แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -11- ...มันคือสิ่งที่ต้องเกิด... [100%]

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -11- ...มันคือสิ่งที่ต้องเกิด... [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2558 01:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) (คารอส x เดม่อน) -11- ...มันคือสิ่งที่ต้องเกิด... [100%]
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่ 11

 

 

...มันคือสิ่งที่ต้องเกิด...

 

 

                                     

            “อื้ออออ...” เดม่อนครางในลำคอทันที่เมื่อแสงสว่างยามเช้าส่องมาแยงตา

 

 

 

            พรึบ

 

 

 

            คารอสที่นั่งจิ๊บกาแฟอยู่บนโต๊ะลุกขึ้นไปปิดผ้าม่านทันที พร้อมกับเดินมานั่งที่เตียงข้างๆเดม่อนซึ่งตอนนี้เดม่อนยกมือขึ้นมาขยี้ตาอย่างงัวเงีย

 

 

 

            “เป็นไงบ้าง” คารอสพูดถามเดม่อนและดึงมือของเดม่อนออกเพื่อจะมองใบหน้าของเดม่อน

 

 

 

            “เป็นไงอะไรอะ...” เดม่อนถามกลับเสียงงัวเงียทำให้คารอสหัวเราะขำออกมาเบาๆ

 

 

 

            “เจ็บด้านหลังมั้ย” คารอสถามขึ้น เดม่อนจึงลองขยับนอนตะแคงดู

 

 

 

            “ไม่อะ...” เดม่อนตอบกลับก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

 

 

 

            “จะนอนอีกแล้วหรอ” คารอสถามขึ้น

 

 

 

            “อืออ...ง่วง...” เดม่อนพูดบอก คารอสยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะลูบผมนุ่มๆของเดม่อน

 

 

 

            “วันนี้ข้าจะเข้าไปหาดาร์ค เจ้าจะไปกับข้ามั้ย” คารอสพูดถามขึ้น เดม่อนลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับมองหน้าคารอส

 

 

 

            “วันนี้ข้ายังไม่อยากจะไปไหนเลย...รู้สึกเหมือนอยากนอนนิ่งๆบนเตียงอย่างเดียว” เดม่อนตอบกลับพร้อมกับหลับตาลงช้าๆคารอสจึงพยักหน้ารับ

 

 

 

 

            “งั้นข้าไปทำงานก่อนนะ อาหารเช้าข้าวางไว้บนโต๊ะ ส่วนตอนเที่ยงข้าจะกลับเข้ามาหาเจ้านะ” คารอสพูดบอก เดม่อนพยักหน้ารับทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ก่อนที่คารอสจะก้มลงไปจูบเปลือกตาของเดม่อนเบาๆและเดินไปเช็คของที่ต้องเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนตรงไปด้านล่างเพื่อออกไปทำงาน

 

 

 

 

            คารอสใช้เวลาไม่นานมากนักก็มาถึงโรงพยาบาลที่ตนเองทำงานอยู่ ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องของตัวเองก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและเดินกลับออกมาจากห้องทำงานแต่คารอสก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินตะคอกของใครบางคน คารอสจึงเดินไปดู

 

 

 

            “ผมต้องการพบลูกชายของผม!!” ชายวัยกลางคนตะคอกใส่พยาบาลสาว

 

 

 

 

            “ขอโทษจริงๆนะค่ะ ตอนนี้คุณหมอยังไม่อนุญาติให้เข้าพบจริงๆคะ” พยาบาลสาวพูดบอก

 

 

 

            “แต่นี้มันหลายวันแล้วนะ! หรือว่าโรงพยาบาลคุณทำอะไรผิดพลาดแล้วกำลังแก้ไขอยู่ห๊ะ!” ชายวัยกลางคนพูดว่าออกมาอีก

 

 

 

            “ไม่ใช่นะค่ะ...คือว่า..” พยาบาลสาวกำลังจะอธิบายคารอสก็เดินเข้าไปจับไหล่ของพยาบาลสาวเอาไว้เสียก่อน

 

 

 

            “คุณหมอ” พยาบาลสาวพูดขึ้นอย่างดีใจที่คารอสเดินเข้ามาหา

 

 

 

            “เดี่ยวผมจัดการเอง คุณไปทำงานต่อเถอะ” คารอสพูดบอก พยาบาลสาวพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปทันที คารอสหันมามองชายวัยกลางคนพร้อมกับถอนหายใจนิดๆ

 

 

 

            “ญาติคุณเซนใช่มั้ยครับ” คารอสพูดถาม

 

 

 

            “ใช่! ผมต้องการพบลูกชายของผม” ชายวัยกลางคนตอบกลับ

 

 

 

            “ผมยังให้คุณเข้าพบตอนนี้ไม่ได้จริงๆครับ” คารอสพูดบอก

 

 

 

            “ทำไม! นี้มีหลายวันแล้วนะ” ชายวัยกลางคนพูดถามด้วยความไม่พอใจ

 

 

 

 

            “คุณครับ คนไข้พึ่งจะฟื้นไม่นาน อีกอย่างผมยังไม่ต้องการให้สิ่งใดก็ตามที่ส่งผลต่อจิตใจของคนไข้เข้าใกล้คนไข้ในตอนนี้” คารอสพูดบอกเสียงเรียบนิ่ง

 

 

 

            “ส่งผลต่อจิตใจ ? การที่พ่อไปเจอลูกมันแย่ขนาดนั้นเลยรึยังไง” ชายวัยกลางคนพูดถามเสียงแข็งทำให้คารอสถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย คารอสยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับไหล่ของชายหนุ่มแน่น

 

 

 

            “ตอนนี้คุณไม่ควรถามอะไรทั้งสิ้น กลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวเสียใหม่แล้วนอนซะ” คารอสพูดบอกพร้อมกับดวงตาที่แดงฉานจ้องมองไปยังดวงตาของชายวัยกลางคน

 

 

 

 

            ราวกับมนต์สะกดชายวัยกลางคนยืนนิ่งก่อนจะหันหลังให้กับคารอสและเดินออกไปช้าๆ คารอสยกยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะเดินไปทางห้องของเซน คารอสยืนอยู่หน้าห้องอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง ซึ่งตอนนี้เซนกำลังนั่งดูทีวีอยู่

 

 

 

 

            “ลุกขึ้นมานั่งดูทีวีแบบนี้ ดีขึ้นแล้วหรอครับ” คารอสพูดทักขึ้น เซนละสายตาจากจอทีวีมามองคารอส

 

 

 

            “อ่า...คุณหมอ..สวัสดีครับ” เซนทักขึ้น

 

 

 

            “ครับ...เป็นไงบ้างครับ รู้สึกดีขึ้นบ้างรึเปล่า” คารอสพูดถาม

 

 

 

            “ครับ รู้สึกดีขึ้นมากแล้วละ” เซนตอบกลับ

 

 

 

            “ช่วงที่ผมไม่อยู่ คนที่บ้านของคุณได้เข้ามาพูดอะไรรึเปล่าครับ” คารอสพูดถาม เซนนิ่งไปนิด

 

 

 

            “ตอนที่คุณยังไม่ได้เอาเดม่อนมาส่ง พ่อของผมเขาโทรมาหาผมนะครับ” เซนพูดบอกเสียงหม่นๆ

 

 

 

            “คุณพอบอกผมได้มั้ยว่า เขาคุยอะไรกับคุณ” คารอสพูดถามขึ้น เซนนิ่งเงียบไปทันที

 

 

 

+++++++++++++++++++ [50%] +++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

            “เขาพูดกับผมเรื่องสืบทอดธุรกิจนะครับ เขาอยากให้ผมไปออกงานกับเขาพร้อมน้อง” เซนพูดบอกพร้อมกับระบายยิ้มจางๆ

 

 

 

            “งั้นหรอ” คารอสพึมพำ

 

 

 

            “แล้วผมจะออกจากที่นี้ได้เมื่อไหร่ครับ ป่านนี้แมวที่บ้านคงหิวแย่แล้ว” เซนพูดถามขึ้น

 

 

 

            “ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมเอามาดูแลไว้แล้วละ” คารอสพูดบอก เซนเลิกคิ้วขึ้นนิดๆอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดถามอะไร

 

 

 

            “ผมขอดูอาการคุณอีกวันหนึ่งนะครับ ถ้าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงพรุ้งนี้คงกลับบ้านได้” คารอสพูดบอก เซนพยักหน้ารับ ก่อนที่คารอสจะพูดคุยกับเซนอีกนิดและเดินออกจากห้องของเซนมาทำงานอย่างอื่นบ้าง

 

 

 

 

 

 

            “มันคือสิ่งที่ต้องเกิดสินะ” คารอสพึมพำระหว่างที่เดินออกห่างจากห้องของเซน

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            ทางเดม่อนเมื่อหลับไปอีกสักพักก็ตื่นขึ้นมาในช่วงสี่โมงเช้า เดม่อนลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวใหม่และนั่งกินข้าวที่คารอสเตรียมไว้ให้ ก่อนจะมานอนเล่นหางตัวเองอยู่บนเตียง เช้านี้เดม่อนไม่ได้กลับกลายเป็นแวมไพร์ซึ่งเดม่อนก็พอรู้สาเหตุอยู่ว่าเพราะอะไร เดม่อนยกมือขึ้นลูบต้นคอของตนเองเบาๆพลางนึกคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน เดม่อนจับหางของตัวเองขึ้นมาลูบเบาๆ

 

 

 

            “เมื่อคืน..ทำไมรู้สึกดีจัง..” เดม่อนพึมพำเบาๆ ก่อนที่เดม่อนจะจับแก้มของตัวเองเบาๆเพราะรู้สึกใบหน้าร้อนวูบวาบแปลกๆ

 

 

 

            “คิดอะไรอยู่นะเดม่อน..” เดม่อนพึมพำเบาๆ ก่อนที่ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่เลยเข่าเดินไปที่ระเบียงพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้มองออกไปนอกระเบียง

 

 

 

            เดม่อนนั่งเล่นเดินเล่นนอนเล่นอยู่อย่างจนมีเสียงเครื่องยนต์มาจอดที่หน้าบ้าน เดม่อนจึงรีบเดินออกไปดูก็พบว่าคารอสนั้นเองที่ขับรถเข้ามา เดม่อนยิ้มร่าเมื่อเห็นว่าคนที่ขับรถเข้ามาเป็นคารอส

 

 

 

            “ไง อยู่คนเดียวเป็นไงบ้าง” คารอสพูดถามเดม่อนพร้อมกับยกมือลูบหัวของร่างเล็กเบาๆ

 

 

 

 

            “ข้าว่ามากกกกกกกก..” เดม่อนลากเสียงยาวทำให้คารอสหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “งั้นเจ้าจะไปที่ทำงานกับข้ามั้ยละ” คารอสถามขึ้น เดม่อนเลิกคิ้วนิดๆ

 

 

 

            “ที่ทำงานหรอ” เดม่อนถามขึ้น ดวงตาวาววับอย่างนึกสนใจ

 

 

 

            “อืม แต่ถ้าไปแล้วดื้อข้าจะกัดเจ้าให้เจ้าหมดแรงไปเลย” คารอสแกล้งพูดขู่ยิ้มๆ เดม่อนรีบเอามือสองข้างมาปิดคอตัวเอง

 

 

 

 

            “ทำไมเจ้าชอบทำให้ข้าเจ็บตัวจัง” เดม่อนพูดบ่น คารอสขยี้มผมเดม่อนจนฟูอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่คารอสจะพาเดม่อนเดินเข้าบ้าน

 

 

 

 

            “กินข้าวอิ่มมั้ย หื้ม ?” คารอสถามขึ้น เดม่อนส่ายหน้านิดๆ

 

 

 

            “ไม่อิ่ม..ข้ารู้สึกเหมือนกินไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรขึ้นมา” เดม่อนพูดบอก คารอสถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

 

 

            “สงสัยเจ้าคงต้องได้พลังชีวิตจากมนุษย์บ้างแล้วละ..” คารอสพึมพำเบาๆ

 

 

 

            “ข้าไม่ต้องการ” เดม่อนพูดบอก คารอสหันมามองเดม่อนนิดๆ

 

 

 

            “ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าไปดึงพลังชีวิตจากมนุษย์หรอก ข้าถึงได้ให้เจ้าดื่มเลือดข้าประทังไปก่อน” คารอสพูดบอก เดม่อนเม้มปากนิดๆ

 

 

 

            “งั้นเจ้าก็เอาเลือดมาให้ข้าอีกสิ” เดม่อนพูดบอก คารอสเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

 

            “ยังก่อน เจ้าดื่มมากๆมันไม่ดีเดี่ยวปัญหามันจะเกิด” คารอสพูดบอกยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟาโดยที่เดม่อนยืนทำหน้างงแต่ก็ยอมตามเข้าไปนั่งด้วย

 

 

 

            “บ่ายมองข้าจะพาเจ้าเข้าไป” คารอสพูดบอกก่อนจะขยับตัวนอนลงเอาหัวหนุนตักเดม่อนเอาไว้

 

 

 

            “เจ้ามาหนุนขาข้าทำไม มันหนัก” เดม่อนพูดบอก คารอสระบายยิ้มนิดๆ

 

 

 

 

            “ข้าขอพักสายตาหน่อย” คารอสพูดเท่านั้นก่อนจะหลับตาลงช้าๆ เดม่อนเม้มปากนิดๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับหัวของคารอสเอาไว้กันหัวของคารอสตกลงจากตักของตัวเอง

 

 

 

 

            เดม่อนมองใบหน้าของคารอสที่ตอนนี้กำลังหลับใหลอยู่ที่ขาของตนเอง มือเรียวค่อยๆลูบที่ผมของคารอส สายตาของเดม่อนมองแพคนตาของคารอสที่ยาวพอดีๆกับจมูกโด่งและริมฝีปาก เดม่อนยกมือข้างที่ว่างมาแตะริมฝีปากของตัวเองเบาๆ

 

 

 

            “ถ้าเจ้าจ้องข้านานกว่านี้ค่าจะคิดค่าจ้องข้าเป็นเลือดของเจ้า 1 นาที 1 รอยกัด..” คารอสพูดยิ้มๆทั้งๆที่ยังคงหลับตาอยู่

 

 

 

            “ใครจ้อง ข้าไม่ได้จ้องเจ้านะ” เดม่อนพูดบอกแต่สายตาก็ยังคงมองคารอสอยู่

 

 

 

            “ข้าไม่ได้โง่นะเดม่อน” คารอสพูดบอก เดม่อนเบ๊ปากนิดๆก่อนจะนั่งลูบผมของคารอสไปเรื่อยๆ

 

 

 

            “เจ้าเบื่อรึเปล่าที่ต้องอยู่กับข้านะ” จู่ๆ คารอสก็ถามขึ้น เดม่อนเลิกคิ้วนิดๆ

 

 

 

            “ไม่หรอก แต่เวลาอยู่คนเดียวข้าเบื่อ” เดม่อนพูดบอก คารอสระบายยิ้มนิดๆก่อนจะขยับตัวลุกขึ้น พร้อมกับมองหน้าเดม่อนซึ่งเดม่อนเองก็มองหน้าคารอสอย่างงงๆ

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สิบเอ็ด!!++++++++++

มาต่อจนครบ 100% แล้วนะค่าบ

 

 

 

 

ความคิดเห็น