Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จะเป็นยมทูต

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 932

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2562 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะเป็นยมทูต
แบบอักษร

"นิว" พี่พอร์ชเรียกฉันเสียงเบา ตอนนี้เเม้เเต่เเรงหายใจฉันก็ไม่มีเเล้ว ตึกๆๆๆ เสียงคนวิ่งมาทางที่ฉันอยู่

"นิว" เสียงของอามเรียกฉัน พอฉันพยุงตัวลุกขึ้นได้เขาก็เข้ามากอดฉันไว้ทันที มันเป็นกอดที่ฉันต้องการเพร่ะตอนนี้ฉันไม่เหลือใครอีกต่อไปแล้ว

"อาม ฮึก เขาทิ้งฉันไปหมดเลย ไม่เหลือ ไม่เหลือใครเเล้วฮือออออ" ฉันกระชับกอดอามเเน่นขึ้นจนเเทบหายใจไม่ออก

"ไม่เป็นไร ใจเย็นๆ เธอจะผ่านมันไปได้ ฉันอยู่ข้างเธอนะ" เขาลูบผมฉันเบาๆเหมือนเป็นการปลอบ

"ทำไม ฮึก ทำไมทุกคนต้องทิ้งฉันไป เกลียดฉันขนาดนั้นเลยหรอฮือออ ไม่มีใครรักฉันเลย"

"ทุกคนรักเธอนะนิว เธอยังมีบ้าน มีสมบัติ มีเพื่อน เเละยังมีฉัน เธอไม่ได้ขาดอะไรเลยนะ ตั้งสติ เธอต้องผ่านมันไป เธอต้องอยู่ให้ได้ เธอเก่งอยู่เเล้วฉันรู้" ฉันได้เเต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตรงอกอามจนไม่สนใจใครอีกเเล้ว

"ตอนนี้ทุกคนต้องออกไปจากที่นี่ ไปอยู่บ้านฉันก่อนเเล้วกัน" จนกระทั่งพี่ไนท์พูด เละอามพยายามพยุงฉันที่ไม่มีเรี่ยวเเรงให้เดินไปที่รถ

บ้านพี่ไนท์

"เธออยู่ที่นี่ไปก่อนนะ ไม่มีใครอยู่หรอก" เขาพาฉันขึ้นมาชั้นสองของบ้านเเละเปิดเข้าไปในห้องนอนสีชมพูสดใสน่ารักห้องหนึ่ง เขาน่าจะหมายถึงให้ฉันนอนที่นี่นะ

"ไม่เอา นิวจะไปหาเเม่นม" ฉันงอเเงเป็นเด็กในขณะที่สังขารฉันมันไม่ไหวเเล้ว

"นิว ถ้าเธอไปไหนตอนนี้เเล้วเกิดเป็นอะไรขึ้นมาแม่นมของเธอคงหลับไม่สบายนะ" อามพยายามเกลี้ยกล่อมฉัน

"ใช่ เธอต้องพักผ่อน ทำใจให้สบาย เเล้วพรุ่งนี้ค่อยมาตกลงกันว่าเราจะเอายังไงต่อ" พี่พอร์ชเสริม

"นิวจะหลับลงได้ยังไง พวกพี่ไม่มาเป็นนิวพี่ไม่รู้หรอก" น้ำตาฉันจากที่มันเเห้งไปแล้วตอนนี้มันเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง ภาพมีดที่ปักตรงกลางอกเเม่นมยังคงวนไปวนมาหลอกหลอนฉันอยู่

"เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราค่อยคุยกัน วันนี้เธอต้องนอนนินิว พักผ่อนสะ" พี่ไนท์ตัดบทก่อนที่ตะเปิดประตูเพื่อจะออกไปข้างนอก

"จริงๆเเล้วพี่รู้ใช่มั้ยว่ามันจะเกิดเรื่องเเบบนี้ขึ้น ฮึก พี่ถึงได้ลากฉันไปด้วยเเบบนั้นจริงๆเเล้วพวกพี่ก็รู้มาตลอดใช่มั้ยถึงได้สร้างเรื่องพวกนั้นขึ้น พวกพี่ร่วมมือกับพี่เเพ็คทำเรื่องนี้ใช่มั้ย! ฮือออ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ ฮือออ ทำกับนิวเเบบนี้ได้ยังไง นิวไปทำอะไรให้ห๊ะ!!" ฉันโวยวายลั่นบ้าน

"เธออยากจะคิดยังไงก็เรื่องของเธอ เเต่ฉันเคยบอกเธอไว้เเล้วนะว่า ฉันอยู่ข้างเธอ" พี่ไนท์พูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินออกไปตามด้วยพี่พอร์ช

"พักผ่อนนะ เรื่องเเม่นมเธอฉันจะตามเรื่องให้ คนผิดต้องได้รับโทษเเน่นอน" อามกล่าวก่อนจะยิ้มจริงใจให้ฉัน เเบะเดินออกไปโดยที่ไม่ลืมปิดประตูให้

"ฉันจะยังเชื่อใจใครได้บ้าง" ฉันพูดก่อนที่จะมองลงมาดูเสื้อตัวเองที่เปื้อนเลือดเเม่นมไปทั้งตัว

"นม นิวต้องทำยังไงต่อดี ทำไมเรื่องที่นิวไม่อยากให้เกิดมันต้องเกิดขึ้นในเวลาที่นิวกำลังจะทำตามความต้องการสำเร็จ ฮึก เวลาที่นิวต้องหัวเราะ ไม่ใช่ร้องไห้เเบบนี้ฮือออ ฮึก นิวจะตามหาคนที่มันทำกับนม นิวจะทำเหมือนที่มันทำกับนม นิวสัญญา" ฉันพูดกับเลือดที่เปื้อนเสื้อฉันเหมือนกับคนบ้า

ตื๊ดดดดดด ตื๊ดดดด

"ฮัลโหล" ฉันกรอกเสียงใส่โทรศัพท์ทันทีที่กดรับสายโดยที่ไม่ได้ดูว่าใครโทรมาเเละไม่รู้ว่าเผลอร้องไห้จนหลับไปตอนไหน

(คุณหนู ผมหาตัวคนที่มันเข้าปล้นบ้านคุณหนูเจอเเล้วนะครับ จะให้ผมทำนังไงต่อ) จากที่เหนื่อยเพราะร้องไห้มาอย่างหนัก ตอนนี้ฉันตื่นมาเต็มตาเเล้ว หาตัวมันเจอเเล้วงั้นหรอ

"นิวจะจัดการมันด้วยตัวนิวเอง"

(ครับคุณหนู คุณหนูจะให้ผมไปรับหรือเปล่า)

"ไม่ต้อง นิวไปเอง ส่งเเค่โลเคชั่นมา"

(ครับ) เพียงเท่านั้นสายก็ตัดไป เพียงไม่นานไลน์ฉันก็เเต้งเตือนข้อความเข้าเเละเผยเเผนที่ขึ้นมา พวกมึงไม่ได้ตายดีหรอก

 

"อ้าวนิวตื่นเเล้วหรอ" ทันทีที่ฉันก้าวลงมาข้างล่างพี่ไนท์ก็ทักขึ้นมาทันที ซึ่งตอนนี้ทั้งพี่พอร์ชเเละอามก็ยังอยู่กันครบองค์ประชุม

"ขอบคุณสำหรับที่นอนเมื่อคืน เเต่ต่อจากนี้เราคงไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีก" ฉันเลือกที่จะไม่สนใจเเละเดินออกไป เป็นเพราะพวกเขาเเม่นมถึงต้องตาย ถ้าฉันอยู่บอดี้การ์ดฉันก็ต้องเข้ามาช่วยทันเพราะฉันให้พวกเขาอยู่เเถวๆบ้านตลอดอยู่เเล้ว พอฉันออกมาข้างนอกฉันถึงไม่รู้เรื่องอะไรเเละสั่งการอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

"เธอจะไปไหน นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะออกไปไหนมาไหนเหมือนเมื่อก่อน" พี่ไนท์ลุกขึ้นมาทำเสียงดุใส่ฉันคิดว่าฉันกลัวหรอ

"พวกพี่เคยเห็นตอนฉันอ่อนเเอเเล้วก็ตอนที่ฉันร้ายก็จดจำเอาไว้ให้ดี ต่อจากนี้ฉันจะทำให้พวกพี่รู้ว่าตัวตนจริงๆของฉัน มันเป็นยังไง" ฉันพูดเพียงเท่านั้นฉันก็เดินออกมาเเละเเน่นอนพวกเขาต้องตามมา

"ถ้าใครตามฉันมา ฉันจะถือว่าคนนั้นไม่ใช่มิตรที่ฉันควรดีด้วย ขอร้องจากนี้ไป ให้อยู่ในที่ของตัวเอง อย่ามาล้ำเส้นของฉัน สิ่งที่ฉันเคยไว้ใจเเละเปิดใจให้ทุกคนทำให้ฉันรู้ว่า มันทำให้ฉันเจ็บเกือบตายเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา จำเอาไว้ต่อจากนี้จะไม่มีนินิวที่พวกคุณรู้จักอีกต่อไป" ว่าจบฉันก็ออกมาขึ้นเเท็กซี่โดยที่ไม่มีใครตามมาจนกระทั่งมาถึงโกดังนอกเมืองตามเเผนที่ที่ส่งมาให้ เมื่อฉันเดินเข้าไปก็เจอกับผู้ชาย 5 คนที่ถูกจับมัดรวมกันไว้ที่เสาต้นเดียว

"คุณหนูผมทราบมาว่ามันเป็นเพียงนักฆ่ารับจ้างเท่านั้น"

"นักฆ่ารับจ้างงั้นหรอ ใครจ้างพวกเเกมา" ฉันถามไปเสียงเย็นยะเยือก เเละเดินเข้าไปมองหน้ามันใกล้ๆ

"ฉันถาม!!!!" ฉันตะคอกไปเสียงดังจนมันก้องอยู่ในโกดัง

"ไม่บอกงั้นหรอ รักนายเยี่ยงชีพงั้นสิ ฉันมีเเค่สองทางให้เลือก หนึ่งจะยอมตายอย่างทรมานกันเเค่นี้ หรืออยากให้นายจ้างของพวกเเกทรมานจนตายไปด้วย"

"ถึงยังไงพวกฉันก็ต้องตาย งั้นก็ไม่ต้องถามมาก" ไอ้คนที่ตัวเล็กที่สุดพูดอย่างท้าทายเหมือนกับพร้อมที่จะตาย

"งั่นเริ่มจากเเกก่อนเเล้วกัน ยิง!!" ฉันพูดกับมันก่อนจะหันไปสั่งบอดี้การ์ดประจำตัวที่เป็นผู้หญิง ปั้ง!!!

"อ๊ากกกก" เมื่อเสียงปืนดังขึ้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ยังฉันยังไม่ให้มั้ยตายหรอห นัดเเรกยิงไปที่หัวไหล่จ้างขวาจองมันเท่านั้น

"เจ็บหรอ มาๆทำเเผลนะ" ฉันหยิบเเอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อขึ้นมาก่อนจะสาดเข้าไปที่เเผลของมันสดๆ

"อ๊ากกกกกกก" คราวนี้มันยิ่งร้องหนักมากว่าเดิม

"หนวกหูจริง มารยาทต่ำมาก ส่งไปเรียนมารยาทด้วยค่ะ" ฉันหันไปหาบอดี้การ์ดหญิงคนเดิม เเล้วเธอรู้ความหมายดี ปั๊ง!!! ก่อนที่ลูกตะกั่วจะวิ่งเจ้ไปเจาะตรงกลางหน้าผากจองไอ้คนปากดีคนเเรกนั้น จนคนที่เหลืออีกาคนเริ่มอยู่ไม่สุขเเล้ว

"บอกฉันสิใครทำเเบบนั้นกับเเม่นมชองฉัน" ฉีนหันไปหาพวกคนที่เหลือที่ตอนนี้พากันหลบตาฉันกันหมดเเล้ว

"จะบอกดีๆหรือต้องให้บังคับ" ฉันหยิบปืนจากบอดี้การ์ดผู้ชายมาถือไว้

"โอเคยอมบอกเเล้ว ก็ไอ้ที่มันอยู่ตรงหน้าเธอนั่นไง" อยู่ก็มีคนพูดโพร่งขึ้นมา

"อ้ออยู่ใกล้ๆเองหรอ" ฉันจ้องไปที่หน้าของคนนั้นเเละตอนนี้เหมือนมันกลัวสุดขีด

"ไม่ต้องกลัว ขนาดตอนนายทำนายยังไม่กลัวเลย ตอนนี้เเค่เปลี่ยนบทเอง มานี่สิมานอนตรงนี้มา" ฉันว่าก่อนจะตบเบาๆไปที่โต๊ะใหญ่ถัดออกมาเพียงเล็กน้อย เเละบอดี้การ์ดฉันก็เเยกมันมาเเละตึงไว้กับโต๊ะนั้นด้วยท่านอนหงาย

"ปล่อยผมไปเถอะ ผมถูกจ้างมา" มันพยายามอ้อนวอน

"นายจำมีดเล่มนี้ได้มั้ย" ฉันยกมีดที่ปักอกนมขึ้นมาใกล้ๆหน้ามัน ดูมันตกใจจนหน้าซีด

"มันเป็นของนายหนิ อยากรู้มั้ยว่าตอนที่มันเเทงเข้าไปในตัวจนทะลุอวัยวะภายในมันตะรู้สึกยังไง" ฉันลากมีดไปมาเฉียดเเก้มมัน

"อย่าทำอะไรผมเลย ผมถูกจ้างมา ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ผมยอมบอกเเล้วคนที่จ้างผมมาคือคุณเเองจี้ เธอต้องการที่จะให้พวกผมฆ่าคุณเเละทำลายข้าวของในบ้าน เเต่วันนั้นคุณไม่อยู่ เธอเลยสั่งให้ผมฆ่าผู้หญิงคนนั้นเเทน"

"นายสารภาพได้ดี ฉันจะให้โอกาสนาย" มัยหน้าชื้นขึ้นมาเมื่อฉันพูดเเบบนั้น

"ไปกราบขอโทษวิญญาณเเม่นมซะ!!" ฉึก ฉันเสียบมีดเเทงเข้าไปที่ตรงกลางทรวงอกของมันทีเดียวจนมิดด้าม จนมันสิ้นใจตายไปต่อหน้าต่อตาฉัน สุดท้ายฉันจึงมองไปที่บอดี้การ์ดเป็นอันเข้าใจ จากนั้นก็มีเสียงปืนรัวดังจนเเทบจะหูอื้อ

เเองจี้ ฉันคงใจดีกับเธอเกินไปสินะ ถ้าไม่ตายเธอคงสำนึกไม่ได้ใช่มั้ย ฉันจะเป็นยมทูตให้เธอเอง เเล้วเธอจะได้รู้ว่าที่ผ่านมามันเเค่ขำๆ ของจริงมันต่อจากนี้

.

.

.

จะเอาจบเเบบไหนดีทุกคน เหมือนมีหลายๆคนบอกว่ามันน่าเบื่อ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น