marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 12:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 26
แบบอักษร

 

 

 

บทที่26

 

 

“แอลสถานการณ์ข้างบนเป็นไงบ้าง” ผมถามขึ้นหลังจากที่เราขึ้นมาบนเรือได้แล้วแถมปลอมตัวเป็นพวกนั้นอีก..

“ยัยโซบาดเจ็บที่แขนแถมยังมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ด้วยทำให้ยัยนั้นยังลงมาไม่ได้แถมพวกมันยังเฝ้าทางลงแน่นหนามากคงต้องหาทางถ่วงเวลา” ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจที่แอลฟ่าลูกพี่ลูกน้องของเมียผม

“งั้นไอจะเป็นตัวล่อให้เองพวกนายสองคนขึ้นไปช่วยเธอ” แต่แล้วไอ้คริสที่เดินมาด้วยเงียบๆก็พูดขึ้นทำให้ผมหันไปมองอย่างสงสัย

“อย่ามองไอด้วยสายตาแบบนั้นไอแค่อยากช่วยโซเท่านั้นพอช่วยเธอออกมาจากห้องนั้นได้มาเจอกันที่ใต้ท้องเรือ”

“เอางั้นก็ได้...ว่าแต่แกจะล่อพวกมันยังไงละ” ไอ้คริสหันมามองผมเล็กน้อยก่อนจะยิ้มออกมา

“เราก็แค่.......”

 

 

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ

วี๊ดดดดดดดด

 

“แฮ่กๆ เห็นไอ้หย่งสือวิ่งมาทางนี้หรือเปล่า” ผมวิ่งหน้าตั้งไปหาไอ้สองตัวที่เฝ้าทางเข้าไปชั้นดาดฟ้าอยู่พวกมันมองหน้าผมเหลอหลาหลังจากที่ได้ยินผมพูด

“หมายความว่าไง”

“นี่พวกแกไม่ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยดังเหรอมีผู้บุกรุกเข้ามาตอนนี้เรากำลังตามหาตัวมันอยู่พวกแกไม่เห็นมันเลยใช่ไหม” คำพูดของผมทำให้พวกนั้นพยักหน้าก่อนแผนการต่อจากนี้จะเริ่มขึ้น....

“นั้นไอ้หย่งสือ!!!” มันคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมกับชี้ไปข้างหลังผมก่อนผมจะทำท่าหันไปมอง

“ใช่จริงๆด้วย!! พวกแกสองคนมาช่วยฉันตามมันหน่อยสิ!!” พวกนั้นพยักหน้าก่อนจะรีบวิ่งนำผมตามหลังอีกตัวตนของผมไปแต่ผมกลับยืนนิ่งมองพวกมันวิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยกปืนขึ้นมาเล็ง...

“ลาขาดละไอ้พวกสวะ!!”

ปัง! ปัง!

 

ร่างของพวกนั้นล้มลงกลางทางพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจนพอได้ยินเสียงปืนของผมไอ้คริสยกนิ้วให้ก่อนจะส่งสัญญาณบอกว่ามันจะไปปั่นป่วนพวกนั้นข้างล่างผมพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเราสองคนก็แยกกันแอลฟ่าที่แอบข้างหลังก็เดินออกกมา

“รีบไปหาสองคนนั้นเถอะ” ผมพยักหน้าก่อนจะรีบเปิดประตูดาดฟ้าวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบนไปหาเมียตัวเอง

พรึบ!! ปึก!!!” แก๊ก!!

“โอ๊ย!!! โซ...ที่รัก...นี่ผมเองครับ” ทันทีที่ขึ้นไปถึงในขณะที่กำลังคิดถึงเรื่องของเธอผมก็ไม่ทันระวังตัวนั้นทำให้เจ้าตัวนั่นพุ่งเข้ามาชัดเข้าที่ท้ายทอยของผมด้วยความแรงแถมยังเอาปืนจ่อหัวผมอีกด้วยนั้นทำให้ผมรีบบอกเธอทันทีไม่งั้นเธอระเบิดหัวผมแน่เพราะคิดว่าผมเป็นพวกมันผมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นทั้งสองข้าง...

“ยัยโซนี่ฉันเอง” แอลที่วิ่งมาข้างๆกดปิดการปลอมตัวทำให้แววตาที่แข็งกร้าวของเธออ่อนลงพร้อมกับมองมาทางผมเล็กน้อย

“อาหย่ง” เสียงหวานๆของเธอร้องเรียกชื่อผมเธอพุ่งเข้ามากอดผมอย่างรวดเร็ว...

“ผมมาแล้วครับคนดี....ผมมาช่วยแล้ว” ผมลูบหัวแม่ตัวดีของผมเบาๆด้วยความเป็นห่วงให้ตายเถอะ..

“ขอโทษนะที่ไม่ฟังนายทำให้เกิดเรื่องแบบนี้” เธอผละตัวออกเล็กน้อยพร้อมกับมองหน้าผมด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรถึงคุณจะตกอยู่ในอันตรายมากแค่ไหนผมก็เตรียมพร้อมมาช่วยคุณเสมออยู่แล้วว่าแต่คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ผมดึงตัวเธอมาตรวจสอบนั้นทำให้ผมเห็นรอยแผลบริเวณข้อมือของเธอเป็นแผลจากของมีคมขนาดใหญ่...

“นี่มันแผลจากการโดนกรรไกรบาดนะแสบนิดหน่อย”

“ไม่นิดละมั้งแผลใหญ่ขนาดนี้...”

‘นี่ช่วยรีบๆกันหน่อยละค่อยคุยกันที่หลังทางคุณคริสล่อกระสุนปืนให้อยู่นะให้ตายเถอะ!!’ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรเสียงของลิสก็ดังขึ้นทำให้ผมนึกออก

“นั่นสินะ...งั้นเรารีบไปกันเถอะ” ผมจับมือเธอไว้แน่นแต่สายตาของผมก็ไปสะดุดกับแอลที่ตอนนี้ยืนนิ่งอยู่

“เออลืมไปเลย!! แอลนายช่วยอุ้มเธอลงไปด้วยได้มั้ยฉันสงสารเธอนะผู้หญิงคนนี้เกือบโดนฆ่าเหมือนฉันเลย”

“ยัยโซแกนี่วุ่นวายจริงๆเลย” แม้จะพูดแบบนั้นแต่แอลก็ยอมอุ้มผู้หญิงร่างไร้สติแถมยังอยู่ในสภาพล่อแหลมขึ้นมา

“งั้นเราไปกันเถอะ” ผมจับมือเธอไว้แน่นก่อนจะพาเธอวิ่งลงไปจนลงมาถึงทางเข้าชั้นดาดฟ้าผมแง้มประตูออกเล็กน้อยก่อนจะหันซ้ายหันขวา

“ทางสะดวกรีบไปกันเถอะสงสัยพวกนั้นกำลังวุ่นวายเพราะไอ้คริส” พอได้ยินผมพูดแบบนั้นเราทั้งหมดจึงรีบวิ่งออกจากตรงนั้นทันทีพวกมันบางตาลงเยอะ

“อื้อ” สิ้นสุดคำพูดเราสามคนพร้อมกับร่างไร้สติร่างหนึ่งที่โดนไอ้แอลอุ้มอยู่ก็วิ่งออกมาจากตรงนั้นพากันรีบตรงไหนที่ท้องเรือทันที...

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นตลอดทางที่เราวิ่งผ่านพวกนั้นจำนวนหนึ่งตามเรามาแต่ผมกับโซก็เป็นคนยิงกันแอลเพราะหมอนั่นต้องอุ้มผู้หญิงคนนั้น..

“ยัยบ้านี่จะมาหลับอะไรตอนนี้เนี่ย...นี่เธอตื่นสักทีตัวหนักจะตายละ!!” เสียงบนอู๋อี๋ของหมอนั่นดังขึ้นอย่างไม่ชอบใจ

“นายรีบไปเถอะเดี๋ยวทางนี้จะกันให้เอง” ผมหันไปพูดกับหมอนั่นเสร็จก็หันมามองภรรยาสุดที่รัก “โซคุณไปกับแอลนะคุมกันหมอนั่นด้วยเดี๋ยวทางนี้ผมจะถ่วงเวลาไว้ให้”

“แต่...” ผมเอื้อมไปลูบหน้าเธอเบาๆ

“เดี๋ยวผมจะตามไปนะครับ”

“ต้องรีบมานะอย่าเป็นอะไรเด็ดขาดถ้านายเป็นอะไรไปละก็ฉันเอานายตายแน่” คำขู่ของเมียผมทำไมถึงน่ากลัวจังเลยนะ

“ครับ...ไม่เป็นไรแน่นอน” พอได้ยินที่ผมพูดเธอก็โผล่เข้ามากอดผมเล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกแล้ววิงนำแอลไปตามทางที่ลิสบอกส่วนผมก็หลบอยู่หลังเสาเพื่อกันไม่ให้พวกนั้นตามเธอไป..

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังระงมไปทั่วบริเวณผมยิงตอบโต้พวกนั้นอย่างไม่จบสิ้นให้ตายเถอะมาเยอะชะมัด...

แปะๆ แปะๆ

แต่แล้วจู่ๆก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นนั้นทำให้ผมชะงักเล็กน้อยที่เห็นคนที่เดินเข้ามา

“ต้องขอยอมรับนะว่าแกเก่งจริงๆที่กล้าบุกเข้ามาในที่ของฉัน....แต่เอ๊ะ!!! ทำไมแกมีสองคน!!!” พอมันเดินเข้ามาเห็นผมมันก็ตกใจเล็กน้อยเพราะไอ้คนที่มันใช้ปืนจ่อหัวอยู่นั่นก็หน้าเหมือนผมไงละผมมองไอ้คริสเล็กน้อยหมอนั้นเหมือนจะพยักหน้าบอกว่าตอนนี้แหละผมชักปืนออกมาเล็งไปที่ไอ้อีวานทันทีในขณะที่มันเผลอ

ปัง!

“อ๊ากก!!!” ไอ้คริสเบียงตัวหลบวิถีกระสุนจนโดนไหล่มันเต็มๆผมจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วยมันที่ตอนนี้ลูกน้องของมันเริ่มลงมือแล้ว

ผมวิ่งไปกระโดดเตะพวกนั้นที่กำลังจะทำร้ายไอ้คริสจากด้านหลังก่อนเราสองคนจะยืนอยู่กลางวงล้อมของพวกนั้นหลังชนกัน

“ขอบใจยูว่ะที่ช่วย”

“รอรอดออกไปแกค่อยพูดคำนี้เถอะ” ผมพูดพร้อมกับมองไปรอบๆพวกมันอยู่ตรงนี้ไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนให้ตายเถอะสองคนจะไหวหรือเปล่านะแต่ทันใดนั้นเอง

ปังๆๆๆๆๆๆๆ เพล้งๆๆๆ

“ฉันมาแล้วววววว!!!!!” เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับกระจกด้านข้างที่แตกออกร่างของไอ้เจ้าของเสียงโผล่เข้ามาจากด้านข้างของเรือผมกับไอ้คริสก้มหัวหลบกระสุนของมันอย่างทันเวลาให้ตายเถอะ...

“ไอ้ลี่ฉีแกจะยิงก็ให้สุ้มเสียงหน่อย”

“ก็นะให้ฉันหาซีนหน่อยนี่พึ่งมีโอกาสได้พูดอย่าดักสิว่ะ”

‘หยุดคุยกันแล้วรีบออกมาได้แล้วพวกนั้นกำลังไปเพิ่มอีกแล้วนะ’ เสียงของลิสทำให้เราเงียบก่อนจะทำตามที่เธอบอกไอ้อีวานมันหลบไปตั้งแต่โดนผมยิงที่หัวไหล่แล้ว

“งั้นรีบจัดการกัน” สิ้นสุดคำพูดของผมเราสามคนชักปืนออกมายิงกลาดไปที่พวกนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วรีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนยังคงดังไล่หลังมาตาอเนื่องไม่ลดละลงสักนิดก็มีข้างที่ผมจะหันไปยิงตอบโต้แต่ส่วนมากก็หลบเพราะกระสุนใกล้หมดแล้ว

“ฉันว่าเราโดดออกไปทางหน้าต่างดีกว่าพวกนั้นเยอะเกินตอนนี้ลงมาจากฮอเมื่อกี้เห็นมีเรืออยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ด้วย” คำพูดของไอ้ลี่ฉีทำผมขมวดคิ้วมองหน้ามัน

“ไหนแกว่าว่ายน้ำไม่เป็น”

“ฉันว่ายเป็นแต่แค่ไม่อยากมากับพวกแกเพราะรู้สึกว่ามาช่วยพวกแกตอนหลังเท่กว่า” ได้ยินมันพูดแบบนั้นผมก็อยากเอาปลายกระบอกปืนฟาดปากมันจริงๆให้ตายสิไอ้เวรนี้!!!

“แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้แกบอกว่าแกลงมาจากฮอ??”

“ใช่ทำไมละ” ผมกับไอ้คริสมองหน้ามันอย่างเอื้อมระอาให้ตายเถไอ้บ้านี้บทจะโง่ก็โง่ๆๆๆๆ

“ไอ้...ฉันด่าแกไม่ออกเลยจริงๆ!!!”

“พวกยูหยุดคุยกับก่อนจะทำอะไรก็รีบทำได้แล้วพวกมันแห่กันมาเนี่ย” ไอ้คริสพูดขึ้นทำให้ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“แอลทางนั้นเป็นไงบ้าง”

‘ถึงแล้วรอนายอยู่’

“ไม่ต้องรอเอาเรือออกเลยแล้วไปเจอกันที่ฝั่งฝากดูแลเมียฉันด้วย” พูดจบผมก็หันมาหาพวกนั้นพร้อมกับมองไอ้ลี่ฉีอย่างหมั่นไส้

“อะไรแกมองหน้าฉันแบบนั้นหมายความว่าไงอาหย่ง”

 

 

 

เอาละตอนนี้สามทหารเสือกำลังคิดหาทางออกจากที่นั้นมาลุ้นกันว่าทุกคนจะออกมายังไงส่วนลี่ฉีนี่มาช่วยหรือมาทำให้เรื่องยุ่งยากกว่าเดิมฮ่าๆ

กลับมาแล้วจ้าทุกคนนนหลังจากที่ห่างหายไปหายไปเพราะป่วยวันนี้ดีขึ้นมากขอบคุณทุกคอมเมนท์ที่ให้กำลังใจนะคะได้อ่านทุกคอมเมนท์แล้วขอบคุณจริงๆที่ยังรอกันนะคะเดี๋ยวจะรีบเดินเรื่องจบให้เร็วที่สุดคะ

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น