เดอะไวด์

เรื่องแรกนะคะ ไม่ติดเหรียญอ่านฟรีค่ะ พระเอกวุ่นวายกับยัยปากหมาค่ะ

ชื่อตอน : ซอมบี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 14:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซอมบี้
แบบอักษร

”กู๊สสะมอนิ่ง” ฉันปรือตามามองเจ้าของเสียง 

”ฮาว อาร์ ยู้วทะเดย์”(สบายดีมั้ย,เป็นไงบ้าง) ฉันอยากถีบเจ้าของเสียงมากที่แอคติ้งได้โครตจะเว่อร์ 

”มอนิ่งเจซี เข้ามาได้ยังไง” พยายามนึกเหตุการณ์เมื่อคืน ฉันจำได้ว่าฉันหลับไปในอ้อมกอดของแทซอง แต่ตื่นมาพร้อมกับเจซี ที่นั่งอยู่ข้าเตียงเนี่ยนะ ฉันคงไม่เบลอถึงขนาดเข้าไปนอนผิดห้องใช่มั้ย  

“นี่ๆ ห้องเธอ มันเป็นบทลงโทษจากฟากฟ้าจริงๆ สำหรับคนหนีเที่ยว” 

”กี่โมงแล้วเนี่ย” 

”เก้าโมงเช้า” เขาเปลี่ยนอริยาบทเป็นนั่งไขว่ห้างและต้องการคำตอบจากฉัน 

”ตอนนี้ฉันปวดหัวแล้วก็ปวดตัวมากเลย ขออธิบายทีหลังได้มั้ย” ฉันตอบเขาไปแต่มือก็ยังดึงผ้าห่มมาคลุม เจซี เอามือมาแตะหน้าผากฉันอีกทั้งยังแหกปากตะโกนไม่ยั้งเสียง กับอารมณ์กระฟัดกระเฟียด 

”พี่ พีชไม่สบาย” ไม่ทันสิ้นเสียงแทซองก็รีบวิ่งมาที่ห้องฉัน แต่ทำไมพวกเขาหัวเราะกันล่ะ  

“จะไม่เป็นไรได้ไงล่ะ ฉันบอกเธอไปแล้วว่าอย่าลงไปกลิ้งให้มากนัก” 

”พี่ได้ถ่ายคลิปมาบ้างมั้ย ผมอยากเห็น” 

”มีซิ นี่ไง” ผมรีบเปิดโชว์ให้ซีเจดู เขาหัวเราะเอามือตีเข่าอย่างชอบอกชอบใจ 

นี่อะไรกันเนี่ยพี่น้องคู่นี้ ไอ้เราก็นึกดีใจว่าเจซีคงไม่เหมือนพี่เขาหรอก ไปๆมาก็ไม่ต่างกันเลย ขนาดคนน้องตะโกนว่าฉันป่วย ยังมีหน้ามาเปิดคลิปหัวเราะกันแต่เช้า  

“อีกนานมั้ยกว่าจะคุยกันจบ” 

”นี่ยัยบ๊องส์ ฉันบอกแล้วไงว่าให้พกฉันไปด้วย จะได้สอนให้ มีที่ไหนเล่นสกีถอยหลัง” ว่าแล้วเขาก็ยังขำไม่เลิก  

“เป็นไข้หรอ” เขาถามฉันอย่างอ่อนโยน ทำให้เจซีมองตาปริบๆ 

”อะไร ก็ฉันเห็นเธอเป็นไข้”เขาหันไปบอกน้องชาย 

”พี่เรามีซัมติง ที่ต้องคุยกัน” เจซีกอดคอผมออกมา ทำไงได้ก็มันสูงกว่าผมเกือบสิบเซ็นต์  

“ว่ามา” เจซีถามพลางทำหน้าเอาเรื่อง 

”ไปสนิทกันตอนไหน”  

“สนิทอะไร แล้วทีนายล่ะยังสนิทกับเธอได้เลย” 

”แต่ปรกติ พี่ไม่เคยนะไม่เคย” เขาทำท่าลูบคางแล้วส่ายหน้าไปมา 

”ก็นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เธอต้องมาดูแลงานให้เรา อีกอย่างดันมาป่วยตอนนี้ด้วยนี้”  

“เรื่องมันเป็นอย่างนี้เองซินะ งั้นผมจีบนะพี่” 

”ไม่ได้” เขารีบตอบแบบไม่ต้องคิด  

“มีไรกันรึยังล่ะ” เขาส่งสายตาอย่างรู้ทัน 

”ยัง” ผมกับเจซี อยู่ด้วยกันตลอด เวลามีปัญหา ทำงานกลับมา เมื่อถึงบ้านเราจะเล่าให้กันฟังอยู่เสมอ มีแต่เรื่องผู้หญิงนี่แหละที่ไม่ค่อยบอกกันเท่าไหร่ จะมีก็แต่เรื่องผู้หญิงคนเดียวมาจีบพวกเราในเวลาเดียวกัน  

“ถ้าพี่ไม่ดูแลเมื่อไหร่ ผมจะดูแลให้แทนนะ โอปป้าแทซอง”  

“อยากถีบคน” 

”คนไม่ค่อยทนแรงอ่ะพี่ เก้าอี้แทนก่อนได้มั้ย ฮ่าๆๆๆ”ตัวดีรีบวิ่งหนีไปเขาเลยปากล่องทิชชู่ใส่ไม่ทัน แล้วนี่ต้องทำยังไงเนี่ยดันมาไม่สบายไปซะก่อน 

”พีช ตื่นครับตื่น” 

”อื้อ”  

เธอยังนอนบิดขี้เกียจไปมาทำให้ผมเห็นข้อเท้าข้างหนึ่ง ว่าเป็นแผลจากการโดนรองเท้ากัด ซึ่วลึกมากพอสมควร กับเนื้อตัวตามร่างกายที่เริ่มเขียวคล้ำ เธอคงเจ็บมากเลยซินะ ผมก้มลงจูบหน้าผากเธออย่างเบาๆ 

”ที่รักตื่นมาทานข้าวหน่อยนะ” 

”ตื่นแล้วค่ะ” 

”ทานข้าวหน่อยนะ แล้วค่อยทานยา”  

พอเธอกินข้าวเสร็จผมก็ทำแผลที่เท้าให้เธอ ไม่รู้เลยว่าเธอต้องเจ็บขนาดไหน  

“พักผ่อนนะ ให้คุณหยุดงานโดยไม่มีกำหนด”  

“ไม่ได้หรอกค่ะ อย่ามาใจดีกับฉันแบบนี้เลย” ฉันพูดแล้วดึงแขนเขามากอด 

”ก็คุณป่วยเพราะผม” 

”คุณคิดไปเองรึป่าว ฉันป่วยเพราะฉันสนุกของฉัน” 

อี แทซองนี่มันอะไร ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนใคร เธอไม่เคยโทษใครและก็ไม่เคยทำให้คนอื่นรู้สึกผิด ผมรู้ว่าเธอเรียนจบด้านไหนมา แต่ก็ไม่คิดเลยว่าเธอจะปั่นหัวผม แต่ถ้าปั่นหัวใจใช่แน่ๆ  

“ซอมบี้ ตื่นได้แล้วจะนอนกินทั้งโลกหรือไง” 

”คงไม่กินทั้งโลกหรอก เพราะเคยได้ยินแต่กินบ้านกินเมือง”  

“ลุกขึ้นมากินข้าว” พนักเพยิดหน้าไปให้ดูชามข้าวต้มที่ทำแบบสไตล์ไทย 

“แต่ฉัน จะไม่ให้เธอได้กินแบบดีๆหรอกนะ ต้องลงโทษเธอเป็นสิบล้านเท่า” 

”งั้น ฉันนอน บาย” 

”ลุกขึ้นมาเถอะนะครับ ได้โปรด” ฉันเด้งตัวลุกขึ้นมาอย่างเร็วไว เพราะน้ำเสียงของเขาทำให้ฉันคิดว่าเขาจะสวดศพ  

“การลงโทษคือป้อนข้าวนะ” 

”ได้” ฉันตอบรับไปอย่างส่งๆ มันทุลักทะเลมากมาย และฉันไม่ถนัดการกินด้วยช้อนซุป  

“เจซี ถ้าฉันยังกินต่อไปคงไม่ได้เรียกว่ากินแล้วหละ คงจะต้องเรียกว่าอาบแทน”  

ผมเริ่มมองที่ลำคอของเธอ เพิ่งจะรู้ว่ามันเปียกไปหมดแล้ว 

”ขอโทษครับพี่”  

“นายเรียกว่ายังไงนะ”  

“ผมจะไปเรียกแม่บ้านมาให้” ว่าแล้วเขาก็วิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกฉันว่านูน่า(พี่สาว) ทั้งๆที่เราอายุก็เท่ากัน  

“อือ” ฉันครางเบาๆ ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่าหนักตัวเพราะมีวงแขนมากอดรอบตัวฉันไว้ แค่ได้กลิ่นตัวก็รู้ว่าเป็นใคร ฉันจึงขยับตัวเพื่อไปหอมแก้มนั้น แล้วก็หลับไปอีกรอบ 

วันนี้ผมตื่นไวเพราะต้องออกมาก่อนให้เจซีเห็นและต้องเตรียมของให้เขาก่อนไปออกกำลังกาย 

“เมื่อคืนพี่กลับกี่โมง” ผมถามอย่างหยั่งเชิง 

ไม่หรอกมั้ง น่าจะกลับมาก่อน แต่เดินไปหาพี่ที่ห้องก็ไม่อยู่”เขาพูดตุ้ยๆทั้งที่ยังมีโทสต์อยู่ในปาก( Toast คือ ขนมปังที่อบเป็นแผ่น ทาแยมหรือเนย Sandwich คือขนมปังที่ไม่ได้อบประกอบไปด้วยผักไข่ดาวหรือไข่ต้ม แล้วก็ตามมีตามเกิด)  

“แล้วยังไง”  

“ก็พี่เคยเก็บรองเท้าที่ไหนล่ะ”  

คำตอบของเจซี ทำให้ผมชะงักไปนิดนึง 

”เลี่ยนอ่ะ เบื่อคนมีความรัก” 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น