กิ๊ก'จ๋าา
email-icon facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดียไม่ต้องการพี่สิบอีกแล้ว

ชื่อตอน : เดียไม่ต้องการพี่สิบอีกแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 19:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดียไม่ต้องการพี่สิบอีกแล้ว
แบบอักษร

สิบทิศ....

 

ผมกำลังนั่งอ่านเอกสารบัญชีการเงินของบ่อนอยู่บนโต๊ะทำงาน จู่ๆเสียงประตูห้องทำงานได้เปิดขึ้น

 

"ผมขอโทษครับๆ ผมจะรีบหาเงินมาใช้หนี้พวกคุณให้ไวที่สุดเลยครับ อย่าทำอะไรผมเลย โอยยย.." เสียงชายวัยกลางคนยกมือไหว้ผมอย่างหวาดกลัว ใบหน้าบวมช้ำ มีร่องรอยของการถูกซ้อม ผมหรี่ตามองด้วยความสงสัย แล้วหันไปมองหน้าเพื่อนรัก โดยที่มันเป็นคนลากชายคนนี้เข้ามา และมีลูกน้องชุดดำยืนเอามือไพ้หลังอยู่สองคน

 

"ลูกหนี้ว่ะ ต้นดอกรวมกันห้าล้านได้มั้ง" สไปร์ยักไหล่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

 

"ให้โอกาสกี่รอบแล้ว??" ผมถามเพื่อนรักเสียงเย็นๆที่แฝงไปด้วยอารมณ์น่ากลัว

 

"จำไม่ได้ว่ะ เยอะจัด เหอะๆ"

 

ผมหยิบปืนกระบอกสีดำขึ้นมาจากลิ้นชักในโต๊ะทำงานขึ้นวางบนโต๊ะ ปึก!! ชายตรงหน้าตกใจตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวมากกว่าเดิม

 

"ชื่ออะไร !!" ผมถามชายตรงหน้าเสียงแข็งมือหนาปิดสมุดบัญชีแล้วกระแทกมันลงบนโต๊ะ ปึก!!

 

"เอ่อออ....กรภพ ธารพิวัฒน์ครับ" ชายตรงหน้ายังคงพนมมือไหว้เป็นระยะๆเพื่อให้ผมไว้ชีวิต ผมชะงักกับชื่อที่ได้ยิน กรภพ ธารพิวัฒน์ นามสกุลนี้คุ้นๆ แต่จู่ๆก็นึกถึงผู้หญิงคนนึง นวินดา ธารพิวัฒน์ หรือผู้ชายคนนี้จะเป็น......พ่อของเธอนะเดีย

 

"ลุกขึ้น แล้วไปนั่งบนโซฟาดีๆ" ผมปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ซึ่งต่างก็พากันประหลาดใจสำหรับทุกคนที่ได้ยินไม่น้อย

 

".......//" ทุกคนมองผมเป็นตาเดียวอย่างงงๆ

 

"ทุกคนออกไป ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูกหนี้ตามลำพัง" พอจบคำผมทุกคนก็เดินกันออกไป แต่ไอ้เพื่อนรักยังอยู่

 

"กูด้วยไหมครับคุณสิบ??" มันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

"อืม"

 

ทั้งห้องอยู่ในความเงียบสงบ เหลือแต่ผมกับคุณกรภพ ผมจึงเอ่ยถามเพื่อตัดความเงียบไป

 

"คุณจะใช้หนี้ผมยังไง" ผมเอ่ยถามเสียงเข้ม

 

"เอ่อออ ผมจะทยอยหาใช้ให้อย่างไวครับ" เสียงสั่นๆ

 

"ผมไม่ต้องการเงิน" พอพบพูดจบ ใบหน้าของกรภพเต็มไปด้วยความสงสัย

 

"........." กรภพเงียบอย่างรอฟังคำตอบ

 

"ผมต้องการบ้านหลังนั้นที่อยู่สำราญ ซอย14 บ้านธารพิวัฒน์"

 

"คุณรู้ได้ไงว่าผมมีบ้านที่นั่น"

 

"มีอะไรบ้างที่ฉันไม่รู้" ผมขึ้นเสียงใส่คนตรงหน้าอย่างลืมตัว

 

"เอ่ออ... แต่บ้านหลังนั้นผมตั้งใจจะยกให้ลูกสาวของผมเมื่อผมไม่อยู่แล้ว"

 

"แล้วนายเคยไปสนใจเธอบ้างไหม ว่าจะอยู่อย่างไร สุขสบายดีหรือเปล่านายก็ไม่รู้" ผมหรี่ตามองชายตรงหน้าอย่างคาดโทษ

 

"เพราะผมเป็นพ่อที่ไม่ดี ไม่ได้เรื่อง ผมเลยไม่กล้าไปเจอลูก ผมเลยจะยกสมบัติก้อนสุดท้ายไว้ให้เธอและลูกชายคนเล็กของผม ฮึก" ใบหน้าเหี่ยวย่นเริ่มมีน้ำใสๆไหลลงอาบแก้ม

 

"ฉันเพิ่มเงินให้อีก 5 ล้าน แถมลบหนี้ทั้งหมด ตกลงไหม" ปึกกก!! ผมกระแทกกระบอกปืนที่วางอยู่บนโต๊ะเสียงดังเพื่อเป็นเหมือนการขู่ ชายตรงหน้าสะดุ้งตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

 

"ตกลงครับ ผมตกลง" ผมยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจคำตอบ พร้อมกับหยิบกระดาษออกมาจากลิ้นชัก ผมหยิบปากกาขีดเขียนยุกยิกๆ

 

"มาเซ็นต์ข้อตกลง" กรภพค่อยๆลุกขึ้นมาหยิบปากกาพร้อมอ่านข้อความในกระดาษ ผมวางเช็คเงินสด 5 ล้านบนเอกสารนั้น

 

"ข้าพเจ้า นายกรภพ ธารพิวัฒน์ ขอขายบ้านพร้อมที่ดินบริเวณ ถนนสำราญ ซอย 14 หรือบ้านธารพิวัฒน์ ให้แก่นายชนะศึก เวชวรพัฒน์กุล ในราคา 10,000,000 บาทถ้วน โดยการขายครั้งนี้ข้าพเจ้ายินยอมทุกอย่าง และรับเงินจำนวนดังกล่าวมาครบสิ้นแล้ว กรภพ ธารพิวัฒน์ " กรภพเซ็นเอกสารอย่างทุลักทุเล แล้วหยิบเช็คเดินออกจากห้องไป

 

"พ่อขอโทษนะลูก เดีย คิว พ่อจำเป็นจริงๆ ฮึก" กรภพบ่นพึมพำในลำคอ แต่ผมได้ยิน

 

ติ้ง ติ้ง

 

ขอความแชทในมือถือดังขึ้น ผมจึงหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน

 

(พี่สิบทิศคะ เดียขอเข้าไปเอาของสำคัญที่ห้องพี่หน่อยได้ไหมคะ) ทันทีที่เปิดอ่านข้อความใจผมกระตุกฮวบขึ้นมา ผมทวนข้อความซ้ำๆในใจเพราะไม่เชื่อสายตา เธอ เป็นเธอจริงๆ สาวน้อยของผม แต่เธอไม่ใช่ของฉันอีกแล้วไอเดีย ผมกำมือถือแน่นด้วยความโกรธ เมื่อนึกถึงภาพของเธอที่สนิทสนมกับไอเขตแดน

 

"แล้วมึงจะรู้ว่าการเสียของรักเป็นยังไง ไอ้เขต" ปึก! ผมทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างเดือดดาน

 

"อืม ฉันจะไปเปิดห้องให้ตอนหกโมงเย็น" ผมตอบข้อความเธอไป

 

"ขอบคุณค่ะ" เธอตอบผมกลับมา ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ตอนนี้เที่ยงกว่าแล้ว ผมรีบคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะแล้ววิ่งออกจากห้องทันที แต่ไอ้ไปร์คว้าแขนผมไว้

 

"มึงจะไปใหนไอ้สิบ ดูรีบจัง"

 

"กูมีธุระด่วน รีบไป"

 

"แล้วลูกหนี้มึงว่าไง"

 

"ยกหนี้ ปล่อยไป ไปละกูรีบ" ผมไม่สนใจเสียงตะโกนด่าตามหลังของเพื่อนรัก

 

คอนโดST

 

ผมเดินออกจากห้องน้ำอย่างสบายตัว เพราะกว่าจะขับถึงคอนโดก็ปาไปสี่ชั่วโมงกว่า เพราะรถติด อากาศร้อน ผมจึงอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายความเหนียวตัวและเหนื่อยล้า ผมมองดูนาฬิกาบนพนังก็พบว่านี่เป็นเวลา 17:50 น. ผมจึงแต่งตัวในชุดสบายๆ เสื้อยืดสีขาว กับกางเกงบ็อกเซอร์

 

อ็อดดดดด อ็อดดดดดดด

 

จู่ๆก็มีคนกดกริ่งหน้าประตู ผมรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร ผมจึงเดินไปเปิดประตู เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก ผมก็พบผู้หญิงร่างบาง ผิวขาว ผมยาวสลวย ใบหน้าเรียวใส แก้มอมชมพู ดวงตากลมโต ผมจำเธอได้ดี สาวน้อยที่เคยเป็นของผม ไอเดีย...

 

"เข้ามาสิ" ผมหลีกทางเพื่อให้เธอเข้ามาได้สะดวก

 

"ขอบคุณค่ะ" เธอก้มหัวให้ผมเล็กน้อย แล้วค่อยๆเดินเข้ามาข้างในห้อง เธอสำรวจห้องผมช้าๆ สายตากวาดไปทั่วห้อง แล้วค่อยๆเดินหายเข้าไปในห้องนอน ฉันจะบอกเธอยังไงดีเดีย ว่าฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน.....

 

ไอเดีย....

 

ฉันเดินเข้ามาในห้องเขาฉันเห็บใบหน้าเย็นชาที่ไม่มีความรู้สึกอะไรของเขา ใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าของคนที่ฉันคอยหลบมาตลอด เขายังคงความหล่อไม่เปลี่ยน ถึงแม้อาจจะดูผอมลงไปบ้าง สายตามองไปรอบห้อง ห้องที่เคยมีความทรงจำของเราทั้งคู่ ของทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเหมือนเดิมเหมือนไม่เคยถูกย้าย ฉันคิดถึงพี่ สิบทิศ ฉันรีบเดินเข้าไปหากระเป๋าสะพายที่ล่าสุดมันเคยอยู่ในตู้เสื้อผ้า ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าออกช้าๆ ก็เห็นกระเป๋าสะพายใบใหญ่ของฉันวางอยู่ สายตาก็เหลือไปเห็นเสื้อผ้าของฉัน ที่แขวนเป็นระเบียบ ฉันจำได้ ฉันเป็นคนเก็บมันเอง เขาไม่เคยย้ายของๆฉันออกไปเลยสักชิ้น แม้กระทั่งรูปที่หัวเตียง ยังเป็นรูปของฉัน ฉันสลัดความคิดเก่าๆออกจากหัว ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาสะพาย แล้วปิดประตูตู้เสื้อผ้าไว้เหมือนเดิม ฉันหมุนตัวเพื่อจะเดินออกมา แต่จู่ๆก็ชนกับแผงอกของใครบางคนเข้าอย่างจัง

 

"อ๊ะ..." ฉันร้องด้วยความตกใจ เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ

 

ฉันกำสายกระเป๋าสะพายแน่น พลางเม้มริมฝีปากอย่างชั่งใจ เพื่อสะกัดกลั้นอารมณ์ที่กำลังวูบไหว เขาค่อยๆยกมือหนาขึ้นแตะกรอบหน้าบางอย่างตัดพ้อ ฉันจ้องลึกเข้าไปในแววตาคู่คม ที่กำลังวูบไหวก่อนจะเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดเหมือนกำลังโกรธ

 

"ไอ้เขตมันดูแลเธอดีรึเปล่า" น้ำเสียงเย็นชาเหมือนเคย

 

"ดีมากค่ะ พี่เขตใจดีกับเดียทุกเรื่องเลยค่ะ" ฉันตอบกลับเขาไปตามความจริง

 

"หึ คงชอบสิน่ะ เพราะมันทั้งหล่อทั้งรวย ต่างจากฉัน ที่ไม่มีอะไรดีเลย" น้ำเสียงที่เย้ยหยันของสิบทิศทำให้ฉันรู้สึกถึงเหตุการณที่จะเกิดต่อจากนี้

 

"ถ้าเป็นพี่เขต เดียชอบหมดแหละค่ะ" ฉันพูดประชด ถ้าเปลี่ยนจากพี่เขตเป็นพี่สิบคงดีสินะ

 

"มันจะ เอา เธอ มันให้กี่บาทละ หรือฟรี ตอนนี้ร้อนเงินหรือเปล่า ฉันจะใช้บริการสักหน่อย" เขาเน้นเสียงคำว่าเอาชัดๆ ดูถูกกันเกินไปละ

 

เพี้ยะ!!

 

ใบหน้าขาวของเขาหันไปตามแรงตบ มันจะดูถูกกันมากไปแล้วนะ

 

"ฉันไม่เคยเป็นผู้หญิงแบบนั้น ถ้าฉันจะ เอา กับเขา คงเพราะเรารักกัน" อย่านะ อย่าพึ่งไหลนะน้ำตา

 

"ดี ฉันจะได้ไม่ต้องทำเบาๆกับเธอ ใหนๆก็มาอ่อยถึงที่แล้ว" เขาจับฉันโยนไปที่เตียง ถึงแม้เตียงจะนุ่มแต่ด้วยความแรงจากการโยนลงมา มันก็ทำให้จุกเหมือนกันนะ เขาค่อยๆกระโดดขึ้นเตียงมาคร่อมร่างฉันเอาไว้

 

"อย่าทำอะไรเดียนะพี่สิบ ฮึก" ฉันร้องไห้ต่อหน้าเขา เพราะความอดทนกับคำพูดที่ทำร้ายจิตใจกันของเขาได้หมดสิ้นเเล้ว

 

"เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลย ตอนนี้อ้อนวอนเเล้วหรอเดีย" เขากระซิบเสียงเข้มข้างหู และขบติ่งหูฉันเบาๆ

 

"พี่เขตช่วยเดียด้วย พี่เขตอยู่ใหน ฮึกๆๆ"

 

"อย่าเรียกชื่อมันต่อหน้าฉัน เพราะเธอกำลังจะ เอา กับฉัน" มือหนายกมือบางรวบไว้เหนือศรีษะ ฉันดิ้นเพื่อจะให้หลุดพ้นจากพันธนาการของพี่สิบ แต่ไม่เป็นผล ฉันสู้แรงเขาไม่ได้จริงๆ

 

"พี่สิบดีแต่ใช้กำลัง แตกต่างจากพี่เขต พี่เขตน่ารัก อ่อนโยนกับเดีย พี่เขตไม่เคยทำให้เดียร้องไห้ เดียรักพี่เขต ฮือๆ พี่สิบใจร้ายที่สุด เดียเกลียดพี่สิบ เดียไม่ต้องการพี่สิบอีกแล้ว ฮือๆ" ฉันปล่อยโหออกมาเต็มที่ ฉันไม่ต้องการให้พี่สิบมาทำร้ายจิตใจของฉันอีก แค่นี้ฉันก็เจ็บมามากพอแล้ว คนอะไรใจร้ายที่สุด

 

ทั้งที่บอกว่า "เดียไม่ต้องการพี่สิบ"

แต่เอาเข้าจริง

"เดียโกหกตัวเอง"

รักคนใจร้าย.......😭😭

 

"เธอกำลังทำฉันโกรธ ฉันจะทำให้ไอ้เขตมันต้องเจ็บแบบฉันบ้าง ว่าโดนแย่งของรักมันเจ็บปวดแค่ใหน" เขาตะคอกใส่ฉันอย่างน่ากลัว

 

 

 

ตัดให้ขาดเลย ฉั่บ ฉั่บ ฉั่บ

 

พี่สิบขาาาา ทำน้องเบาๆหน่อย งื้ออออ 💔

 

แต่งด้วยความง่วง ผิดถูกขออภัยด้วยน๊าาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น