M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

น้ำขาวข้นนั่นเป็นของผู้ใดกัน! Nc 18+ (นิดๆ)

ชื่อตอน : น้ำขาวข้นนั่นเป็นของผู้ใดกัน! Nc 18+ (นิดๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2562 01:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น้ำขาวข้นนั่นเป็นของผู้ใดกัน! Nc 18+ (นิดๆ)
แบบอักษร

เมื่อเต้าหู้พูดไปแบบนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า อีตานี่มันเจ้าชู้นี่หว่า ถ้าเค้าตอบตกลงจะทำไงอ่า เอาอะไรไปมั่นหน้าเบอร์นั่นว่าเค้าจะไม่ทิ้ง ได้ข่าวว่าที่ตายกะเพราะเขาแท้ๆ!! เอาละฉันทำไงดี นายนี่ต้องเป็นผัวฉันในอนาคตนะ! ไม่งั้นได้ซี้แหงเแก๋แน่ ทำไมตานี่ไม่พูดอะไรสักคำเลยละ โอ้ยยย พลาดแล้วเต้าหู้เอ้ย!

 

ทางฝังท่านประมุขก็มัวแต่คิดว่าจะทำอย่างไรให้นางกลับมาสนใจตนเหมือนเดิม ต่างฝ่ายต่างก็เงียบไป จมอยู่ในความคิดของตนเอง  เมื่อเต้าหู้เห็นว่าท่านประมุขกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ยิ่งกลัวว่าจะโดนปฏิเสธ  'ทำไงดีๆ!' แล้วสิ่งหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว เอาแบบนี้แหละ!

 

เต้าหู้ได้คว้าเอาคอของท่านประมุขรั้งเข้ามาหาตน ก่อนจะประกบจูบแบบเงอะงะๆ (จูบยังไงอ่า ทำไม่เป็นนน แต่เห็นพระเอกก็ทำอย่างนี้กับนางเอกเวลาไม่อยากให้พูดในสิ่งที่ไม่อยากฟังนะ ! จูบแรกจ๋า พี่ลาก่อน ไม่คิดว่าจะต้องมาใช้เพราะเหตุผลแบบนี้เลย ฮือออ)  ส่วนท่านประมุขเมื่อได้สติก็เห็นภาพที่นางประกบปากกับตนเสียแล้ว แต่ก็ยังค้างอยู่แค่นั้นด้วยความไร้ประสบการณ์ ชายหนุ่มยกยิ้มกับความซื่อๆของนาง แน่นอนหนุ่มเจ้าเล่ห์อย่างเขาหรอจะปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ (เจ้าเริ่มก่อนเองนะ ข้าไม่ผิด)

 

หลี่เฉียงได้จูบตอบนางอย่างดูดดื่ม รุนแรง ด้วยอารมณ์หงุดหงิดก่อนหน้านี้ แต่ก็แปลเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนนุ่มนวลขึ้นเมื่อได้ลิ้มลองรสหวานล้ำจากจุมพิศของนาง กลิ่นตัวที่หอมเฉพาะตัว ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม หรือกลิ่นปรุงแต่งใดๆ เขาสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมอย่างเอาแต่ใจ และใช้ลิ้นหนาหยอกล้อ หวาดต้อนลิ้นบางอย่างสนุกสนาน เพื่อให้นางตอบกลับเขา เมื่อนางเริ่มเรียนรู้การจูบจากเขา นางก็หัวไวจูบกลับเขาตอบได้เป็นที่น่าพอใจ จนร่างหนาครางต่ำในลำคอ แก่นกายของเขาเริ่มรุ่มร้อนไปตามแรงอารมณ์ปราถนา

 

เต้าหู้ที่อยู่ๆก็โดนฉกปากเข้าให้ถึงกับไปไม่เป็น ได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามใจ และคล้องคอกอดเขาไว้เพื่อไม่ให้ร่วงตกจากเตียง เพราะตอนนี้นางแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย รู้สึกว่าตัวเองอ่อนยวบอย่างกับขี้ผึ้งลนไฟ จนทุกอย่างเริ่มเลือนลาง หน้ามืด เพราะขาดอากาศหายใจ หน้าเห่อร้อนเหมือนคนเป็นไข้ จินตนาการออกเลยว่าตอนนี้ตนเองจะหน้าแดงขนาดไหน ก่อนที่สติจะกระเจิงเขาก็ปล่อยให้นางได้พักหายใจ เขาเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของนาง ตาปรือคล้ายกับคนละเมอ ช่างยั่วยานนัก  เมื่อเต้าหู้เป็นอิสระก็รีบหุบเอาอากาศอย่างด่วนๆ พี่ปอดจะไม่ไหวแล้ว! เมื่อเขาเห็นว่านางได้พักเพียงพอแล้ว ตนก็จะขอชิมความหวานจากนางต่อ เขาขยับเข้าไปใกล้นางหวังจะจุมพิศอีกครั้ง ก่อนที่ร่างบางจะทำท่าทางกระอักกระอ่วน ปิดปากเหมือนกำลังจะอ้วก!

 

แอ๊วะ!!!  "เจ้าเป็นอะไรหรือเยว่เอ๋อ?"  เขาถามพร้อมกับเข้าไปลูบหลังนางอย่างเป็นห่วง  "เหม็นเจ้าค่ะ เหม็นมาก!" (หึๆๆ ไม่มีทางได้ฉกปากฉันเป็นครั้งที่สองหรอกไอ้คนบ้ากาม ดีนะที่หัวไว หาทางออกได้ทัน ชอบมั่นใจในตัวเองนักใช่ไหม..... จัดให้!) "เจ้าเหม็นอันใดหรือเยว่เอ๋อ?" เขายังถามอาการนางด้วยความเป็นห่วง "ข้า...ข้าเหม็นกลิ่นสตรีจากปากท่านเจ้าค่ะ! มันมีหลายกลิ่น ผสมปนเปกันไปหมด" เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวของเขา นี่นางกำลังบอกเขาว่าจุมพิศของเขาน่ารังเกียจรึ? ไม่มีสตรีนางใดในแคว้นนี้จะไม่ประทับใจหากได้ลิ้มลองจุมพิศของเขา แต่นางกลับบอกว่าจุมพิศของเขาเหม็นกลิ่นสตรีรึ! เขามองหน้านางด้วยความอึ้งระคนตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ทำให้ความมั่นใจของเขาลดลงไปหลายส่วน (ฮี่ๆๆ กลิ่นมโนทั้งนั้นแหละจ้า  สมน้ำหน้า มั่นหน้าดีนัก!)

 

เมื่อเห็นคนบ้ากามยังยืนอึ้งอ้าปากค้างทำตาบปริบๆอยู่ นางจึงเรียกสติของเขากลับคืนมา "ท่านประมุข! ท่านประมุขเจ้าค่ะ!"  "เรียกข้าเหมือนเดิมเถอะเย่วเอ๋อ เรียกข้าว่าพี่หลี่เฉียงยังไงเล่า เจ้าลืมไปแล้วรึ?" เมื่อเห็นนางทำหน้างง เขาจึงเลือกคำสรรพนามให้เสร็จสรรพ "เจ้า...เจ้าค่ะพิ..พี..พี่หลี่เฉียง!" (อึ้ยยยย  แค่พูดก็คันปากยิกๆ) 

 

"นี่ก็ใกล้ยามจื่อแล้ว  ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้วเยว่เอ๋อ เจ้าพักเถอะ"  (ยามจื่อ 23:00-24:59)  "เจ้าค่ะ" นางรับคำ  เขาจึงรีบออกมาจากห้องของนาง ไม่อยากอยู่สนทนาต่อเพราะกลัวว่านางจะได้กลิ่นประหลาดจากตนอีก ระหว่างทางเดินกลับหอนอนของเขา ไป๋ฉางที่เดินเคียงคู่เจ้านายมาตลอดทางเห็นสีหน้าเจ้านายแปลกไป "นายท่าน..เอ่อ..ท่านประมุข" หลี่เฉียงที่ยังอยู่ในอารมณ์งงงวยซ้ำยังหงุดหงิดเดินเอามือไขว่หลังอยู่ หันมาทำตาถลึงใส่องครักษ์ ก่อนจะถามคำถามบางอย่างออกไป "เจ้า! เจ้าได้กลิ่นสตรีจากปากหรือตัวข้าบ้างไหม? " เขาถามออกไปด้วยความสงสัย และไม่มั่นใจในตัวเอง "ก็มีบ้างนะขอรับ เป็นกลิ่นน้ำอบน้ำหอม แต่จะให้แยกออกมาว่าเป็นกลิ่นอันใดก็สุดความสามารถขอรับ" ไป๋ฉางยื่นหน้าเข้าไปใกล้เจ้านายก่อนจะทำจมูกฟุดฟิตสูดดมกลิ่นตัว และบอกออกมาด้วยความสัตจริง 

 

เหมือนโดนฟ้าผ่าซ้ำสอง เขาไม่คิดว่าตัวเองสกปรกจนน่ารักเกียจขนาดนี้มาก่อน เพราะนางนั่นแหละที่ทำให้เขาจิตตกกับตัวเองได้ขนาดนี้ เห็นทีคงต้องไปล้างปาก ล้างตัวที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธ์แล้วกระมัง!

 

หลังจากคืนนั้นเต้าหู้ก็ไม่ได้เจอหลี่เฉียงอีกเลย พ่อบ้านหวังฝากคำพูดจากท่านประมุขถึงนาง "นายท่านมีธุระสำคัญที่แคว้นฉู่ หลังจากนั้นท่านก็จะเดินทางไปเยี่ยมอดีตท่านประมุขและฮูหยินที่แคว้นฮั่น กว่าจะกลับคงเป็นเดือนๆขอรับ นายท่านสั่งไว้ว่าหากคุณหนูอยากจะกลับจวนหมอหลวงให้ก็ให้องครักษ์ไป๋ฉาง และองครักษ์ฝูเจี้ยนไปส่งขอรับ"

 

เมื่อไม่มีคนอยู่ จะอยู่ต่อทำไม นางจึงให้องครักษ์หน้าตากวนๆที่ชื่อไป๋ฉาง กับอีกคนที่นิ่งอย่างกับต้นไม้ชื่อฝูเจี้ยนไปส่ง ยามซื่อ (9:00-10:59) เมื่อถึงจวนหมอหลวงเจียงก็พบกับฮูหยินใหญ่ที่เป็นแม่ของอิ้งเยว่

 

"เป็นอย่างไรบ้างลูก เดินทางเหนื่อยหรือไม่ คราวนี้ทำไมเจ้าถึงหลับมาก่อนเวลาเล่า?" 

 

"ลูกไม่สบายเจ้าค่ะ ท่านแม่ลูกอยากพักผ่อน" (คุณแม่ยังสาวอยู่เลย น่าจะสามสิบต้นๆ อิจฉาจัง! แต่หาทางหลบดีกว่าเดี่ยวความแตกละแย่เลย มันยังไม่ชินอะ ทำตัวไม่ถูก!) 

 

"เช่นนั้นเจ้าก็ไปพักเถอะ แม่จะให้คนเตรียมน้ำให้เจ้าอาบ จะได้สบายตัว" 

 

"เจ้าค่ะ" หลังจากนางไปแล้วผู้เป็นแม่จึงสั่งให้บ่าวในบ้านไปเตรียมน้ำ แต่ทุกคนต่างเกี่ยงกันและอึกอักที่จะไป ใครเล่าอยากที่จะไปรับใช้คุณหนูอารมณ์ร้อนเยี่ยงนั้น คราวก่อนมีคนผสมน้ำให้อุณภูมิไม่ถูกใจนางก็สาดน้ำร้อนใส่จนเป็นแผลพุพอง ซ้ำยังสั่งให้โบยอีก 20 ไม้ จนตอนนี้บ่าวคนนั้นยังนอนรักษาตัวอยู่เลย เห็นจะมีคนทนอารมณ์นางได้ก็มีแต่ฮุยอินคนเดียว ถึงจะโดนตีโดนด่าก็ยังทนอยู่ ด้วยความสำนึกในบุญคุณของนางที่นางซื้อตัวฮุยอินมาเป็นบ่าวโดยไม่ได้ตั้งใจนัก กะจะเอามาไว้รองมือรองเท้า แต่บ่าวก็สำนึกบุญคุณสะใหญ่โตจนท่วมหัว สั่งให้ไปตายก็ยอม

 

"นี่พวกเจ้า...จะให้ข้าไปผสมน้ำเองรึ?" ฮูหยินให้ไปถามบ่าวของตน  "มิกล้าเจ้าค่ะ!...บ่าวจะไปเดี่ยวนี้แหละเจ้าค่ะ!" หน่วยกล้าตายที่โดนเพื่อนทั้งพลักเกือบจะถีบก็รีบลุกออกไป

 

ก๊อกๆ  "คุณหนูเจ้าค่ะ บ่าวนำน้ำมาผสมให้เจ้าค่ะ" ยืนขาสั่นรอคำอนุญาติจากคุณหนู  "เข้ามา" เมื่อนางอนุญาติบ่าวก็รีบไปผสมน้ำให้ทันที ก่อนจะออกจากห้อง "เดี่ยวก่อน!"  "คุณหนูเจ้าค่ะบ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปผสมน้ำให้ใหม่เจ้าค่ะ!!"  พูดออกไปอย่างตื่นกลัวพร้อมกับตัวสั่นเอาหัวโขกกับพื้นอย่างแรง "ข้าไม่ได้เอาผิดเจ้า ข้าแค่อยากจะบอกว่า ขอบใจเจ้ามากนะที่ผสมน้ำให้ข้าอาบ" บ่าวที่ก้มหน้าอยู่กับพื้นรีบผุดขึ้นมาจนแทบจะหงายหลัง ทำหน้าตกใจอย่างกับเห็นผี 

 

(เอ่อ....ก็รู้อะนะว่าแม่นางนมตู้มเป็นคนเหวี่ยงๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะร้ายจนคนกลัวหัวหดได้ขนาดนี้ เข้าใจอารมณ์แม่การะเกดเลย แต่ทำไมคนที่จะเป็นสามีเราไม่หล่อคมสุภาพบุรุษแบบคุณพี่บ้างนะ ของเรานี่เหอะ! ไม่อยากจะเมาท์  ให้ไปปีนเขาแล้วแต่งงานกับชิมแปนซียังจะง่ายกว่าปราบความเจ้าชู้ของอีตานั่น) 

 

"บ่าว..บ่าว.." พูดไปแล้วก็น้ำตาคลอ น่าสงสาร ไม่รู้ดีใจ หรือกลัวจนอยากจะร้องไห้กันแน่  "เจ้ามีอะไรไปทำก็ไปทำเถอะ" "เจ้าค่ะ!" แล้วก็รีบวิ่งแจ้นไปบอกกับสาวใช้คนอื่นๆกับเรื่องขนลุกที่ตัวเองพึ่งจะเจอมา

 

"ฮุยอิน ข้านิสัยเสียมากเลยสินะ คนถึงกลัวข้าไปสะหมด ข้าเคยทำอะไรไม่ดีกับเจ้า ทำให้เจ้าเจ็บช้ำน้ำใจ ข้าขอโทษนะ" เต้าหู้พูดขณะที่แช่อยู่ในอ่างน้ำ  "ฮึกๆ!!!  บ่าว..บ่าวไม่เคยโกรธคุณหนูเลยเจ้าค่ะ  บ่าวยินดีรับใช้คุณหนู แม้แต่ชีวิตบ่าวก็ให้ได้เจ้าค่ะ" พูดไปร้องไห้ไปแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง "เอาละๆ ต่อไปข้าจะทำตัวให้ดีขึ้น ใจเย็นขึ้นดีหรือไม่" ฮุยอินพยักหน้าพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด 

 

ผ่านไปเกือบเดือนเต้าฟู้ก็เริ่มที่จะปรับตัวได้กับทุกคนในบ้าน ทุกคนต่างสงสัยว่าทำไมคุณหนูของตนถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จากหลังเท้าเป็นฝ่ามือ ทุกครั้งที่บ่าวทำอะไรให้ก็จะได้รับคำขอบคุณอยู่เสมอ หากคุณหนูทำผิดก็ไม่อายที่จะขอโทษ บ่าวทำอะไรผิดพลาดก็ไม่โกรธไม่เอาความเหมือนแต่ก่อน ถึงแม้จะเป็นสิ่งเล็กๆ แต่คนที่ได้รับกลับปลื้มใจ และยินดีที่จะรับใช้นาง จากเกี่ยงกันแต่ก่อน ก็แย่งกันมารับใช้คุณหนูเพราะนางยิ้มแย้มแจ่มใส ทั้งยังมีนิทานแปลกๆสนุกๆมาเล่าให้ฟังอยู่บ่อยๆ  แต่พักหลังๆช่วงบ่ายคุณหนูจะชอบนั่งเหม่อลอยที่หอเก๋งเงียบๆ นั่งมองดอกบัว มองน้ำอยู่คนเดียวไม่พูดไม่จา วันนี้ก็เช่นกัน

 

ขณะที่นั่งอยู่หอเก๋งคนเดียว (เฮ้ออ  คิดถึงคนที่บ้านจัง ตอนมาใหม่ๆเจอสถานที่ใหม่ๆคนใหม่ๆมันก็ตื่นเต้นดีอยู่หรอก แต่พออยู่คนเดียวก็คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อปลาแม่กุ้ง ท่านคงเสียใจมากที่ลูกตายอนาถขนาดนั้น แถมเต้าหู้ยังเป็นลูกคนเดียวอีก เต้าหู้ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อกับแม่เลย เต้าหูคิดถึงบ้าน เต้าหู้คิดถึงอาหารอีสานที่แม่ทำ เต้าหู้เบื่ออาหารจีนแล้ววววว  เอ๋!!!!  ใช่แล้วอาหาร!  ถ้าได้กินอาหารอีสานแซ่บๆคงจะทำให้หายคิดถึงบ้านบ้าง) ว่าแล้วก็เรียกฮุยอินที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก

 

"ฮุยอิน! ที่นี่เรามีสวิงไหม ?"  

 

"เจ้าค่ะ? 'สวิง' มันคืออะไรหรือเจ้าค่ะ?  แล้วคุณหนูจะเอามาทำอะไรหรือเจ้าค่ะ?"  

 

"ผ้าตาข่ายเล็กๆที่เอามาจับปลาจับกุ้งตัวเล็กๆอะ  ข้าจะเอามาจับฮวก!  อยากกินห่อหมกฮวกใส่ผักอีตู่  ในสระบัวน่าจะมีฮวกอยู่ เดี่ยวข้าจะลงไปจับ!"   พร้อมกับทำท่าพันแขนเสื้อและยกกระโรงขึ้นพันขากางเกงพร้อมลงสระ (ฮวก=ลูกออด , อีตู่=ใบแมงลัก)

 

"เจ้าค่ะ!!!  ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนูไม่งามเจ้าค่ะ"  ฮุยอินแทบจะวิ่งไปตะครุบเจ้านายเมื่อเห็นว่านางกำลังจะทำอะไร

 

(โอยยย นั่นกะบ่ดี  นี่กะบ่งาม  คั่นอยู่บ้านข่อยใส่ซิ่นผืนเดียวไปตีโป่งในน้ำโดนแล้ว! เว้าแล้วกะหนหวย อยากกินหมกฮวกกกก!!!  อยากกินตำบักหุ่ง!!!) ใช่! ถ้าการลงไปจับฮวกมันยากนัก กินส้มตำแทนก็แล้วกัน 

 

"ก็ได้ งั้นเจ้าก็ไปเก็บมะละกอมาให้ข้า ข้าจะทำอาหารแบบใหม่ให้เจ้ากิน!" ฮุยอินที่ยังไม่หายงงกับฮวกๆ อีตู่หมกของเจ้านายก็เกาหัวแกร้กๆ แถมงงเข้าไปอีกเมื่อคุณหนูจะทำอาหาร เพราะคุณหนูของนางไม่ชอบและไม่คิดอยากจะทำ นางบอกว่าร้อนและไม่อยากให้กลิ่นอาหารกลิ่นควันติดตัว 

 

"คุณหนูจะทำอาหาร คุณหนูทำเป็นหรือเจ้าค่ะ?"  

 

"เอออออ  น่าาาา  ให้คนไปหามาให้ข้า ส่วนเจ้าก็พาเราไปโรงครัวเร็วๆ "

 

ฮุยอินเมื่อบอกบ่าวผู้ชายในจวนเสร็จก็พาคุณหนูของตนมาที่โรงครัว ทุกคนในครัวต่างแตกตื่นเมื่อเห็นนางย่างกรายเข้ามาในนี้ ด้วยความตกใจจึงก้มหัวนอบน้อมพร้อมกับใจที่เต้นระทึก กลัวว่าจะโดนลงโทษเพราะไม่ถูกใจกับของว่างที่เอาไปให้นางในหอเก๋ง "คุณ..หนู... มิ..มีอะไรให้กระผมรับใช้หรือขอรับ" พ่อครัวใหญ่ตัดสินใจถามออกไปด้วยความกลัว 

 

"ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากใช้ครัวก็เท่านั้น วันนี้ข้าอยากทำอาหารกินเอง" หลังจากได้ยินทุกคนที่ก้มหัวอยู่ก็ลุกขึ้นมามองหน้ากันแบบงงๆ  แล้วบ่าวที่ให้ไปเอามะละกอก็มาถึงพอดี  นางไปรอช้าเดินไปขว้ามีดมาปลอกเปลือกแล้วลงมือสับเส้นมะละกออย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างมองฝีมือการใช้มีดที่คล่องแคล่วของนางไม่วางตา  เมื่อได้เครื่องปรุงและอุปกรณ์พร้อม นางจึงลงมือตำบักหุงอย่างรวดเร็ว  ป๊อกๆๆๆๆๆๆ  เพียงไม่นานก็ได้อาหารหน้าตาแปลกๆ สีสันหลากหลาย มีหลายอย่างอยู่ในนั่น เมื่อนางชิมก็ร้องซี้ดดดด!!!  อร่อยแซ่บสะใจ  พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับคนในครัวที่มองตาละห้อยพร้อมกับกลืนน้ำลายอยากจะลองชิม 

 

"อยากจะลองสินะ เดี่ยวข้าตำให้กิน!"  หลังจากนั้นนางก็สนุกสนานอยู่กับการตำส้มตำ เป็นกิจกรรมยามว่างได้ดีทีเดียว เมื่อทุกคนในครัวรวมทั้งพ่อครั้วทั้งหลายได้ลองชิมก็ตกใจกับอาหารรสจัดจ้านที่มีพร้อมทุกรส เปรี้ยว หวาน เค็ม เผ็ด นี่มันคืออาหารอะไรกัน เกิดมาพึ่งจะได้ลิ้มลองเป็นครั้งแรก 

 

"คุณหนู สิ่งนี้เรียกว่าอะไรหรือขอรับ แล้วเป็นอาหารจากเผ่าไหน กระผมไม่เคยลิ้มลองและพบเห็นอาหารนี้มาก่อนเลยขอรับ "  หัวหน้าพ่อครัวถามออกมาด้วยความสงสัย

 

"เป็นอาหารจากเผ่าทางใต้หนะ เรียกว่า'ส้มตำ' ไม่ต้องถามถึงความหมายหรอก มันเป็นชื่อเฉพาะนะ ข้าอ่านเจอในตำราอาหารเลยอยากลองทำดู มีหลายอย่างเลยละ ไว้ข้าจะมาลองทำอีก ข้าไปละ" เมื่อตอบคำถามเสร็จก็คว้าเอาจานส้มตำของตนเองแล้วรีบออกไปจากโรงครัวทันที เดี่ยวโดนถามอีกแล้วตอบไม่ได้  ปล่อยให้คนในโรงครัวทำหน้างง แล้วกลับไปสนใจจานส้มตำต่อ อดชื่นชมในฝีมือการทำอาหารของคุณหนูไม่ได้ ต่างพากันชิมจนเกลี้ยงแล้วก็ชมไม่หยุดปาก 

 

ฮุยอินที่ได้ชิมอาหารของคุณหนูก็ชมไม่หยุดเช่นกัน  "อาหารของคุณหนูช่างเลิศรสมากเลยเจ้าค่ะเป็นบุญของบ่าวที่ได้ลิ้มลอง" พร้อมกับทำหน้าทำตาชื่นชมขั้นสุด "จ๊ะๆ ไว้ข้าจะทำให้กินอีกนะ "  "เจ้าค่ะ!"

 

@คฤหาสน์พรรคมารทมิฬ

 

หลี่เฉียงเมื่อกลับมาถึงพ่อบ้านหวังก็ออกไปต้อนรับทันที "นางกลับไปตอนไหน?"  ถามออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ยใดๆ "คุณหนูอิ้งเยว่กลับจวนไปวันเดียวกับที่นายท่านเดินทางไปทำธุระขอรับ"  หึ! ทั้งที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงดีแท้ๆ ที่รีบกลับไปเพราะรังเกียจข้ามากสินะ! เพราะนางนั่นแหละเขาจึงขาดความมั่นใจ จึงรีบเดินทางไปบ่อน้ำศักดิ์สิทธิเพื่อชำระร่างกาย ธุระอะไรนั้นมันก็แค่ข้ออ้าง แต่ที่ไปเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ก็มีส่วน เขาขาดความมั่นใจ อดทนไม่ปลดปล่อยกับหญิงใดเป็นเดือนๆ เพราะยังคิดว่าตนสกปรกหากไปจูบหรือร่วมอภิรมณ์กับใครเข้าแล้วมีคนกล่าวว่าเขาเหม็น มีกลิ่นประหลาดแบบที่นางบอก เขาคงต้องออกบวชเป็นแน่ คราวนี้แหละข้าชำระร่างกายขนาดนี้แล้วจะยังว่าข้าเหม็นอยู่อีกหรือไม่

 

"บอกให้คนเตรียมพร้อม ข้าจะไปเยี่ยมนางพรุ้งนี้ยามอุ้ย (13:00-14:59)" สั่งแล้วก็ไปพักผ่อนในหอนอนของตนทันที

 

@จวนหมอหลวงเจียง 

 

ปลายยามซวี (19:00-20:59)  "คุณหนูเจ้าค่ะ เอี๊ยมที่คุณหนูสั่งให้ช่างตัดเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ " ฮุยอินเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับชุดนอนที่เต้าหู้ออกแบบให้ช่างตัดตามที่วาดภาพไปให้  ก่อนหน้านี้เต้าหู้เข้าไปค้นหาม้วนผ้าเพื่อที่จะไปตัดชุดใหม่เพราะชุดเดิมของอิ้งเยว่มีแต่สีฉูดฉาดแรงๆทั้งนั้น จนไปเจอเข้ากับม้วนผ้าเนื้อมันวาวเรียบลื่นจึงคิดอยากจะลองใส่ชุดนอนเซ็กซี่ที่เห็นในเน็ตดูบ้างเพราะตอนนี้หุ่นสะบึ้มแล้ว  เลยเขียนภาพไปให้ฮุยอินสั่งตัด แต่พอฮุยอินเห็นแบบก็ถามนางด้วยความสงสัยว่ามันคืออะไร เลยตอบส่งๆไปว่าเป็นเอี๊ยมแบบใหม่ เต้าหู้รู้สึกมั่นใจกับหุ่นของตัวเองตอนนี้มาก เพราะทั้งอกตู้ม เอวคอดกิ่ว สะโพกงอนงาม นางมักจะสำรวจดูหุ่นเวลาที่เหลือแต่เอี้ยมแล้วนึกถึงหุ่นเก่าของตัวเอง ถ้าให้มาใส่เอี้ยมแบบนี้รูปร่างคงไม่ต่างจากเด็กสมบูรณ์ข้างขวดซอสถั่วเหลือง!

 

"อืมมม  ฝีมือดีมาก ตามแบบที่ข้าคิดไว้เลย " เต้าหู้หยิบชุดนอนกระโปรงสายเดี่ยวผ้าซาตินขึ้นมาดู มันออกจะเซ็กซี่แบบชุดนอนไม่ได้นอน  คว้านตรงอกลงมาเพื่อโชว์เนินอกขาวอวบแนบชิดนั่นสักหน่อย ตรงขอบช่วงอกยังมีผ้าลูกไม้เพิ่มความเซ็กซี่แถมยังมีหลายสีหลายตัวอีกด้วย 

 

"ขอบใจมากฮุยอินข้าจะนอนแล้ว เจ้าก็ไปพักเถอะ" รีบไล่ให้กลับไปเพราะอยากจะลองชุดเต็มแก่  เมื่อประตูปิดลง เต้าหู้ก็รีบเข้าไปลองชุดทันที  "ว้าววววว  ยังกะนางแบบแม็กซิมแหนะ!" พูดแล้วก็หมุดซ้ายหมุนขวาดู ฮึ้มมม มีหน้าอกนี่มันดีจริงๆ ใส่อะไรก็สวยไปหมด

 

จ๊อกกกกก!!!!  อยู่ๆท้องก็หิวขึ้นมาสะงั้น พร้อมกับลูบท้องตัวเองปอยๆ " ได้เวลามาม่ารอบดึกแล้ว!" ทุกคืนเต้าหู้จะให้ฮุยอินเอาน้ำร้อน ถ้วยและตะเกียบเอามาไว้ในห้องเพื่อที่จะแอบกินมาม่ายามดึก ถ้าหากฮุยอินเห็นต้องถามไม่หยุดแน่ เลยแอบกินมันสะเลย ขี้เกียจหาคำตอบ ว่าแล้วก็มุดเข้าไปเอามาม่าออกมาจากใต้เตียงที่สำรวจทันทีหลังจากกลับมาถึงจวนนี้วันแรก นึกว่าท่านยมจะลืมสะแล้ว 

 

แกะซองใส่น้ำรอสามนาทีก็พร้อมกิน กลิ่นมาม่ารสต้มยำสุดแซ่บหอมน่ากิน เต้าหู้เดินถือถ้วยไปวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าต่างในห้องนอนมุมโปรด เพราะวิวสวยมองเห็นต้นไม้ใหญ่และสระบัว แล้วก็เริ่มลงมือกินทันที 

 

บนต้นไม้ข้างสระบัวในจวนหมอหลวงเจียง ใกล้กับห้องนอนของหญิงสาวบางคนยังมีเงาของบุรุษเจ้าสำราญคนหนึ่งนั่งมองนางอยู่บนต้นไม้  เขาไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ เพราะทุกครั้งที่เขาหลับตาก็เจอแต่หน้านาง จึงทนรอมาเจอนางพรุ้งนี้ไม่ไหว มันช้าเกินไป! เขาจึงใช้วิชาตัวเบาเหาะเหินเดินอากาศมาถึงนี่ตั้งเกือบ 100 ลี้ (50 กิโลเมตร)

 

แต่ภาพที่เขาเห็นนี่สิทำให้เขาแข่งขาอ่อนเกือบตกต้นไม้ น้ำที่กำลังยกขึ้นดื่มแก้กระหายที่เดินทางมาไกลก็ไหลออกจากปากเป็นสายดังปากรั่วแบบไม่รู้ตัว  (นี่นาง...นางใส่เพียงเอี๊ยมตัวบางเดินไปเดินมาในห้องได้อย่างไร!!! หากคนอื่นเห็นจะทำเช่นไร?) หน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัวโผล่พ้นออกมาจากเอี้ยมแทบจะปิดไม่มิด เนื้อผ้าบางเบาเรียบลื่นที่แนบเข้ากับลำตัวเวลาเคลื่อนไหวยิ่งทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนยิ่งขึ้น เอี้ยมตัวยาวแต่ก็ยังเหนือกว่าเข่าอยู่หลายส่วน ทำให้เห็นขาขาวเรียบเนียน และเรียวยาวนั่น นางกำลังยั่วยวนเขาใช่หรือไม่!!!

 

เขาตั้งใจดูทุกการเคลื่อนไหวของนาง จนถึงตอนนี้ร่างบางกำลังยกถ้วยชามอะไรบางอย่างที่นางกินแล้วร้องซี้ดซ๊าดดด ปากทั้งแดงและบวมเจื่อทำให้เขาอดคิดลึกไม่ได้  เขามองดูนางด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม (ช่างยั่วยวนอะไรอย่างนี้ คิดแบบละเมอเพ้อพกกับตัวเอง แล้วลอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ลงคอที่กำลังแห้งผาก)  แล้วก็พลันหงุดหงิดที่ร่างบางเดินออกไปจากจุดที่เขาสามารถมองเห็นได้ผ่านหน้าต่าง  

 

ทางฝั่งเต้าหู้เมื่อกินมาม่าหมดแล้วก็เผ็ดจนทนไม่ไหวเลยมุดเข้าไปเอานมข้นหวานและขนมปังใต้เตียงอีกที  บีบนมข้นหวานลงไปบนแผ่นขนมปังฉ่ำๆจนล้นแล้วรีบกัดกินแก้เผ็ดอย่างรวดเร็ว  จนนมข้นไหลลงไปบนหน้าอกและนิ้วมือจนเปื้อนไปหมด  เลยเดินเลียนิ้วมาเก็บชามมาม่าไปด้วยเพราะเสียดาย

 

เมื่อนางเดินเข้ามายังจุดที่เขามองเห็นอีกครั้งก็เห็นนางเดินมาพร้อมกับเลียนิ้วที่มีน้ำสีขาวข้นเปรอะอยู่บนมือและหน้าอก เขาตะลึงกับภาพที่ยั่วยวนอีกครั้ง แถมสิ่งที่นางกำลังตั้งใจดูดกินก็เป็นสิ่งที่เขาคุ้นตายและเคยเห็นมันมาก่อน

 

(นั่น!!! นั่นนางกำลังดูดกินอะไร? น้ำสีขาวข้นนั้นมันเป็นของผู้ใดกัน!!!) เมื่อน้ำสีขาวในมือนางหมด ภาพต่อมาที่ทำให้เขาตกใจจนตกต้นไม้คือนางเอานิ้วป้ายน้ำสีขาวข้นที่เปื้อนหน้าอกขึ้นมาดูดกินอีกครั้ง!!!

 

แอร้กกกก!!!!!  เสียงอะไรหนักๆ และเงาดำๆแว้บๆ ตกลงมากระทบพื้นเสียงดังจนเต้าหู้ที่กำลังเดินหันหลังเอาชามไปเก็บต้องหันกลับมาอย่างรวดเร็ว (หึ???  เสียงอีหยังว่ะ!!!  หรือนกเค้าแมวตกต้นไม้?  แต่มันยามกลางคืน  มันคือสิตกได้?)   (นกเค้าแมว=นกฮูก เวลากลางวันมันไม่สามารถมองเห็นเลยอาจจะตกต้นไม้ได้ง่ายๆ) 

 

"อะไรนะ  ผู้ใดกัน!?"

 

แหง้วววววว!!!  แหง้วววว!!!  หลี่เฉียงที่ตกต้นไม้ลงมากระทบพื้นอย่างแรง ลุกขึ้นอย่างทุกลักทุเลลูบก้นกบของตนปอยๆ ซ้ำยังต้องเลียนเสียงสัตว์เพื่อไม่ให้นางรู้ว่าตนมาแอบดูนางอีก  ชีวิตของเขาช่างรันทดนัก!!!  

 

---------------++++++++++----------------

 

โถววววพ่อคนหื่น  บ้ากามนัก!!!  ในสมองมีแต่เรื่องแบบนี้  ตกต้นไม้ก็สมแล้วละ555

 

วันนี้เอา Nc เบาๆไปก่อนน้าาาา คราวหน้าไรท์สัญญาว่าจะมาแบบจัดเต็ม!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น