ภิภิญ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ความทรงจำสีจาง

ชื่อตอน : บทที่ 6 ความทรงจำสีจาง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 388

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ความทรงจำสีจาง
แบบอักษร

การเดินทางออกจากโรงพยาบาลครั้งนี้ทำให้ปลื้มรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แถมเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงที่เธอเกลียดเข้าไส้แต่กลายเป็นคนรักของเธอเข้าให้ด้วย ทุกอย่างดูย้อนแย้งอย่างประหลาด แต่ก็ต้องพยายามทำใจยอมรับมัน

หนึ่งคือถ้าเธออยู่กับกิ่งแล้วความจำเพิ่มขึ้น อย่างน้อยจะได้รู้เหตุผลว่าทำไมตัวเองถึงได้มาเป็นแฟนกับคนที่เกลียดได้ เพราะรู้เหมือนว่าการตามหาตัวคิมหันต์จะยากกว่า

สองคือเธอไม่มีที่ไป พี่ก้านเสียชีวิตไปแล้วก็ยิ่งทำให้เธอขาดที่พึ่ง อย่างน้อยถ้าอยู่กับกิ่งก็จะได้มีที่ยึดเหนี่ยวว่าเธอไม่เหลือตัวคนเดียวบนโลกใบนี้

แต่ถ้าจะให้ทำใจยอมรับกิ่งในฐานะคนรักเลยก็ดูเหมือนจะยากเกินไปสักหน่อย คงต้องฝืนทำให้ชินไปเอง

“ที่นี่คือบ้านของเรา”

กิ่งเอ่ยขึ้นทำให้ปลื้มหลุดออกจากความคิด

เธอเพิ่งสังเกตได้ว่ารถของกิ่งมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นคฤหาสน์ เพราะมีขนาดใหญ่กว่าบ้านทั่วไปมาก บ้านที่เธอเคอยู่อาจจะเป็นเพียงห้องเก็บของของที่นี่เลยก็ว่าได้

“บ้านของเธอ”

“บ้านของเราต่างหาก”

กิ่งเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้แม้ปลื้มจะดูไม่เปิดรับสักเท่าไหร่นัก

ปลื้มไม่สนใจ ก่อนจะเปิดประตูออกจากรถ กิ่งจึงเปิดประตูตามไป ก่อนจะเดินตามปลื้มที่เดินเข้าไปในบ้านอย่างเงอะงะ

“บ้านใหญ่ขนาดนี้ทำไมอยู่สองคน”

“ปลื้มไม่ชอบให้ใครวุ่นวาย”

“ก็ถือว่าถูก”

อย่างกับเล่นทายคำใบ้ว่ารู้ตัวตนของปลื้มมากน้อยแค่ไหน บางเรื่องก็ตอบถูก บางเรื่องก็ได้รับข้อมูลผิดราวกับปลื้มคนนั้นอยากปกปิดตัวเองอย่างไงอย่างงั้น

“แล้วเธอไม่ไปทำงานหรือไง”

“ปลื้มเพิ่งออกจากโรงพยาบาล พี่ไม่มีใจไปทำงานหรอก”

กิ่งตอบเสียงอ่อน

“กลัวหนีมากกว่าล่ะสิ ฉันไม่หนีหรอก ยังไงก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้ว”

ปลื้มยักไหล่ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

“เกินคาด ในบ้านเรียบร้อยอย่างกับจ้างแม่บ้าน หรือว่าเธอทำความสะอาดมันทั้งหมด บ้านใหญ่ขนาดนี้”

“ปลื้มต่างหากที่เป็นคนทำ”

“ฉันน่ะนะ”

ปลื้มหน้าเหวอ เกมทายคำใบ้ครั้งนี้กลายเป็นปลลื้มเริ่มไม่รู้จักตัวเองในอนาคตเข้าแล้ว อะไรทำให้คนที่ชอบปล่อยให้ห้องรกเหมือนรังหนูสะอาดเอี่ยมอย่างนี้ได้

“ฉันเข้ามาเป็นคนใช้แล้วพัฒนาความสัมพันธ์กับเธอเหรอ”

ปลื้มเอ่ยอย่างสงสัย ถ้าไม่ใช่อย่างนี้ก็คงเป้นความคิดแรกที่คาดไว้นั่นแหละว่าเธอเอาตัวเข้าแลก แต่แค่ภาวนาไม่ให้เป็นแบบนั้น

“เปล่า”

แปลว่าคำตอบอย่างหลัง ปลื้มละอายตัวเองยังไงก็ไม่รู้

“ห้องนอนอยู่ชั้นบนเหรอ”

“อืม จะขึ้นไปพักไหม เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมายังไม่แข็งแรงดีเลย”

“ถ้าไม่แข็งแรงจะจัดการเธอได้ยังไง”

ปลื้มเอ่ยกวนจนกิ่งอดหน้าแดงไม่ได้ ถึงเธอโดนปลื้มจัดการก็จริงแต่ถ้าขัดขืนปลื้มคงจะทำไม่ได้เพราะปลื้มเพิ่งจะโดนรถชน เธอเลยไม่กล้าขัดขืนหนักเพราะกลัวปลื้มจะบาดเจ็บต่างหาก

“เอาเถอะ แต่ไปพักสักหน่อยก็ดี ตื่นมาจะได้กินยา”

กิ่งว่าก่อนจะเดินนำปลื้มขึ้นไปบนห้องนอน เมื่อเปิดเข้าไปก็อดทึ่งไม่ได้เพราะห้องนอนตกแต่งด้วยสีโทนมืดอย่างที่เธอชอบ แถมยังติดไฟดวงเล็กๆ หลายจุดในห้องอย่างกับดาวระยิบระยับ

“สุดยอด” “ห้องนี้ปลื้มเป็นคนจัดเอง”

“กะไว้แล้วเชียว ฉันชอบอะไรแบบนี้”

กิ่งคลี่ยิ้มเมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายของปลื้ม

“ฉันจะนอนแล้ว เธอมีอะไรไปทำก็ไปเถอะ ไปทำงานก็ได้ ฉันอยู่คนเดียวได้” “งั้นมีอะไรก็เรียกนะ พี่อยู่ข้างล่าง”

กิ่งเอ่ยอย่างเป็นห่วง ก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง

ปลื้มเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่บนโต๊ะอย่างสงสัย คอมเรื่องนี้น่าจะเป็นของเธอเพราะมีเอกสารมากมายที่เกี่ยวกับกราฟฟิก ซึ่งเท่าที่จำได้คือกิ่งทำงานโรงแรม ไม่ได้เกี่ยวข้องทางด้านนี้

เปิดคอมมาก็ต้องงุนงงกับข้อมูลกราฟฟิกที่ทำค้างเอาไว้ ซึ่งให้เธอทำตอนนี้แน่นอนว่าทำไม่ได้แน่ๆ

งานนี้ปลื้มในอนาคตต้องเสียการเสียงานแน่ๆ เลย เพราะปลื้มคนนี้ความรู้ยังค้างอยู่ที่มัธยมหกอยู่เลย

ปลื้มเปิดม่านก่อนจะเปิดหน้าต่างเพื่อจะสูบบุหรี่ ก่อนจะมาถึงที่บ้านได้แวะซื้อบุหรี่มาก่อนแล้วเพราะเธอไม่ใช่กิ่งคนที่สัญญาว่าจะเลิกบุหรี่ แต่ก็พยายามไม่ให้กิ่งอยู่ในห้องขณะที่เธอสูบเลยไล่ออกไปแบบนั้น

ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบหลังจากอยากมานาน แล้วจึงพ่นควันออกไปทางหน้าต่าง

ปลื้มมองผ่านหน้าต่างลงไปข้างล่างอย่างไร้จุดหมาย

ทว่าจู่ๆ ก็มีภาพแวบเข้ามาในหัวจนปลื้มต้องทรุดนั่งลงบนพื้นเมื่อสมองปวดปลาบยามความทรงจำเลื่อนปราดในสมอง เป็นภาพใกล้เคียงกันที่เธอมองจากความสูง ซึ่งสูงกว่าบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำ เธอมองลงไปข้างล่างก็พบเห็นภาพไกลๆ ราวกับว่าเธอกำลังจะทำอะไรสักอย่างบนความสูงนั้น

เหมือนเธอกำลังอยู่บนตึกสูง

เธอกำลังจะทำอะไรบนตึกสูงกันแน่

“ปลื้ม!!”

กิ่งที่ลงไปเตรียมยาก่อนอาหารมาให้ปลื้มแทบจะทิ้งถุงยาในมือลงพื้น เมื่อเห้นปลื้มลงไปกองกับพื้นแล้วกุมขมับท่าทางเจ็บปวด

“ปลื้มเป็นอะไร”

กิ่งน้ำตาไหลทันทีเมื่อเห็นปลื้มกุมขมับจนหน้าแดงก่ำ

“ฉะ ฉัน ฉันเหมือนมองวิวจากบนตึก ฉันไปทำอะไรบนตึก เธอรู้มั้ย”

ปลื้มหันมาถามกิ่งด้วยใบหน้าเครียดขณะที่ศีรษะยังปวดตุบไม่หาย

“ปละ ปลื้มเห็นเหรอ”

“ใช่ โอ๊ย”

ปลื้มร้องเสียงหลงเมื่อสมองเริ่มปวดจี๊ดอีกครั้ง ภาพยิ่งแจ่มชัดมากขึ้น เธอมองภาพจากมุมสูงจรงด้วย เธอยืนบนตึก และเธอเห็น...

“เธอก็ยืนอยู่ด้วย เธอรู้ใช่ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

ความคิดเห็น