ละอองพราว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 5 : กล้าไม่เชื่อฟัง?!

ชื่อตอน : Chapter 5 : กล้าไม่เชื่อฟัง?!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ย. 2558 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5 : กล้าไม่เชื่อฟัง?!
แบบอักษร

 

 

Chapter 5 : กล้าไม่เชื่อฟัง?!

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

อิงค์ :

 

“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะอิงค์...ไม่อยากมากับไนท์เหรอ?”  

“เปล่า…อิงค์ไม่ได้เป็นอะไรหนิ”   แต่ที่เป็นคือ...ไม่ได้มากับไนท์แค่สองคน ไอ้คนใจร้ายนั่นก็มาด้วย แล้วก็เพื่อนๆของเขาอีก...พวกเรากำลังนั่งเรือเพื่อจะข้ามไปเกาะส่วนตัวของพ่อคนรวยแสนเลวร้ายนั่นแหละ

“ไนท์ก็คิดว่าอิงค์ไม่อยากมาซะอีก...คิดว่ารบกวนวันพักผ่อนของอิงค์”

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก อิงค์ว่างๆก็ไม่ได้ไปไหน...ไนท์ไปไหน อิงค์ก็ไปนั่นแหละ”

“ฮึๆๆ น่ารักจังแฟนไนท์เนี่ย”  ไนท์อมยิ้มแล้วยกมือขึ้นโยกหัวฉันอย่างที่เขาชอบทำ และการกระทำของไนท์ก็ทำให้ผู้ชายร้ายกาจคนนั้นส่งสายตาไม่พอใจมาให้ฉัน

“อิงค์ตามใจไนท์”  จะตามใจทุกอย่าง จะชดเชยความผิดทุกอย่างให้เขาให้มากที่สุด

“อ่อ…ถึงแล้ว...มานี่อิงค์ เดี๋ยวไนท์อุ้มลงไปขึ้นฝั่ง กระโปรงจะได้ไม่เปียกน้ำ”

“ไม่เป็นไรไนท์...ช่างมันเถอะ เปียกเดี๋ยวก็ค่อยไปเปลี่ยน อิงค์เดินเองจะถนัดกว่า”  ว่าแล้ว ฉันก็ลงจากเรือและเดินเข้าชายฝั่งโดยมีไนท์พยุงมาไม่ห่าง 

“บ้านมึงมีหลายห้องหนิไอ้ราล์ฟ นอนคนละห้องก็คงจะพอ...กูนอนห้องเดิมว่ะ ส่วนคนอื่นๆก็ตามสบาย ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองนะ”  เฮล…ผู้ชายหนึ่งในสี่คนเอ่ยจัดแจง แล้วเขาก็หิ้วกระเป๋าของตัวเองเดินนำเจ้าของบ้านและพวกเพื่อนๆไปก่อน

“กูขอแยกห้องอีกคน...กูนอนห้องเดิม”  กั๊มพ์…สมาชิกอีกคนของกลุ่มพูดจบก็เดินตามเฮลเข้าไป...เฮ้อ พวกนี้นี่เหมือนกันหมด ไม่ค่อยจะสนใจใครหรอก เวลาฉันไปไหนมาไหนกับไนท์แล้วมีนายพวกนี้ไปด้วยน่ะนะ ฉันก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกับพวกเขาหรอก เหมือนเป็นส่วนเกินตลอดเวลา

“อ้าว…แล้วมายด์กับมิ้นท์ จะนอนที่ไหนล่ะคะพี่ราล์ฟ? พี่กั๊มพ์ไม่ดูแลน้องเลย ทำแบบนี้ได้ไง?!”  น้องมายด์...น้องสาวสุดสวยของกั๊มพ์โวยขึ้นมา เมื่อพี่ชายไม่สนใจ...เฮอะ! แม้แต่น้องสาวนายนั่นยังไม่คิดจะสนใจน่ะ 

“ห้องไหนว่างเรากับเพื่อนก็นอนห้องนั้นแหละ ตามสบาย”  ไอ้เจ้าของบ้านพูดจบก็ทุ้มเป้สะพายหลังลงพื้นแล้วนั่งลงบนโซฟา

“เฮ้อ…ให้มันได้อย่างนี้ซิพี่ชาย...เป็นเหมือนกันหมด...ไปกันเถอะยัยมิ้นท์...ขึ้นไปเปลี่ยนชุด แล้วมาเล่นน้ำกันดีกว่า...ชวนพี่อิงค์ด้วยนะคะ ไปเล่นน้ำกัน”  หืม?! ชวนฉันไปเล่นน้ำ?

“เอ่อ…”  ถ้าจะบอกว่าไม่...

“เถอะนะคะ...พี่พวกเนี๊ยแย่ที่สุด ไม่สนใจน้องเลย...พี่อิงค์ไปเล่นน้ำเป็นเพื่อนพวกเราหน่อยนะคะ หลายๆคนสนุกดี...ยัยมิ้นท์ช่วยฉันพูดหน่อยซิ”

“ไปเถอะอิงค์...เดี๋ยวไนท์ไปนั่งรอ”

“เอ่อ…อย่างนั้นก็ได้”  เฮ้อ…ก็ต้องตามใจไนท์หนิ

“แล้วพี่อิงค์เตรียมชุดว่ายน้ำมารึเปล่าคะ?”  ชุดว่ายน้ำ? เฮอะ!...ไม่เคยอยู่ในหัวสมอง

“ไม่มีหรอกจ้ะ...ใส่ชุด...”

“มายด์มีค่ะ เตรียมมาหลายชุด...เนี่ยเพิ่งซื้อมาเลย ใส่ทุกวันคงไม่ครบชุด...ซื้อมาเยอะมาก พี่อิงค์มาเลือกดูเลยนะคะ มาด้วยกันเลยค่ะ”

“เอ่อ…น้องมายด์คือว่าพี่...”  ไนท์ช่วยอิงค์ด้วย...ฉันส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ไนท์และหวังว่าเขาจะเข้าใจ...แต่เปล่าเลย

“ไปเถอะ...เดี๋ยวไนท์เอากระเป๋าไปเก็บให้...ห้องตรงข้ามไนท์แล้วกัน”  ฮือ…นอกจากจะไม่ช่วยแล้วยังดันหลังฉันให้น้องสองคนนี่ลากไปอีก

“พี่อิงค์ชอบชุดไหนคะ...ชุดนี้ หรือว่าชุดนี้...เอ๊ะ หรือชุดนี้ดี?”  น้องมายด์รีบเปิดกระเป๋าแล้วหยิบวันพีช ทูพีชออกมาวางเรียงรายเต็มเตียง...ฉันอยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่ชอบสักชุด

“มิ้นท์ว่าชุดนี้เหมาะกับพี่อิงค์ค่ะ...ชุดนี้เลยแล้วกัน”

“พี่ว่าพี่ใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นที่เตรียมมาดีกว่าค่ะ...ขอบคุณน้องทั้งสองคนมากนะคะ แต่ว่า...”

“ไม่ดีค่ะ...ไม่ได้ๆ มาทะเลแล้วจะเล่นน้ำทั้งทีก็ต้องใส่แบบนี้ซิ...พี่อิงค์ไม่ต้องอายหรอกค่ะ พวกพี่ๆน่ะ เข้าห้องนอนหลับกันหมดแล้ว จะฟื้นก็ตอนเย็นๆนั่นแหละค่ะ...เตรียมตัวปาร์ตี้...นะคะ...มายด์ขอนะๆๆ”

“มิ้นท์ด้วยอีกเสียง”   ฉันปฏิเสธไม่ได้?

“ก็ได้จ้ะ”

“เย้…งั้นพี่อิงค์รับชุดนี้ไปเลยค่ะ นำเสนอโดยมิ้นท์คนสวยสุดเซ็กซี่”  ฉันรับชุดนั้นมาอย่างปฏิเสธไม่ได้ แล้วก็เดินกลับมาเปลี่ยนที่ห้องตัวเอง

“เฮ้อ…ถ้าเปียกน้ำแล้วจะยังปิดอะไรได้อยู่มั๊ยเนี่ย?”   ส่องกระจกแล้วก็กลุ้ม...ก็ไอ้ผ้าสองชิ้นนี่น่ะแทบจะปกปิดอะไรไม่ได้เลย กระตุกสายทีเดียวก็หลุดหมดแล้วเนี่ย...แต่ช่างเถอะ ไม่มีใครลงมาอยู่แล้วหนิ...ก็แค่ไนท์คนเดียว ถึงจะอายแต่ก็น้อยหน่อย

“ไม่ได้อยากจะมาสักนิด...เฮ้อ...แต่ก็ไม่อยากขัดใจไนท์”  ฉันสลัดความคิดนั้นออกไป แล้วรีบลงมาข้างล่างเพราะกลัวว่าจะปล่อยให้น้องสองคนนั่นรอนาน

“นาย!…หลีกไปนะ!”  เฮ้อ! ทำไมต้องมาวุ่นวายกันอีก ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าไนท์มาด้วย

“มากับฉัน”

“ไม่ไป...”   ฉันพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเขาลากเข้ามาในห้องครัว ร่างสูงผลักฉันให้มาหลบอยู่ข้างตู้เย็น แล้วจัดการสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาให้ฉัน

“อย่าถอด...แล้วก็อย่าลงน้ำ”

“ฉันไม่ใส่...แล้วฉันก็ต้องเล่นน้ำ มายด์กับมิ้นท์...”

“นี่จะไม่ฟัง?...กล้าไม่เชื่อฟัง?!”

“ฮึ่ย!…นายนั่นแหละ มายุ่งกับฉันทำไม อยากให้ไนท์รู้เรื่องเลวๆของนายงั้นเหรอ?!”

“ฮึ! รู้ก็ดี”

“นี่!…นายจะทำอะไรฉัน?! อย่านะ!!!”  ฉันขู่เสียงเขียว เมื่อถูกเขาจับขาข้างนึงขึ้นไปพาดไว้ที่เอวสอบ แล้วนิ้วเรียวๆก็เกี่ยวบิกินี่ตัวบางให้พ้นทางหลังจากนั้นก็สอดนิ้วเข้ามาในร่องรักของฉัน ทันใดนั้นร่างกายฉันมันทรยศต่อจิตใจทันที...ช่องทางรักมันเสียววาบและกระตุกรัดนิ้วเรียวๆนั่นไม่หยุด เขาขยับสอดเข้าสอดออกสามสี่ทีแล้วก็ถอนนิ้วออกไปและสอดอะไรบางอย่างเข้ามาแทน ซึ่งฉันไม่รู้ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร ได้แต่ยืนเอ๋อให้เขาทำทุกอย่างจนเสร็จสิ้นแล้วปล่อยขาฉันลงตามเดิม

“ฮึๆๆ…รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องพูดไม่รู้ฟัง...ฉันก็เลย...”

“นายทำบ้าอะไรของนาย?!...ใส่อะไรเข้ามาในตัวฉัน เอามันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“อยากรู้เหรอ?...เดี๋ยวจะทำให้ดู”  ร่างสูงล้วงสิ่งของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง และฉันคิดว่ามันเป็นรีโมทอะไรสักอย่าง...แล้วพอเขากดมันเท่านั้นแหละ ไอ้สิ่งบ้าๆที่อยู่ในตัวฉันมันก็สั่นขึ้นมาจนฉันต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองก่อนที่เสียงน่าเกลียดจะหลุดรอดออกมา

“อ๊า!…อื๊ม…อื๊อ!”

“ฮึๆๆ…ไง?…รู้รึยัง?”  ร่างสูงเก็บรีโมทบ้าๆนั่นใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเลิกคิ้วขึ้นถามฉันอย่างยียวน

“เอามันออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้!”  

“ไปไหนของเขาว่ะ?! อิงค์…อยู่ไหนเนี่ย?”  ไนท์มา!...โธ่เอ๊ย! ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วย?!  เกิดเรื่องบ้าบออะไรขึ้นกับชีวิตฉันเนี่ย?!

“อยู่ตรงนี้ก่อน”  ร่างสูงตรงหน้าฉัน ขยับไปเปิดตู้เย็นแล้วทำทีหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม...เขาให้ฉันยืนหลบอยู่ข้างตู้เย็น แล้วไนท์ก็ยืนอยู่ที่หน้าประตู...ระยะทางมันไม่ห่างกันเลย เสี่ยงที่จะถูกจับได้สูงมาก...ใจฉันมันเต้นรัวจนเหงื่อแตกพลั่ก...กลัวว่าไนท์จะเข้ามาเห็น...เฮ้อ! ทำไมฉันต้องมาทำเรื่องหลบๆซ่อนๆแบบนี้ด้วย?!...เป็นเพราะคนเลวคนนี้แท้ๆ

“ไอ้ราล์ฟ มึงเห็นอิงค์ป๊ะวะ?”

“ฮึ?…กูเพิ่งลงมากินน้ำเนี่ย ไม่เห็นใครแถวนี้หนิ...แต่เมื่อกี้ก่อนจะเดินเข้ามาเห็นยัยมายด์อยู่หน้าบ้าน...ก็คงจะไปเล่นน้ำแล้วล่ะมั้ง”  ฮึ! น่าหมั่นไส้ที่สุด ดูซิ...เขาน่ะไม่มีทีท่ากระวนกระวายอะไรเลย...ไม่มี!

“เออ…สงสัยอิงค์อยู่หน้าบ้าน...กูไปก่อนนะ...ตามไปเฝ้าก่อน”

“อืม”

“เฮ้อ”  พอไนท์เดินไปแล้ว ฉันก็โล่งอกอย่างไปอีกเปราะ...รอดไปอีกครั้ง...ฉันน่ะไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย ดูเหมือนตัวเองจะเลวร้ายไปด้วย

“รีบตามไปดิ...จะให้มันเดินกลับมาตามอีกรอบ?”

“นายเอามันออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

“ถ้าฉันยอมทำตามที่เธอสั่งง่ายๆ...แล้วจะใส่เข้าไปทำไม?”

“นี่!..”  โยกโย้ ยียวนกวนประสาทที่สุด ผู้ชายร้ายกาจคนนี้น่ะ

“ออกไปได้แล้ว...เดี๋ยวฉันเดินตามไป”

“นายจะให้ฉันเดินออกไปทั้งอย่างนี้?!”  ทั้งๆที่มีไอ้ของบ้าๆนั่นอยู่ในตัวฉัน

“อือฮึ”  ร่างสูงยักไหล่แล้วหมุนตัวกลับไปเปิดตู้เย็นรื้อของกินออกมากินอีกครั้ง ฉันที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ได้แต่ยกมือขึ้นมา อยากจะสางหัวนายนี่นัก...แต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องเดินออกมาหน้าบ้านด้วยความลำบากสุดๆ มันจะเดินปกติเหมือนคนอื่นทั่วไปได้ยังไงกันล่ะก็ในเมื่อมันมี...ฮึ่ย!!! แต่ฉันก็ต้องฝืน ต้องพยายามเดินให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

“พี่อิงค์...ทางนี้ค่ะ ทางนี้ๆๆ”  น้องมายด์ที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วด้วยชุดคล้ายๆกันกับฉัน ยืนโบกไม้โบกมือเรียกฉันให้ไปที่ชายหาด

“อ้าว…ทำไมพี่อิงค์ใส่เสื้อทับล่ะคะ?...มิ้นท์ว่า ถอดมันออกเถอะ”

“คือว่าพี่...”

“อะแฮ่ม! มายด์มิ้นท์...จะมาเล่นน้ำอะไรกันตอนเที่ยงๆแบบนี้ เดี๋ยวได้เป็นหวัด”  ก่อนที่ฉันจะเอ่ยตอบ ก็มีเสียงของไอ้ตัวร้ายที่เพิ่งเดินตามมาเอ่ยแทรกขึ้นมาซะก่อน

“เที่ยงอะไรล่ะคะพี่ราล์ฟ นี่น่ะบ่ายสองกว่าๆแล้ว...แดดก็ไม่แรง...ไปกันเถอะพี่อิงค์ อย่าไปสนใจพี่ราล์ฟเลยค่ะ”  น้องมายด์พูดจบก็ดึงมือฉันให้เดินตามไปด้วย

“เอ่อ…เดี๋ยวก่อน...”   ไนท์หายไปไหนเนี่ย?

“พี่อิงค์กำลังมองหาพี่ไนท์เหรอคะ?”  น้องมิ้นท์เอ่ยถามฉันแล้วยิ้มล้อเลียน

“เขาไปไหนเหรอ?”  ทำไมไม่มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน เดี๋ยวฉันก็โดนแกล้งอีกน่ะ

“พี่ไนท์ออกไปข้างนอกกับพี่เฮลแล้วก็พี่กั๊มพ์ค่ะ...เมื่อกี้นี่เอง เขาออกไปซื้อของมาทำอาหารเย็นนี้ จะมีปาร์ตี้ที่ชายหาดน่ะคะ”  พอได้ฟังน้องมายด์พูดจบ ฉันก็เหลียวไปมองหน้าไปไอ้ตัวร้ายทันที...เขายืนอมยิ้มอย่างมีเลศนัย...เฮอะ! คงไม่พ้นเขาอีกนั่นแหละ ที่หลอกล่อให้พวกเพื่อนๆออกไป แล้วจะได้...

“ไม่ต้องเล่นแล้วน้ำอ่ะ...แดดร้อน เข้าบ้านกันให้หมด”

“พี่ราล์ฟ! อยากจะเข้าก็เข้าไปคนเดียวซิคะบ้านน่ะ มายด์ไม่กลัวป่วยหรอก แดดที่ไหน?...ไม่มี๊ ลมเย็นจะตาย...ไปเถอะค่ะพี่อิงค์”

“อื๊อ!”  ฉันที่กำลังจะเดินตามน้องมายด์ไปเป็นต้องหยุดกึกเพราะแรงสั่นสะเทือนภายในช่องทางรัก กล้ามเนื้อภายในและโคนขาเกร็งขึ้นมาทันที

“พี่อิงค์...เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”

“…เอ่อ…”

“พี่อิงค์หน้าแดงมากเลยค่ะ...ไม่สบายเหรอคะ? แต่เอ๊ะ...เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลยหนิ”  น้องมายด์ยกมือขึ้นอังหน้าผากฉันแล้วทำหน้าครุ่นคิด...มันจะเป็นเพราะอะไรซะอีกล่ะ ก็เพราะไอ้คนร้ายกาจที่ยืนอยู่ใกล้ๆฉันนี่ไง...เขามันเลวร้ายที่สุด

“นั่นไง...พี่บอกแล้ว แดดมันแรง...เดี๋ยวได้ไม่สบายกันหมดน่ะ...ไม่ต้องเล่นแล้ว”

“ไม่เอาค่ะ...งั้นพี่อิงค์ไปพักเถอะนะคะ มายด์ขอไปเล่นน้ำกับมิ้นท์สองคน...นะคะ...พี่ราล์ฟ”

“ก็ตามใจ...ถ้าป่วยแล้วโดนไอ้กั๊มพ์ดุพี่ก็ช่วยไม่ได้นะ”

“ไม่สนใจหรอกค่ะ...ถ้าดุจะฟ้องป๋า...เอ่อ...พี่อิงค์ รีบเข้าไปพักเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไม่สบายไปกันใหญ่...ฝากพี่อิงค์ด้วยนะคะพี่ราล์ฟ ดูแลดีๆ ดูท่าว่าพี่ไนท์จะหวงมาก”  

“ไม่เป็นไร...”

“อืม…เธอสองคนจะไปเล่นน้ำก็ไปเถอะ...จะดู...แลให้”

“ดีๆนะคะ”  น้องมายด์ย้ำอีกรอบ แล้วก็วิ่งลงทะเลไปพร้อมกับน้องมิ้นท์ ทิ้งให้ฉันตกเป็นเหยื่อของไอ้ตัวร้ายอีกจนได้

“เข้าบ้านดิ”  เขาพูดจบก็อุ้มฉันขึ้นแนบอกแล้วพาขึ้นมาบนห้องนอนของเขา แล้วที่ฉันไม่ขัดขืนก็เพราะต้องการจะให้เขาเอาไอ้ของบ้าๆนั่นออกไปจากตัวฉันสักที

“ตุ้บ!…โอ๊ะ!”  โยนลงมาได้!...ถึงมันจะบนโซฟาก็เถอะ ผู้ชายคนนี้น่ะมีสักวินาทีมั๊ยที่จะอ่อนโยนน่ะ?!

“สำออย”

“นายลองให้ฉันจับนายทุ่มลงมาแบบนี้บ้างมั๊ยล่ะ?!”

“ก็ลองดูดิ”  ฮึ่ย! เขาก็รู้น่ะว่าฉันทำไม่ได้ ยังจะกวนประสาทกันอีก

“นี่! เอามันออกไปจากตัวฉันสักที!”

“ไม่ชอบเหรอ?...ขยับขาทีน่าจะเสียวดีนะ”

“ไอ้คนบ้า! นายมันบ้าชัดๆ โรคจิต!…วิปริต…อื๊อ!…อ๊ะ…อ๊า…หยุด…หยุดนะ...อ๊า”   ฉันพูดไม่เป็นประโยคเมื่อถูกเขารังแกอีกแล้ว ในโพรงรักมันปั่นป่วนไปหมด เสียววาบไปถึงช่องท้องจนตั้งยกขาขึ้นมาชันไว้ 

“ฮึๆๆ…งั้นเหรอ?”

“อื๊ม…อ๊ะ…อย่า…อ๊า…มัน…เสียว…อ๊า”  

“ทั้งมันทั้งเสียว?”  เขาจงใจตีความหมายผิดอย่างหน้าด้านๆ เขาจงใจแกล้งฉัน...มันทรมาณที่ต้องเสียดเสียวแบบนี้ เสียวจนนั่งไม่ติดพื้นต้องร่อนสะโพกขึ้นมาเหนือพื้น ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้มันเป็นแบบนี้เลย...แต่มันควบคุมตัวเองไม่ได้ 

“อ๊า…อ๊า…อย่า…อ๊ะ…อ๊าส…อย่าทำ...แบบนี้”  

“ฮึๆๆ…อยากให้ฉันช่วยมั๊ย?”

“อื๊อ…อ๊า…อ๊า…พอ…แล้ว”  ให้ตายเถอะ! ใจจริงฉันอยากจะบอกให้เขาช่วย ช่วยทำให้ฉันหายเสียวแบบนี้สักที...ฉันอยากได้มากกว่านี้ อยากได้เขา...ไม่ใช่ไอ้อุปกรณ์ทรมาณเสียวบ้าๆบอๆนี่...แต่ฉันพูดแบบนั้นออกไปไม่ได้...ไม่ได้เด็ดขาด!

“ไง?…ชอบแบบนี้?”

“อ๊าส…ฉัน…อ๊ะ…อื๊อ…อ๊า”   ฉันแยกขาออกกว้างๆ สอดมือเข้าไปใต้ขาอ่อนแล้วเลื่อนมือขึ้นมาบีบหน้าอกที่มันเต่งคัดเพราะร่องเสียวถูกปลุกเร้า อ้าขาแอ่นสะโพกเปิดเปลือยร่องสาวที่ฉ่ำชื้นจนผ้าที่ห่อหุ้มมันอยู่เปียกแฉะไปด้วย...ก็ถ้าร้องขอเขาไม่ได้ มีอีกทางก็คือต้องทำให้เขาอดใจไม่ไหวทำฉันเองนั่นแหละ...คิดดูอีกทีตัวเองดูแย่ชะมัด ฉันมันร่านที่สุด...เกลียดตัวเองนัก

“ถึงขั้นนี้แล้วจะไม่ให้ฉันช่วย...ช่วยตัวเองได้?”

“อ๊ะ…อื๊อ…อ๊าง…โอ๊ว…อ๊า”  ฉันเปล่งเสียงครางสยิวออกมาเพื่อปลุกเร้าอารมณ์คนตรงหน้าที่จ้องเนินสาวของฉันตาไม่กระพริบ เขาขยับเข้ามานั่งข้างๆฉัน และนั่นทำให้ฉันรู้ว่าเขาเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

“มานั่งนี่ซิ”   เมื่อเขาตบตักตัวเอง ฉันก็รีบย้ายตัวเองไปนั่งคร่อมตักเขาไว้...สายบิกินี่ที่เอวฉันถูกนิ้วแข็งแรงเกี่ยวแล้วดึงมันออกไปอย่างง่ายดาย พอเศษผ้าที่ห่อหุ้มกายส่วนล่างหลุดไปแล้วฉันก็ถูร่องเสียวแฉะๆใส่หน้าท้องแกร่ง เลื่อนขึ้นเลื่อนลงให้มันไปกระทบกับแก่นกายชายแข็งขึงที่ซ่อนอยู่ในกางเกงบางๆ

“อ๊า…อืม…อ๊ะ…อ๊า…เสียว…อ๊าส”   

“คิดจะยั่วฉันล่ะซิ?”

“อ๊ะ…เพราะนาย!”  ฉันคล้องแขนไว้ที่ลำคอแกร่ง จากนั้นก็เพิ่มแรงเสียดสีให้มากขึ้นจนหน้าท้องแกร่งเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำเหนียวๆ เพราะเขาไม่ได้ใส่เสื้อ จะมีก็แต่กางเกงที่ยังเป็นตัวกั้นระหว่างเรา...ยิ่งแรงสั่นสะเทือนในช่องรักมีมากเท่าไหร่ ฉันก็ระบายอารมณ์ด้วยการถูไถร่องแฉะๆใส่หน้าท้องแข็งแรง ถูขึ้นถูลงวนๆสลับกันไป แต่ความเสียวซ่านไม่ได้ทุเลาลงเลยมันมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนฉันต้องจิกแผ่นหลังแข็งแรงเพื่อบรรเทาตัวเอง เขาจะต้องรับผิดชอบที่ทำกับฉันแบบนี้...จะข่วนให้เลือดซิบเลยคอยดู!

“อ่าส...รุนแรงนะคุณหมอ”

“อื๊อ…สมควร!”

“ฮึๆๆ…โกรธแล้วอ่ะ...อย่าฟันผมเลยนะครับ”  ความเสียวเริ่มทุเลาลงเมื่อแรงสั่นสะเทือนในร่องเสียวขาดหายไปเมื่อเขาโยนรีโมทในมือทิ้งไปแล้ว ร่างสูงสบตากับฉันแล้วฉกฉวยโอกาสจูบปากฉันด้วยความรวดเร็ว

“อื๊อ!…เอามันออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”  ฉันตวาดแว้ดแล้วคุกเข่าคร่อมหน้าขาเขาไว้ทั้งสองข้าง โอบรัดลำคอแกร่งไว้เป็นหลักยึด จ้องมองหน้าหล่อๆด้วยความไม่พอใจสุดๆ

“ฮึๆๆ…ทีหลังถ้าพูดไม่รู้ฟังจะโดนหนักกว่านี้อีก”  เขาพูดจบก็สอดนิ้วเข้ามาในร่องเสียวของฉันเพื่อเอาไอ้อุปกรณ์วิปริตนั่นออก ซึ่งวินาทีนั้นร่างกายฉันมันก็ทรยศอีกครั้ง แค่เขาสอดนิ้วเข้ามาร่องรักมันก็ตอดตุบๆอย่างห้ามไม่ได้...น่าอายนัก

“อ๊ะ…อ๊า…อื๊อ…อึ๊ย”   พอเอามันออกไปแล้ว เขาก็ไม่วายที่จะส่งนิ้วเรียวๆเข้ามาในร่องหลืบร่านๆนี่ที่มันไม่รักดีเอาซะเลย...ฉันเกลียดมันด้วย!

“ถ้ามีครั้งต่อไป...ฉันจะไม่หยุดแค่นี้หรอกนะ โดนสั่นจน...แหกแน่”

“ฮึก!…อะ…ออกไปเลยนะ!”  

“หัดเชื่อฟังผัวบ้าง...เข้าใจ?”

“…ฮึก…อ๊ะ…อ๊ะ”

“เข้าใจมั๊ย?!”

“…ขะ…เข้า…เข้าใจแล้ว”  ฉันก้มหน้ารับคำอย่างขัดไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าไอ้คนร้ายกาจนี่มันจะทำอะไรกับฉันอีก ตอนนี้ไนท์ไม่อยู่...ไม่มีใครอยู่คอยขัดจังหวะเขาเลย

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/100371/1701793865-member.jpg

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000214.gif

 

ลีดจ๋าเค้าปิดเม้นต์แล้วนะ

มีไรไปเม้นต์ในกลุ่มโลดดดด

เค้าเกียจเข้ามาอ่านในนี้อีกอ่ะ

และก็ เค้าจะได้ตอบเม้นต์ลีดด้วย สะดวกดี

เพราะยังไงเราก็มีแต่คนในกลุ่มอยู่แล้ว

ชิลๆน่า อ่อ ตะกี้เค้าลองเล่นและ

มันยังขึ้นช่องเม้นต์อยู่นะ

แต่พอเราส่งเม้นต์มันจะไม่แสดงแล้ว

แล้วตั้งใจจะลบเม้นต์เก่าๆทิ้งให้หมด

ทำไปทำมา>>>ขี้เกียจ 

ทิ้งมันไว้งั้นแหละแน๊ะ

แฮะๆๆ ทานโทดด้วย

ความขี้เกียจไม่ปราณีใครเจรงๆ

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000220.gif

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น