หลินหลิน / ศศิภา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 390

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ (3)
แบบอักษร

ตบครั้งแรก เขาเลิกคิ้วขึ้น 

ตบครั้งที่สอง ปลายจมูกขยับเล็กน้อย 

ตบครั้งที่สาม ปากกระตุกหนึ่งครั้งแล้วขยับไปมา สมุนไพรในปากคงขมปี๋จนทำให้เขานิ่วหน้า 

นางไม่ละความพยายาม ตบหน้าเขาเป็นครั้งที่สี่ เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ขยับ 

“เมี้ยว!” เจ้าเหมียวร้องเมี้ยวอย่างตื่นเต้น จากคนใกล้ตายกลับกลายเป็นใกล้ฟื้น จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร หัวใจของนางลิงโลด ได้ใจจนตบหน้าเขารัวๆ อีกชุดหนึ่ง 

“โอ๊ะ!” คนเจ็บสะดุ้งสุดตัว สูดปากยาวๆ หนึ่งครั้ง เจ้าเหมียวเพิ่งรู้สึกตัวเมื่อเห็นรอยเลือดบนแก้มของเขา...สอง สาม สี่ ห้า หก... 

อา...แผลบนใบหน้าของเขา นางลืมตัวตบแรงไปสักหน่อย ยิ่งเห็นเขาขยับตัวได้ น้ำหนักมือจึงลงไปมากกว่าปกติ เล็บของนางกรีดลงบนเนื้อนับสิบแผล แต่มีอยู่แผลหนึ่งลึกกว่าแผลอื่น ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจกลายเป็นแผลเป็นติดตัวเขาก็เป็นได้ เจ้าเหมียวน้อยชะโงกหน้าสำรวจจริงจัง หน้าตาจืดเจื่อนลงอย่างคนสำนึกผิด 

เอาน่า...แผลเล็กๆ แค่นี้แลกกับการได้ชีวิตกลับคืนมา ยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก!  

นางยืนเฝ้าจนดวงตาที่ล่องลอยของเขากลับฟื้นคืนสติ แก้มซีดเซียวบัดนี้ซับสีเรื่อ ก่อนจะลามไปทั้งใบหน้า 

หลี่จิวฮวาจ้องเขา เขาจ้องตอบ ที่นางเห็นคือนัยน์ตาสีดำจัดดังถ่าน กับใบหน้าที่แดงก่ำลามไปจนถึงลำคอ 

“เฮ้ย!” คนเจ็บตะโกนสุดเสียงราวกับเห็นผี ก่อนกระเถิบถอยร่นไปด้านหลัง ยังผลให้แมวตัวอวบอ้วนที่ยืนอยู่บนอกล้มคว่ำคะมำหงาย ร่างอ้วนตกลงบนหิมะดังแอ้ก กลิ้งหลุนๆ ไปอีกสามตลบ จึงสามารถพลิกตัวและหยัดยืนด้วยเท้าทั้งสี่ได้แม้จะซวนเซเล็กน้อยก็ตาม 

นางเชิดหน้า ชูคอ ปลายหางสะบัด ปรายตามองไปยังคนเจ็บ บัดนี้เขานั่งตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางกองหิมะ หน้าอกกำยำที่เคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยเมื่อครู่บัดนี้สะท้อนขึ้นลงอย่างชัดเจนตามการหายใจของผู้เป็นเจ้าของ อาการของเขาดีขึ้น แม้ไม่ใช่หมอแต่นางก็ดูออกว่าเขารอดชีวิตแน่ๆ แล้ว 

นางยิ้มบางๆ ในหน้า ตวัดสายตาไปทางอื่น หน้าเชิดขึ้นอีกเล็กน้อย รอคอยบางสิ่ง 

“เจ้าแมวอ้วน!”  

ตึง!  

เหมียวน้อยถึงกับล้มทั้งยืน นางมึนงงราวกับถูกของแข็งๆ ทุบลงกลางศีรษะ 

นี่หรือคำที่นางรอคอย เขาไม่เพียงไม่ขอบคุณแต่กลับเรียกนางว่าแมวอ้วน?! ไม่สำนึกบุญคุณไม่ว่า แต่มาว่าว่านางอ้วนเช่นนี้ อภัยให้ไม่ได้เป็นเด็ดขาด!  

หลี่จิวฮวาพยุงร่างอวบท้วมของตนเองให้ลุกยืนอีกครั้ง ย่างสามขุมเข้าหา ในปากยังคาบสมุนไพรวิเศษไว้ไม่ยอมคลาย 

“เจ้าทำอะไรข้า” เขาไอโขลกๆ ตบอกตัวเองสองสามครั้ง พลางโก่งตัวคายสิ่งที่อยู่ในปากออกมา 

นอกจากของเหลวข้นสีดำที่หล่นลงบนเกล็ดหิมะ ยังมีเส้นใยสีเหลืองอ่อนปะปนออกมาด้วย 

“อะไร”  

หลี่จิวฮวารู้ว่าเขาสงสัย จึงวางสิ่งที่คาบไว้ลงตรงหน้าเขา บุรุษผู้นั้นเพ่งมอง สีหน้างุนงง นางจึงเริ่มใช้อุ้งเท้าของตัวเองขีดเขียนเป็นตัวอักษร 

คำแรกคือ ‘สมุนไพร’  

ต่อมาคือ ‘ช่วยท่าน’  

เขาอ่านออกแน่นอน หลี่จิวฮวาเชื่อเช่นนั้น บุรุษผู้นี้ให้มองอย่างไรก็ไม่มีวันใช่ชาวบ้านแถบนี้ ลักษณะท่าทาง ผิวพรรณ มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นคนที่คุ้นชินกับความสุขสบาย หากไม่ใช่ลูกคหบดีก็คงเป็นลูกขุนนางสักคนหนึ่ง 

หลังจากเขียนเสร็จ นางก็ยืดตัวยืนอย่างสง่าบนขาอ้วนๆ สั้นๆ ของนาง และยังคงรอคอยคำคำเดิม 

ทว่า...เขาช่างเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากเสียจริง ไม่เพียงนั่งจ้องตัวอักษรที่นางเขียนจนมันละลาย คำขอบคุณก็ไม่มีเล็ดลอดออกมาจากปากของเขาแม้แต่คำเดียว 

นางพ่นลมหายใจ ก้มหน้าคาบสมุนไพรชนิดนั้นไว้ในปากอีกครั้ง จากนั้นจึงก้มหน้าก้มตาเดิน 

แล้วไปเถอะ! เขาจะขอบคุณ จะซาบซึ้งกับที่นางช่วยชีวิตหรือไม่หาใช่เรื่องสำคัญอันใด นางยังมีเรื่องสำคัญให้จัดการ มัวแต่รีรออยู่ตรงนี้หาได้ไม่ 

เจ้าเหมียวเดินตุบตับๆ จากไป ในขณะที่คนเจ็บยังจ้องพื้นหิมะตรงหน้านิ่งงัน 

หลี่จิวฮวาเดินไปได้ครึ่งทาง ม้าตัวหนึ่งห้อเหยียดเต็มฝีเท้าผ่านมา คนบนหลังม้าสวมชุดสีดำรัดกุม ปกปิดใบหน้าส่วนล่าง เจ้าเหมียวชะงักเท้ากึก เหลียวมองไปยังทางที่เดินผ่านมา ในใจอดห่วงบุรุษที่เพิ่งฟื้นจากความตายคนนั้นไม่ได้ 

หากสวรรค์ยังเมตตา ผู้ชายชุดดำที่เพิ่งผ่านหน้านางไปนี้คงเป็นคนช่วยเขาให้รอดชีวิต 

แต่หากสวรรค์ไม่เห็นใจ เกรงว่าผู้ชายคนนั้นอาจถูกฆ่าตายอย่างน่าเวทนา 

หลี่จิวฮวาขบริมฝีปาก นึกภาพใบหน้าซีดเซียวของคนผู้นั้น ทอดถอนใจออกมาคำหนึ่ง 

ไม่ว่าอยู่หรือตาย ล้วนไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับนาง ชีวิตของเขาไม่เกี่ยวพันใดๆ กับนาง กระนั้นในฐานะที่เคยช่วยเขาไว้ นางจึงได้แต่ภาวนาอยู่ในใจ ขอให้เขารักษาชีวิตไว้ได้ หากวันหน้ามีวาสนาต่อกัน นางกับเขาคงได้พบกันอีกสักครั้ง 

ทว่าบางที...วันหน้าหรือวันไหนๆ ระหว่างเขากับนาง อาจไม่มีวันมาถึง 

เจ้าเหมียวหันหลังให้กับทางที่เดินผ่าน ก้มหน้าย่ำเท้าลุยหิมะกลับไปยังสำนักศึกษาของตน 

ตะวันคล้อยต่ำ ระเรี่ยริมขอบฟ้า 

บรรยากาศเงียบเหงาเศร้าสร้อย 

ลมพัดมาวูบหนึ่ง ใบไม้เสียดสีส่งเสียงครวญคราง ฟังคล้ายบทสวดขับไล่วิญญาณบทหนึ่ง 

 

 

 

 

หลังจากเคยฝากแมวน้อยถิงถิงไว้ในอ้อมใจของทุกคนมาแล้ว 

วันนี้ขอฝากแมวอ้วนฮวาเอ๋อร์ไว้ด้วยนะคะ ลูกสาวของถิงถิงคนนี้น่ารักน่าชังเหมือนแม่เลย อิอิ 

วาดปกไว้รอแล้ว เตรียมเปิดจองเร็วๆ นี้นะคะ 

ขอบคุณที่ติดตามค่า ^^ 

ความคิดเห็น