Prachan

หนึ่งกำลังใจของคนอ่าน ทำให้คนเขียนมีแรงสู้

ชื่อตอน : ลิขิตรัก 4

คำค้น : ลิขิตรัก 4

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 120

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 01:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลิขิตรัก 4
แบบอักษร

บริเวณรอบนอกตำหนักเหม่ยฮวาเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธ์ที่แห่งกันชูช่อออกดอกอวดความงามแต่ก็น่าเสียดายที่พื้นที่ตรงนี้ไม่ค่อยจะมีคนสนใจ มีเพียงสองนายบ่าวที่กำลังทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่เท่านั้นที่ชอบมาบริเวณนี้ 

“พระสนมเพคะ นั้นพระองค์จะไปไหน” ชิงชิงวิ่งตามคุณหนูของนางด้วยความตกใจ มี่ฮวาแอบออกมานอกตำหนักในยามวิกาลด้วยการลอบออกมาไม่ให้นางกำนัล ขันทีและข้ารับใช้คนอื่น ๆ เห็น

“อย่าเสียงดังสิชิงชิง เดี๋ยวทหารก็ได้แห่กันมา” มี่ฮวาหยุดเดินแล้วหันมาร้องห้ามชิงชิงที่กำลังเรียกตนเสียงดัง

“เราไม่ได้จะไปไหนไกล แค่จะไปเก็บสมุนไพรข้างตำหนักแค่นั้น” ด้วยวันก่อนขณะออกไปเดินเล่นบังเอิญเหลียบไปเห็นต้นแบะตงสมุนไพรแก้หวัดเข้าเลยมีความคิดจะเอาไปปลูกไปในตำหนัก ต่อไปถ้าคนในตำหนักป่วยไข้นางจะได้สามารถรักษาได้ด้วยสมุนไพรที่นางปลูกไว้เอง

“รีบตามมาเร็วชิงชิงแล้วก็เบา ๆ เสียงของเจ้าด้วย”

“เพคะ ชิงชิงจะไม่เสียงดังแล้ว”

          ขณะที่สองนายบ่าวกำลังขมักเขม้นช่วยกันขุดต้นพืชสมันไพรอยู่จึงไม่ทันระวังตัวว่าตอนนี้กำลังมีคนกลุ่มหนึ่งเดินมายังบริเวณที่พวกนางอยู่พอดี

“ฝ่าบาท” หลิวกงกงร้องทักขึ้นเมื่อเห็นสตรีสองนางกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บริเวณใกล้ ๆ กับทางที่ฮ่องเต้กำลังจะเสด็จผ่าน กำลังจะเรียกองครักษ์ให้ไปดูว่าเป็นใครมาทำอะไรตอนดึกขนาดนี้

“เงียบน่า หลิวกงกง เราจะไปดูว่าพวกนางสองคนกำลังจะทำอะไรกัน” หยางหมิงฮ่องเต้หันมาหาหลิวกงกงด้วยแววตาไม่พอใจอยู่วูบหนึ่งแล้วหันกลับไปมองสตรีทั้งสอง ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ เพื่อดูให้แน่ใจว่าพวกนางทั้งสองคือใครแล้วมาทำอะไรยามวิกาลเช่นนี้

“พวกเจ้าไม่ต้องตาม” หันไปเห็นหลิวกงกง และเหล่าข้าติดตามกำลังเดินตามพระองค์มาจึงร้องห้ามขึ้น

“พระเจ้าค่ะ” หลิวกงกงรับคำแล้วสั่งให้ทุกคนถ่อยออกไปตามคำสั่งของหยางหมิง แม้จะเป็นห่วงความปลอดภัยของฮ่องเต้แต่ก็รู้ดีว่าหยางหมิงไม่ใช้บุคคลที่ใครจะทำอันตรายได้ง่าย ๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้

“พระสนมพอหรือยังเพคะ”

“ยัง เอาไปมากหน่อยต้นเล็ก ๆ พวกนั้น เราจะเอาไปปลูก ส่วนที่โตแล้วเราจะเอาไปตากแห้งจะต้มให้เจ้ากับคนในตำหนักดื่ม ต้องเก็บให้มากสักหน่อย”

“เจ้าอย่าเอารากมันออกซิชิงชิง เราใช้ประโยชน์จากรากมัน” สองนายบ่าวพูดจาตอบโต้กันไปมาโดยไม่รู้เลยว่าบุรุษท่าทางสูงศักดิ์ผู้หนึ่งกำลังยืนฟังอยู่ใกล้ ๆ มาสักพักแล้ว 

นี่คือข้อเสียที่มี่ฮวารู้ดีนางไม่มีวิชาความรู้ด้านการต่อสู่เลยแม้แต่น้อย ไม่มีเพลงยุธอย่างคนสมัยนี้ ตั้งแต่มาอยู่โลกใบนี้นางทำเพียงศึกษาด้านสมุนไพรและการรักษาโรค

หยางหมิงฮ่องเต้ได้ยินนางกำนัลคนนั้นเรียกสตรีร่างบางอีกคนว่าพระสนม หยางหมิงก็พอเดาได้ว่าสตรีชุดม่วงที่ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่นั้นน่าจะเป็นหนึ่งในสตรีที่เข้ามาถวายตัวให้เขาหรือก็คือสนมของเขา แต่ไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นสตรีจากตำหนักใด

“นั้นพวกเจ้าสองคนจะขโมยอะไร”

“เปล่านะ” ชิงชิงเป็นคนชิงตอบขึ้นเมื่อเงยหน้าขึ้นเจอกับบุรุษท่านหนึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ  ด้วยท่าทีสบาย ๆ แต่กลับแผ่รัศมีแห่งอำนาจออกมาจนนางอดที่จะกลัวมิได้

แต่ทันทีที่สตรีอีกนางเงยหน้าขึ้นมองบรุษสูงศักดิ์ตรงหน้า หยางหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้สบตากับดวงกลมโตเป็นประกายแต่มีแววดื้อรั้นเฉลียวฉลาดตรงหน้า ไม่ว่าจะใบหน้ารูปไข่ จมูก ปาก สีผิวสวยแปลกตาที่สะท้อนกับแสงจันทร์ แล้วยิ่งเมื่อนางลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าต้องบอกว่ารูปร่างอรชรสมส่วนนั้นงดงามนัก แต่ที่ทำให้หยางหมิงสนใจเป็นพิเศษคือรัศมีความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากนางที่ไม่คล้ายกับเด็กสาวแต่คล้ายกับคนที่ผ่านโลกมามาก

“ใต้ท้าว ท่านกล่าวผิดแล้ว ข้าน้อยมิได้ขโมยเพียงแต่เห็นต้นหญ้าชนิดนี้ออกดอกสีสวยนักเลยนึกอยากจะนำไปปลูก และสำหรับคนในวังหลวงแห่งนี้มันก็คือต้นหญ้ายังไงก็ต้องถูกตัดทิ้ง” อธิบายให้คนตรงหน้าฟ้งด้วยความใจเย็นมิได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย แม้ในใจจะแอบกังวลเพราะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าจะได้ยินบทสนทนาของนางกับสาวใช่มากน้อยเพียงใด

“เอาเป็นว่าข้าจะลองเชื่อเจ้าแล้วกันแม่นางน้อย”

“ขอบคุณใต้ท้าว”

“ข้าน้อยทั้งสองออกมานานแล้ว คงต้องขอตัว” พูดจบก็รีบเดินออกมาจากสถานะการณ์ตรงหน้า นางยังไม่อยากให้ตัวเองมีตัวตนในสายตาใครด้วยสถานะการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้ดีแล้ว นางใช้ชีวิตเงียบ ๆ ไป ส่วนบิดาก็กำลังหาทางคืนป้ายแม่ทัพ รอวันที่บิดาทำสำเร็จนางอาจจะได้ออกนอกวังหลวงกลับไปเป็นหมออย่างที่นางตั้งใจ

“เดี๋ยว เจ้าชื่ออะไร เป็นคนของตำหนักไหน”

“ข้าน้อยขอเสียมารยามแล้ว” มี่ฮวาตอบคำถามจบก็ไม่หันกลับไปมองอีกฝ่ายพยายามเดินกลับตำหนักให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ ด้วยไม่อยากให้ใครรู้จักตน

หยางหมิงฮ่องเต้มองสตรีทั้งสองเดินห่างออกไปจนลับสายตาจึงเรียกข้ารับใช้ติดตามออกมาจากที่ซ่อน

“หลิวกงกง หลิวกงกง” หลิวกงกง ที่ยืนหลบมุมอยู่เดินมาหานายเหนือหัวอย่าเร็วที่สุดเท่าที่สังขารยังเอื้ออำนวย

“พระเจ้าค่ะ”

“นางเป็นใคร” พูดไปก็หันไปมองทางด้านที่สตรีทั้งสองเดินหายไป

“สตรีที่สวมอาภรณ์สีมวงคือพระสนมชงอี๋ บุตรีแม่ทัพจ้าวพระเจ้าค่ะ”

“จ้าวมี่ฮวาอย่างนั้นหรือ”

“พระเจ้าค่ะ”

“งดงามถึงเพียงนี้แต่กลับไม่มีใครพูดถึง นางมีความสามารถไม่น้อยที่สามารถปกปิดตัวตนอยู่ในวังหลวงแห่งนี้มาได้ยาวนานนับปี”

“ให้คนไปสืบเรื่องนางมาอย่างละเอียดเราต้องการที่จะรู้ให้เร็วที่สุด”

“พระเจ้าค่ะ” เอาแล้วพระสนมท่านไปกระตุ้นต่อมอยากรู้ของฮ่องเต้เข้าเสียแล้ว แต่ก็แน่ละบุรุษใดจะทนต่อความงามถึงเพียงนั้นได้กันเหล่า 

“หลิวกงกง กลับตำหนัก” จากเดิมทีตั้งใจจะออกมาเดินเล่นผ่อนคลายอิรยาบทไม่คาดว่าจะได้เจอสิ่งที่หน้าสนใจที่นี้

 

ตำหนักเหม่ยฮวา

“พระสนมเพคะ ใต้ท้าวท่านนั้นคือใครกัน” ชิงชิงถามขึ้นด้วยความสงสัย ชิงชิงเองแม้ไม่ใช่คนที่ฉลาดเฉลียวนักแต่ก็พอดูออกว่าบุรุษผู้นั้นมิอาจเป็นคนธรรมดา คนธรรมดาที่ไหนจะสามารถมาเดินในบริเวณตำหนักของนางสนมตอนดึกดื่นได้ในเมื่อตำหนักในก็เปรียบเสมือนหลังบ้านของฮองเต้

“นั้นคือ หยางหมิงฮ่องเต้”

“อ่า แล้วเราจะทำยังไงดีเพคะ”

“นิ่ง ๆ ไว้ก่อน ฮ่องเต้อาจจะไม่ได้สนใจอะไรข้าก็เป็นได้ สนมในวังของพระองค์มีมากมายนัก” ตลอดเวลาทั้งนายบ่าวสู่อุตส่าอยู่แต่ในตำหนักไม่ค่อยจะให้ใครได้พบเจอ แต่ไม่คิดว่าแค่ต้องการจะปลูกสมุนไพรถึงกับได้เจอเข้ากับฮ่องเต้ที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดหนึ่งปี

คำตอบของมี่ฮวาช่างตรงข้ามกันกับความคิดของชิงชิง นางไม่เชื่อว่าเมื่อฮ่องเต้ได้เจอกับคุณหนูของนางแล้วจะไม่สนพระทัย ในเมื่อคุณหนูของนางช่างงดงามนัก งามกว่าสตรีคนใดที่นางเคยเจอ

“แล้วใยพระสนมถึงไม่ต้องการให้ฮ่องแต่ทรงโปรดเล่าเพคะ”

 “ชิงชิง ฮ่องเต้ไม่เคยโปรดใครจริง ๆ อย่าที่เจ้าเข้าใจ พระองค์โปรดทุกคนที่ให้ผลประโยชน์ต่อบัลลังก์”

“และข้าก็ไม่อยากเป็นหมากในกระดานให้ฮ่องเต้ใช้กำจัดตระกูลจ้าว”

“เป็นหม่อมฉันคิดน้อยไปเอง”  

มี่ฮวานางมีเหตุผลของนางที่ไม่ต้องการใกล้ชิดฮ่องเต้ คือ หนึ่งนางไม่ต้องการให้ตัวเองกลายเป็นเครื่องมือที่ฮ่องเต้ใช้ทำร้ายตระกูลจ้าว มีบทเรียนจากอดีตมากมายนักที่ฮ่องเต้ใช้ความผิดสนมในการกำจัดตระกูลขุนนางที่เป็นตระกูลของสนมผู้นั้น เรียกว่าใช้ความผิดของลูกสาวในการกวาดล้างครอบครัวของพวกนาง สองนางไม่แน่ใจว่าฮ่องเต้จะจับสังเกตุได้หรือไม่ว่านางแตกต่างกับคนอื่น ๆ นางไม่ใช่คนที่นี่ แม้นางจะพยายามแต่นางก็ยังแตกต่าง 

แบะตง แก้ร้อนใน กระหายน้ำ ขับเสมหะ นอนไม่หลับ ช่วยลดน้ำตาลในเลือด ลดความดันโลหิต ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}