เจ้าชีวัน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapte 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2558 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapte 12
แบบอักษร

 

2 วันผ่านไปหลังจากที่มีอะไรกับเลเวลแล้วฟ้าครามก็นอนซมอยู่แต่บนห้องคนเดียว ไม่มีแม้แต่เงาของร่างสูงที่จะมาดูแล ฟ้าครามเดินลงมาจากบ้านในช่วงเช้าเพื่อจะไปทำงานที่ร้านของกานต์หลังจากลาหยุดไปสองวัน ฟ้าครามนั่งวินมอเตอร์ไซเพื่อมาลงที่หน้าร้านพอดีกับเบลที่มาเปิดร้านพอดี

 

"สวัสดีครับพี่เบล" ฟ้าครามทัก เบลสะดุ้งนิดๆก่อนจะยิ้มเจื๋อนๆให้ฟ้าคราม

 

"แหมๆ พี่ตกใจหมดเลยคราม แล้วนี่หายป่วยแล้วหรอถึงมาทำงานนะ"

 

"หายแล้วฮ่ะ" ฟ้าครามตอบยิ้มๆก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินเข้าร้านไป ตลอดช่วงเช้ามีลูกค้าแวะมาทำผมเยอะพอสมควรฟ้าครามจึงทำงานจนลืมกินข้าวเช้าไปเลยรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เบลชวนออกไปกินข้าวเที่ยง

 

"ครามพักก่อนเถอะเที่ยงแล้วไปกินข้าวกัน" เบลชวน ฟ้าครามเงยหน้าจากการสระผมให้ลูกค้าแล้วมองนาฬิกาห้อยที่ฝาผนัง

 

"เดี๋ยวครามสระผมให้ลูกค้าก่อนนะพี่เบลแป็ปเดียว" เบลพยักหน้ารับ ฟ้าครามสระผมให้ลูกค้าจนเสร็จจึงเบลจึงพาออกไปกินข้าวข้างนอก

 

"กินขนมจีนบุฟเฟ่กันเนอะครามพี่อยากกินอ่ะ"เบลชวน ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้านขนมจีนทันที ร้านนี้เป็นขนมจีนแบบบุฟเฟ่ที่คนส่วนใหญ่มักเข้ามากินกันเพราะราคาถูกและอร่อยแค่คนละ 59 บาทก็สามารถกินได้แบบไม่อั้น

 

"อ้าวเชี่ย โต๊ะเต็มเพราะมึงเลยไอ้วิวแม่งชักช้า" ฟ้าครามมองหนุ่มหน้าหวานที่ยืนชะเง้อมองหาโต๊ะว่างปากก็บ่นชายร่างสูงไม่หยุด

 

"ร้านนี้เต็มก็ไปกินร้านอื่นก็ได้มึงจะอะไรมากมายว่ะข้าว"  หนุ่มหน้าหวานไม่สนใจเพื่อนของตนเองเท่าไรก่อนจะเดินมาที่โต๊ะของครามและเบล

 

"เอ่อ ขอผมนั่งด้วยได้ไหมครับ"ข้าวพูด วิวตบหน้าผากตัวเองก่อนจะเดินไปลากคอเสื้อเพื่อน

 

"ขอโทษแทนไอ้เตี้ยนี่ด้วยนะครับ"วิวพูด เบลหันมาเตรียมจะอ้าปากด่าแต่ก็ต้องชะงักปากค้าง

 

"หล่อ" เบลพูดลอยๆ ตาจ้องมองหน้าของวิวเขม็ง วิวตีหน้านิ่งเตรียมจะเดินหนีแต่เบลเรียกไว้ก่อน

          "นั่งกินด้วยกันก็ได้นะค่ะสุดหล่อ คึคึ" เบลว่า ข้าวยิ้มกริ่มก่อนจะกระโดดลงไปนั่งที่โต๊ะทันที วิวส่ายหน้าให้เพื่อนตัวเล็กอย่างเอือมๆ

 

"ขอบคุณนะครับพี่คนสวยที่ใจดีให้ผมสองคนนั่งด้วย ผมชื่อข้าวนะ" ข้าวพูด เบลดันหัวของข้าวที่บังหน้าวิวออกก่อนจะยิ้มๆหวานๆส่งไปให้ข้าวหน้าเหวอทันทีที่เบลไม่สนใจตัวเอง

 

"สุดหล่อชื่ออะไรค่ะ" เบลถาม 

 

"วิว" วิวตอบแต่ไม่ได้สนใจอะไรเบลมากนักก่อนจะมองมาทางฟ้าครามที่นั่งยิ้มเจื๋อนให้อยู่ ฟ้าครามสะดุ้งนิดๆที่สายตาคมของวิวมองมา ในสายตาของครามวิวดูน่ากลัวอาจจะเป็นเพราะใบหน้านิ่งๆไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีอาการใดๆอีกทั้งยังตัวใหญ่อีก ทั้งสี่คนสั่งขนมจีนก่อนจะลงมือกินกันอย่างเงียบๆ มีเพียงเบลที่พยายามชวนวิวคุย

 

"น้องวิวบ้านอยู่แถวไหนหรอค่ะ" เบลถาม

 

"ราชบุรีครับ" วิวพูดเสียงเรียบ รู้สึกเสียวแปลกๆกับสายตาของเบลแต่ก็ไม่อยากจะพูดอะไรมากนักเพราะอีกฝ่ายท่าจะอายุเยอะกว่าตัวเอง

 

"แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ" เบลถามต่อ

 

"มันมาซ้อมหรอนะครับ อยู่ค่ายมวย น.นิรนาม" ข้าวตอบ เบลตาโตทันทีที่ได้ยิน

 

"เป็นนักมวยหรอเนี่ยะ มิน่าล่ะกล้างี้น่าฟัดเชียว"เบลพูด

 

"พี่เบล" ฟ้าครามเรียกเบลปรามๆเพราะกลัวว่าวิวจะลุกขึ้นมาต่อยเบล

            "ขอโทษแทนพี่เบลด้วยนะฮ่ะ" ฟ้าครามพูด ก่อนที่ทั้งสี่คนจะรีบกินแล้วจ่ายเงินของใครของมัน ข้าวกับบีมแลกเบอร์โทรกันเล็กน้อยเพราะรู้สึกถูกชะตาและฟ้าครามกับวิวก็อยากมีคนรู้จักเยอะๆเพื่อมีอะไรผิดพลาดในระยะเวลาที่พวกเขาให้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพ

 

"ไปก่อนนะคราม ไปก่อนนะครับพี่เบล" ข้าวพูดลาก่อนจะถูกวิวดึงแขนให้เดินไป เบลยกมือขึ้นบ๊ายบายวิวแต่วิวไม่หันมาสนใจ ฟ้าครามหัวเราะขำกับท่าทางของเบลก่อนจะถูกเบลเขกมะเหงกเบาๆโทษฐานหัวเราะ ฟ้าครามและเบลกลับมาทำงานที่ร้านในช่วงบ่ายจนเวลาล่วงเลยมาถึงเย็น

 

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ของฟ้าครามดังขึ้น ร่างเล็กหยิบขึ้นมาดูก่อนจะเห็นว่าเป็นเบอร์ของเลเวล ฟ้าครามกดรีบทันที

 

(มึงอยู่ไหน!) เลเวลถามเสียงแข็ง

 

"อยู่รานพี่กานต์ฮ่ะ พี่เวลมีอะไรหรอ" ฟ้าครามถาม เลเวลถอนหายใจนิดๆเมื่อรู้ว่าร่างเล็กอยู่ที่ทำงานไม่ได้หนีไปอย่างที่เขาคิด

 

(มึงเลิกงานตอนไหน)

 

"เลิกแล้วฮ่ะ กำลังจะกลับบ้านพี่เวลจะเอาอะไรหรือเปล่าฮ่ะ"

 

(ไม่เอา มึงขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างไปใช่ไหม รออยู่นั่นแหละเดี๋ยวกูไปรับ) พูดจบเลเวลก็วางสายทันที ฟ้าครามมองโทรศัพท์อย่างงงๆ

 

"เป็นอะไรของเขาว่ะ" ฟ้าครามยืนรอเลเวลที่หน้าร้านของกานต์สักพักหนึ่ง ไม่นานรถของเลเวลก็ขี่มาจอด ฟ้าครามเดินเปิดประตูรถขึ้นไปก็ต้องชะงักเมื่อมีชายหนุ่มอีกสองคนนั่งอยู่ในรถด้วย เลเวลไม่ได้แนะนำชายหนุ่มทั้งสองให้ฟ้าครามรู้จักและออกรถทันที ฟ้าครามนั่งเกร็งไม่พูดอะไรเพราะไม่ชินกับบรรยากาศแบบนี้ซักเท่าไร 

           "พี่เวลจะไปไหนฮ่ะ" ฟ้าครามถามเมื่อเห็นเลเวลขี่รถเลยทางเข้าบ้านมาแล้ว

 

"ไปนั่งกินเหล้าบ้านเพื่อนกู" เลเวลตอบ ฟ้าครามเม้มปากนิดๆเพราะไม่อยากไปเจอเพื่อนของเลเวลนัก

 

"ไปส่งครามก่อนไม่ได้หรอฮ่ะแล้วพี่เวลค่อยไปกับเพื่อน" ฟ้าครามว่า เลเวลมองเสี้ยวหน้าของฟ้าครามนิดๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้พาฟ้าครามไปสั่งตามที่ร่างเล็กขอ ฟ้าครามเองก็เงียบทันทีที่รู้ว่าร่างสูงไม่ยอมไปส่งตามที่ขอ ไม่นานเลเวลก็ขับรถมาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง

 

"ลงมา" เลเวลหันมาบอกฟ้าคราม ร่างเล็กเปิดประตูรถตามเลเวลลงไปก่อนจะตกใจเมื่อมีหมาตัวใหญ่ตัวหนึ่งวิ่งมาทางฟ้าคราม ร่างเล็กรีบวิ่งไปเกาะเลเวลทันทีเลเวลเองก็รีบโอบกอดร่างเล็กไว้เช่นกัน

 

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!!!!

 

"กำปั้นหยุด!!!!!" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เจ้าหมายักษ์ชะงักกึกทันทีที่เลเวลสั่ง ก่อนที่มันจะค่อยๆเดินทาหาเลเวลและดมไปรอบๆตัวของฟ้าครามดังฟุดฟิดๆ

        "อยู่เฉยๆมันไม่กัดหรอกน่า มันแค่ดมกลิ่น" เลเวลบอก ฟ้าครามเงยหน้ามามองเลเวลตาใสมีน้ำตาคลอเบ้าจนเลเวลอดที่จะขำไม่ได้

 

"ไอ้หมาเชี่ยทำกูตกใจหมดเดี๋ยวเหอะกูจะจับส่งโรงงานทำลูกชิ้นซะหรอก" ฟ้าครามขู่ เลเวลรั้งร่างเล็กให้เดินเข้าไปในบ้านกับตัวเอง ฟ้าครามนิ่งอีกครั้งเมื่อเข้ามาในบ้านแล้วพบเพื่อนของเลเวล4-5คนนั่งอยู่ในบ้านแลเมองฟ้าครามด้ววสายตายิ้มๆ

 

"ได้ยินเสียงใครว่าจะเอาหมาพี่ไปทำลูกชิ้นนะ" ชายคนหนึ่งพูดพร้อมกับจ้องฟ้าคราม ฟ้าครามยิ้มแห้งๆให้ทันทีที่รู้ว่าเจ้าของหมาได้ยินสิ่งที่ตัวเองพูด

 

"ครามเปล่านะฮ่ะ ครามแค่พูดเล่น"ฟ้าครามพูด

 

//อย่า อ่อย เพื่อน กู// เลเวลกระซิบเสียงเน้น ฟ้าครามมองหน้าเลเวลทันที ร่างสูงไม่สนใจฟ้าครามที่มองมาและเดินไปนั่งข้างเพื่อนตัวเอง ฟ้าครามได้แต่ยืนเอ๋ออยู่ที่เดิมเพราะไม่รู้จะไปไหน

 

"นั่งสิครับน้อง" ชายคนที่นั่งมาในรถด้วยกันพูดบอก ฟ้าครามยิ้มนิดๆก่อนจะตัดสินใจนั่งข้างๆชายคนนั้น

        "พี่ชื่อ มอสนะคร้บ" มอสบอก

 

"ผมชื่อฟ้าครามฮ่ะ เรียกครามเฉยๆก็ได้" ฟ้าครามตอบกลับ ก่อนที่เพื่อนของเลเวลจะพากันแนะนำตัวให้ฟ้าครามรู้จัก ซึ่งมี มอส นิค ฝิ่น เบียร์ และจั๊ม ซึ่งจั๊มเป็นคนที่ตัวเล็กและหน้าสวยมากต่างจากเพื่อนๆในกลุ่มที่มีแต่คนตัวโตๆ

 

"ครามเอาอะไรดีเดี๋ยวพี่ชงให้" นิคถาม 

 

"ไม่ต้องไอ้นิค ก็ขี้เกียจหามคนเมากลับบ้าน"เลเวลพูดดัก ฟ้าครามนั่งก้มหน้าเมื่อรู้ว่าร่างสูงเห็นตัวเองเป็นตัวถ่วง

 

"ถ้ามึงไม่อยากหามกลับก็ให้ครามนอนที่นี่ก็ได้นิ"

 

"กูบอกว่าไม่ก็คือไม่นะไอ้นิค" นิคกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะหยิบแก้วเหล้าตัวเองขึ้นมากระดกกิน ฟ้าครามก็ยังนั่งก้มหน้าอยู่อย่างนั้นเรื่อย

 

"มีงสองผัวเมียช่วยไปเอากันไกลๆกูได้ไหม" เสียงนิคพูดขึ้น ฟ้าครามเงยหน้าขึ้นไปมองชะงักกึก ร่างเล็กรู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ดวงตาร้อนผ่าว เมื่อเห็นเลเวลกำลังนั่งคลอเคลียอยู่กับจั๊ม

 

"พูดมากว่ะมึง"จั๊มว่ายิ้มๆ เลเวลหันมามองฟ้าครามนิ่งๆเมื่อเห็นร่างเล็กกำลังนั่งหน้าซีดอยู่

 

"ถ้ามึงจะเอากันจริงๆเชิญขึ้นไปบนห้องด้วย ห้องไหนคงไม่ต้องบอกนะเอากันประจำน่าจะรู้" นิคพูด ไม่นานเลเวลก็จูงมือจั๊มขึ้นไปด้านบนทันที ฟ้าครามมองตามทั้งคู่ด้วยความรู้สึกเจ็บแปล๊บในใจ

 

"เป็นอะไรหรอครับน้องครามนั่งหน้าเครียวเชียว" มอสถามขึ้น ฟ้าครามหันมายิ้มให้พี่ๆแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรเพราะรู้สึกพูดไม่ออก ร่างเล็กคว้าแก้วเหล้าของเลเวลขึ้นมาดื่มก่อนจะลุกขึ้นยืน เพื่อนของเลเวลมองร่างเล็กงงๆ

 

"เอ่อ ครามขอตัวกลับก่อนนะครับพอดีมีธุระนิดหน่อย" ฟ้าครามบอก

 

"แล้วจะกลับยังไงให้พี่ไปส่งไหม"เบียร์ถาม ฟ้าครามส่ายหัวดิกๆ

 

"ไม่เป็นไรครับพี่นั่งดื่มกันต่อเถอะ ครามไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ" ฟ้าครามยกมือสวัสดีพี่ๆ ก่อนจะวิ่งออกไปจากบ้านทันที ร่างเล็กโบกแท็กซี่ที่วิ่งผ่านมาก่อนจะขึ้นรถไป

        "ไปหมู่บ้าน ×××× ซอยสองครับ" ฟ้าครามบอก ร่างเล็กหันไปมองด้านนอกประตูก่อนที่น้ำใสๆจะไหลออกมาจากดวงตา ร่างเล็กนั่งร้องไห้ไปเรื่อยๆแต่ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆ

 

"ทะเลาะกับแฟนมาหรอพ่อหนุ่ม" ลุงขับแท็กซี่ถาม ฟ้าครามรีบเช็ดน้ำตาทันที

 

"ก็ไม่เชิงหรอกฮ่ะ" ฟ้าครามตอบ

 

"อย่าร้องเลยร้องไปก็เท่านั้นคนเราถ้ามันไม่รักกันจริงต่อให้เราร้องไห้จนตายเขาก็ไม่มีวันที่จะรักเราแต่ถ้าหากเขารักเราจริงเพียงแค่เศษเสี้ยวน้ำตาเขาก็ไม่อยากจะเห็นและก็ไม่มีวันจะทำให้เราเสียใจหรอก ความรักก็เหมือนรอยสักถึงแม้มันจะสวยงามแต่มันก็ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด"ลุงคนขับบอก ฟ้าครามคิดตามคำที่ลุงบอกก่อนที่ลุงจะมาจอดที่หน้าบ้านของเลเวล ฟ้าครามยกมือไหว้คุญลุงและจ่ายเงินค่ายแท็กซี่ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านทันที ร่างเล็กเข้าไปในห้องทำงานของเลเวลที่มีเตียงนอนอยู่ก่อนจะตรงไปที่ห้องน้ำเปิดฝักบัวให้น้ำไหลรดหัวยกมือขึ้นมากอดตัวเองอีกมือหนึ่งก็ใช้แปรงขัดห้องน้ำมาถูตามร่างกายจนแขนและขาแดงเถือก

 

"สกปรก ฮึก พี่มันปกสรก ฮึก ผมจะรีบหาเงินมาให้พี่ ฮึก เราจะได้ไม่ต้องมาพบเจอกันอีก ฮึก" ฟ้าครามนั่งสะอื้นอยู่ใต้สายน้ำอยู่นานแล้วจึงออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้มตัวลงนอน

 

 

 

 

 

 

 

เลเวลที่เสร็จภาระกิจกับจั๊มแล้วจึงเดินลงมาด้านล่างเพื่อจะดื่มกับเพื่อนต่อแต่ก็ต้องชะงักเมื่อร่างเล็กที่มากับเขานั้นหายไป

 

"ไอ้ครามหายไปไหน!!" เลเวลถามเสียงแข็ง ทุกคนหันมามองเลเวลก่อนที่นิคจะเป็นคนตอบ

 

"กลับไปแล้ว"

 

"กลับยังไง กลับกับใคร" เลเวลถามต่อ นิคถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย

 

"กลับบ้าน คนเดียว" นิคตอบ เลเวลกัดฟันกรอดทันที

 

"เว๊ยยยย ทำไมพวกมึงถึงปล่อยให้มันกลับไปห๊ะ!!!!!" เลเวลโวยวาย ทุกคนมองหน้าเลเวลอย่างไม่เข้าใจ เขารู้เรื่องของเลเวลและดินดีว่ามีปัญหากันและดินติดหนี้เลเวลอยู่ เลเวลจึงเอาฟ้าครามมาให้ใช้หนี้แทนทีแรกทุกคนไม่รู้จักฟ้าครามเลยไม่ได้ว่าอะไรจนวันนี้เลเวลพาฟ้าครามมาและบอกว่าตนเองมีอะไรกับฟ้าครามแล้วและจะแก้แค้นดินที่เคยข่มขืนสายไหมอดีตแฟนของเลเวลโดยการข่มขืนฟ้าครามบ้างเพื่อให้ดินและฟ้าครามเจ็บปวดเหมือนสิ่งที่ตนเองเคยเป็น

 

"กูไม่เห็นด้วยนะไอ้เวลที่มึงทำแบบนี้" นิคพูดขึ้น เลเวลหันมามองเพื่อนทันที

 

"มึงจะบอกว่ามึงไม่พอใจที่กูจะทำให้ไอ้ครามเจ็บปวด"เลเวลพูด

 

"ไม่ใช่แค่กูที่ไม่พอใจ ทุกคนก็ไม่พอใจไอ้จั๊มที่มันยอมให้มึงเอาก็เพราะมันเงี่ยนจริงๆแล้วมันก็ไม่เห็นด้วยกับมึงหรอก"นิค

 

"ทีแรกกูก็ไม่อยากจะขัดมึงนะไอ้เวลแต่กูเห็นครามวันนี้แล้วกูสงสารว่ะ น้องมันบอบบางเกินไป" มอสพูดบอกต่อ เบียร์วางแก้วเหล้าลงแล้วมองเลเวลนิ่งๆ

 

"อีกอย่างนะไอ้เวลไอ้ดินก็ตายเพราะมึงไปแล้วมึงจะทำร้ายครามอีกทำไม หรือถ้ามึงอยากได้เงินกูจะใช้หนี้ให้ครามเอง สามสิบล้านใช่ไหมเดี๋ยวพรุ่งนี้กูเอามาให้" เบียร์พูดบอก

 

"กูไม่อยากได้เงิน" เลเวลบอก 

 

"แล้วมึงอยากได้อะไร" ฝิ่นถาม เลเวลมองหน้าเพื่อนๆตัวเองนิ่งๆแต่ไม่ได้ตอบอะไรเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าที่ยึดเหนี่ยวฟ้าครามไว้เพราะอะไรเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของฟ้าครามตอนที่นอนอยู่ที่สวนสาธารณะด้วยกันครั้งแรก เขาก็รู้สึกอยากได้ฟ้าครามและหวงแหนรอยยิ้มนั้นขึ้นมาทันที

           "พวกกูไ่ม่รู้นะว่ามึงคิดอะไรของมึงไอ้เวลแต่พวกกูสงสารครามตอนนี้ครามตัวคนเดียวมึงยังจะซ้ำเติมความเจ็บปวดให้มันอีกหรอว่ะ" เลเวลนิ่งคิดกับคำพูดของฝิ่นและเพื่อนๆก่อนที่ร่างสูงจะหยิบกุญแจรถและขี่ออกไปทันที

 

 

"มึงไม่มีสิทธิ์หนีกูแบบนี้ไอ้คราม ชีวิตมึงเป็นของกู"

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

สั้นไปไหม???

 

ยิ่งแต่งยิ่งมึนสมองเริ่มจะเพี้ยนๆแล้วตอนนี้ เรื่องตัวหนังสือที่คนอ่านบอกว่ามันเล็กเกินไป ไรท์คงเปลี่ยนให้ไม่ได้นะค่ะเพราะว่าถ้าเปลี่ยนอีกมันก็จะใหญ่เกินไป หน้าจอคนเรามันไม่เหมือนกันยังไงก็ขยายดูเอาแล้วกันเนาะสำหรับคนที่มองไม่เห็น  เรื่องคำผิดไรท์ก็จะพยายามแก้ให้ ( ถ้าเห็น) สำหรับคนที่ติดตามก็ขอบคุณมากนะค่ะ ตอนนี้มี วิวข้าว โผล่มานิดนึง  สุดท้ายนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วยังไงก็ดูแลสุขภาพกันด้วยเน้อ 😁😁

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น