Zajihan

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 : เตรียมตัว 50%

ชื่อตอน : บทที่ 3 : เตรียมตัว 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 124

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 : เตรียมตัว 50%
แบบอักษร

บทที่ 3 : เตรียมตัว 

 

เช้าวันอาทิตย์ถัดมา... กฤตติณไปรับเวโรนิก้าออกมาจากบ้านแต่เช้า... โดยที่เขาไม่บอกว่าจะพาเธอไปที่ไหน ซึ่งเวโรนิก้าเองก็ไม่อยากคุยหรืออยากถามเขาอยู่แล้ว 

เวลาสำหรับการตัดสินใจด้วยตัวเองสำหรับเธอหมดลงแล้ว แต่เชื่อเถอะว่าเธอจะให้มันเป็นในลักษณะแบบนี้อยู่ไม่นานแน่ๆ 

เธอเคยเกิดมามีพร้อมทุกอย่าง อยากได้อะไรคุณพ่อก็เป็นคนหามาประเคนให้ถึงที่ หลายคนยินดีที่รับใช้รับคำสั่งจากเธอไปปฏิบัติในฐานะความเป็นนาย 

แต่ในเวลานี้... เวโรนิก้าต้องรับฟังทุกอย่าง สุดแล้วแต่กฤตติณจะมีคำบัญชาลงมาหาเธอ เหมือนในตอนนี้... 

เมื่อวานเธอนี้ที่เองได้รับโทรศัพท์จากเขาสั้นๆว่า ให้แต่งตัวรอเขา เช้าวันรุ่งขึ้น ซึ่งมันก็คือวันนี้ เพราะเขาจะมารับออกไปทำธุระข้างนอกด้วยกัน เวโรนิก้าหัวใจหนักอึ้ง เธอไม่อยากไปไหนกับเขาเลย ไม่อยากอยู่ใกล้ ทั้งนี้เพราะว่าเธอเกลียดชังเขา ไม่ใช่ด้วยเหตุผลอื่นแต่อย่างใด แต่เมื่อเขาสั่งมามีอยู่ประการเดียวสำหรับทางเลือก คือ ต้องทำตามที่เขาสั่ง 

หญิงสาวเพิ่งรู้สึกว่ารถที่นั่งมานั้นได้จอดสนิท... เธอมองหน้าเขา แต่ไม่ถามอะไร 

กฤตติณถอนหายใจคล้ายจะหงุดหงิดอยู่หน่อยๆ 

" ถอดเข็มขัดได้แล้วอีวา " เขาเรียกชื่อเล่นของเธอ ซึ่งมีเพียงแต่คุณพ่อและคุณแม่ของเธอเท่านั้นที่พูดชื่อนี้ เพราะคนส่วนใหญ่นั้นจะเรียกเธอว่าคุณหนูไม่ก็คุณเวโรนิก้าชื่อจริงของเธอไปเลย กฤตติณมาแปลกกว่าคนอื่นเขา แต่ก็นะ เขามันก็ไม่เคยเหมือนใคร และไม่มีใครเคยเหมือนอยู่แล้วหนิ คนเลวพรรค์นั้นอย่างเขา จะมีใครเล่าอย่างมาเหมือน 

พอลงความเห็นได้ปุ๊ปปั๊ปว่าเขาเป็นคนเลว ใจหนึ่งที่มีความยุติธรรมอยู่บ้างก็แย้งกันเองทันที 

" เอ้านี่ ยังนั่งเฉยอยู่อีก มานี่สิ " เขาอาจจะรำคาญ เลยเอื้อมมือมาแกะเข็มขัดนิรภัยที่รัดร่างของเธอไว้กับเบาะรถให้เสียเอง 

มือกระด้างๆ ของเขา... แตะลงที่ต้นขาของเธออย่างจงใจระหว่างที่กำลังพัวพันอยู่กับเข็มขัดนิรภัย 

เวโรนิก้าต้องทำเป็นเมินเมื่อมีความรู้สึกว่าหน้าของตัวเธอเองนั้นร้อนซู่ขึ้นมาอย่างเฉยๆ  

เวลาของความรู้สึกแปลกใหม่ผ่านออกไป เมื่อเซฟตี้เบลล์รุ่ล่าสุดเลื่อนออกจากกันได้ แต่เวลาต่อมาสิ่งที่เวโรนิก้าเห็นว่าควรจะเรียกว่าเป็นฝันร้ายสำหรับเธอก็ยังไม่ผ่านพ้นไป เมื่อกฤตติณพาเธอเข้าไปในธนาคารแห่งหนึ่ง... ซึ่งเพียงแค่ผ่านเข้าไปในประตูกระจกที่มีพนักงานรักษาความปลอดภัยคอยโค้งคำนับให้ต่ำ ชนิดที่ว่าหน้าของพวกเขานั้นเกือบจะจรดที่เข่าอยู่แล้ว ก่อนที่เขาจะเดินนำลิ่วไปด้านหน้า ที่ไม่ใช่บริวณที่มีลูกค้าทั่วๆไป มาใช้บริการ 

ห้องที่ถูกทำขึ้นมานี้ ไม่กว้างขวางเท่าไหร่นัก... 

สักพักประตูอีกด้านก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมที่ชายวัยเกือบๆ สี่สิบต้นๆ เดินยิ้มร่าเข้ามาทักทายอย่างสนิมสนม 

" หวัดดีครับติณ หวัดดีครับคุณเวโรนิก้า " สุขข์ วรงกุล... เจ้าหน้าที่แบ็งค์ระดับสูง 

" ผมพาอีวามาดูแหวนน่ะครับพี่สุขข์ " 

" แหวน....อ๋ออ " ในคราแรกทำราวกับว่าไม่เข้าใจว่ากฤตติณต้องการจะสื่ออะไร สักพักก็เปลี่ยนมาเป็นร้องยาวยืด แล้วก็รอยยิ้มที่กว้างอยู่แล้ว ก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างเข้าไปอีก " ดีใจด้วยจริงๆนะ ติณ ที่ตัดสินใจได้ซะที " 

สองหนุ่มต่างวัยยื่นมือออกไปจับกัน แล้วเขย่า 

มีเพียงเวโรนิก้าคนเดียวเท่านั้นที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ก็... เธอคิดว่าตัวเองพอจะเข้าใจบ้างแล้ว 

สุขข์เดินหายไป ทำให้เวโรนิก้ามีโอกาสได้ถามกฤตติณ 

" ไม่จำเป็นเลยค่ะที่คุณจะต้องลงทุนลงรอนขนาดนี้ " 

" เรื่องนี้ขอผมเป็นคนตัดสินใจเองเถอะอีวา " 

" แต่ฉันพอใจที่จะเป็นนางบำเรอ หรือไม่ก็ผู้หญิงชั่วคราวของคุณมากกว่าจะเป็นเมียของคุณจริงๆ ที่จะต้องให้ใครมารับรู้ถึงพันธะสัญญาของเราสองคน " 

" แปลก... " 

" ฉันไม่เห็นแปลก เพราะฉันไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกับคนที่ตัวเองเกลียด " 

" ตอนนี้ก็พูดอย่างนี้ อีกหน่อยเถอะจะเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน " 

" ผู้หญิงคนอื่นๆของคุณที่เคยคั่วเคยควง เป็นอย่างไรฉันไม่ทราบนะคะ แต่สำหรับฉัน... " ใบหน้าสุดแสนจะสววยงามนั้นเชิดขึ้น... แววตากลมโตบอกถึงความทรนงตลอดจนความตั้งใจของตนเองที่จะไม่มีวันเปลี่ยนใจแท้แน่นอน " ต่อให้แผ่นดินกลบหน้าฉัน ต่อให้เหลือผู้ชายบนโลกใบนี้คือคุณเพียงคนเดียวกฤตติณ ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม คือ ฉัน-เกลียด-คุณ!!!!!!" 

มีชั่วแว่บหนึ่งที่เวโรนิก้าคิดว่าเธอเห็นใบหน้าคมสันนั้นซีดเผือดลงไปนิดๆ แต่เธอก็บอกกับตัวเองว่า เห็นผิดไปกระมัง เพราะคนอย่างนายกฤตติณจะยังมีความรู้สึกรู้สากับคำพูดแค่นี้ของหล่อน 

การกลับมาของสุขข์ พร้อมกล่องกำมะหยี่ใบเขื่องๆในมือนั้น ทำให้เวโรนิก้านั้นสงบปากสงบคำ 

" เอ้า... ดูกันตามสบายนะ ของนายเองทั้งนั้นนี่ติณ " พูดจบหลังวางกล่องลงให้ ก็เดินออกจากห้องเลยทันที 

กฤตติณหมุนรหัสที่มีเขาเท่านั้นที่รู้เพียงคนเดียวซึ่งเวโรนิก้าไม่มองด้วยซ้ำ กระทั่ง เสียงห้าวๆนั้นดังขึ้นมาว่า 

" ลองเลือกดู... ชอบวงไหนก็หยิบออกมา " 

หญิงสาวเมื่อเห็นดังนั้น เธอก็ลานตา  

จริงอยู่ว่าฐานะทางครอบครัวของเธอนั้นไม่ได้ด้อยมาก่อน แต่เธอก็ไม่เคยได้เห็น...หรือว่าเป็นเจ้าของเครื่องงเพชรมากมายอย่างที่เห็นอยู่ตรงหน้าขณะนี้มาก่อน ทั้งแหวน กำไล ต่างหู เข้าชุด ที่มีทั้งชุดมรกต...เพชรน้ำงาม ละลานตาส่องแสงแวววับไปมา 

แต่แล้ว...ความรู้สึกปกติธรรมดาเช่นผู้หญิงทุกคนของเวโรนิก้าก็เริ่มๆ จางไป เมื่อคิดถึงสิ่งที่จะตามมาหลังจากนี้ 

" ฉันไม่ต้องการ " 

" ไม่ต้องการก็ต้องเลือก นี่เป็นคำสั่ง " 

" งั้นคุณก็เลือกของคุณเองสิ " 

" นี่แน่ะเวโรนิก้า... " น้ำเสียงของกฤตติณเข้มงวดระคนห้วนนิดๆ  

" ผมพามาที่นี่ก็เพื่อธุระจะได้เสร็จๆไปซะที เพราะฉะนั้น... ไม่มีเวลาหรอกนะที่จะให้คุณมาเล่นเกมชอบหรือไม่ชอบน่ะ " 

" ถ้างั้นทำไมคุณถึงเลือกที่จะเล่นเกมนี้เล่า " เธอเถียงกลับชายหนุ่ม 

" ในเมื่อยังมีเกมให้เลือกเล่นอีกเป็นร้อยยังไงล่ะ..." 

" เกมอื่น...เอาไว้ก่อน " นัยน์ตาคมพราวขึ้นเล็กน้อย นั่นล่ะที่ทำให้เวโรนิก้ารู้ตัวว่าตนองกำลังพลาดไปเอง 

" งั้น... ถ้าไม่อยากเลือกก็ยื่นมือมาสิ " 

เมื่อเห็นว่าเธอยังเฉยเขาก็เลยคว้ามือที่อยู่บนโต๊ะมากุมเอาไว้เสียเอง..ก่อนจะหยิบแหวนเพชรน้ำงามวงหนึ่งขึ้นมาจากกะบะ แล้วลองสวมเข้าไปที่นิ้วนางที่พอดิบพอดีราวกับว่าจับวาง 

เวโรนิก้าชำเลืองมอง้วยหางตาของเธอ แม้ว่าใจจะบอกกับตัวเองว่า อีกฝ่่ายนั้นตาถึงที่ทราบถึงความในใจว่า เธอองก็เล็งเห็นอยู่ว่า แหวนที่เขาเลือกมาสวมให้นี้ ตัวเองชอบและติดใจกว่าวงอื่นๆ แม้ขนาดเพชรที่ประดับบนเรือนวงที่เขาเลือกสวมให้จะเล็กกว่าอีกนับสิบวงที่วางเรียงราย 

เวโนิก้าแอบมองหน้าคมสันนั้นแว่บหนึ่ง หญิงสาวเห็นแววพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าของเขา 

" รู้ไหมว่าประวัติแหวนวงนี้มีความเป็นมาอย่างไร "  

เธอทำเป็นนิ่งเฉย เพราะยังไงก็รู้ว่าคนอย่างเขานั้น ต่อให้เธอบอกว่าไม่อยากฟัง เขาก็คงเล่าให้เธอฟังจนได้ 

" พ่อผมซื้อให้แม่เป็นวงแรก และท่านก็รักแหวนวงนี้มาก ขนาดว่าตายยังไม่ยอมถอดออกจา่กนิ้ว และยังสั่งไว้อีกว่า ถ้าหากผมจะให้ใคร ก็ขอจงเลือกให้คนที่จะมาเป็นสะใภ้ของท่านเท่านั้น " 

เวโรนิก้ากระตุกมือกลับอย่างเร็ว พร้อมที่จะถอดแหวนที่เพิ่งถูกสวมเข้ากับนิ้วออก หากเพียงสบตาคมที่เขม้นมองมาที่มือไม้ของเธอก็อ่อนลง 

เอาเถอะ... ตอนนี้เขาเป็นต่อ อะไรก็ตามเป็นความต้องการของผู้ชายคนนี้ เธอจะต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีทางเลี่ยงได้ 

แต่...เมื่อวันใดวันหนึ่งในวันข้างหน้านั้นมาถึงตาหล่อนบ้างละก็... หึ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}