เปลวไฟสีน้ำเงิน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Heart 10 (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 649

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2562 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Heart 10 (3)
แบบอักษร

‘ถ้าฝันตอบว่าเป็นแฟนพี่ ฝันต้องยิ้มนานแล้ว’  

“ชิ” เพราะหมั่นไส้คนตรงหน้า ฉันจึงไม่ถามต่อ แต่พี่อินไม่หยุดหรอก เห็นว่าแกล้งฉันสนุกก็เอาใหญ่เลยนะ 

‘ยิ้มเหมือนตอนนี้ไงครับ เหมือนฝันคนที่สวยๆ ด้วย’  

“ใครยิ้ม ไม่ได้ยิ้ม” ว่าแล้วก็ตักข้าวใส่ปาก อมไว้จนแก้มป่อง ฉันไม่ได้ยิ้มสักหน่อยเนอะ ไม่ได้ยิ้มเลย.. เห็นพี่อินยักคิ้ว ขยิบตา ก็ไม่ยิ้มมั้ง  

“อย่าหลอกให้ฝันยิ้มสิ” เพราะทนที่โดนแกล้งไม่ไหว ก็เลยยื่นมือไปหยิกแขนพี่อินเบาๆ แต่เขากลับแกล้งฉันคืนด้วยการตักข้าวในจานของตัวเองมาจ่อปาก คล้ายกับว่าฉันคือคนบังคับมือเขาให้มาป้อนเอง 

“ถ้าฝันไม่ต้องคีพลุคคนดีนะ ฝันจะกระโดดกัดหูพี่อินเลย”  

แล้วพี่อินก็เอาคืนด้วยการเกาตรงคอค่ะ ฉันคงไม่ต้องแปลความหมายแล้วใช่ไหม 

งับ! ฉันอ้าปากงับข้าวที่พี่อินป้อนแล้วก็เคี้ยวๆ กวนประสาทคนอย่างทอฝันเยอะๆ ฉันคงไม่แค่จูบหรือลูบไล้หรอก กัดให้เลือดไหลคงง่ายกว่า 

“แกล้งฝันเข้าไปสิ เดี๋ยวจะป่วนจนคุณแม่รับไม่ได้เลยคอยดู” ฉันขู่ 

แต่พี่อินกลัวที่ไหน ลอยหน้าลอยตาตอบมาเสียด้วย ‘ถ้าอยากแต่งงานช้าอีก 5 ปีก็เอาสิ’  

“ให้สามเดือนพอ”  

ยอมแพ้แล้วก็ได้ ไม่ใช่เพราะกลัวไม่ได้แต่งงานนะ แต่ถ้าให้ฉันตามจีบพี่อินอีก 5 ปี ฉันว่า...ผลไม้ในประเทศไทยคงขายดีอีกเท่าตัว เผลอๆ ทอฝันอาจได้ตำแหน่งธิดาผลไม้ห้าปีซ้อนอีกด้วย 

คิดแล้วก็ขอใช้ความใจกล้าจีบคุณแม่สามเดือนก็พอแล้ว  

ทว่า.. ตอนนี้หูฉันกำลังได้ยินอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่นะ อย่างเช่น “ผอ. มา ผอ.มา” เสียงดังอื้ออึงในหูมากเลย 

ขวับ! ฉันหันไปมองยังถนนที่ผ่านหน้าโรงอาหาร แล้วก็ต้องช็อกอีกครั้งเมื่อผอ. หรือผู้อำนวยการก็คือรถยนต์ของแม่พี่อิน 

นี่ฉันทานข้าวช้า หรือคุณแม่ติดสปีดตอนตักใส่ปากนะ ทำไมไปไวมาไวแบบนี้ แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดีอยู่บ้างเพราะคุณแม่ไม่เห็นเราสองคน 

ฟู่... ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่าโล่งอก ยกมือลูบหัวใจตัวเองกลัวจะวายตาซะก่อน เหลือบมองพี่อินอีกทีเขาก็กำลังนั่งเท้าคางมองฉันแบบขำๆ อยู่ 

“ฝันไม่ตลกนะ วันนี้ไม่ได้เตรียมตัวมาเจอคุณแม่เลย”  

‘...’  

“เวลาฝันตื่นเต้นน่ะ ช่วยปลอบใจฝันบ้าง จะได้มีกำลังใจที่ดีในวันต่อไป”  

‘...’  

“นี่ฝันจริงจังนะพี่อิน!” เพราะเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ตอบโต้ ฉันจึงอดที่จะบ่นไม่ได้ แต่พี่อินไม่ออกอาการอะไรเลย นอกจากมองฉันแล้วค่อยเลื่อนสายตามองขึ้นด้านบน 

กวนประสาทชะมัด ทอฝันขอลงโทษสักทีเหอะ คิดแล้วก็ยื่นมือไปเพื่อจะลอบทำร้ายพี่อินขณะเขาเผลอ แต่ทว่า... 

“อิน วันนี้ร้านอาหารปิด ช่วยซื้อข้าวไปให้แม่ที่ห้องด้วย”  

ฮึก! คุณแม่มา กลับเป็นฉันที่โดนทำร้ายซะเอง พี่อินเห็นคุณแม่เดินมานานแล้ว คาดว่าคุณแม่ได้ยินที่ฉันพูดหมดทุกคำ ท่านถึงได้โกรธจนไม่อยากทานข้าวร่วมโต๊ะเดียวกัน  

เจ็บยิ่งกว่าโดนเมินก็ตอนที่ตัดพ้อแล้วแม่สามีได้ยินนี่แหละ ทอฝันจะแก้ตัวว่ายังไงดี 

“ฝันมาทำคะแนนนะ ทำไมติดลบอีกแล้วอะ” ฉันพูดไป ทำหน้าเศร้าไป พี่อินก็ส่ายหน้าไปมา ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น 

‘รอพี่แป๊บหนึ่ง ซื้อข้าวให้แม่ก่อน’  

รอก็รอ โดนคดีหนักแบบนี้ทอฝันจะทำอะไรได้อีก พี่อินซื้อข้าวเสร็จเดี๋ยวเขาคงกลับขึ้นไปทำงาน ส่วนฉันก็คงต้องกลับบ้านไปนอนพักเพราะมะรืนต้องไปทำงานแล้ว 

แต่ฉันคิดผิด ‘มือพี่ไม่ว่างครับ ฝันช่วยถือขึ้นไปหน่อย’  

“ตะ...ต้องขึ้นไปจริงๆ เหรอคะ” ฉันถามพลางชี้ไปที่ตะกร้าผลไม้ พี่อินก็พยักหน้าและเดินนำไป “เรียกหน่วยเก็บกู้ระเบิดมาตอนนี้ทันไหมเนี่ย”  

ชีวิตทอฝัน จะรอดหรือล่มกลับมาก็ไม่รู้  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น