นางมารกุหลาบขาว
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 ช่วยเหลือ

ชื่อตอน : บทที่ 4 ช่วยเหลือ

คำค้น : นิยายรักโรแมนติก,เสือ,เจ้าขา,เดฟ,โรแมนติก,มาเฟีย,บู๊ แอ็คชั่น,ไม่เน้นดราม่า,สลับร่าง,อาชาไนยพ่ายกลรัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 461

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 ช่วยเหลือ
แบบอักษร

บนถนนนอกเมืองรถเบนซ์คันหรูกำลังถูกไลล่าจากรถกระบะสี่ประตูสองคันที่ไล่ตามมาติดๆ พร้อมสั่งสาดกระสุนใส่เป็นระยะ 

"พวกมันเป็นนกรู้หรือไงกัน ถึงได้เลือกวันลงมือแม่นขนาดนี้" เสือเอ่ยอย่างหัวเสียอยู่ที่เบาะหลังของรถเบนซ์พร้อมกับยิงปืนสวนกลับกลุ่มคนที่กำลังไล่ล่าเอาชีวิตตัวเองอยู่  

เสือเป็นเจ้าของธุรกิจขนส่งและโลจิสติกส์ทั้งในและต่างประเทศโดยเฉพาะในเอเชีย ครอบคลุมทั้งทางบก ทางน้ำและทางอากาศเขาไม่ใช่มาเฟียและไม่ได้มีศัตรูมากมายมาลอบฆ่าได้ทุกวันแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี วันนี้เขาออกจากบริษัทมาทำธุระกับเลขาคนสนิทของเขาอย่างนทีแค่สองคนทั้งที่ปกติก็ต้องมีบอดี้การ์ดตามมาด้วย ทำให้เสืออดที่จะคิดไม่ได้ว่า กลุ่มคนที่ลงมือช่างเลือกวัน เวลาได้ดีจริงๆ หรือว่าแท้จริงแล้วมีใครส่งข่าวให้อีกฝ่ายกันแน่ 

"เอาไงดีครับนาย?" นทีที่ทำหน้าที่เป็นสารถีเริ่มตระหนกรู้ว่าฝั่งตัวเองเป็นฝ่ายเสียเปรียบ  

ยังไม่ทันขาดคำรถของเสือก็ต้องเสียหลักลงข้างทางแต่ดีที่นทีตั้งสติประคองรถหยุดได้โดยที่ทั้งสองหนุ่มไม่เป็นอะไร เสือกับนทีรีบลงจากรถพร้อมกับปืนในมือยิงสกัดคนร้ายจอดรถอยู่ห่างไปทางด้านหลังที่พยายามที่เข้ามาทางที่พวกเขาอยู่ ตอนนั้นเองที่มีรถกระบะสี่ประตูสีดำอีกอันหนึ่งขับมาแล้วจอดใกล้ๆ กับจุดที่รถของเสือเสียหลักอย่างรวดเร็ว 

"ขึ้นมาเร็ว!" 

ประตูรถด้านหลังของรถกระบะถูกเปิดออกมาพร้อมกับที่รถจอดและคนที่นั่งอยู่ที่เบาะหลังก็ตะโกนเรียกเสือและนทีด้วยความรีบเร่ง ส่วนอีกคนที่อยู่ด้านหน้าข้างคนขับก็ยิงสกัดคนที่ตามล่าเสือเอาไว้ เสือกับนทีรีบขึ้นไปบนรถทันที 

"พวกคุณมาได้ยังไง?" เสือรู้สึกโล่งใจและแปลกใจในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นว่าคนที่มาช่วยเขาก็คือป่าที่นั่งอยู่ที่เบาะด้านหน้าด้านข้างคนขับ พร้อมกับคนของเขาสองคนซึ่งเสือเคยเจอก็คือ 'เดฟ' เลขาส่วนตัวและเพื่อนสนิทของป่าซึ่งนั่งอยู่เบาะหลังและเป็นคนที่เปิดประตูให้เสือ ส่วนอีกคนคือ 'ทาม' ลูกพี่ลูกน้องของป่าเป็นคนขับรถ ทันทีที่เสือและนทีขึ้นไปบนรถไม่ทันจะได้ปิดประตูรถด้วยซ้ำทามก็เหยียบคันเร่งออกรถทันที  

"เอาไว้ก่อน" เดฟบอกแล้วหันไปทางหน้าต่างฝั่งตัวเองเพื่อยืนปืนออกไปยิงโต้กลับฝ่ายที่กำลังตามมาอย่างไม่ลดละ 

หลังจากที่เสือเข้ามาพบป่าเพื่อคุยธุระและกลับออกไป เดฟบังเอิญเห็นว่ามีคนตามเสืออยู่เลยให้คนของป่าตามไปดูห่างๆ ส่วนเดฟก็ขึ้นไปบอกป่าว่าอาจจะเกิดเรื่องกับเสือตนจะตามไปช่วย แม้ว่าป่าจะมีเรื่องสำคัญต้องไปจัดการแต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนรักต้องไปเสี่ยงคนเดียวเลยสั่งยกเลิกไปแล้วออกมากับเดฟพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องอย่างทาม  

"เชี่ย! ระเบิด หนีเร็ซ" ทามตะโกนลั่นรถเมื่อขับหนีมาถึงจุดหนึ่งแล้วมีคนร้ายขับรถมาดักไว้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง และมันจะไม่น่าตกใจเลยถ้าคนร้ายคนหนึ่งไม่ลงมาจากรถพร้อมกับระเบิดในมือ 

ไม่กี่วินาทีห้าหนุ่มพร้อมในกันกระโจนลงจากรถแล้วไปหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ ทามกับเดฟใช้ความเร็วหลังเสียงระเบิดวิ่งข้ามถนนมาอีกฝั่งเพื่อสมทบกับคนอื่น  

"ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เดฟเข้าไปถามป่ากับเสือด้วยความเป็นห่วง 

"ไม่เป็นไร รีบไปกันเถอะ"  

ทั้งห้าหนุ่มวิ่งหนีเข้าไปในป่า พวกคนร้ายก็ยังไล่ล่าไม่ยอมเลิกจนต้องยิงปะทะกันอยู่เป็นระยะจนต่างฝ่ายต่างก็กระสุนเริ่มหมด 

"เอาไงต่อดีคุณภาคิน?" เสือเอ่ยถามป่าเสียงเครียดเพราะจำนวนคนร้ายมีมากกว่ามากนัก 

"รอ" ป่าตอบสั้นๆ เพราะมั่นใจว่าต้องมีคนมาช่วย แต่พวกเขาต้องยื้อเวลาไว้ให้นานที่สุดอย่าปะทะกับอีกฝ่ายซึ่งหน้าเพราะไม่งั้นคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่ เดฟและทามเข้าใจความหมายของป่าว่าให้รออะไร 

"ฉันว่าพวกเราต้องแยกกันก่อนว่ะ ก่อนที่จะโดนพวกมันล้อมไว้ได้" เดฟบอกอย่างกังวลเพราะกลัวว่าจะตกอยู่ในวงล้อมของคนร้าย 

"ผมเห็นด้วยนะ พวกเรามีกันห้าคนแบ่งออกเป็นสองกลุ่มแยกกันไป แล้วไปเจอกันที่เดิม" ทามบอก โดยจะให้แยกย้ายกันไปหลอกล่อให้อีกฝ่ายคิดว่าเข้าลึกไปในป่าแต่จะกลับไปยังจุดเดิมที่จอดรถไว้เพื่อรอคนมาช่วย 

"งั้นเดฟมึงไปกับคุณอาชาไนย เดี๋ยวกูไปกับไอ้ทามเอง" ป่าบอกก่อนที่ทั้งห้าคนจะแยกกันเป็นสองกลุ่ม 

ป่าให้เดฟไปกับเสือและคนสนิทเพราะว่าอยากให้เดฟช่วยคุ้มกันเสือด้วยเพราะตอนนี้คนสนิทของเสือถูกยิงได้รับบาดเจ็บ ส่วนป่าแยกไปกับทาม เดฟ เสือและนทีแยกกับป่ามาอีกทางแต่ก็ยังคงรักษาเส้นทางไว้ไม่ให้เข้าป่าไปลึกเกินไป  

"ไหวรึเปล่านที?" เสือหันไปถามนทีที่โดนยิงที่ต้นแขนด้วยความเป็นห่วง 

"ไหวครับนาย" 

"ปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ดีแน่" เดฟหันมาบอกด้วยความกังวลหลังจากมองแผลของนทีแล้ว "ขอยืมหน่อย" 

เดฟบอกกับเสือและตรงเข้าไปถอดเนกไทด์ของเสือออกอย่างถือวิสาสะ เสือนิ่งมองดูว่าเดฟจะทำอะไรแล้วเขาก็เข้าใจ เดฟเอาเนกไทด์ของเสือไปใช้มัดต้นแขนเพื่อห้ามเลือดให้กับนที เสือมองดูการกระทำที่ดูคล่องแคล่วของเดฟเพลินจนไม่ทันเห็นว่าคนร้ายตามมาทันแล้ว 

"คุณระวัง!" เดฟห้ามเลือดให้นทีเสร็จหันมาเห็นพอดีเลยเอ่ยเตือนเสือพร้อมกับยื่นมือไปดึงเสื้อเสือออกมาจากวิถีกระสุนจนเสือเข้ามาปะทะกับตัวเองทั้งสองยืนหันหน้าเข้าหากันตัวก็ชิดกัน เดฟไม่ได้สนใจอะไรมือข้างหนึ่งดึงเสือเข้ามาหาตัวเองส่วนมืออีกข้างก็ใช้ปืนที่กระสุนเหลือเพียงไม่กี่นัดยิงสวนกลับคนร้ายไป  

"คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" เดฟหันกลับมาถามเสือด้วยความเป็นห่วงทำให้จมูกของทั้งสองคนแทบจะชนกัน เหมือนทั้งสองตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะก่อนที่เสียงของนทีที่ร้องเตือนจะช่วยเรียกสติ "หนีเร็ว" 

ทั้งสามวิ่งหนีคนร้ายไปเรื่อยแต่สุดท้ายก็ต้องปะทะกันและกระสุนหมดจนต้องสู้กันมือเปล่า เนื่องจากนทีบาดเจ็บภาระจึงตกเป็นของเสือและเดฟ เสือแอบมองท่าทางการเคลื่อนไหวของเดฟอย่างหลงไหลโดยไม่รู้ตัว เดฟเคลื่อนไหวร่างกายเร็วมากและเข้าจัดการกับคนร้ายแต่ละคนตรงจุดสำคัญทำให้ตัดกำลังของคนร้ายได้เร็วขึ้น เสือมัวแต่มองเดฟจนคนร้ายเข้ามาด้านหลังโดยไม่รู้ตัว 

"หยุด!" 

คนร้ายคนนั้นเอาปืนจี้หัวเสือไว้จากด้านหลังแล้วตะโกนลั่นจนเดฟต้องหันไปมองแล้วหยุดมือทันทีเพราะกลัวว่าคนร้ายจะยิงเสือ 

"วางปืนลง" คนร้ายสั่งเสียงแข็งเมื่อเป็นฝ่ายได้เปรียบ 

เดฟปาปืนทิ้งทันทีในใจกำลังบอกว่าปืนไม่มีลูกนี่ก็อยากจะปาทิ้งอยู่เหมือนกัน  

"เก่งนักหรอมึง" คนร้ายอีกคนว่าแล้วเข้ามาต่อยหน้าเดฟอย่างแรง  

ถ้าลำพังเดฟฝีมือกระจอกแบบพวกนี้คงไม่มีทางแตะเขาได้แน่ แต่ตอนนี้ชีวิตของเสือดันตกอยู่ในมือของพวกมันเดฟเลยทำอะไรมากไม่ได้ คนร้ายสั่งให้เดฟกับนทีไปยืนรวมกับเสือหวังจะฆ่าทีเดียว เดียวมองไปเห็นโฟสกับคนอื่นๆ ตามมาช่วยพอดี 

"เฮ้ย!" คิมตะโกนเสียงดังจนพวกคนร้ายพากันหันไปมองทางด้านหลังหมด 

"หมอบเร็ว!" เดฟจับทั้งเสือและนทีกดให้หมอบลงกับฟื้นเพื่อนให้โฟสกับพวกยิงจัดการคนร้ายได้สะดวก ไม่นานเสียงปืนก็หยุดลงคนร้ายตายหมดโฟสและพวกตรงเข้ามาหาเดฟ 

"ไม่เป็นไรใช่ไหมครับเฮียเดฟ?" ฟีฟ่าเข้ามาถามเดฟด้วยความเป็นห่วง  

"ไม่เป็นไร ไปช่วยไอ้ป่ารึยัง?" 

"เฮียแน็คกับเฮียไปร์ทไปแล้วครับไม่ต้องห่วง" โฟสบอกกับเดฟ 

"เชี่ยเดฟ มึงโดนต่อยปากแตกเป็นไปได้ไงวะ?" ยูโดเดินเข้ามาดูแผลที่มุมปากของเดฟด้วยความแปลกใจ  

"ขอโทษนะ" เสือรู้สึกผิดขึ้นมาเพราะเขาทำให้เดฟต้องบาดเจ็บ 

"ไม่เป็นครับ คุณนทีโดนยิงพวกมึงพาเขาไปโรงพยาบาลทีกูจะไปหาไอ้ป่า" เดฟบอกกับรุ่นน้อง 

"มึงก็ไปด้วยไอ้เดฟ ไม่ต้องห่วงไอ้ป่ามันหรอก" ยูโดเข้ามาบอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเข้ามาเปิดคอเสื้อสูทออกเผยให้เห็นรอยแผลจากการโดนยิงถากๆ ที่ไหล่ "บาดเจ็บขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก" 

"นี่คุณโดนยิง" เสืออึ้งเล็กน้อย เดฟโดนยิงตั้งแต่ตอนไหนเขาไม่รู้เลย  

"ไกลหัวใจ" เดฟบอกแค่นั้นแล้วเดินออกไปพร้อมกับยูโดที่บังคับให้ไปหาหมอพร้อมกับนที 

 

###มีคำผิด เว้นวรรคผิด 

ความคิดเห็น