Tar

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อะไรที่รู้ก่อนมันไม่สนุก

ชื่อตอน : อะไรที่รู้ก่อนมันไม่สนุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 742

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2562 17:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อะไรที่รู้ก่อนมันไม่สนุก
แบบอักษร

"อ้าวพี่พีเค มากินข้าว" ฉันกับอามนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหารพี่เเพ็คที่เดินหน้าเครียดลงมาจากชั้นสองก็มาหยุดอยู่ข้างๆฉันเเละมองอย่างคาดเดาได้ยาก

"ฉันมีเรื่องต้องคุยกับนินิว" เขาว่าเพียงเท่านั้นก็กระชากเเขนฉันให้เดินออกมาตามด้วยความเร็วเเสง จนมาถึงริมหาดข้างบ้านที่ไม่มีคนมาอยู่ที่นี่ในเวลาเช้าขนาดนี้

"พี่มีไร" ฉันกอดอกถามอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่

"เรื่องข่าวนั่นฝีมือเธอใช่มั้ย" เขาบีบต้นเเขนฉันอย่างเเรง

"ทำไมต้องคิดว่าเป็นนิว"

"ก็เรื่องเเบบนี้มีเเต่เธอที่จะทำ" ฉันสบัดมือเขาออกจากเเขนก่อนจะมองหน้าเอาเรื่อง

"พี่นี่ก็ฉลาดดีหนิ เเต่ทำไมถึงตามยัยนั่นไม่ทันล่ะ"

"ฉันต้องถามเธอมากกว่าวางเเผนเก่งขนาดนี้ทำไมถึงตามเเผนไอ้อามไม่ทัน"

"อามเขาไม่ได้เป็นเเบบพี่ก็เเล้วกัน"

"ฉันทำไม!"

"ก็โง่ไง พี่คิดว่าฉันไม่รู้หรอ ที่พี่อยู่กับมันเพราะพี่เเค่สงสาร พี่ไม่ได้รักมันหรอก คนอย่างพี่น่ะรักใครไม่เป็น!" ฉันตะโกนใส่หน้าเขาด้วยอารมณ์ที่เริ่มเดือด

"เธอคิดว่าเธอรู้จักฉันดีขนาดนั้นเลยหรอ"

"ก็เหมือนที่พี่คิดว่าพี่รู้จักฉันดีไง พี่เลือกที่จะปิดตาข้างเดียวเวลามันทำผิด เเต่เวลาฉันทำพี่ก็เอาเเต่ด่าฉัน เพราะพี่คิดว่าฉันมันคนไม่เเคร์โลก ด่าไปก็ไม่โกธร เเต่พี่ไม่เคยสนใจความรู้สึกนิวเลย พี่ไม่คิดบ้างหรอว่านิวก็มีหัวใจมีความรู้สึกเหมือนกับที่มันมี พี่เอาเต่เข้าข้างมัน เเล้วทิ้งให้นิวเป็นคนผิดตลอด ทั้งที่พี่ก็รู้ว่าความจริงทันเป็นยังไง"

"ฉันไม่ได้ต้องการคุยเรื่องนี้กับเธอ"

"พี่ต้องการอะไรก็พูดมา"

"เลิกยุ่งกับเเองจี้ซะ"

"ฉันถามหน่อยเถอะมันมีอะไรดีนักหนา"

"อย่างเเรกคือเขาไม่เอาอารมณ์ตัวเองมาตัดสินคนอื่นเหมือนเธอ"

"พี่ไม่รู้หรอ คนหยาบคายไม่อันตรายเท่าคนตอเเหล นิวไม่หยุดหรอก เเค่นี้มันยังไม่สะใจ อย่างมันต้องเจออะไรที่มากกว่านี้"

"เธอคิดจะทำอะไรอีก"

"อะไรที่รู้ก่อนมันไม่สนุกหรอก" ฉันว่าก่อนจะเดินหนีเข้าบ้านมา

"พี่พีเคว่าอะไรเธออีกล่ะถึงได้หน้างอมาเเบบนั้น" ทันทีที่เดินเข้าบ้านมาอามก็ถามขึ้น

"ก็มีอยู่เรื่องเดียวปะ" ฉันเดินลงมานั่งโซฟาข้างๆอาม

"เเองจี้หรอ"

"ตามนั้น" ฉันเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ก็มีเเต่คนเเชร์ข่าวการล้มละลายของคุณพ่อ เเละเเน่นอนมัยเชื่อมโยงมาถึงฉันเเน่ เเต่ฉันก็ไม่ได้ไปสนใจจะตามเเก้ข่าวหรอก

"เธอทำเเรงไปนะ" ฉันละสายตาไปมองอามเเปปเดียวก็หันกลับมาเขี่ยโทรศัพท์เหมือนเดิม

"นายจะเข้าข้างมันอีกคนหรอ" ฉันพูดโดยไม่สนใจเขาที่นั่งเล่นเกมอยู่ข้างๆ

"ฉันอยู่ข้างเธอตลอดเเหละนิว"

"งั้นก็เลิกขัดความต้องการฉันสิ"

"เธอคงไม่คิดจะพังครอบครัวเขาหรอกใช่มั้ย"

"ฉันไม่ใช่คนใจร้ายเเบบนั้นนะ" ฉันว่าไปอย่างไม่สนใจคำพูดเขา

"นินิว!!!" เสียงอาฆาตเเผ่ลงมาจากบันได เหอะออกมาได้เเล้วหรอนึกว่ากระอักเลือดตายไปแล้ว

"ว่าไงเพื่อน" ฉันว่าไปอย่างยิ้มๆ

"เธอทำเเบบนี้ได้ยังไง!! เธอเป็นคนให้นักข่าวมาทำข่าวคุณพ่อใช่มั้ย!" ยัยนั่นเอาเเต่ตะโกนเสียงดังจนหน้ารำคาญ

"อ้อใช่ ทำไมหรอ" ฉันตอบเสียงปกติไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร ยัยนั่นเดินลงมาอย่างรวดเร็วเเละมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน เพี๊ยะ!!! หน้าฉันหันไปตามเเรงปะทะของฝ่ามือเเละเเก้มข้างซ้าย มันทำให้ฉันหน้าชาไปพักนึง

"เเกมันดีเเต่ใช้เงินมากดคนอื่น!" มันยืนชี้หน้าด่าฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย แปะ! ฉันใช้มือฟาดมือข้างที่มันชี้หน้าฉันอยู่ให้หลบทางเเละยืนประชันหน้ากับมันอย่างไม่มีใครยอมใคร

"นิวใจเย็น"อามที่ตกใจกับสถานการณ์เมื่อสักครู่ก็เริ่มได้สติเเละลุกมาดึงเเขนฉันไว้เป็นเชิงห้าม

"เธอน่ะมันรนหาที่เองนะเเองจี้"

"แกมันก็เเค่อีลูกกำพร้าพ่อเเม่ ขาดความอบอุ่นถึงได้สร้างเเต่เรื่องราวให้คนอื่นเขาร้าวฉาน อิจฉาฉันมากหรอที่ฉันมีพร้อมมากกว่าเธอ อยากได้พ่อก็ไปจ้างใครมาเป็นให้สิ จะมายุ่งกับครอบครัวฉันทำไม!"

"เธออยากยืนอยู่จุดเดียวกับฉันมั้ยเเองจี้ ฉันจะสนองให้เธอเอง" ฉันพูดอย่างใจเย็นที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้พี่เเพ็คเดินมาหยุดตรงหน้าประตูข้างหลังเเองจี้ ซึ่งฉันมองเห็นเขาเเน่นอน เราจ้องตากันสักพักนึงก่อนที่ฉันจะหันมาสนใจเเองจี้ต่อ

"แม้เเต่ชีวิตเธอ ฉันก็จะไม่ให้เหลือ" ฉันว่าก่อนจะเดินชนไหล่ไปหาพี่เเพ็คเก็จที่ยืนอยู่หน้าประตูก่อนจะพูดต่อ

"ส่วนพี่ รีบมอบความรักให้มันนะ ก่อนที่นิวจะไม่ให้มีโอกาสเเบบนั้นอีก" เเละฉันก็เดินผ่านไปอย่างไม่สนใจว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

 

.

.

.

คัตตตตตต

ขออนุญาตหายไปหลายวัน

ตอนต่อไปขอเเบบเเรงๆเลยจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น