Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สูญเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 952

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2562 02:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สูญเสีย
แบบอักษร

"กินชาบูเเล้วไปกินบิงซูกันต่อมั้ย" พี่พอร์ชพูดเสียงร่าเริงผิดปกติ มันผิดปกติตั้งเเต่พี่เเพ็คบอกให้พวกเขามารับฉันเเล้ว

"นิวไม่หิวอะ อิ่มเเล้ว" ฉันพูดพลางลูบวนที่ท้องเเสดงอาการอิ่มให้ดู

"กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่นะนิว ไปๆไอ้ไนท์เลี้ยง" พี่พอร์ชยังคงพยายามชวนฉันไปกินส่วนพี่ไนท์ก็เงียบมาตลอดเอาเเต่มองดูโทรศัพท์ตลอดเวลา เเละฉันก็ทนเเรงชักจูงของพี่พอร์ชไม่ได้ก็ทำได้เเค่มานั่งเเหมะอยู่ที่ร้านบิงซูกับพวกเขา อิ่มก็อิ่มเเต่ปากมันก็อยากกิน

"กินเสร็จไปดูหนังกันมั้ย" พี่พอร์ชว่าต่อพอฉันหันไปหาพี่ไนท์เขาก็เอาเเต่จ้องโทรศัพท์

"นิวมีเรื่องต้องไปทำอะ ไว้วันหลังนะพี่" ฉันว่าไปอย่างเกรงใจ ก็เขาอุส่าชวน

"เรื่องอะไรหรอให้พี่ไปด้วยมั้ย งานกลุ่มงานเดี่ยวพี่ช่วยได้หมดเลยนะ" เขายังคงอาสาจะช่วยฉันอีกเหมือนเดิม

"งานเกี่ยวกับครอบครัวน่ะพี่ นิวจัดการเองได้ ขอบคุณมากนะคะ เเต่วันนี้นิวต้องกลับเเล้วจริงๆ ไว้วันหลังนิวจะเลี้ยงพวกพี่นะ" ฉันว่าก่อนจะเก็บของที่พวกเขาซื้อให้ฉันเยอะเเยะไปหมดทั้งที่ฉันบอกว่าไม่อยากได้เขาก็เอาเเต่ยัดมาให้

"เดี๋ยวสิ พี่อยากดูวันนี้จริงๆ ไปดูกับพี่นะ นะครับ" พี่พอร์ชพยายามทำหน้าอ้อนฉัน

"วันนี้นิวไม่ว่างจริงๆขอโทษนะคะ" ฉันว่าไปอย่างเกรงใจก็เขาอ้อนขนาดนี้เเล้วอะ

"พี่อุส่าเครียคิวสาวๆให้นิวคนเดียวเลยนะวันนี้ นิวจะทิ้งพวกพี่ไปแบบนี้หรอ พี่เสียใจนะ" เล่นบทดราม่ากับฉันอีกเเล้ว

"ไว้วันหลังนิวจะเลี้ยงพวกพี่เองนะคะเเต่วันนี้นิวไม่ว่างเลยจริงๆค่ะ" ฉันพยายามปฏิเสธทุกอย่างเเล้วจริงๆ

"โถ่ ก็พี่อยากอยู่กับนิววันนี้หนิ เนาะไอ้ไนท์ ไม่ใช่ว่าพวกพี่จะเครียคิวได้ง่ายๆนะ" เขาว่าอย่างเศร้าๆ คือเหมือนฉันสำคัญมากจริงๆมันน่าภูมิใจ

"สรุปพวกพี่มีอะไรรึเปล่า วันนี้พวกพี่เเปลกไปนะ" ฉันตัดสินใจถามความสงสัยที่เก็บไว้ตั้งเเต่เเรกไป จนพี่ไนท์ละสายตาจากโทรศัพมาจ้องฉัน ฉันจึงมองพี่ไนท์กับพี่พอร์ชสลับกันไปมาเพื่อรอฟังคำตอบ

"จะมีอะไรเล่า ก็ไอ้เเพ็คมันกลัวว่านิวจะเหงาเห็นว่าไปเดินห้างคนเดียวบ่อยๆ มันเลยบอกให้พวกพี่มาอยู่เป็นเพื่อน นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่จะได้คิวพวกพี่มาเดินห้างด้วยเนี่ย" พี่พอร์ชร่ายยาว

"พี่กำลังโกหกอะไรนิวอยู่กันเเน่ พวกพี่ต้องการอะไร อย่างพี่เเพ็คหรอจะเป็นห่วงนิว พวกพี่โกหกกันไม่เนียนเลยนะ เเถมยังพานิวออกมานอกเมืองทั้งที่ห้างเเถวมอก็มีเยอะเเยะ ทำไมต้องออกมาไกล พวกพี่กำลังคิดจะทำอะไร" ฉันจ้องไปที่หน้พี่พอร์ชที่ตอนนี้ทำหน้เหรอหราไม่รู้จะตอบอะไร แค่เเป๊ปเดียวเขาก็กลับมายิ้มหน้าปกติเหมือนเดิม

"ก็เพราะนิวเคยไปมาหมดเเล้วไง เเถวนี้ร้านประจำพวกพี่ มันอร่อยนะ พี่อยากให้นิวมาลองดู เผื่อจะติดใจจะได้ให้ไอ้อามพามาไง" เขาพูดไปและพยายามขอความช่วยเหลือจากพี่ไนท์ที่นังสนใจเเต่โทรศัพท์

"เเต่วันนี้นิวมีธุระ" ฉันก็ยังพยายามจะกลับ ยิ่งเขาทำตัวกันเเบบนี้ฉันยิ่งไม่ไว้ใจ

"น้องมันอยากกลับมึงจะรั้งทำไมไอ้พอร์ช เอางี้เร่ซื้อเหล้าไปนั่งกินที่บ้านนิวกันดีกว่า ถือเป็นปาร์ตี้เล็กๆ" อยู่ดีๆพี่ไนท์ก็พูดขึ้น บ้านฉันเนี่ยนะ

"เอาจริงดิ" ฉันถามเพื่อความมั่นใจ

"เอางั้นก็ได้เปลี่ยนจากผับมานั่งริมน้ำบ้าง" พี่พอร์ชกล่าวเสริม

"มึงไปซื้อกับนิวนะกูโทรบอกไอ้พีเคก่อน" พี่ไนท์พูดก่อนจะเเยกตัวออกไปเเบบงงๆ เเล้วพี่พอร์ชก็จูงมือฉันเดินมาทางโซนขายเหล้า เเล้วทำไมต้องบอกพี่เเพ็ค ฉันไม่ได้ถามอะไรดูเหมือนพวกเขาไม่อยากยอกอะไรเลย มันต้องมีอะไรเเน่ๆ

"ขึ้นรถเลยครับเราจะไปบ้านนิวกัน" พี่พอร์ชผายมือให้ฉัน หลังจากนั่งรถมาชั่วโมงกว่าก็ถึงบ้านฉัน วันนี้บ้านมืดมาก ทำไมเเม่บ้านไม่มาเปิดไฟ ไปไหนกันหมด ฉันที่หอบข้าวของเตรียมเข้าบ้านพี่พอร์ชก็วิ่งมาดึงเเจนฉันไว้ก่อน

"เดี๋ยวนิวอย่าพึ่งเข้าไป" ดูหน้าเขากังวลมาก นี่เป็นอะไรกัน ส่วนพี่ไนท์ก็เหมือนพยายามโทรหาใครสักคนนึงอยู่

"ทำไมคะ นี่บ้านนิวนะ"

"เชื่อพี่ อย่าพึ่งเข้าจนกว่าพวกพี่จะเเน่ใจอะไรบางอย่าง"

"ไอ้พีเคมันไม่รับโทรศัพท์" พี่ไนท์พูดเสียงเครียด เอาอีกเเล้วเกี่ยวอะไรกับพี่เเพ็ค

ตื๊ดดดด ตืดดดดด

เสียงโทรศัพท์ฉันสั่นขึ้นในกระเป๋าใบหรู พอเอามาดูก็เป็นเบอร์ของบอดี้การ์ด

"ค่ะ" ฉันรับสายอย่างสั้นๆ

(คุณหนูอยู่ไหนคะ ปลอดภัยดีหรือเปล่า)

"อยู่หน้าบ้านค่ะ ปลอดภัยดี"

(คุณหนูอยู่กับใครคะ ออกมาให้ห่างจากบ้านนะคะมันยังไม่ปลอดภัย ตอนนี้เนสกำลังจะเข้าไปคุณหนูรีบออกไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยนะคะ) บอดี้การ์ดฉันพูดอย่างร้อนรน อะไรอันตราย นี่บ้านฉันนะ

"เกิดอะไรขึ้น" ฉันมองไปหาพี่ไนท์ที่พยายามโทรหาใครสักคน ส่วนพี่พอร์ชก็เหมือนพิมพ์อะไรหาใครรัวๆ

(เนสได้รับเเจ้งว่ามีคนบุกเข้าบ้าน เเต่ยังไม่รู้ว่าเป็นใคร เเละยังไม่รู้ว่าต้องการอะไรค่ะ) อะไรนะ มีคนบุกเข้ามาในบ้าน

"ไม่ต้องมาไปตามหาตัวคนที่บุกบ้านให้ได้พอ" ฉันทิ้งของทุกอย่างเเบะวิ่งเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ยนิวอย่าเข้าไป!!" พี่พอร์ชคว้าตัวฉันไว้ไม่ทัน พอเข้ามาในบ้านคือมันมืดไปหมด ฉันเดินไปเปิดสวิตไฟถึงกับอึ้ง คือบ้านฉันเละไปหมดข้าวของกระจัดกระจาย พี่พอร์ชกับพี่ไนท์วิ่งเข้ามาอยู่ข้างๆเเละมองอย่างอึ้งๆ

"แม่นม" ฉันอุทานมาเบาๆเมื่อนึกถึงคนที่น่าจะอยู่บ้าน ฉันจึงวิ่งไปที่ห้องเเม่นมที่ชั้นสอง ซึ่งมันก็เละไม่ต่างจากชั่นล่างเเต่ไม่มีเเม่นมเลย ไปไหน

"นม!! อยู่ไหน!! มีใครอยู่บ้านมั้ย!!" ฉันตะโกนลั่นบ้าน พวกเเม่บ้านคนสวนหายไปไหนกันหมด ฉันวิ่งไปดูห้องต่างๆก็ไม่มีวี่เเววเเม่นม ตอนนี้ใจฉันเริ่มเสียเเล้ว เเม่นมหายไปไหน พอวิ่งเข้ามาถึงห้องเเม่ก็ยิ่งตกใจ คือเเม่บ้านนับสิบเเถมคนสวนอีกถูกมันมือมัดปากรวมกันในห้องของเเม่ฉันที่ตอนนี้าภาพเหมือนพายุเข้า ฉันวิ่งเข้าไปพยายามเเก้เชือกซึ่งมีพี่พอร์ชเเละพี่ไนท์เข้ามาช่วย

"เเม่นมไปไหน ใครเห็นเเม่นม" เมื่อเเก้เชือกเสร็จฉันก็ถามอย่างร้อนรน ก็เเม่นมไม่ได้อยู่ในนี้ เเล้วจะไปไหน

"ในห้องคุณหนูค่ะ ฮึก" คือทุกคนดูตกใจมาก รวมถึงฉันด้วย เเต่ตอนนี้ใจฉันชื้นขึ้นมาบ้างเเเล้วที่อย่างน้อยเเม่นมก็ไม่ได้ถูกจับตัวไป. ฉันจึงวิ่งไปที่ห้องตัวเอง พอเปิดประตูเข้าไปฉันถึงขึ้นช็อคสุดขีด

"กรี๊ดดดดดดดด เเม่นม!!!" ฉันกรี๊ดสุดเสียงกับภาพที่เห็นห้องถูกลื้อค้น เเถมยังมีเเม่นมถูกมัดมือมัดเท้ามัดปากเเถมยังถูกมีดปักที่กลางอกนอนจมกองเลือดอยู่บนที่นอนของฉัน ฉันวิ่งเข้าไปหาเเม่นมอย่างรวดเร็วพยายามเเกะเชือกที่มัดไว้ออก ตอนนี้น้ำตาฉันมันพลั่งพลูออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"นม ตื่น นมนิวมาเเล้ว ฮึก นมได้ยินมั้ย ฮืออออ" ฉันเขย่าตัวเเม่นมเบาๆ

"นมได้ยินนิวมั้ย อย่าเงียบสิ นิวกลับมาเเล้ว ฮือออออ" ตอนนี้ตัวฉันเปื้อนเลือดไปหมดซึ่งฉันไม่สนใจอะไรอีกเเล้ว ตอนนี้ฉันขอเเค่เเม่นมตื่นมาพูดกับฉัน

"นิว ใจเย็นๆ" พี่พอร์ชโอบไหล่ฉันเเละลูบเบาๆ

"นมตื่น อย่านิ่งเเบบนี้ ฮึก หายใจนมหายใจสิฮืออฮึก" เเม้ฉันจะรู้ว่าทำยังไงมันก็เเก้ไขอะไรไม่ได้ เเม่นมหยุดหายใจไปแล้ว เขาทิ้งฉันไปอีกคนเเล้ว

"นิว เชื่อพี่ออกไปจากที่นี่ก่อนมันไม่ปลอดภัย" พี่พอร์ชพยายามจะเกลี้ยกล่อมฉัน

"ฮึกฮือออ ไม่!! นิวจะไม่ทิ้งเเม่นม นิวจะอยู่กับเเม่นม นิวรักนมนะ ตื่นมาหานิวสิ นิวอยู่นี่ไง" ฉันกอดเเม่นมเอาไว้เเน่น เหมือนตอนนี้ใจฉันจะขาดเเล้ว

"นิว ถ้ามันย้อนกลับมา..."

"นม วันนี้นิวไปเที่ยวมานิวซื้อเสื้อมาฝากนมด้วย นมลองใส่ให้นิวดูหน่อยสิว่าใส่พอดีมั้ย" ฉันเหมือนคนที่เสียสติพูดไปร้องไห้ไปคนเดียว เหมือนโลกมันหยุดหมุนไปเเล้ว

"ทำไมนมเงียบล่ะ นิวซื้อมาให้นะ เสื้อที่นมอยากได้ไงฮือออออ นมต้องยิ้มให้ ฮึก นิวสิ เราจะใส่ไปทำบุญวันเกิดนมด้วยกันไงฮืออออ นิวซื้อมาให้เเล้วนะ นมดีใจมั้ย ฮืออออ นม" ฉันฟุบหน้าลงไปที่หน้าของเเม่นมที่มันบอบช้ำน่าจะเกิดจากการถูกทำร้ายทำร้าย

"นิวเราไปเถอะ" พี่ไนท์พูด

"หรือว่าวันนี้นมจะนอนห้องนิวหรอ งั้นเรานอนด้วยกันนะ พวกพี่ออกไปสิ นิวจะนอนเเล้ว" ฉันพูดกับร่างไร้วิญญาณของเเม่นมก่อนจะหันไปบอกพี่พอร์ชกับพี่ไนท์ยิ้มๆ

"นิว ไปกับพวกพี่เถอะนะ" พี่พอร์ชทำหน้าเหนื่อยใจ

"ไม่!!! ออกไป ออกไปให้หมดเลยนะ" ฉันกอดเเม่นมเอาไว้ในอกเเน่น

"นมไม่ต้องกลัว นิวจะไม่ให้ใครทำอะไรนม นิวจะดูเเลนมเอง ฮืออออใครทำอะไรนมบอกนิว นิวจะไปจัดการให้ หรือว่านมอยากทำเอง ฮึก นมคุยกับนิวหน่อยสิ นิวเหงานะ เรามีกันเเค่สองคนนะ นมจะไม่คุยกับนิวหรอ ฮืออออ นมไม่รักนิวเเล้วใช่มั้ย"

"ขอโทษครับ หลบทางหน่อย" กู้ภัยเข้ามาดึงฉันกับนมออกจากกัน

"กรี๊ดดดด จะเอานมไปไหน หยุดนะ นม!!! ปล่อยยยย" พี่ไนท์กับพี่พอร์ชดึงฉันไว้ ปล่อยให้กู้ภัยนำร่สงเเม่นมขึ้นเปล

"อย่าเอานมไปนะ อย่าเอาไปฮืออออ พี่ห้ามเขาสิ เขาจะเอาเเม่นมไป"

"นิวตั้งสติ เเม่นมตายเเล้วนะ ตอนนี้นิวต้องไปจากที่นี่"

"ขอร้องงงง ฮือออ อย่าเอานมไป ฮือออ" ฉันทรุดลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวเเรงเมื่อเห็นภาพกู้ภัยเอาผ้าปิดหน้าเเม่นมเเละหามออกไป

"เเม่นมฮือออ กลับมาฮึก อย่าเอาเเม่นมไป อย่าเอาไปฮืออออ เอาไปไม่ได้" ฉันลงไปนอนร้องไห้อย่างหมดเเรงที่พื้น ไม่ไหวฉันไม่ไหวเเบ้วจริงๆ ภาพที่มีดปักบนอกเเม่นมยังคงติดอยู่ในตาฉัน ใครถึงทำเเบบนี้ ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้

.

.

.

ร้องไห้น้ำตาเเทบหมด

กับการดราม่าครั้งนี้

ไม่ไหวไรท์ไม่ไหวเเล้ว

ตัดๆๆๆๆๆ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น