ฉันฝัน~

ฝากกดไลค์ กดติดตาม และสนับสนุนผลงานของ"ฝัน"ด้วยน๊า^^ อย่าหมกมุ่นกับ NC กันมากนักน๊า ฝันเป็นห่วง...

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 707

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 09:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

ฉันต้องการย้ายออก 

การสำเร็จความใคร่ทุกๆวัน วันละหลายๆครั้ง มันไม่ใช่สิ่งที่เเม้เเต่นักเเสดง AV จะสามารถทำได้ ฉันเริ่มพักผ่อนไม่เพียงพอ น้ำหนังตัวของฉันเริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง วันนี้ฉันเลยตัดสินใจพูดกับเธอว่า 

"หากเเม่เลี้ยงยังขอสิ่งนี้กับฉันอยู่อีก ฉันจะเเจ้งตำรวจ!" 

"ตำรวจ!? นายจะเเจ้งตำรวจว่ายังไง? บอกว่านายขโมยชุดชั้นในของเเม่เลี้ยง เเล้วทำเรื่องน่าละอายเหรอ? โอเคฉันจะให้นายพักสักวันสองวัน เเละจากนี้ต่อไปหลังจากที่นายให้สิ่งนั้นทุกครั้ง ฉันจะจ่ายให้กับนาย 100 เหรียญ เเล้วฉันจะยอมให้นายสัมผัสหน้าอกของฉันด้วยเป็นเวลาหนึ่งนาที โอเคไหม?" เเม้ว่ามันจะเป็นเพียงเเค่คำขู่ของฉัน เเต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอยอมอ่อนข้อให้ได้ 

เเละเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ตัวฉันก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ฉันเคยบังเอิญโชคดี ได้สัมผัสมันมาก่อนหน้านี้ที่ห้องนั่งเล่น เเต่ว่าหนึ่งนาทีมันสั้นเกินไป ฉันจึงเริ่มต่อรองกับเธอ จนสามารถขยายเวลาได้มากขึ้นถึงสามนาที เเละเราทั้งคู่ตกลงที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ 

เป็นอย่างเช่นที่เธอสัญญากับฉัน ให้ฉันได้พักสักวันสองวัน ก่อนที่จะให้ฉันกลับมาเริ่มงานอีกครั้ง ครั้งนี้เเม่เลี้ยงพูดจาดีๆกับฉัน พร้อมกับจ่ายเงินสดให้ฉัน เเละสุดท้ายสิทธิพิเศษในการลูบไล้หน้าอกของเธอ เเม้ว่าเธอจะไม่ได้ถอดชุดชั้นใน เเต่มันก็ถือว่ามากเกินพอเเล้วสำหรับฉัน 

จริงๆทุกวันนี้ฉันเองก็ไม่เเน่ใจ ว่าเธอทำอะไรกับ สเปิร์มของฉัน ในช่วงเเรกๆเธอบอกว่าใช้มันเพื่อตัวเอง เเล้วต่อมาก็บอกว่าเอาไปให้เพื่อนสนิทของเธอ เเล้วสุดท้ายเธอก็เก็บไว้ในถุงเล็กๆ ในช่องเเช่เข็ง  

เวลาผ่อนไปสองเดือนอย่างรวดเร็ว ฉันพุ่งออกมาให้เธอมากกว่า 40 ครั้ง เเละมีเงินสะสมก่อนเปิดภาคเรียน มากกว่า 4,000 เหรียญ อาาา การหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย ขาของฉันรู้สึกอ่อนเเรงเพียงเเค่เดิน ฉันก็คิดว่าฉันจะไม่สามารถพยุงตัวเองได้ ถ้าเหตุการณ์เหล่านี้ยังคงดำเนินการต่อไป 

หลังจากใคร่ครวญมาอย่างดี ฉันตัดสินใจจะย้ายออกจากบ้าน การเช่าหอพักหรืออพาร์ทเมนต์นั้น มันคงจะดีกว่าอยู่กับเเม่เลี้ยงที่จ้องจะรีดน้ำของฉันอยู่ตลอดเวลา เเต่มันก็ไม่สำเร็จเเม่เลี้ยงไม่ยอมให้ฉันย้ายออกไป เธอบอกว่าเธอจะพิจารณาอีกทีหลังจาก 3 เดือนไปเเล้ว ฉันกลัวว่ามันจะเป็นเพียงการรับปากเเบบลวกๆ เมื่อเวลามาถึงเธอก็จะขยายมันออกไปเรื่อยๆอย่างเเน่นอน 

ดังนั้นฉันเเอบออกไปโทรหาคุณยายที่ตู้สาธารณะ ฉันไม่ได้พูดความจริงถึงสิ่งต่างๆ ฉันเพียงบอกท่านไปว่า ฉันกำลังปรับตัวให้เข้ากับเมืองอย่างหนักเเละเริ่มทำงานพิเศษ มีเงินพอที่จะย้ายออกจากบ้าน เเล้วก็โน้มน้าวคุณยายจนสำเร็จ เธอเห็นด้วยอย่างดี เเละชื่นชมฉันว่าเป็นเด็กดีเเละขยัน 

หลังจากวางสายของคุณยายเสร็จฉันก็รีบกลับไปเก็บข้าวเก็บของส่วนตัวของฉันด้วยความตื่นเต้น เเต่ความลับเรื่องนี้ก็ไม่พ้นหูของเเม่เลี้ยง 

"หยางเฟย นายจะย้ายออกไปให้ได้เลยใช่ไหม? หลังจากที่นายได้สิ่งต่างๆจากฉันไป รวมทั้งเงินอีกเล็กน้อย?" 

เวรจริง! สิ่งเดียวที่คุณยายของฉันทำไม่เก่งคือการปิดปากของเธอให้สนิทหากรู้ถึงสิ่งต่างๆ ฉันคิดว่าคุณยายคงโทรมาชื่นชมยินดีในความสำเร็จของฉันให้เเม่เลี้ยงฟังเเน่ๆ ทุกอย่างตอนนี้กลายเป็นอยู่นอกเหนือจากการควบคุมของฉันไปเเล้ว 

"นายบอกคุณยายของนายว่าจะย้ายออกไปใช้ชีวิตข้างนอก เเต่กลับไม่บอกเรื่องที่นายเเอบขโมยกางเกงในของเเม่เลี้ยง เเล้วไหนจะยังพยายามทำลูกกับเเม่เลี้ยงของนายอีกล่ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงคาดคั้นพร้อมกับนิ้วชี้ที่จิ้มมาที่หน้าผากของฉัน 

ฉันไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ช่วงเเรกๆของคำพูดของเธอนั้นจริง เเล้วส่วนที่เหลือนั้นไร้สาระอย่างสมบูรณ์ ความรู้เรื่องสเปิร์มของฉันพอจะมีอยู่บ้าง มันไม่สามารถมีชีวิตอยู่นอกร่างกายได้นานกว่าสามชั่วโมงในอุณหภูมิห้อง ตอนนี้เธอจะตั้งท้องได้ยังไงกัน 

"เเม่เลี้ยงได้โปรด เห็นใจฉันด้วย ฉันยังไม่อยากเเห้งตายก่อนวัยอันควรจากการสูญเสียน้ำ!" ฉันได้ยินเพื่อนๆของฉันบอกว่าการสำเร็จความใคร่มากเกินไป มันจะนำไปสู่การเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ เหมือนเเมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ฉันไม่พร้อมที่จะเสียสละความสุขทางเพศในอนาคตของฉันเเบบนี้ 

"โอเคงั้นเอาอย่างนี้ เเม่เลี้ยงจะปฏิบัติต่อนายให้ดีขึ้น นายไม่ต้องกังวลเรื่องเงินค่าครองชีพของนายหากนายอาศัยอยู่ที่นี้ ทำไมนายถึงจะต้องย้ายออกไปด้วย ฉันได้คุณกับยายของนายเเล้ว ตอนนี้เธอสนับสนุนให้นายอยู่ที่นี้ หากนายไม่เปลี่ยนใจตอนนี้ เเม่เลี้ยงจะไม่กดดันมันอีกต่อไป เเต่ถ้านายสามารถปล่อยน้ำเพิ่มขึ้นจากเดิมได้ 5 ครั้ง เเม่เลี้ยงจะให้นายสัมผัสมันโดยไม่สวมเสื้อใน" ในตอนท้ายของประโยคเธอดูเขินอายเล็กน้อย นั่นเป็นคำใบ้ของความปราถนาของเธอเองหรือเปล่า? 

โอ้ฟ้าสวรรค์! ความรู้สึกสัมผัสตอนที่ยังมีเสื้อในอยู่นั้นฉันว่ามันก็รู้สึกยอดเยี่ยมเเล้ว เเต่ถ้ามันไม่มีชุดชั้นในมาขวางล่ะ? มันจะไม่ทำให้ฉันขึ้นไปถึงสวรรค์เลยเหรอ? 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น