ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หน้าผามิหวนคืน

ชื่อตอน : หน้าผามิหวนคืน

คำค้น : วาย พี่น้อง ไร้สาระ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 705

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 10:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หน้าผามิหวนคืน
แบบอักษร

"แยกย้ายออกตามหาท่านอ๋องเก้าให้เจอ ถ้าหากไม่เจอพวกเจ้าก็หิ้วหัวตนเองกลับมา ไป" 

"พะยะค่ะท่านอ๋องหก" 

เสียงตอบรับพร้อมกัน คนจำนวนมากที่ออกตามหาท่านอ๋องหยวนเหยาหรืออ๋องเก้าที่หายไปในประเพณีล่าสัตว์จนเวลาล่วงถึงพระอาทิตย์คล้อยต่ำ ก็ยังมิเสด็จออกมาจากป่าเสียที 

"เป็นเพราะพวกเราซะล่าใจไปหน่อย น้องเก้าถึงได้เรอดสายตา" 

เหล่าท่านอ๋องมารวมตัวกันหน้ากระโจมอ๋องเก้าเมื่อทราบข่าวจากหน่วยรักษาพระองค์ว่าท่านอ๋องเก้าหายไป ข้าวของหายไปบางส่วนอีกด้วย 

"น้องเก้าจะไม่มีวันหนีพวกเราพ้น ถึงอย่างไรต่อให้ไปจนสุดแคว้นพวกเราก็สามารถไปตามกลับมาได้อยู่ดี" 

"ว่าแต่เรื่องที่ฮองเฮา นังคนนั้น ท่านไปจัดการแล้วหรือ" 

"ไม่จำเป็นในเมื่อฝ่าบาทจัดการเรื่องนี้ได้อย่างสบายๆก็แค่การเล่นสนุกของฝ่าบาทเท่านั้นเอง แล้วนี่พี่รอง พี่สาม พี่สี่ ไปไหนกัน" 

"ล่วงหน้าไปหาน้องเก้า" 

แล้วอ๋องหกกับอ๋องแปดก็หายเข้าไปในป่าเพื่อหาน้องน้อยที่ชอบหนีจากพวกเขาตลอดเวลา ในเวลาเดียวกันหยวนเหยาและโม่งอิงลัดเลาะตามแนวเขา เพื่อมุ่งสู่อิสระภาพที่รออยู่ข้างหน้า มีเพียงแค่หุบเหวมิหวนคืนเท่านั้นที่ขว้างเอาไว้ หากผ่านสะพานแขวนไปได้ ตนก็จะหลุดพ้นเรื่องราวที่ผ่านมาเสียที 

"ฟิ้ว/แคร้ง!! 

""ท่านอ๋องระวังพะยะค่ะ"  

มีดสั้นถูกซัดออกมาจากพุ่มไม้หนาที่อยู่บนต้นไม้ใหญ่สองคนหันหลังชนกันสองมือกระชับดาบไว้มั่น ดูแล้าไม่น่าจะมีเพียงคนเดียวว่าแต่เป็นของฝ่ายไหน ชายชุดดำค่อยโผล่ออกมาจากมุมต่างๆอย่างมากมาย เพื่อฆ่าตนคนเดียวต้องใช้คนถึงขนาดนี้เชียวหรือ พวกมันล้อมสองคนไว้ตรงกลาง น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟเป็นธรรมดา 

"ท่านอ๋อง กระหม่อมจะสกัดคนพวกนี้ไว้พระองค์หนีไปให้ได้นะพะยะค่ะ " 

"แต่ว่าโม่งอิงแล้วเจ้าหละ ข้าจะทิ้งเจ้าได้อย่างไรกัน" 

"ท่านอ๋องถ้าคราวนี้ล้มแหลวกระหม่อมก็ไม่อาจหนีความตายได้อยู่แล้วดังนั้นทรงหนีให้ได้นะพะยะค่ะ กระหม่อมยอมตายเพื่อพระองค์ ไป" 

สิ้นคำโม่งอิงก็พุ่งออกไปสู้กับคนจำนวนมากที่เป็นนักฆ่ามากฝีมือ หยวนเหยาอาศัยจังหวะที่มีช่องโหว่พุ่งออกไปใช้วิชาตัวเบาที่โม่งอิงแอบสอน ไปทางเส้นทางที่อยู่อีกไม่ไกล ตลอดการหลบหนีพวกมันบางคนที่ตามมาทันซัดอาวุธใส่ตลอดทาง อาศัยที่ตนเองว่องไวกว่าหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิดจนกระทั้งผ่านป่าออกมายังพื้นที่โล่ง ที่มีสะพานแขวนและหุบเหวลึกฝั่งตรงข้ามคืออีกแคว้นหนึ่งที่เป็นเพื่อนบ้านจุดหมายปลายทางขอแค่เพียงผ่านไปได้ สิ่งที่รอคอยก็จะสำริดผล 

"คิดว่าจะหนีพ้นหรือท่านอ๋อง ส่งหัวสวยๆของพระองค์มาซะ" 

"เจ้าเป็นคนของฮองเฮาสินะ ถ้าอยากได้ก็คงต้องพยายามหน่อยแล้ว" 

"หึจะตายอยู่แล้วยังปากดี ตายเสียเถอะหมูตัวเมียอย่างเจ้าไม่ควรมาขวางทางนายของข้าเลย" 

หยวนเหย้าตั้งรับและถอยเพื่อไปให้ถึงสะพานแต่ด้วยตนเองไม่ใช่ผู้มีวรยุทธลำ้เลิศอันใดเพียงพอที่จะตั้งรับการโจมตีเท่านั้น นั้นคือข้อเสียเปรียบอย่างมากด้วยจำนวนห้าต่อหนึ่ง คมดาบของอีกฝ่ายถึงได้ฝากรอยจนเลือดแทบจะท่วมตัว หรือว่าจะมาตายก่อนที่จะได้เป้นอิสระกันนะ แต่ก็ดีตายก็ดีในขณะที่เพี้ยงพ้ำกระบี่ในมือของนักฆ่ากำลังจะตัดศีรษะของอ๋องเก้า เจ้านักฆ่าดันกระอักเลือดออกมาพร้อมกันที่ร่างของมันถูกฝ่าเป็นสองซีกเครื่องในมันสมองแตกกระจายด้วยดาบใหญ่ ที่จำได้ดีว่าเป็นของพี่หก เลือดกระเซ็นเปราะไปทั้งตัวของหยวนเหยาที่ยังตกตะลึง 

"พี่หก" 

"ข้ามารับเจ้า"  

เสียงที่เอ่ยมาบอกได้ดีว่าอารมณ์ของเจ้าตัวนั้นไม่พอใจเพียงใด หรือเราจะมาได้แค่นี้ ไม่นะอีกแค่นิดเดียวเท่านั้นเอง หรือว่าข้ามีทางเลือกเดียว ทางเลือกที่ตัดสินใจยาก 

"อย่าคิดหนีเจ้าหนีพวกข้าไม่พ้น กลับไปที่กระโจมฝ่าบาทรอเจ้าอยู่หยวนเหยา" 

มือบางถูกฉุดกระชากขึ้นไม่เบามือนัก ไม่นะอีกแค่ก้าวเดียว แล้วก็ต้องชะงักเมื่อ องค์รักษ์เงาตนหนึ่งอุ้มร่างของโม่งอิงโยนลงตรงแทบเท้าท่านอ๋องหก หยวนเหยาสะบัดมือหนาวิ่งไปประคองร่างของโม่งอิงสหายและองค์รักษ์ที่ซื่อสัตย์ต่อตนเองมากที่สุด สองตาที่ของโม่งอิงค่อยปรือขึ้นแต่หยวนเหยารู้ว่าโม่งอิงไม่รอดในเมื่อบาดแผลทั่วร่างนั้นฉกรรณ์นัก  

"กระ หม่อม ขอ ขอโทษ" 

"ไม่โม่งอิงทุกอย่างเป็นเพราะข้า เพราะข้าทำให้เจ้าต้องเป็นแบบนี้ โม่งอิง ฮือ ฮือ โม่งอิงข้าขอโทษ" 

"ไปได้แล้วหยวนเหยา" 

แขนถูกกระชากอีกครั้ง ในเมื่อมันคือทางเดียวไม่มีอะไรที่ต้องเสียแล้ว ข้าเหลือตัวคนเดียวแล้วโม่งอิงตายแล้ว อาศัยจังหวะที่ท่านอ๋องหกเผลอกระชากแขนตนเองออกอย่างแรงวิ่งตรงไปหน้าผา องค์หกใช้วิชาตัวเบาล้ำเลิศพุ่งออกไปทันทีแต่ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศ เสียตะโกนอย่างบ้าคลั่งร้องเรียกซื่อของตนเอง ไม่ทำให้หยวนเหย้ารู้สึกเสียใจสักนิด ร่างที่บอยละลิ่วลงเบื้องล่างสายลมที่โอบล้อมเหมือนนกที่กำลังโผบินในอากาศ ช่างดีเหลือเกิน โซ่ที่ร้อยพันธนาการเอาไว้เหมือนจะหลุดออกจากร่างเหลือเพียงความว่างเปล่าและหมอกสีขาวที่ปกคลุมไปทั่วร่าง 

ความคิดเห็น