ จุ้บบบบ❤❤❤❤❤❤

ความคิดเห็น