M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แหนมนี้ที่ข้ารัก

ชื่อตอน : แหนมนี้ที่ข้ารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แหนมนี้ที่ข้ารัก
แบบอักษร

 

"พะ พี่....หลี่เฉียง อิ้งเยว่ยังไม่ได้อาบน้ำเลยเจ้าค่ะ ปล่อยก่อนเจ้าค่ะ!"

 

"ไม่เห็นจะเหม็นเลย หอมมากเลยด้วยซ้ำ" ยังดื้อกอดต่อโดยที่ยังไม่ลืมตา

 

"น้องทำอาหารทั้งวัน กลิ่นอาหารติดกาย น้องนอนไม่หลับเจ้าค่ะ " ดิ้นหนีหาทางรอดคลุกคลักๆ

 

"เจ้าเอาสิ่งนั้นมาด้วยหรือไม่?"

 

"เจ้าค่ะ?" หันหน้ากลับไปสบตากับเขา

 

"ก็เอี๊ยมยาวๆที่เจ้าใส่วันนั้นอย่างไรเล่า ข้าชอบจนเก็บไปฝันเลยละ!" ยิ้มทะเล้นมาให้นางอย่างหน้ามึน

 

"เอ่อ... มันเป็นชุดที่ข้าใส่นอนเจ้าค่ะ ไม่ใช่เอี๊ยมตัวยาว"

 

"ห้ะ! นี่เจ้าใส่แค่สิ่งนั้นเข้านอนรึ?" ทำตาโตตกอกตกใจเท่าไข่ห่าน

 

"เจ้าค่ะ ทำไมหรือเจ้าค่ะ?"

 

"อย่าใส่มันอีกเด็ดขาด! จนกว่าเจ้าจะแต่งเข้าเรือนพี่ ห้ามใส่มันอีก เว้นเสียแต่อยู่กับพี่เพียงสองคน" เขาสั่งอย่างจริงจังสุดๆ แต่ก็ฟังดูทะแม่งๆ

นอกจากคนทั้งสองอยู่ในห้องนั้นแล้ว ในมุมมืดที่ไม่มีผู้ใดรู้สึกหรือสังเกตุเห็น พวกเขาได้ยินทุกอย่างจากภายนอกอย่างชัดเจน ซ้ำยังส่ายหน้าให้กับการงอแงแสนงอนของท่านผู้เป็นถึงประมุขพรรคที่ควบคุมผู้คนนับหมื่น เขาหรือจะง้องอนกับผู้หญิง สิ่งเดียวที่เจ้านายต้องการจากพวกสาวงามก็คือการหาความสำราญจากร่างกายของพวกนางเท่านั้น แสดงว่าฐานะนายหญิงแห่งพรรคมารทมิฬ คงชัดแล้วว่าเป็นผู้ใด

 

"เจ้าค่ะ น้องจะไม่ใส่มันอีก แต่วันนี้อิ้งเยว่ต้องอาบน้ำจริงๆเจ้าค่ะ น้องเหนียวตัว คงนอนหลับไม่ลง"

 

"เช่นนั้นเจ้าก็อาบที่นี่แหละ ไม่ต้องกลับไปหอนอนของเจ้าแล้ว พี่จะให้บ่าวเตรียมน้ำให้" หากเขาปล่อยหมอนข้างอย่างนางออกไป สงสัยคืนนี้คงต้องนอนเหงาเพียงผู้เดียวเป็นแน่ เพราะจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาเขาพอจะรู้แล้วว่านางเจ้าเล่ห์นัก มักจะชอบกลั่นแกล้งเอาคืนเขาอยู่บ่อยครั้ง จนครั้งล่าสุดก็ทำสะเขาเกือบหัวใจวายตายไปเสียแล้ว

 

"ถ้าให้บ่าวเข้ามาก็ต้องเห็นน้องสิเจ้าค่ะ! พวกนั้นจะคิดว่าน้องแอบมาหาผู้ชายถึงห้องหอ มันดูไม่งาม..."

 

"อืมมม จริงด้วยเช่นนั้นพี่จะพาไปที่อื่นแทน" กล่าวจบก็ลุกขึ้นอุ้มนางไปที่หน้าต่างแล้วคว้าเอาชุดของตนมาสักสองชุด กระโดดออกหน้าต่าง มุ่งหน้าไปที่น้ำตกหลังคฤหาสห์ ซึ่งสถานที่นี้ห้ามผู้ใดย่างกรายเข้ามาเด็ดขาด เพราะเขาใช้เป็นที่นั่งสมาธิฝึกยุทธกำลังภายใน เต้าหู้ตกใจรีบคว้าคอของเขาไว้ กลัวว่าจะตกลงไปคอหักสะก่อนจะได้อาบน้ำ แต่เมื่อมาถึงก็อดอ้าปากค้างกับน้ำตกที่สูงและสวยขนาดนี้ไม่ได้ น้ำใสๆเย็นสบายมาก รอบบริเวณน้ำตกก็ดูลับตาคน เพราะมีแต่ต้นไผ่ล้อมรอบเต็มไปหมด ถ้ามันจะมีเลิฟซีนตรงนี้ก็ถือว่าลับตาคนใช้ได้อยู่นะ เหมือนจะดูเป็นสระว่ายน้ำส่วนตัวดีๆนี่เอง เอ๊ะ!! คิดอะไรเนี้ยะ นอกจากอาหาร เราจะไม่ให้กล้ามท้องของใครมาควบคุมชีวิตเราได้เด็ดขาดน่ะเต้าหู้ แข็งใจไว้!!

 

เหมือนสวรรค์จะลองใจสาวน้อย เมื่อนางกำลังกลัดกลุ้มอยู่กับการควบคุมสติของตนเองอยู่นั้น ชายคู่หมั้นที่ออกมาจากห้องนอนทั้งที่ใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยก็ถอดเสื้อคลุมอันหมิ่นเหม่ออกเพียงครั้งเดียวก็เผยให้เห็นกล้ามท้องแน่นปึกอีกครั้ง พร้อมที่จะลงไปอาบน้ำพร้อมกับนาง

 

"อาบพร้อมกันไหม?" ยิ้มถามหญิงงามตรงหน้าแต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไร ทั้งนางยังเดินกึ่งละเมอยื่นมือมาลูบหน้าท้องที่มีมัดกล้ามของเขาอย่างเบามือ แล้วทำเอาเขาแบบคลั่ง อยู่ๆนางก็ก้มลงไปเลียมันทีละก้อนสะอย่างนั้น

 

"อื้อ!.....อื้มมมม เจ้าจะทำอะไรพี่อิ้งเยว่?" เขาหน้าเห่อร้อนกัดฟันถามนางออกไป แล้วรีบคว้านางขึ้นมาสบตาเขา ถามนางเพื่อเรียกสติทั้งตนเองและคู่หมั้นสาว เขาไม่ใช่คนที่จะอดทนกับอะไรพวกนี้ได้นานนัก และยังรู้อีกว่าถ้านางจะรับมือกับเขาจริงๆนางจะต้องอ่อนเพลียเพียงใด เขาอยากให้นางพร้อมกว่านี้ เขาต้องรอให้ผ่านพิธีแต่งงานตามธรรมเนียมให้เรียบร้อยเสียก่อน อยากจะทะนุถนอมนางไว้ ไม่อยากเอาเปรียบนางแบบที่ทำกับหญิงอื่น เพราะนางแตกต่างจากคนพวกนั้น

 

"หือออ....อยากกินนน" บางคนที่กำลังโดนพลังมนต์กล้ามสะกดจิตตอบไปพลางลูบมันไปด้วย เพราะตอนนี้ตนเองโดนจับล็อคต้นแขนไว้ไม่ให้ก้มลงไปหามัน เลยได้แต่ลูบๆคลำๆแทน

 

"จะ...เจ้า...มันนางมารชัดๆ! " ก่อนที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้ จึงพลักนางลงไปในน้ำตกทั้งที่เสื้อผ้ายังครบองค์แบบนั้น

 

ว้าย!!! ซู้มมมม!! แค่กๆ (เฮ้ย! อีหยังว่ะ? ข่อยมาอยู่ม่องนี้ได้จั่งได๋ ถึกถีบคักๆ) เมื่อตกน้ำก็ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง หันไปมองเขายืนหน้าเขียวปั้ดก็จำภาพได้ลางๆว่าตัวเองทำอะไรลงไป โอ้ยยย จำได้ว่ากำลังเตือนสติตัวเองอยู่ แล้วก็วูบขาวโพลนไปเลย ฉันทำแบบนั้นได้ไงอ่ะ มันจะหื่นไปแล้วนะแก ยัยเต้าหู้! อายก้มหน้างุด ทั้งไม่กล้าสบตาเขา กลัวจะทำให้เขาเห็นหน้าที่กำลังแดงของตัวเอง

 

"เจ้ารีบอาบก่อนเถอะ ไว้พี่จะอาบทีหลัง" ว่าแล้วก็รีบหันหลัง กลัวนางจะเห็นมังกรที่กำลังตื่นลุกขึ้นชี้หน้างนางด้วยความหื่นของเขา ไม่รู้ว่าคิดถูกคิดผิดที่พลักนางลงไปในนั้น ถึงน้ำมันจะไม่ลึกมาจนสามารถยืนได้ แต่พอนางยืนขึ้นมาจากสระ เขากลับได้เห็นภาพที่มันทำให้สติกระเจิงเกือบจะกระโดดลงไปฟัดเหวี่ยงกับนางแทน เสื้อผ้าเปียกน้ำแนบไปกับรูปร่างอันยั่วยวนของนาง ทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้ชัดเจน จินตนาการต่อได้ไม่ยาก เขาที่มีแต่กางเกงบางในตอนนี้เพียงตัวเดียว เดินดุ่มๆไปนั่งหันหลังบนโขดหินใกล้ๆรอนางอาบน้ำเสร็จ

 

"แล้วชุดละเจ้าค่ะ น้องไม่มีชุดใส่ มันเปียกหมดแล้ว?"

 

"เอาชุดของพี่ไปใส่ มันอยู่ตรงโขดหินแถวนั้น" เอื้อมมือชี้ไปยังเสื้อผ้าของเขาที่วางอยู่โดยไม่ได้หันหลังกลับมามองอีก

 

เมื่อเขาและนางอาบน้ำเรียบร้อย เขาก็พานางกลับเข้ามาในห้องโดยที่ยังไม่ได้มองหน้านางอีกเลย ส่วนเสื้อผ้าของนางที่เปียกอยู่ก็พาดตากไว้แถวนั้น ยังไงสะแถวนี้ก็ไม่มีคนมาอยู่แล้ว ไว้พรุ้งนี้ค่อยมาเก็บ

 

"ขอบพระคุณเจ้าค่ะพี่หลี่เฉียง" ไม่อยากพูดมากเพราะยังมองหน้าเขาไม่ติด ด้วยก่อนหน้านี้ได้ทำอะไรน่าอายออกไป ไอ้บ้าาาเอ้ยยย เห็นในรูปก็ว่าหื่นแล้วนะ ของจริงนี่แทบคุมสติไม่ได้เลย

 

เขาก้มลงมามองหน้านางเป็นครั้งแรกก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่นางสวมใส่อยู่ นี่มันชุดของเขาแน่ๆ เขาจำได้ แต่เขาไม่คิดว่าชุดของตนเมื่อถูกนางสวมใส่แล้วจะยั่วยวนได้ขนาดนี้ ชุดของเขายาวแทบจะลากพื้น เพราะความสูงของนางแตกต่างจากเขามาก ผมที่ก่อนหน้านี้ถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย กลับถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังเพื่อทำให้ผมแห้งจากการถูกพลักลงน้ำไป คอเสื้อถูกเปิดเผยให้เห็นลาดไหล่ขาวทั้งสองข้าง ทั้งยังเห็นลึกไปถึงเนินอก ขาขาวๆโผล่พ้นออกมาให้เห็นความเรียวงามเหนือเข่าขึ้นมาแทบจะเลยต้นขา ฮื่มมมม มันน่านัก! รึข้าควรจะปล่อยให้นางกลับไปนอนห้องของนางสะ เพราะเขาคงไม่สามารถนอนหลับได้แน่ๆ

 

และก็เป็นดังเช่นที่เขาพูดไว้ไม่มีผิด เขานอนไม่หลับจริงๆเพราะนาง 'นอนดิ้นมาก!!!' นอนแทบจะหมุนไปทุกทิศที่โลกนี้มี จากที่เขาตั้งใจจะหันหลังนอนไปสะ ไม่อยากจะสนใจความยั่วยวนของนาง พอเขากำลังจะหลับก็โดนฟาดด้วยแขนบ้าง ขาบ้าง จนเขาต้องลุกขึ้นมายืนกอดอกมองนางอยู่ข้างเตียง

 

"เจ้ามันตัวอะไรกันแน่? ก่อนหน้านี้ข้าแทบจะคุมสติไม่ได้กับความพิศวาสในตัวเจ้า ตอนนี้ข้าต้องมาควบคุมอารมณ์โกรธแทน!"

 

พูดแล้วก็นึกอะไรสนุกๆออก นางแกล้งข้ามาแล้วนับไม่ถ้วน ถึงทีข้าเอาคืนบ้างล่ะ! เขาเดินไปหาเชือกมาสองสามเส้น และผ้าแพรผืนบางมาหนึ่งผืน เอาผ้าคลุมตัวนางไว้ให้มิดเพื่อปกปิดส่วนที่ยั่วยวนทั้งหลาย แล้วมัดนางด้วยเชือกเป็นสี่ท่อน ดูแล้วก็คล้ายๆแหนมไม่มีผิด แล้วพยักหน้ายิ้มกับผลงานของตน มันเป็นการเอาคืนนางก็ส่วนหนึ่ง และเป็นการช่วยให้คืนนี้เขาได้นอนสะที เพราะนางดิ้นไม่ได้แล้ว อีกอย่างเขาบอกให้นางมานอนเป็นหมอนข้างให้เขา นี่ไงละหมอนข้างต้องเป็นแบบนี้!

 

"หึๆ รอเจ้าตื่นขึ้นมาก่อนเถอะ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะทำตัวยังไง ฮ่าๆๆๆ" เขาลงไปนอนข้างนางด้วยความสุขที่ตนได้แกล้งนางบ้าง แล้วนอนกอดหมอนข้างนิ่มนิ่มและหอมกรุ่นนอนหลับไปอย่างสบายใจ...

 

-------------++++++++-------------

 

แสบพอกันแหละพวกแก! ไรท์มาอีกรอบหลังจากเมื่อเช้าไรท์งงๆเพ้อๆ เมื่อเช้ายังไม่ได้นอนเลยสะลึมสะลือหน่อย แต่ตอนนี้ไรท์ได้นอนเต็มอิ่มแล้วค่ะทุกคนนนนน (ปาดน้ำตาแป้ป)

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น