divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章二十

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 10:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章二十
แบบอักษร

章二十

หวงหลงที่ลูบไล้มือหนา ผ่านยอดอกบนดอกบัวคู่งามอย่างแผ่วเบา แต่กับทำให้จูเชวี่ยเสียวซ่านจนขนลุกชัน

"ข้าเพียงขัดตัวให้ท่านเท่านั้น" หวงหลงกระซิบเสียงแหบช่างยั่วยวนตันหาชวนให้ลุ่มหลง แต่มือก็ยังลูบไล้ไล่ลงเรื่อยๆจนหยุดที่หน้าท้องแบนราบ

"นี่ๆ อย่ามาคิดทำอะไรข้า ปล่อยข้าแช่น้ำนานไปแล้ว" จูเชวี่ยที่เกือบจะหลงเข้ากับหลุมพรางนั้นแล้ว พูดออกมาเมื่อได้สติ ก่อนจะผละออกก้าวเดินขึ้นจากบ่อตรงไปยังกองผ้าที่นางถอดทิ้งไว้แล้วสวมใส่อย่างรวดเร็ว

"เจ้าก็อย่าแช่นานนักละ" นางหันมาบอกก่อนจะเดินออกไปให้เร็วที่สุด

หวงหลงที่ค้างติ่งกับแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นอย่างร้ายกาจและไร้ที่ปลดปล่อย

นางช่างโหดร้ายกับเขานัก!!

เขาจะทำอย่างไรได้นอกจากเดินลมปราชญ์ให้อารมณ์คงที่ก่อนที่ธาตุไฟจะเข้าแทรกเสียก่อน

จูเชวี่ยที่หนีพ้นสถานการณ์อันน่าหวาดเสียวได้อย่างหวุดหวิดทำได้แค่ตบอกตัวเองอย่างโล่งใจ

เห้อเกือบไปแล้ว

ก่อนที่นางจะเดินเข้าห้องนอนลงกลอนเพื่อความปลอดภัย ก้าวขึ้นเตียงแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

หวงหลงที่ตามมาทีหลังด้วยความขุ่นเคืองเล็กน้อย ที่ล่อลวงนางไม่สำเร็วจนถูกความทรมานเล่นงานอยู่อย่างนี้ และยิ่งขุ่นเคืองหนักกว่าเดิมเมื่อพยายามเปิดประตูห้องแต่กับไม่สามารถเปิดออกได้เนื่องจากมันล็อคจากภายใน

ลอบคอบนักนะท่านน้าอย่าพลาดแล้วกันมิฉนั้นข้าจะเอาคืนท่านอย่างสาสม

หวงหลงที่อยู่กับจูเชวี่ยมาตลอดแสดงออกถึงอารมณ์ความรู้สึกไม่ปิดบังแม้แต่น้อยไร้ซึ่งความสุขุมเฉกเช่นแต่เก่าก่อน ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่บนสวรรค์เลยสักนิด ต้องปั้นหน้าใส่หน้ากากเข้าหากันช่างหน้าอึดอัดใจยิ่ง พวกเทพเซียนก็ช่างประจบโลภมาก หวังเป็นใหญ่ยัดเยียดบุตรสตรีให้เขาไม่ขาดตั้งแต่กล่าวยกเลิกสัญญาโคมลอยอย่างการหมั้นกับองค์หญิงแห่งหวงไห่

เช้าวันต่อมา

จูเชวี่ยที่นั่งดื่มชาหลังอาหารเช้า ลอบมองสีหน้าบึงตึงของหวงหลงเป็นระยะ ตั้งแต่ตื่นมาก็เห็นเขายืนอยู่หน้าห้องของนางแล้ว ก่อนจะโดนลากมาทานอาหารด้วยกัน แต่ทำไมต้องมาทำหน้าเบ่นนี้ใส่ข้า ข้าไม่ผิดสักหน่อย นางสายหน้าอย่างเอือมระอาทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ นี้ข้าอาศัยอยู่กับเด็ก3ขวบหรือ

"หากยังทำหน้าเช่นนั้นคงต้องเชิญองค์รัชทายาทกลับตำหนักบนสวรรค์นะเพคะ" นางพูดขึ้นเสียงเรียบ

"ก็ท่านรังแกข้า" หวงหลงบอกก่อนเดินอ้อมไปกอดนางจากทางด้านหลัง

"ใครรังแกเจ้า? ทำตัวเองทั้งนั้น" นางกล่าวยิ้มๆ จับมือหวงหลงไว้

"ท่านรังแกข้าแถมยังจะไล่ข้าอีก ท่านช่างโหดร้ายยิ่ง" หวงหลงพูดตัดพ้อ จนจูเชวี่ยอดไม่ได้ ดึงหวงหลงให้โน้มลงมาก่อนจะเอี่ยวตัวจูบที่แก้มขวาแล้วผละออก หวงหลงเผยยิ้มออกมาทันทีเมื่อจูเชวี่ยทำแบบนี้

นางยกมือขึ้นลูบศรีษะเขาอย่างนึกเอ็นดู หวงหลงถึงจะเป็นองค์รัชทายาทที่อนาคตจะเป็นผู้ปกครองนางเช่นองค์เง็กเซียน แต่สำหรับนางเขาก็แค่เด็กน้อยแสนออดอ้อนของนางเท่านั้นไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ตาม เด็กน้อยอายุเพียงไม่กี่แสนปี ควรเรียกข้าว่าท่านย่าทวดเสียด้วยซ้ำ เพราะองค์เง็กเซียนก็ยังกำเนิดทีหลังข้าเลย

หลายวันต่อมา

ข้าชักรำคาญเจ้าเด็กนี่เต็มทนแล้วนะ หลอกกินเต้าหู้ข้าได้ทุกเวลาจริงๆ เอ๊ะอะก็กอด บางคราดึงไปจูบ หนักสุดคือกอบกุมหน้าอกข้า! เพ่ยเจ้าโจรราคะ เจ้าโจรเด็ดบุพผา หยุดแต๊ะอั๊งข้าสักที!

มีหลายคราที่นางเกือบจะถูกจับกลืนจนตอนนี้นางระแวงไปหมด เขาใช้แผนการพยายามหลอกล่อนางทุกรูปแบบ จนตอนนี้นางแทบหวาดกลัวเขาแล้ว!

เมื่อทนไม่ไหวนางก็ทำเพียงมองค้อน แต่หวงหลงกับหัวเราะราวกับเรื่องสนุก! แต่ข้าไม่สนุกเข้าใจหรือไม่ปล่อยข้าเถิดข้ากลัวโดนกิน

ถึงคราที่จุดความอดทนของนางหมดลงนางโยนหยกพกชิ้นหนึ่งให้หวงหลง ก่อนจะเอ่ยปากอย่างนึกรำคาญ

"เอาไป แล้วรีบไสหัวเจ้าไปทำงานเสีย เป็นรัชทายาทมันว่างนักหรือไง" หยกพกชิ้นนี้เป็นหยกสีขาวและสีดำเปรียบเสมือนหยิงและหยาง นางทำไว้เพื่อมอบให้หวงหลง แต่ไม่คิดว่าจะได้ให้ในอารมณ์เช่นนี้

หวงหลงรับมันมาดูก่อนที่หัวใจจะเต้นผิดจังหวะ

"ของแทนใจหรือ" หวงหลงที่กล่าวหยอกล้อเช่นปกติ แต่กับต้องนิ่งไปเพราะคำที่นางพูดออกมา

"ใช่" นางพูดเพียงแค่นั้นก็โดนหวงหลงขโมยจูบทันที

"ท่านยอมแต่งให้ข้าแล้วจริงหรือ" หวงหลงที่ถอดจูบออกถามเพื่อความแน่ใจ

"อืม ไม่แต่งกับเจ้าแล้วจะแต่งกับใคร" นางตอบตามความจริง

"แต่ท่านไม่เคยบอกรักข้า" หวงหลงที่กอดจูเชวี่ยอยู่พูดออกมาทั้งๆที่หน้าก็อยู่ห่างจากนางไม่ถึงคืบ

"งั้นฟังให้ดี ข้า รัก เจ้า" นางพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

 

 

 

~~~~~~~~~~~~~~

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น