MaschenY
facebook-icon

ถึงเวลาเล่าเรื่องราวของรุ่นลูกอย่าง ดิน ลูกชายคนโตของดนัยและพลอยไพลินแล้วครับ

ตอนที่ 41 น่ารัก?

ชื่อตอน : ตอนที่ 41 น่ารัก?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 277

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41 น่ารัก?
แบบอักษร

รุ่งสางของเช้าวันใหม่

เสียงไก่ป่าขันรับกันมาเป็นทอดๆภายในป่าแถบนี้

จิ้นลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

เธอมองซ้ายทีขวาที...

ไม่มีวี่แววของดินเลยแม้แต่น้อย

เธอจึงได้สติลุกขึ้นยืนมองสำรวจไปรอบๆถ้ำที่ใช้พักแรมเมื่อคืน

กระเป๋าของดินยังวางอยู่ที่เดิม

หญิงสาวพยายามจะกลับไปเป็นเสือ

เพราะต้องการประสาทรับรู้ที่เหนือกว่ามนุษย์แบบเร่งด่วน

"ทำไมถึงกลับไปเป็นเสือไม่ได้ล่ะ?"

เธอเอ่ยกับตัวเองด้วยสีหน้าวิตกกังวล

แล้วดินหายไปไหน

เธอพยายามยืนนึกชื่อของดินอยู่ครู่นึง

ก่อนจะก้าวขาออกไปนอกถ้ำ

แต่เมื่อก้าวไปก้าวเดียวก็ต้องสะดุ้งโหยง

เพราะเจ็บขาข้างที่ถูกยิงอย่างที่สุด

จิ้นยืนกัดฟันกรอดเพราะความเจ็บปวด

"อ้าว จะไปไหนน่ะ?"

เสียงของดินดังมาจากข้างขวามือของเธอ

จิ้นหันหน้ามาตามเสียงทันที

"ร้องไห้ทำไม?"

ดินขมวดคิ้ว

เธอคิดว่าเพื่อนมนุษย์คนเดียว

ที่เธอสามารถคุยด้วยได้นั้นจะต้องหายไปซะแล้ว

"ข้าเจ็บแผลน่ะ"

แต่ปากตอบไปอีกอย่างหนึ่ง

ดินถอนหายใจเบาๆ

"ก็บอกแล้วอย่าเพิ่งเดินเลย"

เขาบ่นก่อนจะตรงเข้ามาทรุดตัวลงดูแผลให้

"ก็ข้าคิดว่า.."

หญิงสาวเงียบไป

"เดี๋ยวกินอะไรกันเสร็จแล้วจะทำแผลให้นะ ตอนนี้อดทนเอาหน่อยแล้วกัน"

ดินว่า

"ท่านไป...ไปไหนมารึคะ?"

จิ้นถามออกมาในที่สุด

ดินยิ้มให้

"ใช้คะเหรอ น่ารักดีนี่"

เขาบอก

"นะ..น่ารัก..หมายความอย่างไรรึ?"

หญิงสาวถามด้วยความเดียงสา

"จะอธิบายยังไงดีล่ะ..อืมม"

ดินเกาคางที่มีหนวดเฟิ้ม

คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากัน

เขาก็ไม่ใช่คนที่จะอธิบายเก่งมากนัก

เรียกได้ว่าหยกหรือบีมที่เป็นน้องต้องคอยอธิบายพ่อกับแม่แทนตลอด

"คือ เธอเคยเห็นลูกเสือตัวเล็กๆมั้ย?"

ดินถาม

"เคยสิ ข้าก็รู้จักเสือตัวอื่นนะ"

จิ้นตอบอย่างไม่เข้าใจ

"เหมือนกันแหละ น่ารักน่ะ"

ดินจินตนาการถึงภาพลูกเสือตัวน้อยร้องเสียงเหมือนแมวตัวกลมๆเดินไปเดินมาตามสวนสัตว์

แต่จิ้นตาแดงและเริ่มร้องไห้

"ข้าขอโทษนะ..ฮึก"

เธอเอ่ยเสียงสะอื้น

"เฮ้ยๆ เดี่ยวๆร้องทำไมเนี่ย!"

ดินตกใจปรี่ไปจับแขนไว้

"ก็ท่าน...บอกว่าข้าน่ารัก"

หญิงสาวยังน้ำตาไหลอยู่

"ก็ดีแล้วนี่ จะขอโทษทำไมล่ะ"

ดินไม่เข้าใจ

"ท่านบอกว่าน่ารักก็เหมือนกับพวกลูกเสือนี่"

จิ้นยังสะอื้นอยู่

"นี่เธอมองพวกลูกเสือแบบไหนเนี่ย"

ดินซัก

"พวกมัน....."

จิ้นเว้นวรรค

"น่ารำคาญ"

ก่อนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงแผล่วเบาไม่ค่อยมีแรง

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

ดินระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นถ้ำ

ก่อนจะปล่อยแขนจิ้นแล้วเอามือตัวเองไปจับท้องไว้แทน

"มะ...มีอะไรน่าขันรึ?"

หญิงสาวปาดน้ำตา

"เธอนี่น้าา จิ้น"

ดินยังคงกุมท้องไว้เพราะเจ็บจากการเกร็งหน้าท้องหลังจากหัวเราะ

"อะไรของท่านเนี่ย ก็ท่านเองบอกไม่ใช่เหรอว่าข้าเหมือนพวกนั้นน่ะ"

จิ้นหงุดหงิดแทนแล้ว

"ชั้นผิดเองๆ โทษทีๆ"

ดินหยุดขำแล้วยิ้มให้

ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

"คำว่าน่ารักน่ะ ใช้กับสิ่งที่เป็นที่ชอบที่รักหรือน่าเอ็นดูในสายตาคนอื่น"

เขาอธิบายอย่างเขินๆ

หญิงสาวหน้าแดงขึ้นๆ ก่อนจะเดินไปนั่งนิ่งอยู่ที่ข้างกองไฟ

"เป็นที่รัก...."

เธอเอ่ยกับตัวเองเบาๆ

ดินเกาหัวแกรกๆก่อนจะนั่งลงก่อไฟขึ้นมาใหม่

"หิวรึยัง?"

เขาเอ่ยถามจิ้น

"คะ"

อีกฝ่ายตอบเบาๆ

"ต้องใช้ค่ะ เวลาจะตอบรับน่ะ"

ดินสอน

"ค่ะ"

จิ้นไม่ตอบโต้มากนัก

ดินแกะซองอาหารแบบแท่งออกมาพร้อมซองแยมเล็ก

มันเป็นอาหารทหารของต่างประเทศที่บีมชอบส่งมาให้ประจำ

น้องชายตัวแสบของเขาเพิ่งเป็นแชมป์กีฬายิงปืนของกองทัพมาหมาดๆ

หลังจากเก็บถ้วยและเหรียญในรุ่นเยาวชนมาจนครบ

เขาชักอยากจะให้เจ้าตัวมาช่วยงานในคราวนี้เหลือเกิน

เพราะสิ่งที่กำลังเจออยู่มันช่างหนักหนาเหลือเกิน

"ถ้างานนี้น้องชายชั้นมาด้วยคงดี"

เขาเอ่ยเปรยๆ

"น้องชายท่านเก่งรึ"

จิ้นถามหลังจากเงียบมาพักใหญ่ๆ

"มันบ้า"

ดินตอบสั้นๆ

"ฮ่าๆๆ"

หญิงสาวหัวเราะออกมาได้ในที่สุด

"ก็จริงนี่ มันพร้อมทุ่มสุดตัวเพื่อจัดการอีกฝ่ายเลย"

ดินบอก เขาสบายใจขึ้นหลังจากที่หล่อนนิ่งเงียบไปแล้วในที่สุดก็หัวเราะออกมา

"พวกสัตว์ก็เป็นเช่นกัน ต้องทุ่มสุดตัวเพื่ออยู่รอด"

จิ้นบอก

"เข้าใจๆ เอ้ากินกันแล้วจะได้กินยา"

ดินยื่นแท่งอาหารพลังงานสูงที่ราดแยมผลไม้ให้

จิ้นรับมาแล้วมองอย่างสนใจ

"แค่นี้จะอิ่มรึ?"

เธอถามด้วยความซื่อ

"ลองดูไม่เสียหายนี่"

ดินบอก

หลายต่อหลายครั้งที่หิวตอนดึกและในตู้เย็นที่บ้านไม่มีของกินเขาก็กินอาหารอัดแท่งนี่

มันทำให้อยู่ท้องบ้างแถมพลังงานยังสูงอีกตังหาก

"ข้ากัดมันแล้วเคี้ยวเหมือนเคี้ยวเนื้อได้เลย?"

จิ้นถามอีก

"อ่า กินตัวเองอ่ะ"

ดินแหย่

เพราะชื่อของเธอแปลว่าเนื้อตามภาษาเหนือ

"เงียบน่า"

หญิงสาวบ่นก่อนจะกัดอาหารในมืออย่างระวัง

"เป็นไง?"

ดินถาม

"ไม่แย่นัก รสหวาน"

จิ้นเคี้ยวแก้มตุ่ย

จนดินสงสัยว่านี่คือเสือหรือหนูแฮมเตอร์

เขาเริ่มกินบ้าง

ไม่นานทั้งสองก็จัดการอาหารเช้ากันเสร็จ

ดินยื่นยาแก้อักเสบและยาแก้ปวดมาให้

"ข้าไม่กินมันได้มั้ย?"

อีกกฝ่ายถาม

"กินไปเถอะ จะได้หายไวๆ"

ดินบังคับ

"ชิ ถึงข้าจะไม่ยอมกินท่านก็เอามันมายัดเข้าปากอยู่ดีแหละ"

จิ้นบ่น

ก่อนจะรับยามากินอย่างว่าง่าย

"แหวะ"

ก่อนจะบ่นอีกรอบ

"ไหนดูแผลหน่อย"

ดินพูดก่อนจะขยับตัวไปใกล้ๆ

"ไม่ค่อยเจ็บแล้วนะ"

จิ้นบอก

ดินแกะผ้าพันแผลออก ก่อนจะตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียด

แล้วเขาก็ต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อก

เพราะแผลที่ควรจะยังใหม่อยู่กลับเริ่มจะแห้งและแผลเริ่มจะปิดในบางส่วนบ้างแล้ว

"มีอะไรรึ?"

จิ้นถาม

"แผลเธอมัน..."

ดินพูดเบาๆ

จิ้นก้มหน้ามาดู

"ข้าเป็นสมิงนะ"

จิ้นเอ่ยเรียบๆ

จริงด้วย เธอใช่คนธรรมดาซะเมื่อไหร่กันล่ะ

ดินถอนหายใจก่อนจะใส่ยาฆ่าเชื้อไปนิดหน่อย

"เจ็บ"

จิ้นกัดฟันพูด

ดินยิ้ม

"ไหนบอกเป็นสมิงไง"

เขาย้อนถาม

"ก็บอกแล้วว่าตอนนี้เป็นมนุษย์"

จิ้นตาเขียวใส่

"จ้าๆ แล้วนี่เดินไหวรึยัง?"

เขาถามหยั่งเสียงไป

"เริ่มดีขึ้นบ้าง แต่ถ้าลงน้ำหนักเยอะจะเจ็บ"

จิ้นบอกโดยที่ตายังดุอยู่

"งั้นแถวนี้มีที่น่าสนใจอีกมั้ย?"

ดินถาม

"ไม่ มีแต่ป่ารกแล้วล่ะ ว่าแต่ท่านไม่ไปตามหาสหายรึ?"

จิ้นว่า

"ชั้นถูกน้ำซัดมาไกล...เอ้อชั้นเจอสมิงแบบเธอด้วยล่ะ!"

เขาเพิ่งนึกถึงตาลุงนั่นออก

จิ้นขมวดคิ้ว

"ลักษณะเป็นยังไง แล้วท่านรอดมาได้อย่างไร?"

เธอถาม

ดินอธิบายลักษณะของชายแก่ไปให้ฟังเธอก็ถอนหายใจ

"มาอู นิสัยดีไม่ยุ่งกับมนุษย์"

เธอเอ่ย

"ท่านโชคดีที่มาอูไปเจอเข้า"

เธอกล่าวทิ้งท้าย

"เหม็นกลิ่นสาปมาก ไม่เหมือนเธอเลย"

ดินบ่นตามความจริง

"ส่วนมากมาอูจะอยู่บนเขา เลยไม่ค่อยได้อาบน้ำเหมือนข้า"

สมิงสาวอธิบาย

ดินพยักหน้ารับรู้

เขาอยากไปสมทบกับทีมและไล่ล่าพวกนั้นต่อ

แต่ในเมื่อจิ้นยังเจ็บอยู่เขาคงจะปล่อยเธอไว้ไม่ได้

"อย่าตกใจนะ เดี๋ยวจะลองยิงปืนเรียกเพื่อนดู"

ดินบอกกว่าจะคว้าปืนคาร์บินออกไปนอกถ้ำ

'เปรี้ยง...เปรี้ยงๆๆๆๆ'

เขายิงมันขึ้นฟ้าเพื่อส่งสัญญาณเผื่อว่าใครจะบังเอิญได้ยินเข้า

ก่อนจะยืนรอฟังผลว่าจะมีใครยิงตอบมามั้ย

แต่ก็เงียบไร้วี่แวว

ดินถอนหายใจยาว

พวกเพื่อนร่วมทีมสืบคดีป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ

เขาคิดก่อนจะเดินกลับเข้ามาในถ้ำ

"วันนี้เราพักที่นี่อีกวันละกัน รอดูอาการเธอด้วย"

เขาบอกจิ้น

"มีใครตอบท่านมามั้ยที่ยิงไป?"

จิ้นถาม

เธอน่าจะรู้จักการส่งสัญญาณแบบนี้มาบ้างแน่ๆ

"ไม่มีเลย"

ดินบอกอย่างเซ็งๆ

อาหารกองกลางอยู่ในเป้ของภูและหมู่คำปัน

ซึ่งบังเอิญอยู่คนละที่พอดีจึงไม่น่าห่วงนัก

แต่ดินที่มีแค่ของติดตัวนี่สิน่าคิดหนัก

ด้านของจ่ายักษ์

พวกเขากำลังเดินตามทางในป่าอยู่

หลังจากเกิดเหตุขนหัวลุกเมื่อคืน

ทุกคนที่อยู่ด้วยกันนั้นต่างรักกันมากขึ้น

เพราะซึ่งในน้ำใจที่ทั้งสองฝ่ายอุตส่าห์ตามมาช่วยกันและกันได้

"วันนี้เราจะเดินหน้าเต็มตัวเลยนะโว้ย"

จ่ายักษ์บอก

"เออ ซักทีเถอะเจอใครก่อนก็ได้"

ยิมว่า

"ผมลองคิดๆดูแล้ว ทางห้วยที่หมวดดินน่าจะโดนซัดไปมันก็ใกล้ๆกับเรานี่แหละครับ"

โต้งบอก

"ดี เราจะได้เจอหมวดแกก่อน"

หมู่คำปันพูดอย่างยินดี

"ถ้างั้น..."

จ่ายักษ์อ้าปากพูดยังไม่จบก็ต้องเงียบเพราะหูได้ยินเสียงที่ไม่ใช่เสียงในป่า หากแต่ว่ามันเป็นเสียงที่คุ้นหู

สายลมป่าพัดวูบมาปะทะร่างของทั้งสี่

'เปรี้ยงๆๆๆ'

มันพัดพาเอาเสียงปืนมาด้วย

"เสียงปืนนี่หว่า!"

ยิมบอก

"กูยิงตอบนะ"

จ่ายักษ์บอกทำท่าจะยิง

"เดี๋ยวๆ อาจจะเป็นพวกห่านั่น"

ยิมรีบห้าม

"จริงครับ"

โต้งเสริม

"เอาไงดี"

หมู่คำปันมองหน้าจ่ายักษ์

"ตามเสียงไป"

เขาพูดพร้อมออกเดินต่อ

ทั้งสามรีบตามไปทันที

หวังลึกๆไว้ว่าจะได้เจอเพื่อนร่วมทีม

ด้านหมวดเจต

เขากำลังออกเดินลาดตระเวณในระยะทางที่ไกลกว่าทุกครั้งอยู่กับพรานคำและภู

"ขนาดเดินมาไกลแล้วยังไม่มีวี่แววเลย"

ภูบ่น

"ใจเย็นๆ หาคนหายห้ามใจร้อน"

หมวดเจตบอก

แต่ไม่ทันไร

'เปรี้ยงๆๆๆๆ'

เสียงปืนก็ดังพอได้ยินชัดทั้งสามคย

มันดังมาจากที่ไกลออกไป

ทั้งสามคนมองหน้ากันเงียบๆ

"พรานกลับไปบอกพวกนั้นให้ตามมาเลย"

หมวดเจตว่า

"พวกนายห้ามไปไหนนะ"

พรานคำย้ำ

"ไม่ไปหรอกเดี๋ยวก็หลงเพิ่ม"

ภูยิ้มให้

พรานคำจึงออกเดินย้อนกลับไปตามพวกที่เหลือมาทันที

โดยที่สองคนนั้นยืนพิงต้นไม้รออย่างสงบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น