ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

และเเล้วก็ถึงเวลา...3

ชื่อตอน : และเเล้วก็ถึงเวลา...3

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 23:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
และเเล้วก็ถึงเวลา...3
แบบอักษร

“แกมันนังสารเลว ใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อตำรวจ!” 

 “ก็ใครใช้ให้แกอยากโง่เองล่ะ!” 

 

 “หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณวานิสา ยังไงคุณก็หนีไปรอดอยู่แล้ว มอบตัวซะเถอะ! โทษหนักจะได้เป็นเบา!” ทัศนัยพูดเกลี่ยกล่อมเพื่อให้วานิสายอมปล่อยตัวเขมมิกามา 

 “จะปล่อยให้มันไปเสวยสุขน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ! วันนี้เป็นวันตายของมัน! วันนั้นฉันทำให้พี่วิตายได้แล้ววันนี้ฉันก็ทำให้อีนี่ตายได้เหมือนกัน!”  

 “อะ...อะไรนะ หมายความว่ายังไง!” อัศวินถามด้วยเสียงที่สั่นเทาเมื่อวานิสาเผลอพูดบางสิ่งขึ้นมา  

 “หึ! คิดเหรอว่าที่พี่วิตายมันจะเป็นแค่อุบัติเหตุจริงๆ” 

 “คุณกำลังจะบอกอะไรกันแน่คุณสา...” เขมมิกากลั้นใจถาม 

 “ฮึ! ฉันจะบอกอะไรให้รู้นะ เรื่องอุบัติเหตุมันก็เป็นส่วนหนึ่งแต่จริงๆใครมันจะไปรู้ล่ะว่าสายเบรกจริงๆแล้วมันไม่ได้ขาดเอง” 

 “พวกตำรวจมันก็โง่เห็นว่าสายเบรกขาดแค่นั้นก็ปักใจเชื่อคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่รู้อะไรมั้ย? จริงๆแล้วมันเป็นฝีมือของฉันต่างหาก ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ” หัวเราะด้วยความชอบใจเมื่อเปิดเผยแผนการของตนเองทั้งหมดออกมา  

 “คุณสา.../สา...” เขมมิกาและอัศวินถึงกับแทบพูดอะไรไม่ออกเมื่อแท้จริงแล้วสายเบรกที่ว่าขาดเพราะเสื่อมสภาพกลับเป็นเพราะฝีมือของวานิสา ถือว่าเนียนมากจริงๆที่ทำให้สายเบรกที่โดนแอบตัดกลายเป็นสายที่คล้ายว่าเสื่อสภาพในการใช้งานหลังจากที่ใช้มานานได้ 

 “ทำแบบนี้ทำไม!” อัศวินกระชากเสียงถามด้วยจิตใจที่ไหวหวั่น เขาไม่เข้าว่าทำไมวานิสาถึงกระทำเรื่องราวๆต่างๆนี้ขึ้นทั้งๆที่อัศวินนั้นเอ็นดูวานิสาเฉกเช่นน้องสาวแท้ๆอีกคน แล้วทำไมเธอต้องมาเอาชีวิตของวิชุดาไปและหนักกว่านั้นคือวิชุดาคือพี่สาวแท้ๆของวานิสาด้วยซ้ำ ยามนี้วิชุดานั้นจะรู้สึกเช่นไรเมื่อแท้จริงแล้วบุคคลที่กระทำการทุกอย่างและเป็นฆาตกรอย่างเต็มตัวคือวานิสา... 

 “ก็เพราะพี่วิน...เพราะพี่” 

 “หมายความว่าอะไรกันแน่?” อะไรกันทำไมมันถึงเกี่ยวข้องกับตัวเขา...? 

 “พี่รู้อะไรบ้างมั้ย พี่เคยจำได้หรือเปล่าว่าเราเคยเจอกันก่อนที่พี่วิจะมาเจอพี่เสียด้วยซ้ำ...” 

 “พี่...” จะพูดว่าจำเรื่องราวว่าเคยเจอวานิสาตอนไหนก็เกรงว่าจะพูดไม่ได้ 

 “พี่จำมันไม่ได้! ถ้าพี่วินจำได้วันแรกที่พี่วิพาพี่เข้าบ้านพี่ก็ต้องเอ่ยปากทักถามกันแล้ว! รู้มั้ยว่ามันน่าเสียใจมากแค่ไหนที่ต้องทนเห็นคนที่ตัวเองแอบรักไปเป็นของพี่สาวของตัวเอง! รู้มั้ยว่ามันทรมานมากแค่ไหน! เคยรู้มั้ย แต่หลังจากที่พี่วิมันตาย...ความหวังของสามันก็มีขึ้นมาอีกครั้ง แต่! ดันมีอีนี่เข้ามาเป็นมารขัดความสุขในชีวิตสาอีกครั้ง แย่งเอาทุกอย่างที่ควรจะเป็นของสาไป!!!” เพราะแรงโกรธที่มันมากทำให้วานิสาไม่อาจจะยับยั้งความขุ่นเคืองและควบคุมแรงได้ มือบางกระชากผมสีดำขลับของเขมมิกาให้ไปตามแรงมือจนใบหน้าของเขมมิกานั้นเหยเกยด้วยความเจ็บ “โอ๊ย!” 

 “สา...สาใจเย็นๆนะ พี่ไม่รู้ว่าสารักพี่แต่พี่คิดกับสาได้มากแค่พี่น้องจริงๆพี่ขอโทษ แต่เราค่อยมาคุยเรื่องนี้กันดีกว่านะ ปล่อยเขมมาให้พี่เถอะนะ” มือที่ถือปืนของอัศวินลดลงเพ่อที่จะเกลี่ยกล่อมวานิสาให้ใจเย็น ทางด้านของทัศนัยที่ยืนอยู่ข้างกันกับอัศิวนเขาก็แอบส่งสายตาไปยังตำรวจจำนวนสองถึงสามนายที่รอชาร์จอยู่ด้านหลังหลังจากที่ก่อนหน้านี้แอบเข้าไปทางด้านหลังของสถานที่แห่งนี้ 

 “ไม่! ต่อให้ต้องตายสาก็จะฆ่ามัน มันต้องตายที่ริอาจมาแย่งเอาความสุขไปจากชีวิตของสา!!!” ทัศนัยที่มองดูเหตุการณ์อย่างรอบคอบรีบส่งสัญญาณต่อทันที  

 “ปัง!” เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้น มือที่ไร้การจับปืนของวานิสาโดนตำรวจยิงเฉี่ยวเข้าจึงเผลอปล่อยให้เขมมิกาหลุดมือและวิ่งหาทางรอดทันที แต่พอดีกับที่วานิสาตั้งสติได้แล้วจ่อปืนมาทางเขมมิกาที่กำลังวิ่งเข้าหาอัศวิน 

 “อย่านะสา!” อัศวินรีบวิ่งเข้าไปหาเขมมิกาทันทีพอดีกับที่ทัศนัยส่งสัญญาณให้ตำรวจด้านหลังนั้นเข้าชาร์จตัวของวานิสาไว้อีกครั้งแต่แล้วก็...! 

 “ปัง!/ปัง!” เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางความชุลมุน ร่างของคนสองคนทรุดลงที่พื้นเมื่อสิ้นเสียงดัง 

 “พี่วิน!!!” เสียงเขมมิการ้องลั่นเมื่ออัศวินมาเอาตัวเองเข้าบังกระสุนที่ยิงมาจากกระบอกปืนของวานิสาที่ทะลุเข้าแผ่นหลังกว้างของเขา ส่วนเจ้าของลูกกระสุนปืนนั้นในยามนี้ก็ล้มลงที่มือทั้งสองข้างอาบไปด้วยเลือดเมื่อตำรวจยิงสกัดเข้าไปที่มือของหญิงสาวจนปืนนั้นหลุดลอยไปไกล และตามด้วยการเข้าจับกุมหญิงสาวไว้ทันที 

 อัศวินล้มลงในอ้อมแขนของเขมมิกา ใบหน้าคมยิ้มละมุนเมื่อเข้ารู้ว่าคนที่รักนั้นหาได้เจ็บหรือเป็นอะไรไป “ขะ...เขมปลอดภัยใช่มั้ย” อัศวินถามเสียงสั่นระงับความเจ็บปวดที่เขากำลังเผชิญอยู่ จะเรียกได้ว่าตอนนี้อัศวินยิ้มทั้งน้ำตาก็ยังได้ถึงแม้ว่าเขาจะเจ็บปวดปางตายแต่อย่างน้อยคนที่เขารักที่สุดในชีวิตยามนี้ก็ยังปลอดภัย 

 “ค...ค่ะ” เขมมิกาตอบอัศวินด้วยเสียงที่สั่นเทา เสื้อผ้าของสาวเจ้าในยามนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดของอัศวินแต่ทว่าเธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นยามนี้คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือคนที่กังนอนหายใจโรยราอยู่ในอ้อมแขนของเธอ 

 “พะ...พี่” 

 “อย่าพูดอะไรตอนนี้เลยนะคะ เขมว่าเรารีบไปโรงพยาบาลเถอะ ไว้ให้พี่วินรักษาตัวให้หายแล้วเรามาคุยกันนะคะ” 

 

 ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง 

 ร่างของอัศวินถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปรักษาตัวในห้องฉุกเฉินอย่างเร่งด่วนเพราะเขานั้นมีแนวโน้มว่าจะสูญเสียเลือดเนื่องจากความดันเลือดของอัศวินนั้นเพิ่มขึ้นจึงทำให้เลือดไหลออกมามากซึ่งหากเป็นเช่นนี้อาจจะทำให้เกิดอาการช็อกและจะเป็นอันตรายมากกว่าเดิม ดังนั้นจึงต้องรีบรักษาให้เร็วที่สุด! 

 เขมมิกาที่ได้แต่นั่งรอด้วยความวิตกกังวลห่วงใยคนที่อยู่ด้านในที่ไม่รู้เลยว่ายามนี้เขาเป็นเช่นไรบ้างจะพ้นขีดอันตรายแล้วหรือยัง...มือบางกุมเข้าหากันแน่น แม้ว่าความเย็นในโรงพยาบาลมันจะเย็นมากเพียงใดแต่มันก็ไม่อาจจะทำให้หัใจของเขมมิกาที่รุ่มร้อนเย็นลงง่ายๆเลย 

 “เขม...คุณวินเป็นยังไงบ้าง” ปานธิดาที่วิ่งเข้ามาในโรงพยาบาลพร้อมกับอัครินด้วยความตื่นตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อครั้งที่ได้รับสายโทรศัพท์ 

 “ยังไม่รู้เลยดา เขมกลัว...” 

 “ไม่เป็นไรนะเขม คุณวินต้องไม่เป็นอะไร” 

 “ใช่ครับ ถึงมือหมอแล้วพี่วินต้องไม่เป็นอะไรไปง่ายๆแน่ ไอพี่คนนี้มันอึดจะตาย เชื่อผมนะครับ” จะคล้ายว่าพูดปลอบใจตัวเองก็ย่อมได้สำหรับคำพูดของอัครินที่เขาเปล่งออกมาเพราะตอนนี้เขาก็ห่วงแสนห่วงอัศวินเป็นที่สุด  

 ภายในห้องฉุกเฉินเหล่าหมอและพยาบาลเร่งทำการรักษาช่วยชีวิตอัศวินให้เร็วไว ทั้งหมอและพยาบาลพากันวุ่นพยายามกันอย่างเต็มที่เพื่อจะรักษาเขาให้ปลอดภัย... 

 “หมอ! แย่แล้วค่ะ คนไข้เสียเลือด 1000 ml.ถือว่าเข้าขั้นวิกฤตแล้วค่ะ!” เสียงของพยาบาลดังขึ้นแจ้งสถานการณ์ฉุกเฉิน! 

 “หมอค่ะ!!!” เรียกอีกครั้งเมื่อตนนั้นพยายามปรับความดันของคนเจ็บให้อยู่ในสภาวะปกติแต่ทว่ามันกลับทำได้ยาก แถมตอนนี้สัญญาณชีพจรของชายหนุ่มนั้นก็ใช่ว่าจะดีนักเพราะจากสภาวะการสูญเสียเลือดเกินปริมาณจึงทำให้วิกฤตขึ้นเป็นเท่าตัว และสิ่งที่ใครต่อใครไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อสัญญาณนั้นมันดัง... 

 “ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ดดดด!” 

  “เพล้ง!”

 

มาเเล้วจ้าาา 

จะรอดมั้ยเนี่ยยยย 

ปล.อย่าลือคอมเม้นให้ไรท์ด้วยนะคะ จะมาอัพอีกทีก็อาทิตย์หน้านะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น