divitino-family

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 章十八

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
章十八
แบบอักษร

章十八

จูเชวี่ยอาศัยอยู่ในวังแห่งนั้นอย่างไม่รู้ว่า ที่นี่คือวังขององค์รัชทายาท นางในชุดสีดำเรียบๆไร้ลวดลายใดๆกำลังนั่งดีดกู่ฉินในศาลาหยกชื่นชมธรรมชาติ ดอกบัวหิมะนับร้อยดอกเบ่งบานงดงามทำให้นางอารมณ์ดีไม่น้อย โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนผู้นึงแอบมองนางอยู่

เจียงอิ้งเยว่ที่เดินทางมาเพื่อขออภัยในสิ่งที่ทำในคราก่อนเดินผ่านมาทางนี้ เห็นสตรีในศาลาหยกขาวภายในวังขององค์รัชทายาทก็เกิดอาการไม่พอใจเปลี่ยนทิศทางการเดินมุ่งตรงไปที่ศาลาหยกขาวแทน

สวนส่วนพระองค์ นางเข้ามาบรรเลงเพลงที่นี่ได้อย่างไร! ช่างมีตาหามีแววไม่

"เจ้าเข้ามาบรรเลงเพลงที่นี่ได้อย่างไร! รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือสวนส่วนพระองค์ขององค์รัชทายาท" อิ้งเยว่พูดด้วยความเกรี้ยวกราด แม้แต่นางยังไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้ามาเลยแม้จะขออนุญาตกี่ครั้งก็ตาม แต่นางกลับเข้ามานั่งสบายใจแบบนี้ได้อย่างไร!

"สวนส่วนพระองค์? ข้าไม่ทราบว่านี้คือสวนขององค์หวงหลง ขออภัยแม่นางถ้าสวนนี้เป็นของเขา ตำหนักนี้ก็ของเขาใช่หรือไม่" จูเชวี่ยหยุดมือที่กำลังดีดฉินอยู่เอ่ยถามอย่างฉงน ถ้าที่นี่เป็นของเขา งั้นแสดงว่าข้าอาศัยอยู่ที่วังของหวงหลงน่ะสิ!

"อ่อ ที่แท้ก็เป็นสตรีที่องค์รัชทายาทคอยดูแลตลอดพันปีนี่เอง เจ้าไม่รู้จริงหรือว่าที่นี่เป็นของผู้ใด" อิ้งเยว่ถามพลางเชิดหน้าขึ้นสงวนท่าทีเช่นนางพญา

"อ่อ เช่นนั้นข้าขอตัว" ทำไมไม่มีใครบอกข้าเลยสักคน ปล่อยให้ข้าอยู่ที่นี่ร่วมเดือน แล้วเจ้าของตำหนักไปอยู่ที่ใดเล่า

"เดี๋ยวก่อน เจ้าเป็นอะไรกับองค์รัชทายาท" อิ้งเยว่ถามเสียงห้วน

"ข้ากับเขามิได้เป็นอันใดกัน" จูเชวี่ยที่ในอ้อมกอดมีกู่ฉินอยู่อยู่ตอบเสียงเรียบ

"ดี เช่นนั้นก็ดี อ่อ ข้ามีนามว่า เจียงอิ้งเยว่ ว่าที่หวางเฟยในองค์รัชทายาท เจ้าอย่าได้คิดจะใช้เล่ห์มารยาใดๆเด็ดขาด มิฉนั้นข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่" อิ้งเยว่ยิ้มกระหยิ่มอย่างได้ใจ

"ข้าจะจำไว้" นางที่หัวใจบีบรัดราวกับถูกกระชากอย่างแรงแทบยืนไม่อยู่ พยายามพูดให้เสียงเป็นปกติที่สุดก่อนจะเร่งเดินจากไป หวงหลงที่แอบดูอยู่เห็นนางท่าทีไม่ดีจึงตั้งใจจะรั้งไว้ แต่กับถูกตัวน่ารำคาญฉุดรั้งไว้ได้ก่อน

"ปล่อยเปิ้นไท่จื่อ" หวงหลงสะบัดแขนจนหลุดออกจากการเกาะกุมจากสตรีไร้ยางอายอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรีบวิ่งตามดวงใจไป

"กรี๊ดดด!!! เขาไม่ไว้หน้าข้าอีกแล้ว เพราะนางทำให้เขาไม่ใยดีข้า" นางกรีดร้องพลางกระทืบเท้าอย่างฉุนเฉียว มองคนที่ทิ้งตนให้ยืนอยู่คนเดียวด้วยแววตาที่เจ็บแค้น

"จูเชวี่ย รอข้าก่อน" หวงหลงที่วิ่งมาฉุนแขนนางให้หันมาเผชิญแต่กับต้องชงักกับน้ำตาที่ไหลรินเต็มสองข้างแก้มของนาง

"นางพูดอะไรกับเจ้า" หวงหลงที่ตั้งใจจะเช็ดน้ำตาให้แต่ก็โดนปัดมือทิ้งอน่างไม่ใยดี

"ไม่มีอะไรให้ทรงเป็นห่วง ทูลลา" นางสะบัดแขนออกเบาๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่วังเพื่อเก็บของเดินทางกลับจวนในป่าแสงจันทร์ทันที

หวงหลงยืนนิ่งค้างกับเหตุการณ์เมื่อครู่ก่อนจะตั้งสติได้เร่งเดินไปยังโถงใหญ่ที่องค์เง็กเซียนประทับอยู่ เพื่อสะสางเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด เขาพอจะเดาได้ว่าอิ้งเยว่พูดอะไรกับนาง และเขารู้ด้วยว่านางนั้นรูปว่าหวังเหล่ยก็คือเขาเช่นกันนางถึงได้มีท่าทีเช่นนี้ เพียงแค่นางนั้นปากหนัก และใจแข็งยิ่งเขาคงต้องเร่งมือหน่อยแล้ว

หวงหลงที่มาถึงห้องโถงใหญ่ก็เริ่มเปิดเรื่องอย่างไม่รีรอ

"เสด็จพ่อ เรื่องหมั้นของลูกกับองค์หญิงเจียงอิ้งเยว่ เหตุใดลูกจึงมิรู้" เขากล่าวอย่างลูกถามพ่อ มิใช่ ขุนนางกับพระเจ้าแผ่นดิน

องค์เง็กเซียนถึงกับสะดุ้งกับคำถามของลูกชายเพียงหนึ่งเดียว ก่อนจะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา

"เป็นทางฝั่งนั้นยื่นขอสมรสพระราชทาน ข้าก็หนักใจเช่นกันจึงบอกไปว่ารอเจ้าก่อน ทางองค์หญิงจึงขอยึดตำแหน่งว่าที่เอาไว้ มีเรื่องอันใดหรือหวงหลง"

"งั้นเรียกมังกรน้ำมาที่สวรรค์ ข้าจะคุยเรื่องนี้ด้วยตนเอง" หวงหลงกล่าวลาก่อนจะสบัดชายผ้าเดินออกไป

"ฮวงโฮ่ว บุตรชายเราช่างเหมือนเจ้านัก" นิสัยวางอำนาจข่มเขาที่เป็นถึงองค์เง็กเซียนช่างเหมือนกับมารดายิ่ง ลอบใช้ชายเสื้อซับเหงื่อเมื่อคนจากไปไกลลับตา

เจียงไห่ถูกเชิญให้ขึ้นมายังสวรรค์อย่างเร่งด่วนด้วยคำสั่งขององค์รัชทายาท ที่บอกว่าจะคุยเรื่องการหมั้น เขาจึงเร่งเดินทางมาพร้อมบุตรตรี

เมื่อมาถึงทั้งเขาและบุตรต่างทำความเคารพองค์เง็กเซียนอย่างพร้อมเพียง ก่อนจะไปนั่งในที่ที่ถูกจัดเตรียมไว้

"วันนี้ที่เรียกท่านมาเพราะเรื่องที่ท่านเคยยื่นขอสมรสพระราชทานแก่บุตรตรีของท่านกับเจิ้น บัดนี้องค์รัชทายาทก็ตื่นแล้ว และเขาไม่พอใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก เพราะฉนั้นเจิ้นจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น หรือเจ้ายังดึงดัน ก็พูดคุยกับเขาเอง" เจียงไห่ที่กำลังยกน้ำชาขึ้นจิบก็หยุดชงัก ส่วนอิ้งเยว่ที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้มงดงามบัดนี้กับเบี้ยวบิดดูไม่ได้ นางกำมือใต้ที่อยู่ใต้แขนเสื้อแน่น นางจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับ หากดื้อดึงคงมิได้ตายดี องค์รัชทายาทมิใช่คนจิตใจงามแต่กับโหดเหี้ยมไร้ปราณี นางทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับความจริงนี้แม้จะไม่อยากยอมรับแค่ไหนก็ตาม

เมื่อจบเรื่องไปด้วยดี หวงหลงก็ไม่รอช้ารีบลงจากสวรรค์สู่แดนมนุษย์มุ่งเข้าป่าแสงจันทร์เพื่อปรับความเข้าใจกับนางทันที

 

 

 

 

~~~~~~~~

นางร้ายบ้าอะไรยอมง่ายขนาดนี้ เพ่ย! ไร้ประโยชน์ ดูเป็นคนมีศีลธรรมไปเลยนางร้ายฉัน ลูกหนูต้องร้าย ต้องแรง และต้องตายสิคะ! ทำไมไรท์เป็นคนแบบนี้หะ คิดบทร้ายๆไม่ออกเลยจร้า แย่จริง ร้ายได้แค่นี้ ได้แค่ถากถาง ได้แค่พูดทำร้าย ไรท์ไม่ยอมมม!!

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น