marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 27
แบบอักษร

 

 

 

 

บทที่ 27

 

 

“ไม่นะแอลไม่ทำอย่างที่หมอนั่นบอกฉันจะไม่ไปไหนจนกว่าเขาจะมา!!” ฉันพูดขึ้นเสียงแข็งหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่สามีตัวเองพูดออกมาเขาคิดบ้าอะไรจะให้ฉันทิ้งเขาไว้ที่นี่!!!

“ยัยโซรีบขึ้นมาบนเรือก่อนจะมีคนมาอย่าทำให้ผัวแกต้องกังวลเรื่องแกอีกตอนนี้ให้หมอนั่นได้จัดการเรื่องของตัวเองบ้าง” คำพูดของแอลทำให้ฉันชะงักเล็กน้อย

“แต่...”

“ไม่แต่รีบขึ้นเรือมาได้แล้วโซเร็วๆ!!” ฉันมองไปมองมาอย่างชั่งใจให้ตายสิ!! ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังคิดบ้าๆแต่เหมือนแอลจะรู้ทันหมอนั่นเดินมาดึงแขนฉัน

“แอล!!”

“ฉันไม่ปล่อยแกตามหมอนั่นไปไหนเด็ดขาดเดี๋ยวมันก็ตามออกมารีบขึ้นเรือได้แล้ว!!” เสียงตะคอกของแอลทำให้ฉันถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“ฉัน...”

“โซแกกำลังทำให้หลายชีวิตเสี่ยงนะรีบขึ้นเรือแล้วออกไปกับฉัน แกไม่รู้สารรูปตัวเองตอนนี้หรือไงโคตรแย่ว่ะสภาพแบบนี้จะไปเป็นภาระของพวกนั้นเปล่าๆแกรีบออกไปกับฉันดีกว่าเดี๋ยวไอ้แม็กตามมาสมทบพวกนั้นแล้ว” คำพูดของแอลทำให้ฉันก้มมองตัวเองบนแขนที่เต็มไปด้วยรอยเลือดมีรอยฟกช้ำตามร่างกายตอนนี้ฉันโครตจะดูไม่ได้เลยขืนกลับเข้าไปหาเขาคงจะเป็นภาระอย่างที่แอลบอกจริงๆ

“ก็ได้เรารีบไปกันเถอะ” ฉันจำยอมขึ้นเรือไปกับแอลตอนนี้คนเฝ้ายามแทบไม่มีเพราะดูเหมือนพวกนั้นจะยกโขยงกันไปหาทางอาหย่งหมด...

‘อย่าเป็นอะไรนะ...’

 

 

Yhongseu

 

 

ปัง! ปัง! ปัง!

 

“พวกแม่งนี่ก็เยอะจังโว้ย!!” เสียงบ่นของไอ้ลี่ฉีดังขึ้นพร้อมกับการลั่นไกปืนพวกนั้นยังทยอยกันมาเรื่อยจนตอนนี้กระสุนเริ่มหมดแล้ว

“ไอว่าเรารีบโดดออกไปเถอะ” แม้จะไม่เห็นด้วยกับตอนแรกแต่ตอนนี้ผมก็เริ่มเอนเอียงละเพราะมันไม่จบสิ้นสักที

“งั้นพวกแกสองคนไปก่อนเดี๋ยวฉันยิงคุ้มกันให้ฉันนับหนึ่งถึงสามแล้ววิ่งนะ” พวกนั้นพยักหน้าอย่างเข้าใจผมจึงเริ่มนับ

“สามมม!!! วิ่ง!!!!” พอได้ยินคำสั่งของผมพวกนั้นก็ทำหน้าเหลอหลาเล็กน้อยแต่ก็ยอมวิ่งไปยังบริเวณกระจกผมจึงยิงคุ้มกันพวกมันแม้จะรู้อยู่แล้วว่ากระสุนยิงไม่เข้า...

ตู้มมมมมม

พวกนั้นกระโดดออกไปได้แล้วเหลือผมเหมือนพวกมันจะรู้ทันว่าผมจะทำอะไรมันจึงยิ่งยิงระดมมาหนักกว่าเดิมผมจำใจต้องหลบเข้าข้างเสาอีกครั้ง

“บ้าฉิบ!!!”

‘อาหย่งตอนนี้อยู่ไหนฉันกำลังไปจะถึงแล้ว’ เสียงของแม็กดังขึ้นในหัว

“มาแล้วเหรอแล้วช่วยพ่อแม่เหม่ยหลินได้แล้วเหรอแม็ก”

‘เรียบร้อย’

ปัง! ปัง! ปัง!

“ไม่ต้องมาก็ได้เดี๋ยวฉันก็ออกไปแล้วตอนนี้ไอ้คริสกับไอ้ลี่ฉีโดดออกไปจากเรือไปรับพวกนั้นรอเลยเดี๋ยวตามไป” แม้ปากจะพูดแบบนั้นในใจผมรู้ดีว่ายากนิดหน่อยเพราะคนพวกมันเยอะ

‘โอเค...งั้นรีบออกมาละ’

“โอเค” สิ้นสุดคำพูดผมก็กลิ้งออกมาบริเวณโถงทางเดินก่อนจะยกปืนขึ้นมาเล็งใส่พวกมัน

ปัง! ปัง! ปัง! แก๊ก!!

“เวร!!!” กระสุนหมดผมเหวี่ยงปืนทิ้งก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันทีผมหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆก่อนตัดสินใจวิ่งไปทางปีกขวาผมไม่รู้ว่าผมอยู่ส่วนไหนของเรือแต่มันช่างกว้างใหญ่จริงๆให้ตายสิ!!!

ผมวิ่งเข้ายังห้องๆหนึ่งแล้วรีบกดล็อกประตูด้วยทันทีก่อนจะหันกลับมาดูในห้อง สายตาของผมกวาดมองไปรอบๆห้องครัว....

แก๊กๆ ปึงๆ

เสียงดังขึ้นจากข้างนอกพวกมันกำลังจะเข้ามาสินะผมมองไปรอบอีกครั้งก่อนสายตาจะไปสะดุดกับถังขยะที่เป็นรูปล่อยขยะลงไปนี่มันต้องลงไปถึงข้างล่างแน่

“ก่อนออกไปต้องจัดการพวกเวรนี้ก่อน” ผมเดินไปที่เตาไมโคเวพก่อนจะหยิบไฟแช็กขึ้นมาโยนเข้าไปข้างในนั้นพร้อมกับตั้งเวลาประมาณห้านาทีแต่เชื่อเถอะไม่ถึงวิบวิมันก็ระเบิดละ พอทำเสร็จผมก็รีบวิ่งไปกระโดดลงที่ทิ้งขยะ...ในจังหวะที่ผมกระโดดเข้ามาเป็นจังหวะเดียวกันที่พวกนั้นพังประตูเข้ามาได้มันยิงปืนเกลื่อนห้องแต่ก็เป็นเวลาที่เตาไมโคเวฟระเบิดด้วยความแรงพอดี

บึ้มมมมม!!!!!!

ตัวผมไหลลงมาตามท่อขยะด้วยแรงดันระเบิดทำให้ผมลงมาถึงกองขยะใต้ท้องเรือเร็วกว่าปกติ

ปึก!

“หืออ!!! เหม็นชะมัดให้ตายเถอะแล้วนี่มันที่ไหนกันว่ะ” ผมลุกขึ้นจากขยะกองโตก่อนจะมองไปรอบๆมันมีแค่ทางเดินเดียวไม่มีอะไรเลยเหมือนห้องที่อยู่สุดๆทางเดินนั่นจะเป็นห้องปั่นไฟนะ

‘หย่งนายเดินกลับมาอีกนิดก็จะเป็นที่เก็บเรือแล้ว’ เสียงของลิสที่ห่างหายไปนานดังขึ้นนั้นทำให้ผมค่อนข้างพอใจกับการมาของเธอ

“โอเค” ผมเดินไปตามทางที่เธอบอกก่อนจะหยิบระเบิดจิ๋วที่เธอให้ติดตัวออกมาติดเข้ากับผนังทางเดินไปด้วยจนมาถึงเรือสำรอง

“ยังไงพอที่นี่ระเบิดก็ไม่มีเรือช่วยให้หนีอยู่ดี” พอคิดได้ดั่งนั่นผมก็รีบขึ้นเรือสปีดโบ๊ทที่จอดอยู่ในนี้ทันทีครั่นพอจะสตาร์ทเครื่องน้ำมันดันไม่มีให้ตายเถอะ

‘เดี๋ยวฉันเปิดทางออกให้นายรีบว่ายออกไปเถอะตอนนี้พวกนั่นกำลังมาข้างล่าง’

“ให้ตายสิ!! วุ่นวายจริงๆ” ผมจำยอมดึงหน้ากากมาสวมก่อนจะรีบกระโดดลงน้ำไม่นานประตูก็เปิดออกผมจึงรีบว่ายออกไปทันที....

 

บึ้มมมม!!! บึ้มมมม!!!!!!

 

ผมว่ายน้ำออกมาจากที่นั้นได้ไกลพอสมควรระเบิดก็เริ่มทำงานผมโผล่ขึ้นมาผิวน้ำมองไปยังท้องเรือที่ตอนนี้ระเบิดไปแล้วน้ำกำลังเข้าหนักแน่ๆ

“แกจะหนียังไงละอีวานหวังว่าแกคงยังไม่ตายง่ายๆหรอกนะเพราะฉันยังไม่ได้จัดการแกเลย”

 

 

สองชั่วโมงต่อมา

 

 

“นายกลับมาแล้ว” ทันทีขึ้นมาถึงฝั่งแม่ตัวดีของผมก็วิ่งมาหาแทบจะทันทีตอนนี้คนของผมรออยู่บนฝั่งหมดแล้วพร้อมกับไอ้หมออัน

“ซ้อ!!! ผมบอกแล้วว่าผมยังทำแผลไม่เสร็จจะรีบวิ่งมาทำไมเนี่ย” เสียงดุของไอ้หมออันดับขึ้นทำให้ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะบนข้อมือของแม่ตัวดีของผมเต็มไปด้วยผ้าพันแผลที่ยังพันไม่เสร็จ

“ทำไมไม่พันแผลให้เสร็จก่อนละครับ” เธอโผล่เข้ากอดผมอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ผมแปลกใจเล็กน้อยที่เธอกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแบบนี้ไอ้คริส ไอ้ลี่ฉีมี่เดินตามหลังลงมาก็ทำหน้ากระอักกระอ่วนกันใหญ่

“ก็เป็นห่วง...ว่าแต่ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่ครับคุณนะไปให้หมออันทำแผลให้ก่อนเถอะนะ” พอเธอสำรวจร่างกายผมเสร็จละเธอก็พยักหน้าเข้าใจที่ผมพูดก่อนจะเดินกลับไปหาหมออัน

“ว้าวว...ยูนี่มันน่าอิจฉาจริงๆที่เมียเป็นห่วงขนาดนี้”

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

 

“อาหย่ง!!” ผมสะดุ้งตกใจเล็กน้อยในขณะที่กำลังจะยกซาขึ้นมาดื่มแม่ตัวแสบเดินเข้ามาหาผมด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“มีอะไรหรือครับที่รักทำไมทำหน้าแบบนั้นแล้วก็อย่าเดินแรงแบบนั้นสิเดี๋ยวมันกระทบกระเทือนถึงลูกนะ” ผมรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ไปประคองตัวเธอและใช่เมียผมท้อง!!!! เธอท้องแล้วโว้ย!!!!! ผมรู้เรื่องว่าเธอท้องก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนั่นแหละหลังจากที่ไอ้หมออันทำแผลเสร็จก็บอกให้ผมพาเธอไปตรวจร่างกายบ้างเพราะเธอมีรอยฟกช้ำเยอะกลัวเป็นอะไรนั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมรู้ว่าผมกำลังจะเป็นพ่อคน!!!!

“เมื่อคืนนี้ทำไมถึงกลับดึกคุณไปไหนมา” แต่เจ้าตัวไม่ฟังผมสักนิดทันทีที่ตื่นขึ้นมาก็โวยวายเสียงดังลั่นไปทั่วบ้านเฮ้อ!!!

“เมื่อคืนนี้ผมบอกคุณแล้วว่าผมมีนัดคุยกับลูกค้าคุณก็รู้นิครับคนดี” ถึงความจริงผมจะไปตามล่าหาไอ้อีวานก็เถอะผมจำเป็นต้องโกหกเธอเพราะไม่อยากให้เธอมาลุยงานนี้ด้วย แถมไอ้อีวานยังไม่ตายจริงๆด้วย

“บอกตอนไหน” เธอมองหน้าผมด้วยหางตาราวกับกำลังนึกว่าผมบอกเธอตอนไหน

“อย่าทำแบบนี้สิครับที่รักเมื่อวานผมบอกแล้วนะ”

“จำไม่เห็นได้เลย” ผมถอนหายใจทันทีที่เมียผมพูดแบบนี้ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ผมพูดอะไรไปเธอก็ไม่ฟังหรอก

“เฮ้อ!!! โอเคผมขอโทษครับที่เมื่อวานไปไหนไม่บอกขอโทษจริงๆ” ผมสวมกอดเธอเบาๆพรางเอ่ยขอโทษ ผมไปศึกษาข้อมูลมานิดหน่อยรู้สึกว่าคนท้องจะอารมณ์แปรปรวนมากเพราะแบบนี้อะไรที่ผมยอมได้ผมจึงยอมโชคดีของผมจริงๆที่เรื่องที่เกิดตอนนั้นไม่ส่งผลกระทบอะไรถึงลูกของผมถ้าเกิดว่าลูกผมเป็นอะไรไปละก็ผมจะตามฆ่าพวกมันล้างโครตจริงๆแน่!!!!

“อยากกินบลูเบอร์รี่ไปซื้อมาให้หน่อย” แต่คนในอ้อมกอดผมก็เปลี่ยนอารมณ์ไวสุดเหมือนกัน

“งั้นที่รักไปอาบน้ำรอนะเดี๋ยวผมไปซื้อมาให้”

“ไม่เอาจะไปด้วยเดี๋ยวคุณหายไปอีก” และเจ้าตัวก็ติดผมสุดๆเหมือนกันผมหายไปไหนไม่ได้นานจริงๆเธอต้องตามหาตลอดขนาดไปทำงานยังโทรวิดีโอคอลเลย

“อ่า...งั้นที่รักไปอาบน้ำนะครับผมจะรอข้างนอกรอไปพร้อมกันเนอะ” เธอพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่ห้องน้ำผมส่ายหน้าเล็กน้อยกับความน่ารักของเธอให้ตายเถอะนับวันยิ่งทำให้หลงแทบบ้าแล้วนะเนี่ย...ไม่นานพอแม่ตัวดีของผมอาบน้ำเสร็จผมก็พาเธอมาที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้านผมเข็นรถเข็นตามก้นเธอที่ตอนนี้กำลังสนุกกับการเลือกของผมมองเธอเพลินจนลืมดูทางทำให้ผมชนเข้ากับบางคน

ปึก! ฉึก!

ผมชนเข้ากับคนแปลกหน้าที่ใส่หมวกปิดหน้าปิดตาจู่ๆที่ท้องก็เจ็บขึ้นมาผมก้มมองท้องตัวเองอย่างสงสัยก่อนจะค่อยๆล้มลงกับพื้น...

“อาหย่งงงงง!!!!!!” ผมเห็นแม่ตัวดีของผมวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกน้ำตาของเธอไหลเป็นทางลงมาผมเอื้อมมือช้าๆไปลูบใบหน้านวลของเธอที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยรอยน้ำตาก่อนสติจะค่อยๆเลือนหายไปช้าๆกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาของคนรัก...

“ช่วยด้วยค่ะมีคนถูกแทงช่วยเรียกรถพยาบาลด้วยค่ะ!!!! ช่วยด้วย!!! ไม่หลับนะอาหย่งไม่หลับนะ...ม่ายยยยยยย!!!!!!”

 

 

 

อย่าเป็นไรนะอาหย่งนายจะต้องไม่เป็นไรนะแข็งใจไว้.....

 

 

 

ความคิดเห็น