M. Writer

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หึยยยย สะแม่นเพิ่นหล่อคัก!

ชื่อตอน : หึยยยย สะแม่นเพิ่นหล่อคัก!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หึยยยย สะแม่นเพิ่นหล่อคัก!
แบบอักษร

 

@คฤหาสน์พรรคมารทมิฬ

 

ระหว่างที่ท่านประมุขพรรคอุ้มอิ้งเยว่เข้ามาในห้องโอสถเขาสัมผัสได้ถึงความเย็นในตัวอิ้งเยว่ มันทำให้เขาคิดอะไรไม่ออก หากนางไม่ฟื้นเขาจะทำอย่างไร  เมื่อมาถึงห้องโอสถได้ไม่นาน หมอประจำตระกูลหยางก็ตามมาติดๆพร้อมกับไป๋ฉางและฮุยอินบ่าวรับใช้ประจำตัวของอิ้งเยว่  หลี่เฉียงอุ้มนางไปวางบนที่นอนกลางห้อง หมอจึงขอนุญาติตรวจชีพจรของนาง  

 

"เป็นยังไงบ้าง!  นางเป็นอะไร? " เขาถามหมอด้วยใจที่ร้อนรนเหมือนคนที่ทำผิดแล้วกลัวคนอื่นจะรู้ เมื่อหมอตรวจอย่างละเอียดแล้ว จึงหันมาส่ายหน้าให้ท่านประมุข เป็นความหมายว่านางได้ตายไปเสียแล้ว  ฮุยอินเห็นร่างนายสาวแน่นิ่งไม่ไหวจิงจึงร้องไห้โฮออกมาด้วยความเสียใจ 

 

"สาเหตุของการตายมาจากหัวใจล้มเหลวฉับพลับขอรับ  สามารถเป็นได้แม้ไม่ใช่คนที่มีหัวใจอ่อนแอ" เมื่อท่านประมุขพรรคได้ยินดังนั้นถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกที่อกจนปวดร้าวและอึดอัดอยู่ข้างใน หากทุกคนรู้เขาจะแก้ตัวกับพวกท่านว่าอย่างไรที่ทำให้ลูกสาวท่านตาย เป็นเพราะเขาเอง เป็นเพราะเขาที่ทำให้นางต้องตาย เป็นเพราะเขาที่เอาแต่ความคิด และความรู้สึกของตนเป็นใหญ่ จนไม่ได้สนใจว่าจะทำร้ายจิตใจนางเพียงใด หากเขาคิดตรึกตรองดูสักนิด เพียงใช้วิธีที่ดีกว่าในการปฏิเสธนาง นางก็คงไม่เสียใจหนักขนาดนี้ แต่เขากลับใช้ทางลัด ใช้วิธีที่เร็วที่สุดและมั่นใจว่าหากนางเห็นเขากับเหล่าผู้หญิงทั้งหลายนั้นนางต้องตัดใจจากเขาและยอมถอนหมั้นแน่  

 

เขาจะทำอย่างไรดี ทำอย่างไรให้นางฟื้นขึ้นมา ฟื้นขึ้นมาให้อภัยเขา และปลดปล่อยเขาออกจากความรู้สึกผิดนี้ เขาจะทำอย่างไร.....  เขาได้แต่สัญญากับตัวเองว่า หากนางฟื้นคืนมาเขาจะยอมเปิดใจ ยอมที่จะทำความรู้จัก ศึกษาดูใจนางให้มากขึ้น หากเขาทำได้ เขาก็จะพยายามรักนาง แต่งงานกับนาง ถ้าพวกเขามีวาสนาต่อกัน เขาสัญญา

 

ทันใดนั้นร่างบางที่เคยนอนนิ่งตัวเย็บเฉียบ กลับมีความอบอุ่นขึ้นมา นิ้วมือที่นิ่งก่อนหน้านี้กลับขยับไหวติง ฮุยอินที่นั่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ข้างนายสาวก็เห็นเจ้าของร่างขยับ "นายท่าน!  คุณหนูขยับตัวแล้วเจ้าค่ะ! เมื่อครู่คุณหนูขยับตัว!"  เมื่อหมอที่อยู่ไม่ไกลนักได้ยินดังนั้นจึงเข้าไปตรวจพบว่านางกลับมามีชีพจร  และเป็นปกติ จึงรายงานให้ท่านประมุขทราบ 

 

"คุณหนูอิ้งเยว่กลับมามีชีพจรเป็นปกติแล้วขอรับ แปลกมาก...  แต่คุณหนูยังมีอาการอ่อนเพลียจากการเสียใจหนัก ทั้งยังก่อนหน้านี้ร่างของนางเย็นมาก แล้วเปลี่ยนมาอุ่นอย่างฉับพลับทำให้หยินและหยางไม่สมดุลกัน กระผมจะจัดใบเทียบยาในคนไปต้มเตรียมไว้ เมื่อนางฟื้นก็ให้ดื่มยาทันที เพื่อปรับหยินหยางให้สมดุลและฟื้นฟูพลังร่างกายให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม" ท่านประมุขได้ยินดังนั้นก็ดีใจและโบกมือให้หมอเป็นการอนุญาติให้ไปได้  

 

เขาเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยังหลับอยุ่บนเตียงด้วยความปิติที่นางฟื้นขึ้นมา และโล่งอกที่เขาไม่ต้องแบกรับความรู้สึกผิดเหล่านั้นทั้งหมด เมื่อเขาเข้าไปใกล้จึงเห็นว่านางเหมือนจะเพ้ออะไรสักอย่าง เขาได้ยินไม่ถนัดถึงเงี่ยหูเข้าไปใกล้ขึ้นอีก จนหน้าของเขาและนางใกล้กันเพียงไม่กี่นิ้วจนสัมผัสถึงลมหายใจของกันละกันได้

 

"มาม่า... จะกินมาม่า..." นางเพ้อออกมา เมื่อเขาได้ยินถึงกับขมวดคิ้วมุ่นว่านางหมายถึงอะไร  ไป๋ฉางที่เห็นหน้าเจ้านายตนไม่สู้ดีนักจึงตัดสินใจถามเจ้านายออกไป "คุณหนูอิ้งเยว่กล่าวว่าอะไรหรือขอรับ?"  หลี่เฉียงหันมามองหน้าองครักษ์ของตนก่อนจะตอบ "นางพูดว่า มาม่าจะกินมาม่า " ตอบไปพร้อมกับขมวดคิ้ว  "คุณหนูเรียกหาท่านแม่หรือขอรับ? แล้วคุณหนูจะกินอะไรขอรับ? 

 

ก่อนที่ทุกคนจะคิดอะไรไปไกลกว่านี้ เต้าหู้ในร่างของเจียงอิ้งเยว่ก็ลืมตาขึ้น และพยายามลุกขึ้นแต่ก็อ่อนแรงนัก จึงได้คู่หมั้นของนางช่วยพยุงให้นั่งพิงกับหัวเตียง "เจ้าฟื้นแล้วหรอเยว่เอ๋อ?  เป็นอย่างไรบ้าง? "  เต้าหู้ที่ตื่นมายังงงๆกับสถานที่แปลกใหม่ คนหน้าใหม่ คำพูดประหลาดๆ แต่ก็ยังฟังออก  แล้วความทรงจำเก่าๆของเจ้าของร่าง และช่วงความจำในยมโลกก็ไหลปื้ดดดดเข้าสมองอย่างรวดเร็ว  

 

"เอ๊อะ! " คำอุทานที่สามารถบอกแหล่งที่มาของคนร้องได้เป็นอย่างดี เมื่อฮุยอินเห็นเจ้านายตนร้องด้วยเสียงแปลกๆ แต่ก็พอจะรู้ว่าร้องด้วยความรู้สึกเจ็บ ซ้ำยังเอามือกุมขยับตนเองไว้จึงรีบไถ่ถามเจ้านายตน "คุณหนูเจ้าค่ะ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ! เจ็บตรงไหนบอกฮุยอินสิเจ้าค่ะ!"  เต้าหู้เมื่อตั้งสติได้แล้วหันไปหาฮุนอินจึงเห็นว่านางกำลังน้ำตานองหน้า เห็นแล้วก็น่าส่งสาร ในความทรงจำเห็นว่าชื่อฮุยอินสินะ

 

"ฮุยอินข้าไม่เป็นไร ข้าแค่เวียนหัวนิดหน่อย เจ้าก็อย่าตื่นตูมนักเลย ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบใจเจ้ามาก" แล้วยื่นมือไปลูบหัวฮุยอิน  เนี่ยยยยย!! แสดงเก่งเว่อร์ อะไรจะหัวไวขนาดนี้นะเรา พูดเหมือนคนโบราณสะด้วย ไม่เสียแรงที่ชอบดูละครแนวย้อนยุค และชอบดูหนังจักรๆวงษ์ๆ  แถมคิดแบบนึ่งพูดออกเป็นภาษานั้นให้เสร็จสรรพ ยิ่งกว่ากูเกิ้ลทรานสเลตก็เต้าหู้ร่างอัพเกรดนี่แหละค่าาาาา  ออฟชั่นเพี้ยบบบ  ตอนฟื้นขึ้นมารีบมาดูนมทันทีเลยจ้า  เพราะชาติที่แล้วมีปม  ตายเพราะไม่มีนมพูดแล้วเศร้า  

 

"เจ้าไม่เป็นอะไรแน่รึ?" หลี่เฉียงเห็นนางฟื้นขึ้นมาก็ทำหน้างงงวย แล้วก็นั่งเหม่อยิ้มกับตัวเอง ซ้ำยังทำเป็นเหมือนไม่มีเขาอยู่ในห้องนี้อีก เขาจึงถามเพื่อเรียกความสนใจ

 

"หืม? เอ่อ..  เจ้าค่ะ? ท่านว่าอะไรนะเจ้าค่ะ?" พึ่งรู้ตัวว่าเหม่อคิดกับตัวเองนานไปจนลืมสนใจคนรอบข้าง พอได้สติก็เห็นหน้าผู้ชายหล่อเหลาหน้าเกาอ้ปป้าเว่อร์  แต่ก็ดูให้ความรู้สึกมาดแมน แข็งแกร่ง แลดูแบดบอยเจ้าเสน่ห์ ทันใดนั้นความจำก็วิ่งเข้ามาเป็นชุด  อ่ออออ  ไอ้นี่เองที่นำแม่นางอกตู้มต้องตาย เห็นภาพในความทรงจำแล้วหยะแหยง คนเลื้อยพันกันอุลุงตุงนังยังกะไส้เดือนโดนน้ำร้อน แหวะ!

 

พอเห็นหน้านางทำหน้าสงสัย ก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นโกรธจนกลายเป็นสายตาเหยียดนั้นคืออะไร นางเป็นอะไร หรือเป็นเพราะนางยังไม่หายโกรธเขา  "ข้าถามเจ้าว่า เจ้าไม่เป็นไรแน่รึ"  เต้าหู้เมื่อรู้สึกว่าตนเองแสดงความรู้สึกออกไปโดยไม่ได้ปิดบังจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าให้เร็วที่สุด เดี่ยวตานี่สงสัยเอา

 

"เจ้าค่ะ ข้าสบายดีเจ้าค่ะท่านประมุขหลี่เฉียง ขอบพระคุณเจ้าค่ะที่เป็นห่วงข้า " นี่!!!เรียกเต็มยศขนาดนี้ไม่รู้ว่าโกรธก็ไม่รู้จะว่าไงละ  

 

เมื่อได้คำตอบจากนางก็อดตกใจไม่ได้ด้วยนางไม่เคยเรียกเขาเต็มยศขนาดนี้ ปกติมักจะเรียกเขาว่าพี่หลี่เฉียงมากกว่า ถึงเขาจะไม่ชอบให้นางเรียกเขาอย่างสนิทสนม แต่คำเรียกแทนตัวนางและเขาที่ห่างเหินกลับทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย "อย่างนั้นเจ้ารอสักประเดี๋ยวข้ากำลังให้คนต้มยามาให้เจ้า เจ้าดื่มแล้วจะได้พักผ่อน"  

 

หึ! ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงหร๊อกกก รู้หรอกว่าทำไปเพราะรู้สึกผิด กลัวเราจะไปฟ้องผู้ใหญ่ละสิ แต่เดี๋ยวให้ตายใจไปก่อนเถอะ เดี่ยวจะได้เจอฤทธิ์เต้าหู้สะท้านฟ้า บอกเลยว่าแกเจ็บหนักแน่ อีตาประมุขหน้าหม้อ! ให้แม่ฟื้นตัวก่อนเถอะจิเอาให้คางเหลืองเลยคอยดู!  

 

ไม่นานยาที่สั่งให้ต้มก็ถูกนำมาวางไว้ข้างเตียงก่อนที่เต้าหู้จะรับมา พอได้กลิ่นสมุนไพรแรงๆก็อดทำหน้าเหย่กออกมาไม่ได้ 'ขมบ่หน้ออออ ตะกินยาเม็ดน้อยๆกะยากพอแฮงแล้ว สิให้ข่อยกินแบบน้ำเป็นถ้วยๆ โอ้ยยยย สิฮาก!!!' (ไรท์ไม่แปลได้ไหมมันยาวอ่ะ  555)

 

คิดแล้วก็เอามือปิดจมูกดื่มไปอึกนึ่งก็ได้รสชาดขม แบบขมมากกก! ขมอะไรนักหนา นี่ยารักษาไม่ใช่ยาฆ่าคนใช่ไหม พอกลั้นใจได้สักพักยาอึกสุดท้ายก็เข้าไปในปากได้สำเร็จแต่ก่อนที่จะกลืน  ก็มีเสียงของคนที่นั่งดูนางกลั้นใจดื่มมาสักพัก  "เป็นหญิงสาวที่กินยาได้อัปลักษณ์ที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอ!"  

 

พล้วดดดดด!!! เฮ้ยยย!!!!  นี่เจ้า!!!  จู่ๆยาที่นางกำลังจะกลืนก็พุ่งพลวดไปยังหน้าของหลี่เฉียงเต็มๆ พร้อมกับเสียงไอสำลัก "แค๊กๆๆๆ  ท่านประมุข ข้าขออภัยเจ้าค่ะที่ ข้าตกใจจึงสำลักออกมา ช้ามิได้ตั้งใจ" แล้วทำหน้าใสซื่อแบบเด็กน้อย ไม่รู้เรื่องอะไร ที่ไหนได้นี่ก็อุตส่าพยายามอมยาไว้ค่อยๆ พยายามหาช่องทางพ่นใส่หน้าหมอนี่อยู่ตั้งนาน ถึงจะขมก็ต้องอดทนเพื่อความสะใจ แต่ก็ไม่มีวี่แวว จนเหลือคำสุดท้ายกำลังจะตัดใจอยู่แล้วเชียว โชคก็เข้าข้าง ฟังไม่ทันด้วยซ้ำว่าเขาพูดว่าอะไร สงสัยตั้งใจพ่นไปหน่อย เสียดายยาคำสุดท้ายเหลือนิดเดียว 

 

หลังจากโดนพ่นยาใส่หน้าท่านประมุขก็โกรธหน้าดำหน้าแดง ทั้งโกรธทั้งอาย แต่จะทำอะไรก็ไมได้เพราะตัวเองก็ยังมีความผิด ทำให้นางต้องเจ็บป่วย จึงพยายามข่มกลั้นความไม่พอใจ เอาไว้ เขาหรือจะดูมารยาหญิงอย่างนางไม่ออก ถ้าเขาโง่งมเช่นนั้นจะเป็นหนุ่มเจ้าสำราญอันดับต้นๆของแคว้นฉินได้อย่างไร รอให้เจ้าหายดีก่อนเถอะ ข้าจะคิดบัญชีเจ้าทีหลัง

 

และแล้วเต้าหู้ที่อยู่ในร่างอิ้งเยว่ก็ถูกเช็ดตัวล้างหน้าล้างตาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยโดยฮุยอินก็พร้อมจะเข้านอน แต่ก็มีเสียงหนึ่งที่ดังอยู่ภายนอกห้องพักในเรือนรับรองแขกอีกหลังที่ไม่ใช่หลังที่ตานั่นใช้บะๆโอะบะๆกับสาวๆวันนี้  เมื่อเปิดประตูท่านประมุขจอมบ้ากามก็เดินเข้ามาหานางแล้วสั่งให้ฮุยอินออกไป ตอนแรกฮุยอินก็อึกอัก ก่อนที่อิ้งเยว่จะพยักหน้าให้ออกไป

 

"ท่านประมุขมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าค่ะ ?" อิ้งเยว่ที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงถามออกมาก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบเก้าอี้มานั่งข้างเตียงนาง "พี่อยากจะขอโทษเจ้าเรื่องวันนี้ ที่ทำให้เจ้าต้องเสียใจจนเจ็บป่วย เจ้าคงจะรักพี่มากถึงได้เสียใจเพียงนี้ "  โอ้ยยย  อยากจะเบะปากมองบน แล้วตะโกนใส่หน้าว่า  หึยย สะแม่นเพิ่นหล่อคัก!!!  (หึ! ช่างหล่อเหลาอะไรขนาดนี้)  

 

เต้าหู้ได้เพียงแต่ทำท่าทางให้สงบที่สุด "ข้าไม่ถือโทษโกรธท่านประมุขเจ้าค่ะ เพราะข้ารู้ตัวเองแล้วว่าข้าไม่มีสิทธิแม้แต่จะโกรธท่าน " แล้วก็ต้องทำหน้าเศร้าบีบน้ำตาเข้าไว้ฮึบๆ  "ข้ารู้ว่าที่ท่านทำไปเพราะต้องการสิ่งใด หากท่านอยากจะถอนหมั้น ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ เพราะข้าจะเอาใจออกห่างจากท่านแล้ว"  ดิ้นสิๆ  ฉันรู้หรอกว่าคนเจ้าชู้แบบนายถ้ามีผู้หญิงที่แอบรักตัวเองมานาน มาบอกว่าจะเลิกชอบเลิกรักแล้ว มันก็ต้องมีใจหายบ้างแหละ หึๆๆ

 

เมื่อหลี่เฉียงได้ยินดังนั้นก็ใจหายวาบ เหมือนกำลังจะเสียบางอย่างที่ตนเคยได้รับมาตลอด แต่ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว เขามองเขาไปในสายตานางบัดนี้ไม่มีความรักในดวงตาเหมือนแต่ก่อนเวลามองเขา หรือนางจะตัดใจจากเขาได้จริงๆ ไม่มีทาง! ไม่มีใครสามารถหยุดรักใครได้ง่ายดายและรวดเร็วเพียงนี้ หรือจะเป็นเพราะเขาทำให้นางเสียใจมาก จนนางไม่อาจทนรับมันไม่ได้ไหวอีกต่อไป  เขาทำผิดพลาดไปหรือนี่  ตอนมีก็กลับมองไม่เห็นค่า แต่พอมันกำลังจะจากไปเขากลับทำใจยอมรับมันไม่ได้ เขาจะทำอย่างไรให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

------------------------------------------------------

 

เฮียแกก็อารมณ์เหมือนเด็กหวงของเล่นละเนอะ หมันไส้  

 

เรื่องนี้ไรท์แต่งไว้ได้ 5 ตอนแล้วค่ะ เดี่ยววันนี้ไรท์จะลงให้อ่านทั้ง 5 ตอนเลย หลังจากนี้ก็คือไรท์ด้นสดเด้อ อย่าเร่งไรท์นะรีดเดอร์ ใจเย็นๆ

 

 

 

 

ความคิดเห็น