M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่ามารยาให้มากนัก!!!

ชื่อตอน : อย่ามารยาให้มากนัก!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 01:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่ามารยาให้มากนัก!!!
แบบอักษร

โคร้มมมม!!! เฮ้ยยย!!!! เหี้ย!!!!! เมื่อได้ยินเสียงอุทานอันดังของคุณหนู บ่าวรับใช้และพ่อบ้านที่ยืนรออยู่ข้างนอกก็พยายามวิ่งกรูกันเข้ามา แต่โดนองครักษ์เงาที่เฝ้าดูนายท่านในมุมมืดกันทุกคนไว้ก่อน องค์รักษ์เงาอีกคนก็เขามาดูอาการท่านประมุขของตน เขาตรวจอาการเพียงครู่เดียวก็รู้ว่าเจ้านายตนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง เพียงแค่ตกใจจนหมดสติเท่านั้น

 

"เขาเป็นอะไรมากไหม? คือ...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้ ไม่คิดว่าเขาจะกลัวขนาดนี้" (ใครจะคิดว่าผู้ชายอกสามศอกจะเป็นลมเพราะกบ มันออกจะอร่อย)

 

"นายท่านไม่ได้เป็นอะไรมากขอรับ เพียงแค่หมดสติเท่านั้น "

 

"เช่นนั้นพาเขาไปที่หอนอนเถอะ!"

 

"ขอรับ....แต่คุณหนูห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาดนะขอรับ หากศัตรูรู้จุดอ่อนของท่านประมุข พวกมันจะใช้จุดอ่อนนี้มาทำร้ายท่านประมุขพรรคได้ ยิ่งคนรู้น้อยก็ยิ่งเป็นผลดีกว่าขอรับ"

 

"อืม....ข้ารับปาก ไปเถอะข้าจะรับหน้าทุกคนเอง" ( ถ้าเอากบมาทำร้ายศัตรูคงน่ารักพิลึก โถววว อยู่ในยุคโบราณที่มีกำลังภายในเวอร์วัง แต่เอากบมาจัดการศัตรู โหดอะไรเบอร์นี้ อุ้ยกลัว!!!) เต้าหู้นึกไปแล้วก็อดขำไม่ได้ แต่ก็รู้สึกผิดนิดหน่อยที่เขาเป็นขนาดนี้

 

เมื่อองครักษ์เงาได้พาร่างอันไร้สติของเจ้านายตนออกไปทางหน้าต่าง เต้าหู้ก็รับหน้าบอกกับทุกคนว่าท่านประมุขมีธุระด่วนที่ต้องไปจัดการ แล้วใช้วิชาตัวเบาออกไปแล้ว เสียงที่ได้ยิน ตนเพียงแค่ตกใจนิดหน่อยกับการมารายงานข่าวด่วนขององครักษ์เงา ทุกคนพยักหน้าเขาใจ และจัดเก็บโต๊ะอาหารเสร็จสรรพโดยไม่ได้สงสัยอะไรต่อ เต้าหู้ได้โอกาสจึงแอบเข้าไปดูอาการของคนที่ตนพึ่งจะแกล้งเอาคืนเขาไปหมาดๆ อยากจะสมน้ำหน้านัก แต่อีกใจนึ่งก็สงสาร

 

"ท่านประมุขเป็นอย่างไรบ้าง?" เมื่อเข้าไปในห้องนอนของชายหนุ่มก็พบกับร่างหนาที่ยังนอนนิ่งสนิทไม่ได้สติ และมีองครักษ์อยู่เฝ้าอาการใกล้ๆ

 

"นายท่านยังไม่ได้สติขอรับ" รายงานอาการเสร็จก็คำนับว่าที่นายหญิงของตนทันที

 

"เจ้าช่วยไปหาผ้ากับอ่างใส่น้ำมาให้ข้าที ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านประมุข" เต้าหู้แอบหนีฮุยอินมา เพราะไม่อยากให้คนรู้เพิ่มตามที่รับปากไว้ เลยต้องใช้องครักษ์เงานี่แหละไปหาของที่ตนต้องการมาให้

 

องครักษ์เงาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่ก็ยังแอบตกใจที่นางจะเช็ดตัวให้ท่านประมุข ถึงจะเป็นคู่หมั้นกัน แต่มันจะเหมาะรึ? แต่จะให้เขาทำมันก็กระดากอายเกินไป หากนายท่านตื่นขึ้นมา เขาคงจะโดนถีบกระเด็น คงโดนหาว่าเป็นพวกชอบตัดแขนเสื้อ (ตัดแขนเสื้อ แปลว่า ชายรักชาย)

 

"พวกเจ้าออกไปเถอะ ส่วนท่านประมุขข้าจะดูแลเอง" เต้าหู้เมื่อได้อ่างน้ำและผ้าวางไว้ใกล้ๆหัวเตียง ก็สั่งให้องครักษ์เงาออกไปดูแลรักษาความปลอดภัยข้างนอกแบบเดิม พวกเขาน่าจะถนัดกว่างานดูแลเด็กชายน้อยคนนี้

 

"เห้อออ ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัวแท้ๆ เต้าหู้เอ้ย!!!" อดบ่นกับตัวเองไม่ได้ สะใจได้ไม่นานก็ต้องมารับผลการกระทำของตัวเองสะได้ นางค่อยๆถอดผ้าคาดเอวของชายหนุ่มออก ตามด้วยเสื้อคลุมด้านนอก จนเหลือเสื้อด้านใน และกางเกงสีขาวตัวบางชั้นเดียวก่อนที่จะถึงเนื้อตัวของเขา นางค่อยๆแหวกเสื้อออกจนเผยให้เห็นมัดกล้ามและซิกแพ็คเป็นลอนๆสวยงาม หืมมม เห็นแล้วน้ำลายไหล ถึงเต้าหู้จะเป็นคนไม่ชอบผู้ชายเจ้าชู้ แต่ความหื่นก็ไม่เข้าใครออกใคร นางก็ยังแอบปลื้มหนุ่มหล่อกล้ามแน่น มโนว่าเป็นหลัวในอุดมคติอยู่เลย ชอบดูจนเห็นหุ่นผู้ชายก็ไม่ได้เขินอายอะไร เพราะกว่านี้ฉันก็เคยเข้าเว็บดูบ่อยๆ เอร้ยยย!!!

 

"หูยยยย งานดีย์ ถ้าไม่ติดที่นิสัยความเจ้าชู้ ฉันจะกัดซิกแพ็คนายทีละก้อนจนครบเลย เห็นแล้วเข็ดฟัน!!" ว่าแล้วก็เอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวเขาไปด้วย กัดลิมฝีปากล่างไปด้วย ข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้เผลอลักหลับหมอนี่ เวลานอนน่ารักชะมัด! นิ่งๆ หล่อๆ ไม่มีความเจ้าเล่ห์ แถมหุ่นก็น่ากินอีก หืมมม อดทนไว้แกรรรร

 

ตอนที่เช็ดหน้าเขาทำให้เต้าหู้ได้เห็นความละมุนละม่อมของเขาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น คิ้วหนาสมกับความดุดัน ขนตางอนยาวจนเหมือนติดขนตาปลอม จมูกโด่งงดงาม ปากที่อวบอิ่มพอดี ไม่หนาไม่บางจนเกินไป ริมฝีปากที่ตนเคยได้ลิ้มลองถึงความนุ่มนิ่มของมันมาแล้ว (เดี่ยวๆ อันนั้นไรท์ว่าน่าจะเป็นบทที่ผู้ชายต้องพูดนะ? แต่ไม่เป็นไรเพราะเรา 'หื่น' ไม่จำกัดเพศ)

 

 

(หื่นเปิดเผยกับหื่นเงียบมาเจอกัน อันนี้เค้าก็ไม่รู้วววด้วยหน่าาาา เพราะไรท์ก็หื่นเหมือนกานนน ไปแล้วสตงสติ! ช่วยดึงสติไรท์ที )

 

ไล่มาจนถึงคอหนา ไหล่กว้าง อกแกร่ง จนถึงหัวนมช้มพูววววทั้งสองข้าง ก่อนจะลงไปถึงซิคแพ็คที่นั่งเช็ดวนอยู่นานจนเหมือนจะนั่งขัดก็ว่าได้ ในใจก็อยากจะเช็ดต่ำลงไปอีกหน่อยแต่วันนี้คงจะไม่เหมาะ ขณะที่นั่งเหม่อวนเช็ดกล้ามท้องเขาอยู่นั้น เจ้าตัวก็ฟื้นขึ้นมาพอดี เมื่อรู้สึกแสบๆผิวบริเวณหน้าท้องของตน

 

"เจ้าทำอะไรอยู่นะ?!" ถามไปทั้งที่สติยังกลับมาไม่ครบ

 

"หือออ...." ตาบรือหันมามองหน้าชายหนุ่มที่ตนเช็ดตัวอยู่และยังไม่หลุดออกจากจินตนาการ 18+ ของตน

 

"โอ้ยยย! แสบ เจ้าทำอะไรของเจ้า!"

 

"เอ่อ....เฮ้ย!!! เอ่อ...ข้ากำลังเช็ดตัวให้ท่านอยู่เจ้าค่ะ กะ กะ กลัวไม่สบายตัว แหะๆ" เมื่อได้สติก็แก้ตัวไปแบบเก้ๆกังๆ

 

"เหอะ! เจ้ายังห่วงว่าข้าจะไม่สบายตัวอีกรึ? ถึงขนาดทำอาหารแบบนั้นมาให้ข้ากินได้ คงไม่ต้องสนความสบายตัวของข้าแล้วละ!" หันขวับคอแทบเคล็ดเพราะงอนหนักมาก เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ (เอ๋าาาา คือสะดีดสะดิ้งแทะบั่นหนิ! จั้กบาดสะบ้อออ ) [ทำไมสะดีดสะดิ้งขนาดนี้ ฟาดสักทีจะดีไหม!!]

 

"น้องขออภัยเจ้าค่ะพี่หลี่เฉียง น้องไม่ได้ตั้งใจ" (นี่ฉันยังเห็นแก่ความหื่นที่ฉันมีต่อแกเมื่อกี้นะ ฉันถึงออดอ้อนด้วยความรู้สึกผิดนะ!!!)

 

"เชอะ! " หันคออีกครั้งเกือบจะได้ 360 องศาแล้ว (หืมๆๆ สะบ้อๆๆ)

 

"จะให้น้องทำอย่างไร พี่หลี่เฉียงถึงจะให้อภัยน้องละเจ้าค่ะ?" พูดออดอ้อนแล้วก้มลงไปเอาคางก่ายเกยไว้บนอกของเขาทั้งที่เขายังนอนไม่รู้สภาพตัวเอง (มัวแต่สดิ้งอยู่)

 

เขาเห็นนางทำท่าทางและน้ำเสียงออดอ้อนก็ใจอ่อน ที่จริงเขาใจอ่อนตั้งแต่นางเช็ดตัวให้เขาแล้ว แต่ก็ยังอยากให้นางออดอ้อนตนอีกสักพัก

 

"หึ! ถ้าอยากให้ข้ายกโทษให้ เจ้าคงต้องใช้ตัวของเจ้ามาเป็นหมอนข้างให้ข้าใช้กอดนอนคืนนี้แล้วล่ะ! เพราะข้าเสียขวัญ และตกใจมาก..." พูดแล้วก็ทำเสียงอ่อย อ่อนแอ แลดูตัวเล็ก

 

"นี่! อย่ามารยาให้มันมากนักนะ!" เต้าหู้เด้งตัวขึ้นมา แล้วโพล่งใส่เขาโดยที่ไม่ได้ใช้สติใคร่ครวญว่าตนผิด เพราะโกรธที่เขาเล่นตัว ง้อแล้วยังจะเรื่องมาก!

 

"ห้ะ! ข้ารึมารยา? หากข้ามารยา เจ้าก็มารร้ายชัดๆ มีใครในแคว้นนี้ทำกับชายคู่หมั้นแบบเจ้ากัน! หากข้าตายไปเจ้าจะไปหมั้นหมายกับชายอื่นใช่หรือไม่? เอาเลย! ฆ่าเราเลยสิ! เราไม่อยากอยู่แล้ว มีคู่หมั้นรึก็หาใยดีข้าไม่ ทั้งที่ข้าก็พยายามปรับตัว กลับตัวกลับใจจะเป็นคนดี รักนางแต่เพียงผู้เดียว แต่นางกลับเอาใจออกห่างจากข้าแล้ว... ฮึกๆ " ทำเป็นสะอึกสะอื้นเอาแขนมาพาดปิดน้ำตา

 

(อีหยังว่ะ? โอเว่อร์แอคติ้ง เล่นใหญ่คัก!) เต้าหู้จากที่กำลังโมโหก็ต้องตกใจกับการลงทุนของเขา ซ้ำยังงงๆมึนๆ สรุปใครถูกใครผิด คราวนี้จะยอมๆให้แล้วกัน ถ้าหากแกตายฉันก็เป็นปุ๋ยไปพร้อมกับแกนั่นแหละ เอาใจว่าที่ผัวหน่อยละกัน นางอุตส่าเล่นใหญ่

 

"เจ้าค่ะๆ น้องยอมแล้ว จะเป็นหมอนข้างเป็นอะไรน้องก็ยอมหมดแหละเจ้าค่ะ เพื่อเป็นการไถ่โทษ หายโกรธน้องอิ้งเยว่น่ะเจ้าค่ะพี่หลี่เฉียง " พูดแล้วก็ทำตาปริบๆ แบ๊วให้สุด!

 

(หึๆ เข้าทางข้าละ! หากทำให้นางยอมเราแบบนี้ ให้กินกบอีกกี่ทีข้าก็ไหว!) เมื่อสมใจหนุ่มเจ้าสำราญ เขาก็ไม่รอช้า รีบดึงนางลงมานอนข้างตนทันทีพร้อมกับนอนกอดนางหลับตาพริ้มอย่างพอใจ คุ้มกับที่ลงทุนไปจริงๆ นี่ถ้านางไม่ยอมเขากะจะลงไปดิ้นกับพื้นแล้วนะ!

 

----------+++++++++++--------------

 

โอยยยย ไรท์อึนมาก ไรท์ไม่มีสติ แต่งจนถึงบรรทัดสุดท้าย จินตนาการไรท์ยังอยู่ที่ซิกแพ็คอยู่เลย หือออออ ไม่ได้ทวนอ่านเช็กความเรียบร้อยอะไรเลย งงๆหน่อยนะรีดเดอร์ ไรท์ขอไปตั้งสติก่อน....

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น