Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จะให้เป็นเจ้าภาพหรอ

ชื่อตอน : จะให้เป็นเจ้าภาพหรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 809

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จะให้เป็นเจ้าภาพหรอ
แบบอักษร

"นมนิวกลับมาเเล้วววว" หลังจากที่อามมาว่งฉันที่หน้าบ้านเขาก็กลับเลยเพราะตอนนี้ก็ดึกเเล้ว เเบะพรุ่งนี้มีเรียนเช้า พอเข้ามาในบ้านก็เป็นเหมือนทุกวัน คือทุกอย่างมันเงียบไปหมดเหมือนเป็นบ้านที่ไม่มีคนอยู่

"คุณหนู" เเม่นมยืนยิ้มให้ฉันอยู่ชั้นสอง

"นมเป็นอะไร ทำไมดูเศร้าๆล่ะ" ฉันเดินขึ้นไปกอดเเม่นมเเละดึงเข้าไปคุยกันในห้องของฉัน

"คุณรัศมีเธอฆ่าตัวตายค่ะ" โอเอมมมมจี

"อ้อหรอคะ ไม่เห็นพี่การ์ดโทรมาบอกนิวเลยไม่ได้เเล้วนิวต้องโทรไปจัดการ" ฉันว่างอย่างทีเล่นทีจริง เเละหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรไปถามบอดี้การ์ด เเต่เเม่นมกลับเอามือมากุมมือฉันไว้ก่อน ฉันจึงมองไปอย่างสงสัย

"คุณหนูคะ ชีวิตคนไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะคะ" แม่นมทำหน้าจริงจังใส่ฉันอีกเเล้ว ช่วงนี้เเม่นมเอาเเต่ทำหน้าเครียดใส่ฉันตลอดเวลา

"นมต้องการจะพูดอะไรก็ว่ามาดีกว่าค่ะ" ฉันว่าไปอย่างจริงจังบ้างฉันพยายามที่จะไม่ทำให้เรื่องมันเครียดเเต่เเม่นมกบับดึงเข้าเรื่องจริงจังตลอด

"คุณหนูคงรู้ว่าที่คุณรัศมีเธอฆ่าตัวตายส่วนหนึ่งเป็นเพราะข่าวนั่น"

"เเล้ว" ฉันเอนตัวนอนอย่างไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องที่นมกำลังเล่าอยู่

"ซึ่งคุณหนูมีส่วนทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นนะคะ"

"นมจะให้นิวไปเป็นเจ้าภาพให้เขาหรอคะ อ้อใช่สิเขาไม่มีเงินกันเเล้วหนิ เดี๋ยวนิวบอกคุณทนายจัดการให้" ฉันหยิบโทรศัพทขึ้นมาอีกครั้ง

"คุณหนูจริงจังหน่อยสิคะ!" เเม่นมตะคอกฉันเสียงดังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"ได้ค่ะนมต้องการเเบบไหน"

"นมอยากให้คุณหนูไปแสดงความรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น ไปขอโทษหนูเเองจี้นะคะ"

"ต่อให้เเม่มันเป็นผีมาบอกให้นิวไป นิวก็ไม่ไป"

"แต่คุณหนูเป็นคนทำใฟ้เรื่องนี้เกิด"

"เรื่องนี้มันเกิดตั้งเเต่19ปีที่เเล้วเเล้วค่ะนม มันไม่ได้เกิดที่นิว มันเกิดจากคุณพ่อ คุณพ่อคนเดียว!!" ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทั้งตัวเป็นการเเสดงออกเเทนคำพูดว่าฉันไม่อยากคุยอีกเเล้ว

"ถ้าอย่างนั้น นมจะไปขอโทษเธอเองค่ะ" แม่นมว่าเท่านั้นก็มีเสียงปิดประตูมาทีหลังฉันจึงออกมาจากผ้าห่ม

 

เช้าวันต่อมา

ฉันลงมากินข้าวปกติคนเดียวเหมือนทุกวัน และมันเป็นเเบบนี้ตั้งเเต่ที่คุณเเม่เสียไป ต่างไปจากเดิมคือทีวีทุกช่องก็เอาเเต่ลงข่าวการตายของผู้หญิงคนนั้น เเละพยายามตีความโยงเรืรองไปต่างๆนาๆ ฉันจึงวางช้อนหยิบกระเป๋าเเละไปเรียนดีกว่า ขี้เกียจมาฟังชื่อยัยผู้หญิงคนนั้นให้อารมณ์เสีย

ณ มหาลัย

"เเกดูสิเเม่เเองจี้ฆ่าตัวตายอะ เขาว่าเครียดมากเรื่องล้มละลายอะเเก"

"ฉันว่ามันมากกว่านั้นนะเเก" เป็นเสียงพูดคุยกันตามกลุ่มของนักศึกษาที่ฉันเดินผ่านมา

"ไงเเม่สาวน้อย" มีเสียงทีกฉันจากโต๊ะหินอ่อนก่อนที่ฉันจะหันไปมองว่าใคร

"พี่ไนท์" ใช่เขาที่นั่งอยู่ตรงรั้นคนเดียว

"อื้อ คิดว่าวันนี้จะไม่มาซะอีก"

"ทำไมอะ" ฉันไปนั่งโต๊ะตรงข้ามกับเขา

"คนเขาลือกันว่าเธอเป็นต้นเหตุให้เเม่เเองจี้ฆ่าตัวตาย"

"ถ้าใช่เเล้วจะยังไงต่อ" ฉันไม่สะทกสะท้านต่อคำที่เขาเล่ามา

"เธอนี่อันตรายกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ"

"พี่ก็เตือนพี่เบลเเล้วกันว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ถ้ไม่อยากเจอเเบบนี้" ฉันยังจำผู้หญิงที่มาหาเรื่องฉันสันเเรกได้ซึ่งหลังจากนั้นฉันก็ไม่เจอเขาอีกเลย

"ฉันไม่ได้ติดต่อเบลนานเเล้ว ว่าเเต่เธอกับไอ้พีเคนี่ถึงไหน"

"จะถึงไหนล่ะด่าฉันเช้าเย็นก่อนนอนทุกวันอะ" แต่เเปลกเรื่องนี้เกิดเขากลับไม่มาโวยวายใส่ฉัน หายเงียบไปเลยสงสัยไม่ว่างมัวปลอบยัยเเองจี้อยู่

"เธอนี่บทจะฉลาดก็นำเกมไปไกล บทจะโง่นี่ก็ไม่รู้อะไรเลยจริงๆนะ"

"นี่พี่ด่าฉันอยู่หรอ"

"เปบ่าเเค่เล่าให้ฟัง"

"ชิฉันไปเรียนดีกว่า" ฉันหันไปหยิบกระเป๋าเพื่อจะไปเรียนเเต่ต้องมาสะดุดกับคำที่พี่ไนท์พูดอีก

"รอมันหน่อยนะ" รอ รอพี่เเพ็คหรอ ฉันไม่สนใจเดินขึ้นเรียนไป และจนกระทั่งเลิกเรียนฉันก็มาเจอกับพี่พอร์ชเเละพี่ไนท์อยู่หน้าห้อง

"พวกพี่มีไรปะเนี่ย"

"ไอ้พีเคมันให้พี่มารับนิวน่ะ" พี่เเพ็คเนี่ยนะปกติชื่อฉันเขายังไม่อยากเรียกเลย

"รับไปไหน" ฉันถามไปอย่างสงสัย

"เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวก่อนเเล้วจะไปส่งเเล้วกัน" พี่ไนท์บ่ายเบี่ยงไม่ตอบเเถมยังรีบจูงมือฉันไปอีก ฉันจึงมองไปหาพี่พอร์ชอย่างต้องการคำอธิบาย เเต่พี่พอร์ชกลับทำเเค่พยักหน้าให้เเละเดินตามมาเท่านั้น โอ้ยนิวงงไปหมดเเล้วจ้าาาา

.

.

.

มันเกิดอะไรขึ้นน้าาาา

ไว้มาต่อกันวันหลังเนาะทุกคน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น