divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章十九

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 09:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十九
แบบอักษร

章十九

จูเชวี่ยที่บัดนี้ได้กลับมาอยู่ที่จวนในป่าแสงจันทร์เช่นเดิม นางนั่งเหม่อมองสระมรกตอย่างเลื่อนลอย นางสวมใส่ชุดสีดำเรียบๆตลอดตั้งแต่ตื่นขึ้นมาราวกับการไว้ทุกข์ สหายแวะเวียนมาเยี่ยมเยือนบ้างพอให้ไม่เปลี่ยวเหงา นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าต่อให้หนีอย่างไรก็คงหนีไปพ้น แต่นางก็อยากลองดูสักคราไม่ว่าจะหวังเหล่ยหรือหวงหลง ถึงต่างดวงจิต ต่างคน ต่างรูปร่าง ต่างสถานะ แต่ก็คือคนๆเดียวกันอยู่ดี นางเพียงแค่โกรธเคืองเพียงเล็กน้อยที่ดขาไม่บอกลาหรือบอกกล่าวกับนางเลยสักนิดว่าเขาคือผู้ใดให้นางได้รับรู้ แม้จะรู้สึกว่าหกหามน้ำใจนางมากนักแต่เพราะมันกระทันหันเกินไปเพื่อช่วยชาวสวรรค์ในครั้งนั้น หากไม่ได้เขาชาวสวรรค์คงพ่ายแพ้และนางก็คงไม่ได้มีชีวิตอยู่อย่างนี้

นางถอดถอนหายใจคราหนึ่งก่อนจะก้าวเดินขึ้นจวนเพื่อหวังจะพักผ่อน แต่พอเดินไปยังโถงกลางกับเห็นคนผู้หนึ่งที่แสนคุ้นตากำลังนั่งหันหลังให้นางอยู่ เมื่อสัมผัสได้ถึงการมาของใครบางคน คนที่นั่งหันหลังให้ก็หันหน้ามาเผชิญกับนางทันที นางมองใบหน้าที่แสนคิดถึง โหยหา อยากเข้าไปกอดรัดให้สุดแรง อยากเข้าไปหยอกเย้าเช่นเคย อยากจะจูบพิษริมฝีปากนั้นที่มักจะยกยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน แต่ทำได้เพียงยืนนิ่งสยบความอยากนั้นไว้ นางย่อกายลงทำความเคารพแทนการโค้งคำนับแบบชาวยุทธเพื่อให้เหมือนสมกับคนเบื้องหน้า

"คารวะองค์รัชทายาท" นางกล่าวอย่างห่างเหินเพื่อไม่ให้เผลอแสดงท่าที่หรือความรู้สึกออกไป

"ทำไมท่านถึงทำตัวห่างเหินนักเล่าทั้งๆที่ท่านก็ทราบดีว่าข้าคือผู้ใดท่านน้า" หวงหลงไม่ตอบรับการเคารพนั้นแต่กลับถามแทน ซึ่งคำถามนี้ทำให้ท่าทีของจูเชวี่ยเปลี่ยนไป กลับมายืนเต็มความสูงอีกครั้ง ไร้ซึ่งความนอบน้อมใดๆอย่างก่อนหน้า

"บัดนี้เจ้าคือองค์รัชทายาท มิใช่เด็กน้อยผู้นั้น อย่างไรเพื่อไม่ให้เป็นที่คลหา ข้าจึงเป็นเช่นนี้ข้าผิดหรือ เป็นเจ้าที่ผิด เหอะ พันปีนั้นน้อยนักอย่างเจ้าควรรออีกสักหมื่นปี" นางกอดอกพูดอย่างไม่จริงจังเท่าไหร่ทำให้หวงหลงที่ทำหน้าหมาหงอยเมื่อครู่ยิ้มแย้มออกมาได้

อ่ารอยยิ้มเจิดจ้า แสบตายิ่ง!

"ท่านมิได้เกลียดข้าก็เกินพอแล้ว" หวงหลงที่ตั้งท่าจะเดินเข้ามากอด แต่กับถูกจูเชวี่ยดันอกไว้

"เจ้าจะทำอะไร" จูเชวี่ยพูดเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อน

"กอดท่าน" หวงหลงตอบพลางดึงมือที่ดันเขาไว้ด้วยแรงที่มีทำให้จูเชวี่ยเสียสมดุลพลิกตัวนั่งตักหวงหลงพร้อมถูกกักขังไปโดนปริยาย

"ร้ายกาจนัก เจ้าเล่ห์แสนกล หลอกลวงข้าด้วยแววตาสำนึกผิด แต่กับ หึ้ย!" จูเชวี่ยถึงกับพูดไม่ถูก นางไม่เคยตามเขาทันไม่ว่าจะตอนที่เป็นมนุษย์หรือตอนนี้ก็ตาม

แต่นางกับรู้สึกอบอุ่นหัวใจราวกลับได้รับการเยียวยาอีกครั้งทำให้นางผ่อนคลาย แม้นางอยากแก้แค้นที่เขาไม่เคยบอกว่าตนคือเทพที่ลงไปฝ่าด้านเคราะห์มากแค่ไหน แต่เมื่อถึงเวลาโดนแววตาออดอ้อนเช่นนี้ทีไรนางก็ใจอ่อนลืมความโกรธจนหมดสิ้น ทำได้เพียงนั่งพิงอกแกร่งอันแสนคุ้นเคยนี้เงียบๆ

หวงหลงที่แลเห็นว่านางมิได้ผลักไสจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ต่อแต่นี้นางจะไม่อาจจากเขาไปที่ไหนได้อีกแล้ว เพราะเขาจะจองจำนางด้วยมือคู่นี้

นั่งกกกอดกันอยู่อย่างนั้นพอรู้ตัวอีกทีก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามซวี (19:00น.-20:59น.)ซะแล้ว จูเชวี่ยที่นั่งจนหลับลืมตาขึ้นมาช้าๆพลางกระพิบตาถี่ๆ2-3ครั้งเพื่อไล่ความง่วง ก่อนจะบีดตัวอย่างเกียจคร้าน มองไปรอบๆอย่างฉงนเพราะนางนอนอยู่บนเตียงภายในห้องของนางมิใช่บนตักนั่น สงสัยเขาคงอุ้มนางมานอนให้สบาย หวงหลงที่นอนกายกอดนางอยู่ข้างๆก็ตื่นเช่นกันเมื่อสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวของร่างบอบบางที่ตนกอดไม่คลาย

"ตื่นแล้วหรือ หิวหรือไม่ข้าเตรียมสำรับไว้แล้วข้าจะไปอุ่นให้สักครู่" พูดรวบรัดเสร็จสับหวงหลงก็ลุกออกไปทันที

จูเชวี่ยก้าวลงจากเตียงเพื่อที่จะไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อยก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะตัวกลมรอสำรับเย็น

หวงหลงกลับมาพร้อมข้าวร้อนๆ2ถ้วยกับอาหารอีก3-4อย่าง นางลงมือทานอย่างไม่รีรอ รสชาติอาหารที่แสนคิดถึงตั้งแต่นางกลับมาอยู่ที่ป่าแสงจันทร์โดยไร้ซึ่งเขา อาหารการกินล้วนจืดชืดไร้รสชาติ ทำให้นางพายผอมลงไปมาก

"อร่อยหรือไม่" หวงหลงที่คีบนั่นคีบนี่ลงในถ้วยของจูเชวี่ยไม่ขาดอย่างเอาใจเอ่ยถามขึ้น

"อืม ไม่เลว" จูเชวี่ยที่นั่งทานจนหมดกล่าวตอบพร้อมลูบท้องน้อยๆอย่างอิ่มหน่ำ หวงหลงเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างเช่นทุกคราที่ถูกนางชมเหมือนใจกาลก่อน เพียงแต่นางไม่ลูบศรีษะเขาแล้วเท่านั้น

เมื่อเก็บถ้วยชามไปล้างเรียบร้อยหลังนั่งรอย่อยไปสักพัก นางก็ลุกขึ้นเพื่อจะไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน

"ท่านจะไปที่ใด"หวงหลงที่เห็นจูเชวี่ยกำลังเดินออกจากห้องรีบถามอย่างสงสัย

"อาบน้ำ อาบด้วยกันหรือไม่" จูเชวี่ยพูดพร้อมยิ้มมุมปาก นางคิดวิธีทรมานเขาได้แล้ว

"ข้าอาบด้วย" หวงหลงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเคียงคู่นางเพื่อไปยังบ่อน้ำร้อน

เมื่อมาถึงบ่อน้ำร้อนนางไม่รีรอกระตุกสายคาดเอวแหวกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นไหล่กลมมนขาวเนียน ก่อนที่ชุดจะถูกถอดไปกองอยู่ที่เท้าเผยสัดส่วนน่าหลงใหลประจักแก่สายตาของหวงหลงจนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ

จูเชวี่ยก้าวลงแช่บ่ออย่างแช้มช้ากอดจะนั่งลงลูบไล้ผิวกาย หวงหลงที่พยายามสกัดกั้นแรงอารมณ์ความปราถนาเมื่ออารมณ์คงที่ก็ก้าวย่างลงบ่อน้ำร้อนไปอีกคน หวงหลงเดินตรงเข้ามาหานางก่อนจะกระทำในสิ่งที่นางไม่คาดคิด หวงหลงดึงจูเชวี่ยขึ้นมานั่งตักเปลือยเปล่าของเขาก่อนจะลูบไล้ผิวกายนางราวกับช่วยขัดถูตัว

จูเชวี่ยที่นั่งตัวเกร็งขนลุกชันเมื่อเบื่องล่างใต้น้ำนั้นมีสิ่งที่ร้ายกาจกำลังตื่นตัวดุลดันสะโพกนางอยู่ นางหายใจเข้าลึกๆพรางทำตัวให้เป็นปกติให้ดูเหมือนนางไม่ได้รู้สึกอะไร

"เจ้าจะทำอะไร อื้ม!!!!"

 

 

 

 

~~~~~~~~~

อ่าวค้างละสิ ค้างกันเป็นเบือ ค้างกันเป็นแถบๆ

ตอนที่20นับไปเลยอีก2วัน ไรท์จะอัพ1ตอนต่อ2วันเหมือนเดิมค่ะลงงานเกินกำหนดมาหลายวันละ

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น